Rafaela Prifti/

Uragani Milton që po i afrohet gadishullit të shtetit juglindor të Floridës ditën e mërkurë u ngrit në një kohë rekord në shkallën 5 të klasifikimit – indeksi i fuqisë shkatërruese që mund të sjell me vete,. Në rrezikshmëri është zona e Tampës me 3.3 milionë banorë në të cilën nuk kanë kaluar uragane të kësaj kategorie për mbi 100 vjet. “Milton pritet të jetë një nga uraganet më shkatërrimtare që mbahen mend në bregun qendror-perëndimor të Floridës,” paralajmërojnë specialistët e Qendrës Kombëtare të Uraganeve. Erëra shumë të forta me shpejtësi mbi 160 milje në orë dhe batica kërcënuese për jetën të shoqëruara me reshje të dendura janë faktorë që do ndikojnë jo vetëm në zonat ku do kalojë uragani, por edhe më tej, siç janë lagjet përgjatë bregut, të cilat vetëm dy javë më parë u përmbytën nga uragani Helene. Miliona vetë janë evakuuar, të tjerë që kanë qëndruar pas kanë marrë masat e nevojshme mbrojtëse dhe për shumë banorë në zonat e rrezikuara mund të kenë mbetur vetëm pak orë për tu zhvendosur.

Uraganet dhe Ndryshimi Klimatik

Agjencia e lajmeve US News and World Report ka cituar një studim për uraganin Helene, të publikuar në prag të Milton-it, ku raportohet se shkalla e intensifikuar e reshjeve dhe sistemit të erërave është pasojë e ndryshimit të klimës globale. “Analizat tregojnë se temperaturat e oqeaneve, që do jenë në rritje për 10 a 20 vitet e ardhshme, do t’i përkeqësojnë statistikat e uraganeve. Dy stuhi masive brenda një kohe të shkurtër ilustrojnë sesi duket e ardhmja e ndryshimit klimatik,” thanë ekspertët.

Uraganet dhe Zgjedhjet

Sezoni i uraganeve në Atlantik ka koincidencë me zgjedhjet në Amerikë. Ndikimi i uraganeve tek zgjedhjet është një temë e studiuar nga shkencat politike si edhe grupet e lobimit. Agjencia NPR (National Public Radio) përmbledh pesë stuhitë më të afërta në udhëkryqin e uraganeve dhe politikës. Katrina 2005 pati mbi 1,800 të vdekur, mbi 125 miliardë dollarë dëme, dhe kritika të ashpra për reagimin e vonuar nga administrata e George W. Bush, uragani Gustav 2008 pati ndikim minimal mbi zgjedhjet, megjithëse administrata republikane reagoi me shpejtësi, Obama fitoi zgjedhjet, Sandy 2012 goditi bregun lindor të Amerikës në tetor, një javë më pas Obama mori mandatin e dytë, sipas anketimeve 15% e elektoratit e konsideruan reagimin e presidentit ndaj uraganit si faktorin më të rëndësishëm në votim, Maria goditi Porto Rikon në 2017, ndonëse nuk ishte vit zgjedhjesh pasojat u ndienë për një kohë të gjatë, Michael 2018 goditi Floridën, në muajin e zgjedhjeve për guvernator dhe Senatin amerikan, të dyja i fituan republikanët. Ankimet treguan se çështje kyçe e zgjedhjeve ishte mungesa e qendrave të votimit në shumë zona, ndonëse u lejuan votat me postë për të shpërngulurit. Sipas analistëve, pavarësisht se votimi nuk është prioritet për ata që kanë shpëtuar nga uragani, është detyra e shtetit të mbrojë të drejtën e të gjithë shtetasve për të votuar.

Foto: New York Magazine

Prof. As. Dr. Thanas Gjika/

(Mbi librin “ATDHEU dhe Toka e Premtueme” të Sergio e John Biticit)

Gjatë këtyre dhjetëvjeçarëve të fundit janë botuar shumë libra, disa prej të cilave përbëjnë ngjarje kulturore për cilësinë e lartë artistike, për idetë e spikatura që sjellin, për ngjarje të rëndësishme që trajtojnë, etj. Libri i ri i hatruar prej dy vëllezëve Sergio dhe John Bitiçi “ATDHEU dhe Toka e Premtueme” Shtëpia Botuese NACIONAL Tiranë 2021, 261 f. bie në sy për realizimin me nivel të lartë artistik të të gjitha aspekteve të ndërtimit të një biografie familjare: gjuha e pastër shqipe komunikuese pa zbukurime e mburrje, që del nga zemra, paraqitja e shumanshme e aktiviteteve atdhetare gjatë 50 vjetëve e katër vëllezërve Bitici, pronarë restorantesh cilësorë të Nju Jorkut, ilustrimi i aktiviteteve me fotografi të pastra, riprodhimi i disa vlerësimeve, si dhe riprodhimi i disa piktura akuarel me panorama nga atdheu të Serio Biticit.

Jeta atdhetare e familjes tropojane Bytyçi / Bitici jepet e plotë. Nis me gjyshërit, luftëtarë të lirisë kundër zgjedhës osmane, vijon me prindërit antikomunistë, që u detyruan të arratiseshin në Jugosllavi dhe arrin majën me aktivitetin e të katër djemve, të cilët u shquan mbas ardhjes në ShBA: Sergio, John, Mike dhe Joe. Këta malësorë asganë punuan si kuzhinierë dhe pronarë restorantesh ditë e natë dhe krahas kësaj pune të lodhshme zhvilluan një aktivitet shumë të gjallë si anëtarë të Federatës PanShqiptare Vatra, si mbështetës e sponsorë kryesorë të Shoqërisë “Rinia Shqiptare Kosovare në Botën e Lirë”, u afruan dhe sponsorizuan bujarisht politikanë si Dio Guardi, Bob Dole, etj për ta popullarizuar në Senat shtypjen e popullit shqiptar në Jugosllavi si populli të dorë së dytë e të tretë derisa me luftimet e NATO-s e të UCK-së u arrit clirimi nga sunduesit serbë dhe shpallja e Republikës së Kosovës shtet i pavarur, etj.

Kur erdha në Amerikë me lotarinë Green Card më 1996 u interesova të njihja e të shkruaja për veprimtarët që e kishin mbajtur gjallë shqiptarizmin. Mësova se disa pronarë restorantesh si Vasil J. Pani e kishte mbajtur me shpenzitet e veta qendrën e Federatës Vatra në Boston gjatë viteve të L2B, se Antony Athanas kishte qenë mbështetësi kryesor i Peshkopit Noli dhe i Federatës Vatra për gati 40 vjet. Po ashtu mësova se kishin luajtur rol të rëndësishëm në veprimtarinë atdhetare e politike të kolonisë shqiptare të Amerikës edhe i arratisuri politik Ekrem Bardha me McDonald-et e tij në Detroit MI; vëllezëtit Ajeti me restarantin e tyre në Clearwater, FL; Bruno Selimaj me restorantin e tij në Nju Jork, se në qytetin Worcester MA ishin shquar vëllezërit William & John Christo dhe Bill Jones me restorantet e tyre, etj.

Në vitin 2001 i paharrueshmi milioner Antony Athanas më ftoi edhe mua me Julian në ceremoninë e 90-vjetorit të lindjes së vet në “Pier Four Restorant”. Djemtë e tij kishin përgatitur një film dokumentar të shkurtër anglisht mbi jetën e familjes dhe një kasetë 10-15 minuta me kujtime ku ishte incizuar zëri i Andonit anglisht. Pas disa javësh i thashë jubilarit se ia vlente të punonim bashkë për t’i mbledhur sa më të plota kujtimet e tij e t’i botonim si libër së pari shqip e pastaj anglisht. Ia theksova se nuk desha shpërblim për këtë punë mbasi unë gjatë muajve të dimrit rrija pa punë dhe merrja një asistencë. Mirëpo ai nuk e vlerësoi. Edhe djemtë e tij, Mike dhe Anthony Jr, mbas nja dy vjetëve, kur babai i tyre e nddërpreu punën për shkak të sëmundjes, dhe unë ua përsërita kërkesën për mbledhjen e kujtimeve të babait, më thanë të prisja sa të shërohej, por Andoni nuk u përmirësua dhe kështu kujtimet e tij mbetënpa u mbledhur…

Hartimi i një libri biografik mbi jetën plot aktivitet të Anthony Athanasit të treguar prej tij dhe e ilustruar me foto të shumta që i kishte ruajtur me kujdes, do të ishte një model biografie për biznesmenët atdhetarë për të shkruar edhe ata libra me kujtimet e tyre, gjë që do të ndihmonte në forcimin e traditave patriotike dhe në pasurimin e anës kulturore të komunitetit shqiptaro-amerikan.

Një punë të tillë e vlerësuan dy vëllezërit e mëdhenj Bitici, Sergio dhe John. Ata e shkruan biografinë e familjes së tyre në formë kujtimesh dhe një ditë, pa më njohur personalisht, më pyetën në telefon nëse mund t’i ndihmoja për ta përfunduar librin. Unë pranova dhe Sergio ma dërgoi me postë materialin të printur në letër. Mbas nja dy javësh u thashë se kam bërë korrigjime e sugjerime për ta shtuar e sistemuar më mirë lëndën. Më ftuan të shkoja në Nju Jork për të bashkëpunuar. Më strehuan në një hotel të mirë dhe punova me Sergion katër ditë në dhomën e hotelit. Drekën e darkën i hanim bashkë tek “Allora Restorante” 145 East 47-th Str. Sergio bënte porositë. Shpesh herë ulej me ne dhe pronari Z. Elio Gjonbalaj, i cili e kishte filluar jetën e emigrantit si pjatalarës tek restoranti i Sergios.

Nuk e harroj bujarinë e këtij malësori nga Mali i Zi. Kur Sergio nxori kuletën të paguante drekën e parë, Elio i tha: “Sergio, të jam mirënjohës që ma solle mikun tënd, Thanasin, të hajë tek unë gjithë ditët që do të rrijë këtu. Gëzohem që mund të shlyej një pjesë të vogël të nderit që më bëre kur më more në punë pa e ditur anglishten”. Kurse mua, kur u ndamë mbas darkës së fundit më tha: “Jam i gëzuar që u njohëm. Sa herë të vish në Nju Jork eja tek restoranti im, tani je mik i Sergios dhe i imi”, duke më lënë të kuptoja se do të haja falas. Ndonëse kam dashur të shkoj, nuk m’u bë mbarë të veja, dhe më ka mbetur merak që nuk e shijova më atë supën me llapster që e gatuante kuxhinieri i tij, të cilën nuk e kam hasur gjetkë.

John-i, vëllai i Sergios, bashkautori i librit, ditën e tretë na ftoi mua e Sergion tek restoranti i tij “Fiorino Restorante” 38 Maple St. Summit N.J. Ai u ul me ne, ku na seviri djali i tij. Veç sallatave dhe mezeve na erdhën dhe gjashtë pjata me gjellë speciale, të cilat nuk i kisha ngrënë ndonjëherë. Më vjen turp kur e kujtoj se si i hëngra shpejt e shpejt pa delikatesë ato pjata të stolisura aq bukur prej kryeguzhinierit italian që na erdhi e na përshëndeti në fund të drekës…

Sergio dhe Joni vijuan me durim punën për realizimin e vërejtjeve të mia. Ma dërguan pas disa muajsh librin të përmirësuar. Mbasi realizuan dhe sugjerimet e reja që u shkrova, e përfunduan punën, duke zgjeruar disa momente, duke shtuar batuta e biseda të kripura domethënëse, foto, dokumente, etj. Pasi ma dërguan një kopje të librit me falenderimin përkatës, pashë se me sa përkushtim e seriozitet kishin punuar këta dy vëllezër skurpulozë. E kishin renditur materialin me shumë zgjuarësi duke shpalosur bashkëpunimin me biznesmenë të shquar si Anthony Athanas, bashkëpunimet me politikanë të shquar si Jozef Dio Guardi, Bob Dol, Dr. Ibrahim Rugova, me intelektualë të shquar si Prof. Sami Repishti, Prof. Peter Prifti, etj.

Lista me të cilët kanë bashkëpunuar vëllezërit Bitici është shumë e gjatë, por unë nuk mund të le pa përmendur dhe veprimtarët Essat Bilali, Prof. Martin Camaj, Hasan Dosti, Abaz Ermenji, Prof. Vasil Germenji, Philip Giantris, Shpend Haxhaj, Imam Vehbi Ismaili, Luan Isufi, Gasper Kici, Lemi Kokalari, Dr. Ali Koprenska, Dr. Nderim Kupi, Petraq Ktona, Xhemail Laçi, Dr. Eduard Licho, Dr. Anton Logoreci , Isuf Luzaj, Muharrem Maralusha, Gjok Martini, Prof. Matthew Mestrovic, Tonin Mirakaj, Duro Chini, Gjon Buçaj, Luan Gashi, Mexhid Dibra, Zef P. Deda, Dervish Duma, Tania Grossinger, Prenk Gruda, Peter James, Xhevat Kallajxhi, Hasan Kaloshi, Agim Karagjozi, Seit Beg Kryeziu, Idriz Lamaj, Adem Hodo, Dr. Agim Leka, Pauline Loukas, Thomas Mangelly, Eric Margolis, Imam Isa Hoxha, Dom Rrok Mirdita, Tonin Mirakaj, Zef Nezaj, Dr. Fuat Myftija, Hiqmet Ndreu, Isa Ndreu, Dom Zef Oroshi, Lec Shllaku, Dr. Hamdi Oruci, Zef Pali, Prof. Nicholas Pano, Prof. Arshi Pipa, Dr. Elez Biberaj, Mustaf Elezi, Skender Selman, Frank Shkreli, Rasim Sina, Husen Mulosmanaj, Dr. Ramazan Turdiu, Dr. Gjon Sinishta, Prof. Stavro Skendi, Nezir Spahija, Harry Stoya, Xhevrije Tonuzi, Hysen Terpeza, Mark Traboini, Dhimiter Trebicka, Seladin Velaj, Bilal Xhaferri, Dr. Ramadan Xhema, Nexhmije Zaimi etj.

Me frymëzim e plot dashur janë shkruar faqet ku shprehet respekti ndaj shkrimtarit të shquar I. Kadare e familjes së tij, takimet me arbëreshin Papas Antonio Beluchi, etj.

Për këtë libër shkroi së pari gazetari i mirënjohur Idriz Lamaj, mbas meje do të shkruajnë dhe të tjerë, prandaj po e mbyll këtu vlerësimin tim, duke uruar që këtë libër ta shfrytëzojnë edhe biznesmenë të tjerë atdhetarë për të shkruar libra mbi jetën dhe aktivitetin e tyre. Libra, që e pasurojnë historinë e komunitetit tonë shqiptaro-amerikan.

Si mjeshtër kuzhine, si restorantor (pronar restoranti), këto vitet e fundit po shpalos edhe aftësi të tjera të fshehura, si grumbullues e botues dokumentesh, si shkrimtar vepre biografike. Mirëpo, duke punuar çdo ditë si piktor akuarelist, shumë shpejt ai ka për të na çditur kur të dëgjojmë dhe për ndonjë sukses të tij si piktor.

Bota është e njerëzve që punojnë me përkushtim, bujari dhe moral të lartë, por qeveritarët e Shqipërisë dhe të Kosovës nuk e kuptojnë se të lesh pa vlerësimet e merituar një atdhetar të shquar në veprimtari të shumanshme si Sergio Bitici / Bytyçi, nuk është neglizhencë, por është krim, sepse varfëron historinë kombëtare të Shqipërisë së vërtetë…

Prof. Dr. Sylë Ukshini/

Pikërisht mungesa e një konsensusi brenda BE-së lidhur me Kosovën e vështirësoi vendosjen e EULEX-it në terren, respektivisht vështirësoi rikonfigurimin e UNMIK-ut, duke e inkurajuar Beogradin që ta pengojë implementimin e Planit të Ahtisaarit edhe në veri të Kosovës. Mosuniteti i BE-së inkurajoi edhe Rusinë që ta refuzonte kalimin e Planit të Ahtisaarit në Këshillin e Sigurimit, që nënkuptonte dhe abrogim të Rezolutës 1244, edhe pse sekretari i atëhershëm i OKB-së, Ban Ki-Moon, kishte dhënë një rekomandim të qartë në mbështetje të propozimit të Ahtisaarit.

Vetëm një ditë pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, Këshilli i Bashkimit Evropian e mori parasysh këtë fakt dhe theksonte se shtetet anëtare të BE-së do të vendosin marrëdhënie me Kosovën në pajtim me praktikat e tyre dhe të drejtën ndërkombëtare. Këshilli i BE-së po ashtu shprehte qëndrimin se Kosova është një rast i veçantë, sui generis. Por, njëkohësisht në këtë takim, vendet evropiane shpërfaqën një qëndrimin jo unik ndaj Pavarësisë së Kosovës, të adresuar mbi bazën e Planit Gjithëpërfshirës të Ahtisaarit. Duke dashur të evitonte përçarjen e brendshme, Këshilli i BE-së vendosi të mos pozicionohej lidhur me ligjshmërinë e pavarësisë së Kosovës. Këtë mosunitet e kishte hetuar Rusia, kur në samitin e G8 në Heiligendammm 2007 u largua nga parimet e njohura të Grupit të Kontaktit për statusin e Kosovës, edhe pse thuhet se Merkel bëri përpjekje të kota për ta bindur presidentin rus për avantazhet e Planit të Ahtisaarit. Në këtë kontekst, presidenti Sarkozi kishte propozuar asokohe një shtyrje gjashtëmujore të rezolutës së KS-së të OKB-së.

Prandaj, ata që dizajnuan Deklaratën e Pavarësisë të 17 shkurtit 2008, qëllimisht përdorën referencën në Rezolutën 1244 të KB-së. Për këtë arsye, OKB-ja ose UNMIK-u mbetën neutrale. Sidomos pas pozicionimit të qartë të SHBA-së dhe Britanisë së Madhe, shumica e vendeve anëtare përfaqësonin pikëpamjen se Pavarësia e Kosovës nuk binte ndesh me Rezolutën 1244 të OKB-së dhe me të drejtën ndërkombëtare. Si preventivë kundër bashkimit të Kosovës me Shqipërinë, BE-ja bënte thirrje për respektimin e parimeve ndërkombëtare të Helsinkut.

Për dallim nga shtetet e tjera, pesë vendet anëtare: Spanja, Greqia, Rumania, Sllovakia dhe Qiproja e kundërshtuan njohjen e Pavarësisë së Kosovës. Madje këtë qëndrim nuk e ndryshuan as pas opinionit juridik të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (GJND), i cili ngjashëm si dokumenti i Ahtisaarit e përjashtonte mundësinë e ndërlidhjes së Pavarësisë së Kosovës me lëvizjet e ndryshme separatiste në rajone të ndryshme të botës. Megjithëse ministrat e jashtëm të vendeve anëtare të BE-së ranë dakord për ta përcaktuar Kosovën si një rast “sui generis” me qëllim që t’i hapej rrugë procesit të njohjes, qëndrimi i pesë vendeve kundërshtuese nuk ndryshoi deri më sot. Natyrisht, ky qëndrim jounik brenda shteteve anëtare e dobësonte, jo vetëm etablimin e suksesshëm të Perëndimit në Kosovë dhe në rajon, por njëkohësisht e dobëson rolin e politikës së jashtme evropiane në skenën ndërkombëtare.

Fakti që BE-ja nuk flet me një zë, nuk dihet nëse ndonjëherë në Bruksel ka pasur përpjekje serioze për të ndikuar te pesë vendet anëtare, për ta ndryshuar qëndrimin për Kosovën. Më i rëndësishëm se shqetësimi për aspiratat secioniste në vendet e tyre, në Katalonjë, në Baskë, në veriun e Qipros turke, është solidariteti midis vendeve me shumicë krishtere-ortodokse ose ndonjë konsideratë tjetër gjeopolitike me Serbinë. Vetëm Greqia, për dallim nga katër vendet e tjera anëtare ka ndërtuar lidhje të ngushta me Kosovën, por pa njohje.

Dhe pikërisht mungesa e një konsensusi brenda BE-së, lidhur me Kosovën e vështirësoi vendosjen e EULEX-it në terren, respektivisht vështirësoi rikonfigurimin e UNMIK-ut, duke e inkurajuar Beogradin që ta pengojë implementimin e Planit të Ahtisaarit edhe në veri të Kosovës. Mosuniteti i BE-së inkurajoi edhe Rusinë që ta refuzonte kalimin e Planit të Ahtisaarit në Këshillin e Sigurimit, që nënkuptonte dhe abrogim të Rezolutës 1244, edhe pse sekretari i atëhershëm i OKB-së, Ban Ki-Moon, kishte dhënë një rekomandim të qartë në mbështetje të propozimit të Ahtisaarit.

Sidoqoftë, shefi i OKB-së njoftonte Kosovën dhe Serbinë se zgjidhja e tij ishte praktike dhe neutrale karshi Kosovës, duke njoftuar për qëllimet e tij lidhur me rikonfigurimin e pranisë civile ndërkombëtare në frymën e zhvillimeve të reja në Kosovë. Në këtë kontekst, rikonfigurimi i pranisë ndërkombëtare në Kosovë ndodhi si kompromis, i cili u arrit mes sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, presidentit të atëhershëm serb dhe përfaqësuesit të Lartë të BE-së, ndërsa duke shpërfillur fare pozicionin e Kosovës. Nga ky moment, EULEX-i u fut nën ombrellën e OKB-së, respektivisht në kuadër të Rezolutës 1244, gjë e cila e limitonte ndjeshëm autonominë dhe funksionalitetin e misionit evropian në Kosovë. Kjo u konfirmua edhe përmes letrës së Ban Ki-Moonit drejtuar Havier Solanës më 13 tetor, përmes saj ai rikujtonte se EULEX-i mund të vendosej në Kosovë vetëm duke iu përmbajtur qasjes së neutralitetit ndaj statusit të Kosovës.

Se a do të bëhet një ditë problematike për Kosovën referenca mbi rezolutën 1244 në deklaratën e pavarësisë të 17 shkurt të vitit 2008, mbetet të shihet. Por, sa më gjatë të mbetet në fuqi dhe sa më gjatë që zgjat procesi i Brukselit, nuk e përjashtoj mundësinë që një ditë të na thuhet, si në rastin e Gjykatës Speciale apo të Asociacionit, përse kundërshtoni tani kur ju vetë në pikën 12 të deklaratës së pavarësisë e keni futur këtë paragraf, në të cilin thuhet decidivisht se Kosova “do të veprojë në pajtueshmëri në parimet e së drejtës ndërkombëtare dhe rezolutat e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, përfshirë Rezolutën 1244 (1999)”.

Ky vendim ishte një zmbrapsje e madhe e BE-së nga mandati fillestar i EULEX-it, i definuar edhe me Planin e Ahtisaarit. Në të njëjtën kohë, ky status i EULEX-it u bë pengesë për vendosjen e rendit dhe ligjit, sidomos në veri të Kosovës, aty ku operonin strukturat ilegale të Serbisë, të cilat në vazhdimësi u mbështetën politikisht dhe financiarisht nga Beogradi dhe u bënë barrierë e integrimit të serbëve në sistemin shtetëror të Kosovës. Për këtë arsye, shpeshherë pati përplasje mes qeverive të Kosovës dhe misionit EULEX.

Rasti më i rëndë dhe i veçantë ishte ai i 25 korrikut 2011, kur EULEX-i refuzoi aksionin e Qeverisë së Kosovës për vendosjen nën kontroll të dy pikave kufitare 1 dhe 31 në kufirin verior Kosovë-Serbi, të cilat që prej shpalljes së pavarësisë së Kosovës ndodheshin jashtë kontrollit të autoriteteve shtetërore kosovare dhe ndërkombëtare. Për dallim nga misioni i BE-së, Zyra Civile Ndërkombëtare në Kosovë (ICO) doli në mbështetje të aksionit të ekzekutivit kosovar. Pozicioni i vazhdueshëm i EULEX-it kundër operacioneve të Qeverisë së Kosovës nga atëherë e deri më sot buron pikërisht te mandati i tij gjysmak, te “neutraliteti ndaj statusit”, që nënkupton se misioni evropian, ashtu si edhe organizatat e tjera ndërkombëtare, e trajton Kosovën si një “çështje” të papërfunduar, pozicion ky koincidon me intencën serbe të përkohshmërisë.

Vendimi i GJND-së, Dick Marty dhe bisedimet pa mbarim

Si në procesin negociues të Rambujesë, edhe në procesin e Vjenës për adresimin e statusit final të Kosovës, Rusia ndoqi të njëjtën metodologji. Ajo kërkoi koncesione të njëpasnjëshme, dhe në fund refuzoi krejt procesin negociues. Edhe pse Moska kishte pranuar parimet e përgjithshme të Grupit të Kontaktit për adresimin e statusit final të Kosovës, të cilat u bënë përcaktuese për misionin ndërmjetësues të Martti Ahtisaarit, në fund të procesit, Moska doli kundër propozimit të Ahtisaarit dhe paralajmëroi se do të përdorte veton e saj për ta penguar miratimin e këtij dokumenti në Këshillin e Sigurimit, që në fakt do të nënkuptonte miratim të një rezolute të re, e cila do të ishte ekuivalent me njohjen universale. Meqenëse Kosova u pengua nga Rusia në Këshillin e Sigurimit, ajo u detyrua të kërkojë njohje individuale, veç e veç, nga shtete të ndryshme të botës.

Nga ana tjetër, kërkesa për një opinion ligjor nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) në Hagë, e iniciuar nga Serbia, u prit me shumë interes nga shtete dhe nga ekspertë të së drejtës ndërkombëtare. Kosova është për herë të tretë brenda një periudhe të shkurtër në qendër të shkencës së të drejtës ndërkombëtare. Diskutimi i parë intensiv mes ekspertëve ndodhi pas ndërhyrjes së NATO-s më 1999. Sërish, filluan diskutime intensive mbi ligjshmërinë e pavarësisë së Kosovës.

“Deklarata e shpalljes së pavarësisë së Kosovës është në përputhje të plotë me të drejtën ndërkombëtare” – ishte kjo përgjigjja e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, ndaj kërkesës së Serbisë, që organi më i lartë juridik i Organizatës së Kombeve të Bashkuara të përgjigjet në pyetjen: “A ishte deklarata e njëanshme për pavarësi e shpallur prej organeve të përkohshme të vetëqeverisjes, në përputhje me të drejtën ndërkombëtare?”.

Kjo fitore e madhe e Kosovës në GJND u amortizua nga dy ngjarje të papritura vetëm pak muaj më vonë: E para ishte miratimi i Rezolutës së Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së më 9 shtator 2010 dhe më pas bërja publike e Raportit të senatorit zviceran Dick Marty, me pretendimin për “trafikim organesh nga pjesëtarët e UÇK-së”.

Si rezultat i raportit, Asambleja e Përgjithshme e OKB-së miratoi Rezolutën 64/298 të paraqitur nga Serbia dhe e bashkësponsorizuar nga vendet anëtare të BE-së. Serbia fillimisht kishte dashur të dënonte shpalljen e njëanshme të pavarësisë dhe të inkurajonte bisedime të reja për statusin, por më pas ra dakord për një draft të ndryshuar që mbështet negociatat me Kosovën dhe nuk përmban më një dënim të shkëputjes së Kosovës.

Rezoluta e OKB-së ua hap rrugën bisedimeve direkte mes të dyja palëve, të parat që kur Kosova shpalli pavarësinë. Njëkohësisht, ajo njohu opinionin e Gjykatës Ndërkombëtare për Drejtësi, se shpallja e pavarësisë së Kosovës ishte e ligjshme. Në pikën 2 të kësaj rezolute me një gjuhë ekstensive dhe burokratike thuhej se Asambleja e Përgjithshme e OKB-së: “Përshëndet gatishmërinë e Bashkimit Evropian për të lehtësuar një proces dialogu midis palëve; procesi i dialogut në vetvete do të ishte një faktor për paqe, siguri dhe stabilitet në rajon, dhe ky dialog do të synonte promovimin e bashkëpunimit, arritjen e përparimit në rrugën drejt Bashkimit Evropian dhe përmirësimin e kushteve të jetesës së njerëzve”.

Në fakt, kjo nënkuptonte arritjen e tri qëllimeve madhore të dialogut: integrimin e Kosovës në sistemin ndërkombëtar, normalizimin e gjendjes me popullatën serbe që jeton në veri të Kosovës, e cila për shkak të neglizhencës ndërkombëtare dhe të presioneve politike e financiare të Beogradit mbetet e paintegruar në institucionet shtetërore të saj dhe evropianizimin e Serbisë. Për këto trembëdhjetë vjet, nuk ka ndodhur as njëra dhe as tjetra. Ndërsa, pesë vendet e BE-së dhe Rusia, megjithatë, vazhduan si gjatë procesit të GJND-së, ashtu edhe më vonë, të mbanin qëndrimin e tyre të mëparshëm kundërshtues ndaj Kosovës, e që nënkuptonte edhe minimin e përpjekjeve për etablim të Perëndimit në Kosovë dhe rajon. Në këtë mënyrë, pesëshja mosnjohëse e BE-së hap pas hapi ka arritur të ndërtojë unitetin evropian kundër Kosovës. Kishte vite që BE-ja nuk po fliste me një zë për Kosovën, por ky mosunitet gjithashtu ka ndikuar në përpjekjet evropiane për ndërmjetësim në dialogun Kosovë–Serbi, ose siç i pëlqen BE-së, lehtësimi “i dialogut mes Prishtinës dhe Beogradit”.

Nga kjo premisë, BE-ja gradualisht ka rrëshqitur në njëanshmëri në procesin e Brukselit dhe, si rrjedhojë, ka vite që procesi i Brukselit për normalizimin e marrëdhënieve midis dy shteteve të Ballkanit ka ngecur në vend, ose thënë më saktë, ka mbetur te Ura e Mitrovicës.

Çështja e Dick Marty-t me ngjyra raciste

Sa i përket Dick Marty-t, duhet pranuar se Kosova u kap në befasi. Ajo kishte kohë që po qëndronte duarkryq, në kohën kur Serbia, së bashku me aleatët e saj, fare haptas e nisi fushatën e saj për ta përmbysur të vërtetën. Për këtë shpërfillje tonën ndaj akuzave krejtësisht të padrejta, faji nuk është vetëm i elitës politike shqiptare, por edhe i historianëve, akademikëve dhe krijuesve të tjerë, bashkë me institucionet ku punojnë.

Derisa të gjitha agjencitë e specializuara ndërkombëtare që operonin në Kosovë u bënë vazhdimisht si të painformuar për atë se kush qëndronte pas trazirave të marsit 2004, e të cilat Kosovës i kushtuan me imazh dhe çmim të lartë në Procesin e Vjenës, në rastin e pjesëtarëve të UÇK-së kishte një zell të papërmbajtur, shpeshherë edhe nga naiviteti i brendshëm, për ta akuzuar për çdo të keqe dhe vrasje enigmatike. Sigurisht se jo të gjithë ishin engjëj, por këmbëngulja se një pjesë të shqiptarëve i paska vrarë UÇK-ja e krijoi terrenin për raportin e Dick Marty-t.

Shkrimtari Ismail Kadare e kishte thënë qartë: “Çështja Dick Marty nuk kishte pse të krijonte panik në të dy shtetet shqiptare,”, por ai pohon se ky raport kishte ngjyra racizmi, në mënyrën e bujshme dhe jokorrekte, siç u shpall skandali. “U ngjante rrëfenjave me vampirë e me vrasje rituale, tepër të përshtatshme për psikoza raciste, siç kishin bërë racistët gjermanë kundër hebrenjve, në prag të Holokaustit.”

Në këto rrethana dhe sidomos pas miratimit të raportit të tij nga Këshilli i Evropës, më nuk kishte alternativë tjetër, pos të hapej rruga për hetime ndërkombëtare, sepse çdo kundërshtim do të konsiderohej brenda dhe jashtë si një arsye për fshehjen e krimeve të luftës. Përfundimisht, pas shumë presioneve nga brenda dhe jashtë, më në fund, në gusht të vitit 2015 ndodhi edhe miratimi i Ligjit për Dhomat e Specializuara dhe Zyrën e Prokurorit të Specializuar. Të duket pak e pabesueshme kur sheh se sipas nenit 13, qëllimi i tij është që në bazë të së drejtës zakonore ndërkombëtare gjatë juridiksionit kohor të Dhomave të Specializuara, krime kundër njerëzimit janë veprat e paraqitura në vijim, “kur ato kryhen si pjesë e ndonjë sulmi të gjerë ose sistematik, drejtuar kundër popullatës civile, duke qenë në dijeni për sulmin: a. vrasja, b. shfarosja, c. skllavërimi, d. dëbimi, e. burgosja, f. tortura, g. përdhunimi seksual, skllavërimi seksual, prostitucioni i detyruar, shtatzënia e detyruar dhe çdo formë tjetër e dhunës seksuale, h. përndjekja mbi baza politike, racore, etnike ose fetare, i. zhdukja e detyruar e personave dhe veprimet e tjera çnjerëzore.”

Lajtmotiv i themelimit të Dhomave të Specializuar në Hagë, të cilat u bënë vetëm pas presionit të madh ndërkombëtar, veçanërisht nga partnerët e Kosovës, ngjashëm si tani për Asociacionin, thuhet se ishte kënaqja e Beogradit. Sidomos që nga viti 2012, kur u riciklua elita neomillosheviqiane, në Serbi, në kuadër të platformës politike të “botës serbe”, është projektuar synimi për ta parë UÇK-në të poshtëruar në nivelin ndërkombëtar si organizatë kriminale. Dhe, në rast se ndodh kjo, domethënë nëse dënohen krerët e saj, atëherë Beogradi do të kalonte në ofensivë agresive diplomatike, sepse dokumentimi eventual nga gjykata se është kryer krim kundër njerëzimit, bëhet dokumentacion i përhershëm historik, çka do ta njolloste Kosovën përgjithmonë.

Me këtë rast, Kosova do të portretizohet në Beograd dhe nga miqtë e saj në botë si një entitet i paligjshëm dhe natyrshëm kjo do të dëmtonte përpjekjet e Kosovë për njohje, anëtarësime të reja dhe integrim në sistemin ndërkombëtar. Në një rast të tillë, Serbia do të dilte me histori më të pastër sesa që është në realitet.

Ndoshta është akoma herët të thuhet, por është e vështirë të besohet se kjo gjykatë u etablua vetëm për drejtësi, pasi në anën tjetër, çështja e krimeve të luftës, e të pagjeturve nuk është adresuar akoma. Për më tepër, Serbia që nga 10 qershori i vitit 1999 ka punuar pa reshtur për të mohuar krimet e kryera nga strukturat shtetërore të sigurisë, duke i mëshuar fort narrativës se nga të gjitha anët kishte viktima dhe kriminelë. Derisa ndërkombëtarët në Kosovë na rrinin mbi llupë, duke na sugjeruar se nuk ishte e nevojshme të përsëritej vazhdimisht e kaluara, Serbia përdori hapësirën kohore 25-vjetëshe për ta shkruar historinë sipas nevojave politike.

Derisa në Serbi glorifikohet e kaluara dhe krimet e regjimit të Millosheviqit, madje punohet për ta vazhduar projektin e papërfunduar të Serbisë së Madhe, njëzet e pesë vjet pas përfundimit të luftës në Hagë po gjykohet elita politike, të cilën koincidencë jo të rastit e kishte dënuar edhe regjimi i Millosheviqit. Kjo është gjykata e gjashtë që heton UÇK-në, derisa krimet mbi shqiptarët mbeten akoma të paadresuara, madje edhe për varrezat masive që ndodhen në Batajnicë dhe gjetiu në Serbi. Por, kjo gjykatë njëetnike për Kosovën gjithashtu erdhi në kohën që pati një rënie të ndikimit perëndimor dhe kur në horizonte po shfaqej kriza e Ukrainës, që kishte nisur me agresionin rus ndaj Gjeorgjisë. Dhe kjo ishte koha kur Serbia filloi ta materializonte strategjinë për simetrizimin e krimit, për çka kishte punuar çdo ditë për të krijuar një version të ri të ngjarjeve për Kosovën. Për shtetet si Kosova, në kohën kur historia po rishkruhet me manipulime nga Serbia dhe nga serbët, dënimet eventuale të krerëve të UÇK-së nga Dhomat e Specializuara do të kishin vlerë të pallogaritshme për ta legjitimuar narracionin dhe tendencën serbe për simetrizim.

Në fakt, vetë akti i themelimit të Gjykatës Speciale për gjykimin e protagonistëve të UÇK-së, veç ka krijuar një avantazh politik për Beogradin, jo vetëm për simetrizimin e krimit, por edhe për kultivimin e narrativës historike të vetëviktimizimit të kombit “superior” serb. Ky diskurs, në fakt, ka marrë hov sidomos me rikthim në skenë të klasës neo-millosheviqiane, përkatësisht e mbetjeve të politikës luftënxitëse, e cila, përkundër faktit se në vitet 1999 dhe 2000 ishte në listën sanksionuese të BE-së bashkë me Millosheviçin dhe familjarët e tij, vazhdon të konsiderohet pragmatiste dhe e preferuar nga Perëndimi dhe sidomos nga BE-ja.

Prandaj, nuk është e rastit, që pjesëtarët e kësaj klase politike, si Daçiqi në prill të vitit 2023 të deklaronte publikisht në Këshillin e Sigurimit se Serbia ka një histori të pastër, ndërsa kriminelët janë në radhët e shqiptarëve të Kosovës. “Unë kam nënshkruar marrëveshje me z. Thaçi. Ku është ai tash? Pse s’jam akuzuar unë ose presidenti Vuçiq?”, deklaronte ai plot mburrje dhe krenari. Ky diskurs i ish-vartësit të Millosheviqit, tani bën moralin dhe shfrytëzon aktakuzën e Gjykatës Speciale jo vetëm për të mohuar krimet e kryera nga shteti serb, por provon se ai dhe presidenti serb nuk kanë asnjë përgjegjësi për krimet e kryera në Kosovë në të kaluarën. Pikërisht për këtë qëllim, Serbia, ku historia po rishkruhet me manipulime, që tani është e përgatitur për narracionin e saj dhe fushatën diplomatike kundër Kosovës në rast epilogu të Gjykatës Speciale në Hagë, i përgjigjet narracionit të saj historik.

Po të kishim si pikënisje skenarin serb, atëherë i bie që në Gjermaninë e viteve 1970-ta, të mos kishim kancelar Willy Brandt, një luftëtar të vendosur kundër regjimit nazist të Hitlerit, por ndonjë nga ministrat apo zëdhënësit e Qeverisë së Hitlerit. Nëse Brandt më 1970 u gjunjëzua para memorialit të viktimave në Varshavë, kjo nuk ishte se ia kërkoi dikush, por e bëri sepse po përpiqej për pajtim me popullin polak dhe se po angazhohej për një të ardhme evropiane në mes të dy popujve. Në anën tjetër, Serbia dhe elitat e saj politike, jo se nuk kanë bërë ndonjë hap për korrigjimin e qëllimeve hegjemoniste mbi shqiptarët e Kosovës, por duke qenë edhe vetë pjesë e regjimit dhe e Qeverisë së Millosheviqit, nuk kanë hequr dorë nga bërja e projektit të Serbisë së Madhe dhe doktrinën serbe, e cila përherë konsistoi në veprimet shfarosëse, në dëbimin e shqiptarëve nga Kosova dhe serbizimin e saj për të arritur një popullsi homogjene, jo ndryshe nga Gjermania hitleriane “Ein Reich, ein Volk, ein Führer.”

Por, për dallim nga Gjermania, në fund të luftës, Serbia nuk u detyrua ta pranonte humbjen dhe as të merrte përgjegjësinë politike dhe financiare për atë çfarë kishte bërë në Kosovë, prandaj ajo nuk pati shansin ta shohë veten në pasqyrë dhe as të shërohej nga megalomania dhe ambicia për sundimin e të tjerëve. Natyrisht, parakusht për “normalizim” dhe shërimi i Serbisë nga megalomania kombëtare dhe dëshira për ta kërkuar lumturinë e saj jashtë kufijve aktualë, do të kishte qenë zbatimi i “ekuivalentit gjerman” në qershor të vitit 1999, respektivisht vendosja nën kontrollin ndërkombëtar sipas modelit të Gjermanisë post-naziste më 1945. Po të ndodhte kjo, Perëndimi do ta ndihmonte Serbinë të çlirohej nga e kaluara kriminale, e cila edhe sot në shoqërinë serbe interpretohet si krenari kombëtare, dhe i gjithë rajoni, bashkë me Serbinë, do të ishte evropianizuar.

Prandaj, nuk është rastësi që gjuha armiqësore e Beogradit kundër shqiptarëve është normalizuar dhe për shumëçka i ngjason asaj të viteve ‘90, kur Millosheviqi nisi realizimin e projektit për bashkimin e popullit “qiellor” në një shtet të madh serb. Kjo sjellje armiqësore ndaj shqiptarëve të Kosovës nuk ndryshonte nga ajo që shkroi në ditarin e fshehtë Victor Klempererit, “I will bear witness”, një nga dokumentet më të jashtëzakonshme të periudhës naziste, ku ai përshkoi se si, pak nga pak, antisemitizmi u bë një mënyrë normale e të menduarit dhe sjelljes në Gjermaninë e asaj kohe.

Nuk mund të shkosh në Bruksel për të negociuar për paqe dhe normalizim të raporteve dhe në të njëjtën kohë të proklamosh me demagogji paqe, bashkëpunim apo projektin “Ballkani i hapur”, dhe në anën tjetër, të projektosh një agresion ushtarak si në Banjskë apo të bëhesh sikur nuk di gjë për ekzistencën e varrezave masive të shqiptarëve në Serbi. Për më tepër, ky diskurs tregon se Serbia edhe më tej ka pikëpamje koloniale mbi Kosovën dhe shqiptarët. Ajo, ekzistencën e shtetit të Kosovës e sheh si pengesë të projektit serbomadh. Njëzet e pesë vjet pas kryerjes së krimeve të luftës, frika nga e vërteta në Serbi është ende e madhe. Shteti serb është i vendosur ta mohojë atë çfarë ka ndodhur në Kosovë, ndërsa komuniteti ndërkombëtar është indiferent dhe opinioni publik serb hesht. Ka pak shpresë se serbët mund të përballen me të kaluarën e tyre të përgjakshme.

Në kohën kur procesi i Brukselit ka përmbyllur trembëdhjetë vjet, makina propagandistike serbe, veçanërisht televizionet dhe gazetat vazhdojnë demonizimin e armikut, shqiptarëve të Kosovë. Edhe sot, shqiptarët paraqiten si jopopull, njësoj si hebrenjtë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ndërsa tentimi i BE-së për të normalizuar raportet Kosovë–Serbi përmes nismave të tilla si ajo franko-gjermane, deri më tani nuk kanë dhënë asnjë rezultat. Prandaj, kur paralelisht me një dialog të tillë, Beogradi nuk heziton të ndërmarrë një aksion agresiv ushtarak kundër Kosovës, si ai në fshatin Banjskë, Serbia nuk e merr seriozisht BE-në dhe nuk e ka problem të bisedojë pa limit kohor dhe për këtë arsye, Serbia ka imponuar në Bruksel taktikën e bisedimeve për tema të veçanta, në mënyrë që ta zvarrisë procesin e dialogut.

Nuk mund të ketë zgjidhje për asnjë marrëveshje te veçantë mes Kosovë dhe Serbisë për aq kohë sa mungon një marrëveshje finale, gjithëpërfshirëse dhe ligjërisht obligative. Dhe pikërisht kjo është arsyeja që Marrëveshja e Ohrit ka mbetur pezull, në një lloj status-quo-je, e cila përputhet me strategjinë afatgjate serbe, për krijimin e një situate si konflikt i ngrirë me shpresën se një ditë mund të krijohet një moment i duhur gjeopolitik për t’iu rikthyer realizimit të projektit për një shtet të madh serb. Është pikërisht ajo që e thotë Ivana Stradner, ekspertja e fushës së sigurisë dhe informacionit dhe vëzhguese e gjendjes në Ballkanin Perëndimor, se “ashtu siç Putin akuzoi Perëndimin për rënien e Bashkimit Sovjetik dhe kaloi jetën e tij duke u përgatitur për hakmarrjen e 2022-tës, Presidenti serb po përgatit hakmarrjen e tij për vitet ’90. Ai po pret vetëm momentin e duhur gjeopolitik”. Një gjë e tillë duket qartë edhe nga trajektorja e veprimeve të Beogradit karshi Kosovës nga Ohri e deri tek agresioni ushtarak në fshatin Banjskë.

Prandaj, pajtimi për Aneksin e Ohrit ishte vetëm një taktizim për të fituar kohë dhe për të krijuar epërsi në dialog. Kjo qasje e diskutimit për tema të veçanta, ku marrëveshja finale dhe njohja as që duken në horizont, duhet të shmangen nga Kosova, natyrisht edhe nga Brukseli, nëse dëshirohet sukses në dialog. Në këtë kuptim, Procesi i Brukselit nuk mund të shihet si një lloj kazantriqeje, ku mund të diskutosh gjithçka, edhe për dinarin, edhe për urën, edhe për targat, edhe tabelat e trafikut, por vetëm për normalizimin dhe njohjen jo. Pra, duhet të vlejë parimi, të cilin katër vjet më parë e kishte afishuar edhe vetë emisari i BE-së, Mirosllav Lajçak, se “nuk do të ketë marrëveshje për asgjë, derisa nuk do të ketë marrëveshje për çdo gjë”.

“Koha.net“

Gëzim Mekuli/

“Protestat e 1 tetorit të vitit 1997 kanë luajtur rol të madh në formësimin e shoqërisë kosovare.” – “Protestuan për të drejtat e njeriut kosovar.” “Protestat e kosovarëve”.

𝐊𝐮𝐬𝐡 𝐩𝐨 (𝐜̧)𝐞𝐝𝐮𝐤𝐨𝐧 𝐝𝐡𝐞 𝐤𝐮𝐬𝐡 𝐩𝐨 (𝐤𝐞𝐪)𝐢𝐧𝐟𝐨𝐫𝐦𝐨𝐧 𝐬𝐡𝐪𝐢𝐩𝐭𝐚𝐫𝐢𝐧 𝐧𝐞̈ 𝐭𝐫𝐨𝐣𝐞𝐭 𝐞 𝐢𝐬𝐡-𝐉𝐮𝐠𝐨𝐬𝐥𝐥𝐚𝐯𝐢𝐬𝐞̈?

Gazetaria shqiptare sot është mbushur plot me dezinformata dhe ngarkesa ideologjike. Media jonë është e robëruar. Gazetarët shqiptarë, mendësia e tyre, mënyra e të menduarit dhe bindjet e tyre, janë të rrethuar nga zinxhirët e skllavërisë mendore. Ata nuk janë të lirë. U mungon guximi të mendojnë vetë e të gjykojnë vetë; për gazetarët shqiptarë mendon dhe gjykon dikush tjetër. Flasin dhe shkruajnë për ta të tjerët, si në kohët feudale. Gazetarët shqiptarë “duhet” të mendojnë dhe të shkruajnë ashtu si u thotë padroni i tyre, shefi, ambasada ose ideologjia që i kontrollon.

Pse e them këtë, dhe pse mendoj kështu, të nderuar lexues?

E them sepse këta manipulojnë edhe me ngjarjet historike. Ja si shkruajnë ata për demonstratat e popullit shqiptar dhe për rezistencën aktive të studentëve shqiptarë më 1 tetor 1997:
a. “Protestat e 1 tetorit të vitit 1997 kanë luajtur rol të madh në formësimin e shoqërisë kosovare. Kanë kaluar 24 vite që kur studentët e Universitetit Paralel të Prishtinës protestuan për të drejtat e tyre dhe për të drejtat e njeriut kosovar.”
b. “Protesta e kosovarëve”
c. “U organizuan kosovarët për protestë”, etj., etj.
Pyetje për ju, të dashur lexues:
1. ishin protestat dhe rezistenca e shqiptarëve në ish-Jugosllavi kundër okupimit serb një luftë për të formuar shoqërinë kosovare, apo për të mbrojtur identitetin dhe lirinë e popullit shqiptar?
2. ishin protestat e studentëve shqiptarë kundër dhunës dhe okupimit serb 𝒑𝒆̈𝒓 𝒕𝒆̈ 𝒅𝒓𝒆𝒋𝒕𝒂𝒕 𝒆 𝒏𝒋𝒆𝒓𝒊𝒖𝒕 𝒌𝒐𝒔𝒐𝒗𝒂𝒓, apo për të drejtat e njeriut, dhe mbi të gjitha 𝒑𝒆̈𝒓 𝒕𝒆̈ 𝒅𝒓𝒆𝒋𝒕𝒂𝒕 𝒆 𝒏𝒋𝒆𝒓𝒊𝒖𝒕 𝒔𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓?
3. Pse Serbia përmendet kaq pak, fare pak, ose aspak, nga këta gazetarë si shkak i daljes në protesta të studentëve shqiptarë? A nuk është kjo zhgënjyese dhe kapituluese?
Të nderuar lexues,
Sipas këtyre gazetarëve, populli shqiptar po zbërthehet në “𝒏𝒋𝒆𝒓𝒊 𝒌𝒐𝒔𝒐𝒗𝒂𝒓”.
– Pse po rehabilitohet Serbia përpara syve tanë?
– Pse mediat shqipe e kanë kaq të vështirë të përdorin shprehjen “𝒔𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓” në kontekstin politik?
– Pse po mundohet të fshihet nga kujtesa kolektive fakti se ishte 𝒑𝒐𝒑𝒖𝒍𝒍𝒊 𝒔𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓 ai që u shtyp nga Serbia gjatë viteve 1887-1999? Dhe sot, identiteti shqiptar po sulmohet, po torturohet dhe po ofendohet ende nga Serbia e vitit 2024. Sot, përveç informimit dhe lajmeve, mediat kanë marrë edhe rolin e edukimit, të kulturës dhe të arsimit. Kush po (ç)edukon dhe kush po (keq)informon shqiptarin në trojet e ish-Jugosllavisë? Kjo është pyetja që kërkon një përgjigje shkencore, të nderuar lexues. Konsekuent deri në fund: Unë ngre shqetësime të thella dhe të drejtpërdrejta për rolin e gazetarisë shqiptare në manipulimin e historisë dhe identitetit kombëtar. Unë i bëjë thirrje publikut për të qenë vigjilent dhe kritik ndaj kësaj qasjeje propagandistike e manipuluese.

Fotini Kokeri Allteni/

I’m honored to be here with the Albanian Fighting Cancer organization, our dedicated board members, volunteers, and the remarkable President Roberta Panariti, as we celebrate five years of impactful work.

Together, we’ve made a significant difference by emphasizing the importance of cancer awareness. We’ve built a supportive community that helps navigate the complexities of cancer diagnoses, treatment options, and the cultural stigma surrounding this disease.

Personally, I was introduced to the Albanian Fighting Cancer organization through a birthday fundraiser organized by Dr. Briselda Xhelaj on her Facebook page.

I encourage you all to support us in any way you can—whether through donations in memory of loved ones or workplace pledges. Every contribution, big or small, is vital.

Tonight, we remember those we’ve lost to cancer, knowing how precious time is. We fight every day to ensure that cancer does not take away more of our loved ones. This benefit concert, featuring the talented tenor Rame Lahaj and pianist Genc Tukiçi, celebrates life and the moments we cherish. Together, we will continue this important work, striving for a future where cancer can be defeated.