Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

PORNOPOEZIA- si zabarosja e qenve të rrugës –

by

Nga Kolec TRABOINI/
Njerëzit që pretendojnë të merren me letërsi, por të paftë të trajtojnë probleme me të cilat përballohet individi në raport me natyrën dhe shtetin, me vetveten dhe mjedisin rreth tij, sepse ai është një qenie shoqërore, në përpjekje pra për të tërhequr vëmendje, i lëshohen vulgariteteve duke u përpjekur ti estetizojnë ato me pretendimet e artit. Nga këto vulgaritete të shituara në publik si sapunin për djathë, kryevendin e zëne ato seksuale. Këto vulgaroseksualët tanë shqiptarë bëjnë kinse nuk e dinë se bota eksperimentet poetike me vaginë- penis i ka tejkaluar prej kohësh, dekadash thuaj, sepse nuk kanë sjellë asnjë risi dhe janë braktisur anipse i praktikon ndonjë i fandaksur që i ka ngecur ora në kohë tjetër . Dihet që për të plotësuar epshet një kategori e njerëzve që parapëlqejnë përversitetet, kanë krijuar pornografinë, një lloj prostitucioni në shkrime e imazhe filmike, por që nuk kanë të bëjnë në asgjë me artin e vërtetë. Kuptohet që këtu luan rol edhe ana e tregtimit, sepse është një biznes me fitim të lartë e shpenzime të vogla. Mirëpo kur ky treg ngec, pra pëson inflacion, përpiqen deri në fund që ta bëjnë të pranueshme pornografinë duke përdorur mjetet të cilat i përdor arti nga ana teknike. Kështu siç është video pornografia ka lindur edhe letërsia pornografike po na shpifet edhe pornopoezia a thënë me saktë pornovargëzimi. Por koha e ka vërtetuar se çdo tentative për ta spekuluar artin për qëllime të kësaj natyre kanë dështuar. Askush ndër ata që dinë të shijojnë artin, kur shohin a lexojnë të tilla vepra pornografike të hapura apo të kamufluara qofshin, nuk i merr për art por për stisje të njerëzve të paaftë të bëjnë art të vërtetë që e i shërben shoqërisë. Veç ndonjë mendje e çartur ndoshta që me dëngla përpiqet gjoja të estetizojnë për artin e zgjedhur që u dashka ta kuptojnë vetëm ca mendje të holla që pornoletërsinë e konsideron art. Një masturbim publik ky i neveritshëm. Një spekulim fund e krye, sepse qëllimi i vërtetë është largimi i artistëve nga trajtimi i problematikave sociale, është një dinakëri e ultë për përdorimi i artit si një mënyrë për të dhënë përshtypjen brenda e jashtë Shqipërisë se ky popull e këta njerëz nuk kanë asnjë problem tjetër veç estetizimit të organit të vet seksual. E kështu krijues mendje ngushtë të etur për popullaritet mediatik, behën edhe vegla qorre të atyre që janë shkaktarët kryesorë për gjendjen reale të mjerueshme në të cilën ndodhet shoqëria shqiptare e si të thuash i veshin rroba të reja mbretit tonë lakuriq, i cili në këtë rast është pushteti dhe politika e korruptuar deri në palce. Me gjithë jehonën e përcipte në kategori të ultë në pikëpamje kulturore, apo në ato ekstravagante që e vënë seksin e vet në lule të ballit, ato pornokrijime mbeten surogato pa asnjë vlerë. Kuptohet se këto llokoçitje seksuale kur i kthejnë në libra, do të kenë edhe përkrahje nga disa njerëz që duan përfitime ekonomike apo notojnë në të njëjtin pornopellg shoqëror. Mediokriteti përpiqet të mbijetojë duke thirrur në ndihmë përversitetin tek fjala apo imazhi. Kështu edhe autorë që e konsiderojnë veten poet sepse dinë teknikisht të thurin vargje, siç thuren triko e çorape leshi, këto i janë lëshuar trajtimeve seksuale kinse sjellim diçka të re. Në të vërtet gjendesh para vargjeve shterp sepse janë si ca femra që vërtetë e kanë vaginën (edhe lopët e dhite kanë vaginë), por problemet e pjellorisë së mirë i kanë në mitër e cila nuk ua ngroh vezët e kësisoj konsiderohen shterpa. Këta mjeranë vargjesh të thatë e steriotipe nuk bëjnë art por shou mediatik kinse çuditin botën me seksin e tyre të depiluar a jo (relative kjo), po gjithsesi të parfumuar të cilin e kanë për nën shalë. Vargjet e tyre me kujtojnë zabarosjet e qenve nëpër rrugët e Tiranës. Në konceptin gjuhësor kush bën art të vërtetë e quajnë artist, kush bën filma e quajnë kineast, kush pikturon në telajo e quajnë piktor, punon me dorë e quajnë punëtor, kush punon me penis e quajnë zhigolo dhe kush punon me vaginë e quajnë prostitutë. Ndaj them, ta konsiderosh art çdo vargëzim banal, ku shpreh marrëzia të tejskajshme saqë të kërkosh me vaginën tënde të besh seks me Zotin, nuk është asgjë tjetër veç marrëzi e shkallës sipërore, është prostituim me poezinë, gjithashtu të përdhosësh dhe besimin njerëzor. E kur kjo mizori shkon deri në atë shkallë sipërore, pakrahasimore, sa që të vlerësohet me çmime nga institucionet kulturore e artistike apo instancat e pushtetit atëherë me plot gojë mund të themi se poezia tashme në Tiranën e tallavave konsiderohet si kurvë, madje kurvë e përdhunuar ligsht dhe institucionalisht. Natyrisht kësisoj nuk mund të jetë poezia e vërtetë e cila ekziston në Shqipëri por nuk përkrahet. Sepse përkrahet e stimulohet nga myteberrët e kulturës, ajo që vetëquhen elitare, poezia e marrëzishme, e vaginave shterpë që nuk thonë kurrgjë tjetër veç bla-bla-bla…lesh me qime lesh pa qime. E këtyre, me këtë pornoletërsinë e zgjuar së voni në kohën e postmodernizmit letrar, do tu thosha me plot gojë veç një gjë: Ju pshurrsha artin!
Ja një Info që ta kontretizojmë problemin: Ministria e Kulturës i ka dhënë çmimin libri i vitit 2014 vëllimit poetik “Vrima” nga i cili nxjerrim këtë ekstrat. Të mos harrojmë se për të çuditur botën me vrimat tona, libri është përkthyer edhe frengjisht:
“Tani hiqi brekët, ule kokën dhe shih mes kofshëve…”
“E nëse nuk pranon shko në manastir e bëhu murgeshë.
Oh…oh Kam dhimbje. Dhimbja sjell lumturi.”
“Kush na e fali këtë kënaqësi nëse jo Zoti?
Ku e di ti ç’është kënaqësia që të fal Zoti?
A i je dhënë ndonjëherë atij?
Jo se ma kanë prerë kërthizën që më lidhte me të.”
Atyre që kanë dalë në mbrojtje të “Vrimës” dhe na konsiderojnë ne, që nuk kemi mendjen e tyre të ndritur, që na konsiderojnë pra të paaftë për të shijuar bukuritë e asaj poezia, krejt atyre desha t’ju them: ajo vrima për të cilën na përrallisni nuk është letërsi erotike, por në kufijtë e pornografisë, dhe si e tillë le të kultivohet nga kushdo që ka kohë për të humbur a për të fituar, apo që dëshiron të bëjë ushtrime seksuale. Nuk na intereson aspekti personal çfarë bën tjetri me vaginën apo penisin e vet, ku e çon e kujt ja jep. Por që ti jepet çmim libri më i mire artistik i vitit 2014 nga Mirela Kumbaro një vrime si ai libër, na vjen keq po këtu kemi mospajtime, këtu kemi kundërshti sepse shfaqet një përkrahje e hapur institucionale për letërsinë me tendenca përshkrimesh intime të marrëdhënieve seksuale. Pushteti nuk guxon të stimulojë pornografinë si art apo aty ku ka tendenca të tilla, përkundrazi të ketë program për edukimin e popullit. E dimë që në shkolla bëhen edukime seksuale për nxënësit dhe kjo është gjë e mirë, por letërsinë porno autorët le ta bëjnë privatisht pa pasur nevojë të stimulohet nga shteti. Nga ana tjetër shfrimet seksuale nuk janë letërsi erotike siç po keqinterpretohet me qëllim për ta anashkaluar problemin . Letërsinë erotike e shkruajnë lirisht pothuaj të gjithë poetët, ai është një lirizëm i thellë por i pa bastarduar, nuk mbështetet në organet që përdor njeriu për të kryer aktin seksual, por në ndjesitë shpirtërore që i ngjall prania e të dashurës apo të dashurit, qoftë edhe në momentet më intime. Vrimë kanë edhe lopët edhe dhitë, edhe macet edhe mijtë, por nuk besojmë se edhe ato ja ndjejnë nevojën letërsisë pornografike të çmimit 2014 kur bëjnë seks, siç ja ndjenë ta zëmë honxho-bonxhot e Ministrisë së Kulturës. Kur ta kesh mbushur kupën e marrëzive dikasteriale plot e përplot a nuk është ky rast i dobishëm për të lëshuar vendin e pamerituar të ministres së kulturës shqiptare?
22 dhjetor 2015

Këto nuk duhen harruar

by

Në 25 vjetorin e përmbysjes së komunizmit/
Nga Reshat Kripa*/
Njëzetepesë vite pas ngjarjes së madhe të përmbysjes së regjimit totalitar nga rinia shqiptare, më dalin parasysh ata të rinj dhe të reja që pa iu trembur syri u ngritën me parullat “E duam Shqipërinë si gjithë Europa” apo “E duam Shqipërinë si Amerika”. Më kujtohet fëminia dhe rinia ime dhe e bashkëvuajtësve të mij gjashtëdhjetepesè vite më parë kur ngriheshin kundër po kësaj diktature të tmerrshme por me parullën “Për liri, për Shqipëri, për flamurin kuq e zi,”
E pra, ne pranuam më mirë burgun se sa lirinë e cunguar .Pranuam burgun me thirrjen sublime: “Për Liri, për Shqipëri” sepse ky ishte atdheu ynë që lëngonte nën thundrën komuniste dhe ne nuk donim që ky të ishte i tllë. Për këtë qëllim u sakrifikuan mbi 7000 persona që u ekzekutuan apo vdiqën në burgjet e tmerrshme dhe mijra të tjerë që u burgosën apo u internuan dhe kjo luftë vazhdoi për gati një gjysmë shekulli. Ishte revolta e madhe viteve nëntëdhjetë që kurorëzoi këtë përpjekje titanike kundër komunizmit.
Natyrisht, neve që kemi vuajtur më tepër pasojat e regjimit komunist nuk kanë se si të mos na dalin parasysh pamjet e tmerrshme të atyre viteve të errëta. Personalisht mua më shfaqen pamjet e kampit të Shtyllasit në vitin 1954 ku, me urdher të operativit të sigurimit, toger Ademit, Sulejman Dizdari u mbulua me dhe i gjallë dhe ishte vetëm mrekullia e doktor Isuf Hysenbegasit të pa arritshëm që e shpëtoi nga vdekja e sigurtë. Më kujtohet kampi i Bulqizës ku po me urdhër të operativit toger Ademi një djalosh 17 vjeçar nga Mirdita, dha jetën në natën e acartë të janarit 1955 i lidhur në shtyllën e telefonit vetëm e vetën sepse nuk kishte mundur të realizonte normën e lartë të punës së detyruar. E pra, këtë toger Ademin, këtë kriminel, e takova një ditë në vitin 1998. Mendova se do të kërkonte falje për veprat e kryera por kjo nuk ndodhi. Për më tepër, vazhdonte të punonte në Ministrinë e Brendëshme ku drejtonte një nga drejtoritë e saj. Mua m’u errësuan sytë. M’u shfaqën parasysh pamjet e një filmi gjerman, prodhim i pasluftës, që e kam parë në fëmininë time. Ishte historia e një mjeku nazist që në laboratorët e tij eksperimentonte llojet më të tmerrshme të torturave që më vonë ushtroheshin mbi hebrenjtë, robërit e luftës dhe kundërshtarët e regjimit. Me mbarimin e luftës mjeku arrestohet dhe dënohet. I kam harruar sekuencat e atij filmi por më ka mbetur e regjistruar në mendje finalja e tij. Mjeku, i kapur pas hekurave të burgut duke thërritur: Jam i pafajshëm, jam i pafajshëm!” ndërsa prapa tij shfaqeshin dhomat e gazit dhe krimet e tjera të kryera sipas eksperimenteve të tij. Një zgjidhje e përkryer regjizoriale
Filmi kishte një titull shumë kuptimplotë: Vrasësit janë midis nesh” Ndaj unë pyes: Po vrasësit e kohës së përmbysur në vendin tonë ku janë? Duke u nisur nga ndodhitë e fundit të ngjarjeve rezulton se ata janë ende midis nesh, madje, si për ironi, dekorohen nga udhëheqësit e shtetit shqiptar Dhe unë personalisht e ndjej veten mjaft të fyer. E ndjej të fyer sepse shoh kriminelët që na kanë torturuar dhe fyer të ngrihen në majat më të larta të nderimit. Madje jo vetëm kaq por ata i gjen në krye të organeve të Kuvendit të Shqipërisë, në krye të organeve qeveritare, në krye të organeve të drejtësisë. Në këto çaste më vijnë ndër mend fjalët e shprehura nga zoti Benesh, përfaqësues i grupit demokrat çek, në seancën e miratimit të rezolutës së Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Europës:

Nuk ka asnjë vend ku komunizmi ka ardhur në pushtet dhe të ketë qenë demokratik. Nëse nazizmi u dënua vetëm pak muaj pas rënies, nuk u bë e njëjta gjë me komunizmin. Në përfundim të Luftës së Dytë Botërore, dihej saktë kush ishte fitimtari dhe kush i munduri. Ndërsa në përfundim të Luftës së Ftohtë, gjërat ishin të paqarta. Unë nuk kam frikë as nga nazizmi, as nga komunizmi, por nga lakejtë e tyre që i kanë ndihmuar rregjimet ish-komuniste të qëndrojnë në këmbë.

Me keqardhje deklaroj se sot në Shqipëri tendenca është që periudha e sundimit të diktaturës komuniste të kalohet në heshtje, sikur nuk ka ndodhur asgjë., sikur nuk ka ndodhur asnjë lloj genocidi. Më lejoni ta ilustrojë këtë me fakte.
Në vitin 1996 Asamblea Parlamentare e Këshiilit të Europës miratoi rezolutën Nr. 1096 “Masat për të çrënjosur trashëgiminë e sistemeve totalitare komuniste” rezolutë që në Shqipëri as që u publikua farë, madje një gjë të tillë bëri edhe media e asaj kohe. Përse?
Në vitin 2006 përsëri Asamblea Parlamentare e Këshillit të Europës miratoi një rezolutë tjetër, atë të përmendur më sipër, me Nr. 1481 “Domosdoshmëria për dënimin ndërkombëtar të krimeve të regjimeve totalitare komuniste”. Lidhur më këtë Kuvendi i Shqipërisë miratoi rezolutën “Për Dënimin e Krimeve të Kryera nga Regjimi Komunist në Shqipëri”. Çuditërisht, në këtë miratim, deputetët socialist dolën nga salla dhe nuk e votuan. Përse? Unë nuk e di. Ata po të munden le përgjigjen.
Në vitin 2010 një delegacion i Kombeve të Bashkuara i kërkoi Shqipërisë të dënonte krimet e komunizmit. Çuditërisht lajmi nuk u njoftua nga asnjë burim. Përsëri edhe media heshti. Çdo gjë u mësua vetëm nëpërmjet medias elektronike jashtë atdheut. Më 14 dhjetor 2010 me anën e një letre të nisur nga ana e ministrave të jashtëm të Lituanisë, Letonisë, Bullgarisë, Hungarisë, Rumanisë dhe Çekisë, me nismën e Ministrit të Jashtëm Lituanez, zotit Audronius Azubalis. drejtuar Komisares Europiane për Çështjet e Drejtësisë, zonjës Vivian Reding, kërkohej ngritja e një gjykate ndërkombëtare për dënimin e krimeve të komunizmit.
Do të kishim dashur që krahas firmave të ministrave në fjalë të kishte qenë edhe ajo i ministrit tonë, si përfaqësues i shtetit me përndjekjen më mizore. Por ajo mungoi. Përsëri ky lajm kaloi në heshtje.. Të mos harrojmë se krimet e komunizmit në Shqipëri i kalojnë disa herë atyre të kryera në ish vendet e tjera totalitare. Më lejoni t’u jap vetëm një shembull. Sipas deklaratës së përfaqësuesit sllovak, antarit të kryesisë Dr. Peter Bielek, në Kongresin e XVI-të të Shoqatës Ndërkombëtare të Burgosurve Politikë dhe Viktimave të komunizmit, mbajtur në Tiranë, në Sllovaki dënimi i fundit me vdekje ishte ekzekutuar në vitin 1956, ndërsa te ne në vitin 1988, me varjen në litar të Martirit të Demokracisë, poetit Havzi Nela. Mos harroni! Ky krim u krye kur komunizmi po jepte frymën e tij të fundit. Edhe në çastet e fundit të jetës ai kërkonte gjak . Krahasimin bëjeni vetë, të nderuara zonja dhe zotërinj. Pak më lartë theksova rezolutën e miratuar nga Kuvendi i Shqipërisë qysh në tetorin e vitit 2006. Le të shohim tani se si janë zbatuar disa nga pikat e kësaj rezolute
:
Pika 8. Kuvendi i Shqipërisë dënon diktatorin Enver Hoxha si ideatorin, frymëzuesin,
drejtuesin dhe ekzekutuesin e sistemit më të egër diktatorial komunist në Europën Lindore që çoi në izolimin dhe varfërimin e tejskajshëm të Shqipërisë dhe kërkon heqjen e të gjithë titujve dhe dekoratave të dhënë atij e bashkëpuntorëve të tij njga regjimi komunist.
Çfarë është bërë për këtë pikë/ As lëvizja më e vogël. Diktatori vazhdon të ruajë dekoratat e fituara në kohën e totalitarizmit, gjë që nuk ka ndodhur në vendet e tjera ish-socialiste A është e drejtë që një person i njohur si diktator të ruajë dekoratat e pamerituara?

Pika 10. Kuvendi i Shqipërisë kërkon bërjen publike të të gjitha dokumentave që dëshmojnë krimet e regjimit komunist përfshirë edhe dosjet e krijuara në ish-institucionet e përndjekjes dhe dënimeve politike si Sigurimi i Shtetit, Prokuroritë, Gjykatat dhe Komitetet e Dënim-Internimeve.

A keni dëgjuar, të nderuar zonja dhe zotërinj, të bëhen publike këto dokumenta? Madje as Instituti i Hetimit të Krimeve të Komunizmit i ngritur posaçërisht për këtë qëllim nuk i disponon.

Pika 11. Kuvendi i Shqipërisë kërkon hapjen e dosjeve të ish-bashkëpunëtorëve të Sigurimit të Shtetit për politikanët, drejtuesit e institucioneve kushtetuese, atyre të sistemit të drejtësisë, të administratës publike qëndrore dhe lokale, si dhe të mediave kombëtare audio-vizive apo të shkruar.

Kanë kaluar 25 vjet dhe një ligj i tillë ende nuk është përfunduar. Edhe një i tillë i miratuar disa vite më parë, megjithse gjysmak, u hodh poshtë nga Gjykata Kushtetuese, e përbërë nga gjykatës që prekeshin nga ky ligj. Kur do të përfundojë ky problem në një kohë që ish-vendet e tjera socialiste kanë kohë që e kanë zgjidhur? A do të jetë i dretë formulimi i tij apo përsëri gjysmak si i pari.

Pika 16. Kuvendi i Shqipërisë nxit fillimin e një fushatë kombëtare për ndërgjegjësimin rreth krimeve të kryera në emër të ideologjisë komuniste duke përfshirë rishikimin e librave shkollorë, shpalljen e një dite kombëtare për përkujtimin e viktimave të komunizmit, hapjen e muzeumeve përfshirë dhe kthimin në muze të burgjeve të tmerrshme politike, si dhe ngritjen e memorialeve në nderim të shqiptarëve që u vranë për kundërvënien ndaj regjimit totalitar.

Për fat të keq në librat shkollore pothuajse nuk shkruhet fare pë genocidin komunist në Shqipëri. Ende nuk ka një ditë përkujtimore për viktimat e komunizmit. Nuk është ngritur asnjë muzeum dhe nuk është kthyer në muze asnjë burg apo kamp i periudhës totalitare. Është marrë një vendim i Kuvendit të Shqipërisë për ngritjen e një memoriali në nderim të shqiptarëve që u vranë për kundërvënien ndaj regjimit komunist por, megjithse kanë kaluar disa vite, ende nuk është vënë në zbatim
Me këtë rast dua të falënderoj shkëlqesitë e tyre Ambasadorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe atë të Gjermanisë, për vlerësimin e bërë për të përndjekurit politikë të Shqipërisë duke vizituar kampin famëkeq të Spaçit, veprim që, deri më sot, nuk e ka bërë asnjë pushtetar, asnjë përfaqësues partie, asnjë deputet.
Falënderoj gjithashtu Shkëlqesinë e tij Presidentin e Republikës për dekorimin e martirëve të pushkatuar nga regjimi totalitar në këtë kamp hero dhe që këtë ceremoni e zhvilloi pikërisht në gjurmët e këtij kampi.

Pika 17. Kuvendi i Shqipërisë mbështet organizimin e një konference kombëtare me pjesëmarrjen e përfaqësuesve të parlamentit, qeverisë, partive politike, shoqatave të të persekutuarve,
akademikëve, historianëve si dhe ekspertëve të OJQ-ve, për krimet e kryera nga regjimet totalitare
komuniste.

` Kanë kaluar nëntë vjet nga miratimi i kësaj rezolute dhe ende nuk është gjetur kohë për organizimin e një konference të tillë, në një kohë kur janë organizuar qindra të tjera, deri edhe ato për homoseksualët, shumë herë më pak të rëndësishme se ai i të përndjekurve politikë. A do kenë dëshirën qeveritarët shqiptarë të marrë një nismë të tillë? Ne jemi në pritje.
Këto janë vetëm disa nga pikat e rezolutës në fjalë pasi aty përfshihen edhe rishikimi i datave simbol të sistemit komunist, hartimi i një strategjie kombëtare për eliminimin e pasojave të totalitarizmit, përmbushja e detyrimeve ligjore për zbatimin e statusit të të përndjekurve politikë për integrimin, arsimimin, punësimin, strehimin, dëmshpërblimin e tyre dhe akordimin e një fondi për gjetjen dhe rivarrosjen e të zhdukurve dhe të vrarëve me ose pa gjyq për arsye politike, detyrime që, deri më sot, kanë mbetur vetëm në letër
Para disa muajsh po shetisja me një mikun tim, që ka kryer 29 vjet në burgun komunist, në bulevardin “Bajram Curri” këtu në Tiranë. Kur po arrinim tek vendi ku ky bulevard bashkohet me rrugën e Kavajës, vështroj një pallat të kohës së perënduar me tulla silikate ku në njerën nga fasadat e tij ishte shkruar, që gjatë ndërtimit, me tulla të kuqe: “Rroftë Partia e Punës”. U skandalizova. Si nuk u kishte rënë në sy asnjerit prej kryetarëve të Bashkisë kjo parrullë? Vallë a mund të ketë ndonjë shtet tjetër të Europës Lindore ku mund të ekzistojë parulla të tilla? Unë nuk e besoj. Atë çast mendja më shkoi edhe te raste të tjera të kësaj natyre. Mbi varrezat e dëshmorëve të kombit vazhdon “të ndriçojë” ylli i kuq i komunizmit, a thua se të rënët që prehen aty paskan rënë për këtë yll. Për më tepër aty, nën këmbët e tij prehen edhe eshtrat e 22 martirëve të së ashtuquajturës bombë në legatën sovjetike dhe mua më duket sikur gjembat e atij ylli ende grryejnë eshtrat e martirëve, Në qendër të Tiranës, në fasadën kryesore të Muzeut Historik Kombëtar, një mozaik i madh ku dy të tretat e tij i zenë “luftëtarët e lirisë” me yllin e kuq komunist në ballë dhe ndërtuesit e “Shqipërisë së re Socialiste” me gjokset përpara, ndërsa në një të tretën, paraqiten si liliputë heronjtë e historisë së mëparëshme të këtij kombi A është e denjë për një muze kombëtar një paraqitje e tillë e historisë së tij? Ishin pikërisht këto që më tërhoqën vëmendjen në ato çaste. Ne do të donim që qeveritë shqiptare të zbatonin ligjet dhe vendimet që ata vetë i kanë miratuar në Kuvendin e Shqipërisë dhe në radhë të parë të rezolutës mbi ndëshkimin e krimeve të regjimit komunist. Vetëm atëherë do të kishin plotësuar detyrimin që kanë ndaj shtresës së të përndjekurve politikë.
*Kryetar i Shoqatës Antikomuniste të të Përndjekurve Politikë Demokratë të Tiranës

Njihuni me Rusinë putiniane

by

Nga Prof.dr. Eshref Ymeri/
Presidenti rus Vladimir Putin, duke sfiduar mbarë botën demokratike, ka marrë në mbrojtje një diktator dhe një kriminel të nivelit botëror, siç është Bashar al-Asadi, vrasës gjakftohtë i popullit sirian. Analistë të ndryshëm pohojnë se për mbrojtjen e këtij krimineli me damkë, Putini niset nga disa motive. Disa mendojnë se ai, me fushatën siriane, kërkon të kompensojë disfatën që pësoi për gjunjëzimin e Ukrainës, në mënyrë që të dalë i larë para opinionit publik rus. Disa të tjerë janë të mendimit se Putini kërkon të rikthejë madhështinë e Bashkimit Sovjetik, si supefuqi botërore. Një palë e tretë arsyeton se Putini mundohet të sfidojë Perëndimin dhe në radhë të parë Shtetet e Bashkuara të Amerikës, të cilat, sipas tij, kanë dështuar në luftën kundër shtetit islamik ISIS, i shpallur i jashtëligjshëm në Rusi. Prandaj, me këtë sfidë, justifikohet para popullit rus se është ai që po e lufton ISIS-n dhe jo Perëndimi. Por ndërhyrja e tij në Siri me bombardime nga ajri, me sigurimin edhe të lejes që i dha parlamenti rus për të futur edhe trupa tokësore për të mposhtur gjoja ISIS-in, në të vërtetë, ka për qëllim të neutralizojë dhe të mposhtë përfundimisht forcat e armatosura të opozitës siriane, të cilat kanë disa vjet që janë ngritur për përmbysjen e regjimit gjakatar të Bashar al-Asadit.
Po a ka vallë ndonjë arsye tjetër që Putini po e mbron me thonj e me dhëmbë nje kriminel dhe njëdiktator të regjur të Lindjes së Mesme? Mos vallë Putinin e joshin edhe më shumë miliardat e dollarëve që Bashar al-Asadi ka në zotërim, të cilat ika siguruar përmes grabitjeve skandaloze të pasurive të popullit sirian?
Bashar al-Asadi figuron në listën e diktatorëve më të pasur të botës. Pasuria e familjes së tij “ka arritur në 122 miliardë dollarë. Kjo sasi dollarësh përbën më shumë se gjysmën e buxhetit të përgjithshëm të shtetit sirian, duke filluar nga vitit 1970 e deri tani. Si burim i pasurisë së tij shërben shitja e rezervave energjetike, e tokës dhe e licensave”(Citohet sipas: “Presidenti i Sirisë, i dyti në listën e diktatorëve më të pasur të botës pas Kadafit”. Marrë nga faqja e internetit “islam-today.ru”. 23 tetor 2012).
Pas ndërhyrjes së Putinit në Siri, gazetari i mirënjohur Evgjeni Kiselov (1956) ka deklaruar:
“Mua kjo më kujton historinë e futjes së trupavenë Afganistan 36 vjet më parë. Në Afganistan regjimi sovjetik zuri qafën poshtë. Kam shumë shpresë se tani regjimi putinian ka për ta zënë qafën poshtë në Lindjen e Mesme” (Citohet sipas: “Kiselov: Putini është rrasur në një fole milingonash, Ukraina duhet ta presë rezultatin me durim” Marrë nga faqja e internetit “radio.vesti-ukr.com”. 30 shtator 2015).
Gazetari Evgjeni Kiselov ka shumë të drejtë. Edhe sikur Putini të kishte me të vërtetë si objektiv mposhtjen e ISIS-t, ai do të pësonte me siguri disfatë të padiskutueshme. Sepse ISIS-I nuk është ndonjë shtet i organizuar, me struktura dhe me objekte konkrete në terren, të cilat mund t’i sulmosh nga ajri apo t’i bombardosh nga toka. Ky i ashtuquajtur shtet, përfaqëson në vetvete një masë të madhe njerëzish kaçakë që sillen nëpër hapësira pa fund e pa anë, si puna e vrundujve të erës që s’dihet se nga fryjnë dhe ç’drejtime marrin. Sepse ata ku gdhihen nuk ngrysen. Pra, në këtë mes kemi të bëjmë me një masë gjigante njerëzish qës’janë gjë tjetër, veçse një vegulli që shfaqet dhe zhduket në horizonte të largëta.
Anton Gurakov, dikur gazetar i “Forbesit”në Ukrainë dhe tani i pasionuar pas udhëtimeve nëpër botë, thotë se “në luftë me një ushtri vegulluese, hesapet nuk pinë ujë, sepse vegullia nuk ka as aeroplanë, as topa, as tanke dhe as raketa. Por ama jeta e anëtarëve të saj nuk vlen asnjë kacidhe se ajo i përket ndonjë udhëheqësi, ndonjë binladeni…”(Citohet sipas: “Kompleksi i impotentit”. Marrë nga faqja e internetit “peaceinukraine.livejournal.com”. 07 tetor 2015).
Kur një shtet, për njërën apo tjetrën arsye, mendon të hyjë në një luftë me një objektiv të caktuar, pavarësisht se nga ç’motive niset, ai duhet të ketë parasysh dy gjëra;
Së pari, të shmangë në maksimumin e mundshëm humbjen e jetës së njerëzve.
Së dyti, të ketë të siguruar një prapavijë të fuqishme ekonomike. Sepse ekonomia e fuqishme është ajo që garanton arritjen e objektivave në frontin e luftimeve.
Në rastin luftës që Rusia po zhvillon në Siri, mund të thuhet me plot gojën se këto dy momente pasqyrojnë një gjendje me të vërtetë të vajtueshme. Sepse, në rastin e parë, autoriteteve shoviniste ruse, tradicionalisht, nuk u ka interesuar dhe nuk u intereson absolutisht jeta e njerëzve, të cilët për ta përfaqësojnë thjesht materiale inerte, që mund t’i konsumojnë kur t’u teket, sa herë t’u teket dhe si t’u teket.
Një nënë ruse revoltohet kundër autoriteteve ushtarake, të cilat të birin e saj duan ta dërgojnë në Siri si mish për top. Ajo proteston kundër ministrit të mbrojtes Sergej Shojgu:
“Cila është arsyeja që njerëzit po i degdisin atje, si bagëtinë në thertore?… Mos vallë njerëzit në vendin tonë nuk qenkan gjëja më e çmuar? Vetëm për t’i degdisur mendojnë. Mos vallë qënka e pamundur për të ndërmarrë ndonjë hap tjetër? Le të niset për atje vetë Shojgu”.(Citohet sipas: Mishel Prorok. “Nëna e një ushtari rus: le tëshkojë vetë Shojgu të luftojë në Siri”. Marrë nga faqja e internetit “economics-prorok.com”. 18 shtator 2015).
Para pak kohësh, gazetari Artjom Djehtjarenko i pati marrë një intervistë historianit dhe politogut rus Andrea Zubov. Mes pyetjeve të shumta qëi drejtoi gjatë intervistës, po ndalem vetëm në njërën prej tyre:
Pyetje: A mund të bëhen ndofarë parashikimesh për faktin se si mund të përfundojë operacioni i mundshëm tokësor rus në Siri?
Përgjigje: Këtë nuk mund ta parashikoj, por mendoj se ky është një gabim i madh. Ai do të sjellë si pasojë problemebrenda Rusisë, probleme të karakterit ndërkombëtar dhe vdekjen e njerëzve. Se jeta e njeriut është më kryesorja. Për fatkeqësinë tonë të madhe, autoritetet ruse nuk e vlerësojnë jetën e njeriut. Kjo traditë e ka zanafillën që nga koha e Bashkimit Sovjetik. Se Stalini thoshte: “gratë do të pjellin të tjerë”. Dhe ja, tani, kjo traditë e neveritshme vazhdon ende” (Citohet sipas: Artjom Djehtjarenko. “Historiani rus përmendi gabimet e Kremlinit në Siri dhe bëri parashikime për Donbasin”. Marrë nga faqja e internetit “apostrophe.com.ua”. 22 nëntor 2015).
Për rastin e dytë, pra, për gjendjen ekonomike të Rusisë, dëshmojnë faktet pak më poshtë, që janë me të vërtetë tronditëse dhe të bëjnë të vish në përfundimin se fushata e Kremlinit në Siri ka për të dështuar me turp.
Autorja e romaneve të gjinisë së fantastikës politike dhe e dedektivit politiko-ekonomik, e njohur në gazetari si vëzhguese politike dhe analiste ekonomike, zonja Julia Llatëjnjina (1966), komentatore e famshme e radistacionit “Jehona e Moskës”, deklaron:
“Në fillim po them dy gjëra fare të thjeshta. E para lidhet me faktin se në kohën e sotme madhështia nuk lidhet me përmasat e ushtrisë. Madhështia përcaktohet nga përmasat e ekonomisë dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës janë superfuqi jo sepse dërgojnë trupa diku. Ato janë superfuqi, sepse prodhojnë 25% të produktit botëror bruto. Vetëm shteti i Kalifornisë prodhon dy herë më shumëprodukttë brendshëm bruto sesa Rusia tani. Kina, gjatë 20 viteve të fundit, fjala vjen, u bë superfuqi jo sepse ka pushtuar Korenë, Vjetnamin apo Kamboxhian. Ajo u bë superfuqi, sepse krijoi një ekonomi të lirë superbashkëkohore dhe shpëtoi nga varfëria 400 milionë njerëz”. Ja, për fat të keq, në botën e sotme, një vend që ndërmerr agresione, të pambështetura kurrsesi nga përmasat e ekonomisë së tij, nuk është superfuqi, ai është një vend-komit: një vend, në të cilin ekonomia është shkatërruar dhe që dobësinë e vetë ekonomike e kompenson me agresione. Unë kam përshtypjen se në Kremlin nuk e kuptojnë se çfarë bëjnë kur mburren se Rusia paska zënë vend përsëri nëpër faqet e para të gazetave. Sepse edhe Koreja e Veriut është e pranishme shpeshherë nëpër faqet e para të gazetave, por kjo nuk do të thotë se atë e respektojnë. Për më tepër, kjo nuk do të thotë se asaj ia kanë frikën. Atë, në të vërtetë, e përbuzin” (Citohet sipas: Julia Llatëjnjina. Komentatore e Radiostacionit “Jehona e Moskës”. Marrë nga faqja e internetit “echo.msk.ru”. 03 tetor 215).
I ftoj lexuesit e nderuar të njihen me të dhënat e mëposhtme, të nxjerra nga faqet e internetit. Të dhënat ishin shumë më të zgjeruara, por këtu po rendis vetëm ato që i vlerësova si më mbresëlënëse.

Sezoni bujqësor në pjesën më të madhe tëterritorit të Rusisë zgjat 2-3 muaj, ndërkohë që në Evropë dhe në SHBA vazhdon 8-9 muaj.
Rendimenti mesatar vjetor i prodhimit të drithrave në Rusi (në toka johumusore) është rreth 17 kv për hektar, kurse në Gjermani, në Francë dhe në Angli (në toka jo humusore) rendimenti është 70 kv për hektarë, në Suedi – 60, në Irlandë – 85 dhe në Ukrainë – 59.
Sasia e përgjithshme e qendrave të banimit është 157 189, nga të cilat 39 000 janë braktisur nga banorët e fshatrave dhe të qytezave, kryesisht nëqarkun qendror federal, në veriperëndim, në veriun skajor, në Siberi dhe në Lindjen e Largët.
Gjatë dhjetë vjetëve të fundit, nga harta e Rusisë janë zhdukur 12 000 fshatra dhe 290 qytete, kurse në veriun e vendit numri i popullsisëështë shkurtuar më shumë se 40%.
Çdo ditë në Rusi vdesin rreth 100 njerëz nga mbipërdorimi i narkotikëve.
78,7% e rusëve e quajnë të papranueshëm bashkëpunimin me organet e ruajtjes së rendit.
Sipas statistikave, nje rus konsumon 18 litra pije alkoolike në vit. Sipas përfundimit që kanë nxjerrë ekspertët e OKB-së, konsumi vjetor prej 8 litra alkool për frymë të popullsisë, çon drejt degradimit serioz të popullsisë.
Vetëm 1% e ujit që konsumojnë rusët, përputhet me standardet botërore të cilësisë.
1,5% e popullsisë së Federatës Ruse zotëron 50% të pasurive kombëtare.
Për 30 000 banorë të pastrehë të qytetit të Peterburgut, ekzistojnë më pak se 300 vende nëpër strehimore.
Në Dumën e Shtetit dhe në Këshillin e Federatës numrohen 12 miliarderë, pasuria e përgjithshme e të cilëve arrin në 41 miliardë dollarë.
Në Rusi numërohen 62 miliarderë, me një kapital tërësor prej 297 miliardë dollarë. Miliarderët rusë paguajnë taksat më të ulëta në botë – gjithsej 13%, taksa këto që s’i kanë parë as nëëndërr kolegët e tyre në Francë dhe në Suedi (57%) dhe në Danimarkë (61%) apo në Itali (66%).
63% e rusëve me të ardhura mbi mesataren në shkallë vendi, do të dëshironin që fëmijët e tyre t’i vazhdojnë studimet dhe të punojnë jashtë vendit. 35% e tyre kanë qejf që fëmijët e tyre të jetojnë jashtë vendit përgjighmonë.
Jetëgjatësia mesatare e një mashkulli rus është 58,9 vjeç, e grave arrin deri në 72 vjeç, si në Guajanë dhe në Korenë e Veriut. Në këtë mes nuk ka asgjë për t’u habitur, derisa paga mesatare mujore në Rusi është 6593 rubla (rreth 94 dollarë) dhe minimum jetik zyrtar kap shiftën prej 5559 rublash (afërsisht 79,5 dollarë). Numri i frymëve me të ardhura poshtë këtij niveli, arrin në 43 100 000.
Kufiri i varfërisë në SHBA është 18 310 dollarë në vit për një familje me tre veta, që do të thotë 1525,83 dollarë në muaj.
Pensioni mesatar në Rusi është 6627,76 rubla (94,5 dollarë mesatarisht). Pensioni minimal i pleqërisëështë2734,41 rubla (39.063 dollarë). Me një pension të tillë minimalvetëm sa mund të mbahet fryma gjalë.
67,4|% e rusëve, daljen në pension e konsiderojnë katastrofë.
85% e rusëve nuk shikojnë kurrfarë mundësie për të ndikuar mbi marrjen e vendimeve shtetërore
77% e rusëve janë të mendimit se nuk janë gati të marrin pjesë në jetën politike të vendit. 62% e tyre kanë njoftuar se për gjithçka shpresat i kanë varur te vetvetja dhe mundohen t’i shmangin kontaktet me çdolloj strukturash të pushtetit. Vetëm 3% e tyre kanë deklaruar se qëllimet e veta i arrijnë gjithmonë, duke hyrë në kontakt me pushtetin.
66,6% e rusëve e ndiejnë veten me turp për vendin e tyre.
Numri i përgjithshëm i popullsisë në Rusi, sipas të dhënave të fundit, arrin afërsisht në 130 milionë frymë.
Në numrin e përgjithshëm të popullsisë, 56% e përbëjnëpensionistët dhe njerëzit në moshën para pensionit. Pra, 73 080 000 frymë.
99 086 000 njerëz mbahen me buxhetin e shtetit dhe me pjesën e popullsisë me aftësi paguese. Mbeten edhe 34 414 000 njerëz. Këta përfaqësojnë njerëzit e biznesit të vogël, të mesëm dhe fermerët. Një gjendje e tillë, pjesërisht, shpjegohet me faktin se prodhimi i brendshëm bruto i Rusisë, është shumëfish më i madh sesa prodhimi ekonomik i qarkut të Los Anxhelosit.
Vetëm 20% e popullsisë së vendit, situatën brenda vendit e konsideron të qetë dhe të mbarë. Më shumë se gjysma e qytetarëve (59%) janë të bindur se Rusia po ndjek një rrugë të gabuar dhe vetëm 18% të të anketuarve thonë se besojnë në drejtësinë e kursit të politikës. Gjendjen e vet ekonomike e vlerësuan të mirë18% e të anketuarve, 54% e quajtën të rëndë, por të durueshme, 17% deklaruan se durimi i mëtejshëm është i pamundur, 11% shpresojnë në përmirësimin e gjendjes së tyre ekonomike në të ardhmen, 29% janë të mendimit se ajo vetëm do të keqësohet, 19% e rusëve janë gati të marrin pjesë në protesta masive, 14% janë gati të hidhen në greva. Veprimtarinë e qeverisë nuk e përkrahin 68% e të anketuarve.
78% e rusëve mendojnë se Moska jeton në kurriz të zonave të tjera. 74% e tyre ushqejnë urrejtje për moskovitët. 44% e të pyeturve këtë urrejtje e vlerësojnë “të madhe” dhe “shumë të madhe”. Me fjalë të tjera, moskovitët në Rusi urrehen nga 2/3 e bashkëqytetarëve. Tani në Moskë i bie një hektar për 160 banorë, duke marrë parasysh nivelin maksimalisht të lejueshëm në vendet e qytetëruar që arrin në 140 banorë.
Rrjeti rrugor në qytete, të krahasuar me Moskën, zë 20-30% tëtë gjithë territorit. Në Moskë – vetëm 8,7%. Moska përfshihet në pesëshen e qyteteve të botës me bllokimin më të rëndë të trafikut, kurse moskovitët vlerësohen si shoferët më agresivë dhe më inatçorë të botës.
Sipas të dhënave të revistës RBK Nr. 11, 2007, në përbërjen etnikokombëtare të Moskës, rusët përbëjnë 31% të popullsisë.
Në Moskë, faktikisht, numrohen 14 milionë banorë, nga të cilët rusë janë vetëm 4 340 000. Pra, në kryeqytetin e shtetit rus, rusët janë pakicë kombëtare.
Në Rusi, më shumë se 23 milionë njerëz janë të fesë islame dhe zyrtarisht e quajnë veten myslimanë. Gjatë 15 viteve të fundit, numri i myslimanëve në Rusi është rritur 40%. Në Moskë banojnë më shumë myslimanë sesa në Baku, kryeqytetin e Azerbajxhanit, kurse tatarë ka më shumë se në Kazan, kryeqytetin e Tartarisë. Aty nga mesi i këtij shekulli, në çdo katër banorë të Rusisë, njëri do të jetë mysliman.
Udhëheqësit myslimanë kanë bërë thirrje për të hequr nga stema e Rusisë simbolikën ortodokse. Nëse numri i myslimanëve do të rritet me ritmet e sotme, atëherë komuniteti mysliman mund të shtrojë çështjen për legalizimin në vend të postit të zëvendëspresidentit qëështë i besimit islam.
Për zhvillimin e islamit, në Rusi, në vitin 2007, nga buxheti i shtetit ishin caktuar 800 milionë rubla (mbi 11 milionë dollarë).
Ortodoksët e vërtetë në Rusi nuk përbëjnë më shumë se 4,5% të popullsisë, domethënë jo më shumë se 6 milionë njerëz. Jo më rrallë se një herë në muaj kishën ortodokse e frekuentojnë 8% e famulltarëve, jo më rrallë se një herë në vit – 18%, më rrallë – 15%, kurse 59% nuk e frekuentojnë fare.
Në Rusi janë të regjistruara 2338 shtëpi fëmijësh. Në to trajtohen 55 126 fëmijë jetimë. Për profilaksinë e fëmijëve të braktisur ishin parashikuar 60 milionë rubla (857 142 dollarë). Për sterilizimin e qenve endacakë në Moskë, shpenzohen 87 milionë rubla (1 242 857 dollarë). Pra, harxhohen 13 000 rubla (185,7 dollarë) për një qen, që do të thotë 27 milionë rubla (385 714 dollarë) më shumë sesa për fëmijët emdacakë.
Më shumë se 40% e produkteve që tregtohen në Moskë janë të falsifikuara.
Në ditët e sotme, pothuajse 70% e produkteve ushqimore prodhohen të pakontrolluara nga askush. Pra, jo sipas standardeve shtetërore, çka lë shteg për të prodhuar ushqim jocilësor.
Në Rusi janë të regjistruar zyrtarisht më shumë se 12 milionë invalidë, më shumë se 4 580 000 alkoolistë, më shumë se 2 870 000 narkomanë, 978 000 të sëmurë psikikë, rreth 890 000 të sëmurë me tuberkuloz, jo më shumë se 22 400 000 të sëmurë me tension gjaku, jo më pak se 2 380 000 të sëmurë me virusin me deficit imun.
Në Rusi, në vitin 2007, pjesa e shpenzimeve shtetërore për nevoja sociale (arsim, shëndetësi, shërbimet komunale, sport etj.) zinte 15% të buxhetit, ndërkohë që në vendet e zhvilluara ishte70,3%, në vendet e Amerikës Latine – 64,1%, në vendet e Azisë – 54,9%, në vendet e Afrikës – 50,1%.
Në Rusi, në vitin 2007, pjesa e shpenzimeve shtetërore për mbajtjen e aparatit shtetëror, të organeve të sigurisë dhe të mbrojtjes, zinte 42,2 të buxhetit,
ndërkohë që në vendet e zhvilluara zinte 11%, në vendet e Amerikës Latine – 19,2%, në vendet e Azisë – 27,5%, në vendet e Afrikës – 25,7%.
Në Rusi çdo vit prodhohen 100 milionë medikamente të falsifikuara.
Vlera e ilaçeve në Rusi është 3-4 herë më e lartë sesa çmimet e kontrolluara ndërkombëtare për preparate analoge.
Më 1 janar të vitit 2008, borxhi i jashtëm i Rusisë u rrit në 38,7%, duke kapur shifrën prej 550,1 miliardë dollarë, çka është e barabartë me volumin e rezervave të arit të vendit.
16% e qytetarëve i mbajnë paratë poshtë dyshekut, kurse më shumë se 60% e popullsisë, përgjithësisht, nuk kanë kursime.
Çdo 24 orë, në Rusi, nga përdorimi i herioinës, vdesin 84 veta të moshës për t’u thirrur për kryerjen e shërbimit ushtarak, në një vit vdesin 30 000 veta.
Vetëm gjatë tre muajve të vitit 2013, nga Rusia u larguan për të jetuar jashtë përgjithmonë 565 369 veta.
Në Rusi, vëllimi i ryshfeteve që jepen çdi vit nëpër gjykata, kap shifrën prej 210 milionë dollarë. Rusia zë vendin e 43-të për shkallën e korrupsionit të sistemit gjyqësor. Tregues të tillë janë karakteristikë për Venezuelën, Kilin, Kongon, Marokun dhe Senegalin.
Rusët japin çdo vit 3 miliardë dollarë ryshfete në instanca të ndryshme të strukturave shtetërore.
25% e rusëve janë të interesuar për ruajtjen e frymës së korrupsionit të shoqërisë.
Në Rusi, çdo ditë, 300 njerëz zhduken pa lënë gjurmë. Në vitin 2008, 5000 njerëz humbën pa lënë gjurmë. Ministria e Punëve të Brendshme, vitet e fundit, është munduar që ta mbajë të fshehtë një informacion të tillë. Numri i krimeve të tilla është 18 herë më i lartë sesa në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe 19-20 herë më i lartë sesa në vendet e Bashkimit Evropian(Citohet sipas: “Ca të vërteta tronditëse për Rusinë”.Marrë nga faqja e internetit “oblicomorale.blogspot.com”. 03 mars 2014).

Por prit se ka dava Janina. Rusinë, si një fuqi në rënie, e presin të tjera surpriza, të cilat dikujt mund t’i duken të pabesueshme. Kina, si një superfuqi botërore, po ia merr truallin ca nga ca në Siberi dhe një ditë të bukur ka për të trokitur në shpatet e maleve të Uralit, çka do të shënojë edhe shkërmoqjen e saj si supershtet me shtrirje që nga Balltiku deri në Paqësor dhe krijimin e disa shteteve brenda saj. Por për këtë do të flasim një herë tjetër.
Santa Barbara, Kaliforni
18 dhjetor 2015

Hipokrizia dhe presioni i BE-së ndaj Kosovës rrezik për Ballkanin

by

Nga Bardhyl MAHMUTI/
Propozimi për të mos hequr regjimin e vizave për qytetarët e Kosovës është vendim për të mbajtur të izoluar Kosovën. Përderisa Komisioni evropian, që propozoi këtë vendim, hesht, reagimet në Kosovë janë të polarizuara siç është e polarizuar skena politike dhe mediatike e saj.
Ajo që mund të konstatohet nga këto reagime, qëndrimet që fajësojnë Qeverinë e Kosovës dominojnë dukshëm në raport me qëndrimet tjera. “Kapja e shtetit”, “Krimi i organizuar” dhe “mungesa e shtetit ligjor” janë çështjet ku më së shumti mbështeten ata të cilët fajin e refuzimit të liberalizimit të vizave e shohin në Kosovë.
Në vijim po sjell disa fakte që dëshmojnë se sado i rëndë të jetë funksionimi i shtetit të Kosovës, shkalla e kriminalitetit apo përmasat e korrupsionit vendimi i BE-së është vendim arbitrar që nuk mbështetet në asnjërin nga këto kritere.
Po rikujtoj se më 15 korrik 2009 Komisionit Evropian miratoi propozimin që të hiqet regjimi i vizave për qytetarët e Serbisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë dhe të mbetej në fuqi regjimi i vizave për qytetarët e Shqipërisë, Kosovës dhe Bosnje e Hercegovinës. 
A funksiononte shteti ligjor në Serbi, Mal të Zi dhe Maqedoni në kohën kur u propozua liberalizimi i vizave. JO! Përkundrazi, të tri shtetet vazhdonin të aplikonin diskriminimin racial kundër shqiptarëve dhe pushteti politik kishte shti në duar çdo pore të institucioneve të drejtësisë. Po përmend vetëm disa shembuj për të ilustruar thëniet e lartpërmendura.
Me direktiva të pushtetit politik u montuan shumë procese gjyqësore kundër shqiptarëve. Që nga rrëzimi i Sllobodan Millosheviqit “pushteti i ri” serb montoi mbi 50 procese gjyqësore në të cilat qindra shqiptarë u dënuam me shekuj vite burg. Për çfarë shteti ligjor mund të flitet në këtë rast? Nga viti 2009 deri në vitin 2015 me dirigjim nga pushteti politik i Beogradit u montuan 36 procese gjyqësore kundër shqiptarëve dhe të gjithë të dënuarit u liruan si të pafajshëm, por pas keqtrajtimeve disavjeçare.
Të njëjtën logjikë e ndoqi edhe pushteti i Shkupit. Publikimi i një pjese të përgjimeve të të bisedave të pushtetarëve të Shkupit dëshmoi se proceset gjyqësore kundër shqiptarëve ishin të dirigjuara nga pushteti politik dhe se ky pushtet kishte ngritur në shkallën më të lartë diskriminimin racial kundër shqiptarëve. Përkundër asaj se të gjithë ata që dëgjuan bisedimet lidhur me proceset e montuara gjyqësore u bindën për kapjen e pushtetit gjyqësor nga politika, shumica e shqiptarëve të dënuar, madje edhe me burg të përjetshëm, ende mbahen në burgjet e Maqedonisë. Jo vetëm kaq, por ky pushtet i kriminalizuar, për të tërhequr vëmendjen nga problemet që nxorën në shesh përgjimet e bisedave të zyrtarëve të lartë shtetëror, u implikua në organizimin e “Rastit të Kumanovës” dhe tragjedinë e Lagjes së Trimave.
Cili nga politikanët udhëheqës të Serbisë, Malit të Zi apo Maqedonisë nuk figuron në raportet për krimin e organizuar në Ballkanin perëndimor? Aleksandar Vuqiqi, Millo Gjukanoviqi apo Nikolla Gruevski? Të gjithë pa përjashtim konsiderohen si koka e krimit të organizuar. E megjithatë Bashkimi Evropia liberalizoi vizat për qytetarët e këtyre shteteve. Arsyetimi i vetëm i mbështetësve të heqjes së vizave për këto shtete ishte se qytetarët e Serbisë, Malit të Ti dhe të Maqedonisë kishin vuajtur shumë nga izolimi!
Cilat janë arsyet që qytetarët e Kosovës, të cilët kanë përjetuar gjenocidin nga Serbia, të mbesin të izoluar?
Zëdhënësit e BE-së mund të thuan çka t’ua zëre goja dhe ta durojë letra. Por, askush nuk mund të thotë se Serbisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë iu hoqën vizat për arsye “të funksionimit si shtete ligjore”, apo për përmasat e “vogla” të korrupsionit dhe kriminalitetit. Kriteret e refuzimit të liberalizimit të vizave për qytetarët e Kosovës janë politike dhe ideologjike dhe si të tilla, në kontekstin aktual të përkëdheljes që i bëhet Serbisë, paraqesin një rrezik për ardhmërinë e Kosovës. Rreziku bëhet edhe më i madh nga fakti se BE-ja ushtron presion të vazhdueshëm ndaj Kosovës si në rrafshin politik (përmes marrëveshjeve të dëmshme për Kosovën) ashtu edhe në rrafshin juridik (përmes krijimit të Gjykatës Speciale për të dënuar luftëtarët e lirisë). Përmes vendimeve të tilla inkurajohet logjika e vjetër serbe që ka për qëllim diskriminimin e shqiptarëve. Kjo logjikë solli luftërat më të përgjakshme dhe krimet më monstruoze në Evropë në fund të shekullit të XX.
Përkundër vërtetësisë lidhur me vështirësitë e funksionimit të shtetit të Kosovës, shkallës së kriminalitetit dhe korrupsionit në vendin tonë vendimi i BE-së për të mbajtur të izoluar Kosovën është vendim politik që nuk mbështetet në kriteret e lartpërmendura. Për këtë arsye, përtej divergjencave të brendshme të cilësdo natyrë qofshin duhet të kemi një konsensus minimal rreth trajtimit të njëanshëm dhe tendencioz të BE-së ndaj Kosovës. Mendoj se është momenti që të gjithë bashkërisht t’i themi STOP hipokrizisë dhe presioneve të BE-së ndaj Kosovës!

Klima dhe qëniet e gjalla

by

Pasojë  e veprimit të lëvizjes dhe vetëlëvizjes së materies/

Nga Prof. Dr. Azbi Shehu- New York/Materia në sajë të lëvizjes dhe vetëlëvizjes krijon klimën në atmosferën e tokës, por vetë materia e pëson nga veprimi i klimës. Klima është në varësi të proçeseve të materies nga:

  1. Faktorët jashtë tokës sonë (Diellit, yjeve, planetëve, etj. të Universit)
  2. Energjia e materies brënda globit tokësor

III. Qëniet e gjalla

  1. Gjelbërimi në koren tokësore

Shkencëtarët kanë vërtetuar se forcat e gravitacionit të planetëve dhe yjeve të Universit kanë influencuar në riformimin e orbitës së planetit tonë duke i shkaktuar asaj një anim apo pjerrësi të aksit të rrotullimit e shprehur në 23 gradë dhe  27 minuta dhe si rrjedhojë u formuan stinat vjetore.

Burimi kryesor nga faktorët jashë tokësor është Dielli. Ai furnizon me energji planetin tonë dhe atmosferën rreth tij. Sasia dhe shkalla e nxehtësis, që bie mbi tokë paraqitet e variushme, në rajone dhe zona të sipërfaqes së globit. Vetëm 50% të rrezeve të Diellit thithen nga sipërfaqja e Tokës që shkaktojnë ngrohjen e saj dhe të atmosferës. Ndërsa 30% kthehen mbrapsh në hapsirë si rrjedhojë i kundërveprimit të reve, akullit dhe ujit. Kurse 20% i nxehtësisë së rrezeve të Diellit thithen nga avulli, uji,  ozoni, retë, pluhuri dhe molekulat e ajrit. Avulli ujor dhe karboni i dioxit në atmosferë ndërpresin disa nga rrjedhjet e rrezeve Diellore që do të sillnin ngritjen e temperaturës në atmosferën e tokës dhe në vetë tokën, fenomen që shpreh efektin e serave. Energjia Diellore e nxeh, e nxit dhe e vë në lëvizje atmosferën e tokës në një shkallë të gjërë planetare dhe krijon sistemin e lëvizjes të erërave në distanca ndërkombëtare.

Sistemi i erave globale punon si një motor gjigand pandërprerje për të harmonizuar kontrastet e temperaturave midis zonave tropikale dhe atyre polare. Nxehtësia e Diellit kthen ujin e oqeaneve në avull. Ky avull ngrihet lart në atmosferë dhe udhëton në drejtim të kontinenteve. Si rezultat i ftohjes, sipas stinave, ai kthehet në formë të shiut ose të dëborës në tokë duke gjallëruar jetën në globin tokësor. Rrezet e Diellit mund të forcohen ose të dobësohen; në përputhje me energjinë e brendshme të vetëlëvizjes së materies Diellore. Kjo shprehet me anë të njollave Diellore që hap pas hapi influencojnë në shpejtësinë ose ngadalësimin e motorit atmosferik. Ajri i ngrohur në zonat Tropikale ngrihet lart në Atmosferë dhe lëviz në drejtim të Poleve. Aty ai ftohet dhe zbret ose ulet në pjesët e poshtme. Rrotullimi i Tokës duke vepruar mbi këto rryma i shmang ato brënda qelizave të ajrit lëvizës.

Rrjedhjet ajrore lëvizin në mënyrë alternative përqark Tokës duke kaluar mbi oqeane dhe kontinente. Ato i ngjiten vargjeve malore zhyten drejt fushave dhe rrëshqasin në sipërfaqjen e ujrave të oqeaneve, liqeneve, etj. Kështu në çdo hap të udhëtimit të tyre krijojnë ballafaqimet e motit të atmosferës për çdo rajon në përputhje me stinat vjetore. Ky cikël përsëritet çdo vit duke krijuar format klimaterike të dallueshme për secilën zonë të planetit. Të tilla janë nxehtësitë e jashtëzakonshme të Saharas, mjergullnajat të shoqëruara me shira në pyjet e Amazonit, musonat Aziatike në tokat e pafundme në fushat e mëdha të Amerikës veriore, etj.

Ajri që ndodhet mbi një rajon zotëron cilësitë e temperaturës dhe të lagështirës. Kur një masë e tillë ajri homogjene lëviz drejt rajoneve të tjerë eventualisht modifikon, por në një farë shkalle dhe e ndyshon ajrin atje. Kështu p.sh. të ftohtit dhe masa e ajrit të thatë që e kanë origjinën në Kanada shpesh lëvizin drejt Jugut në SH.B.A. Në intervale kohe të ndryshme ato zhvendosen nga masat ajrore të nxehta dhe me lagështirë, që vijnë nga oqeanet tropikale. Masat ajrore zakonisht formojnë një front të ngushtë që shtrihet në kufijtë e mijëra kilometrave mbi sipërfaqjen e tokës. Herë herë fronti shkakton stuhi bubullimash.

Masat e ajrit të nxehta dhe me lagështi në lartësi të ndryshme topografike formojnë stuhi lokale intensive në formën e një lulelakre të karakterizuara nga re me shira të fuqishme dhe herë herë të shoqëruara dhe nga breshëri. Lumenjtë e ajrit me gjerësi relativisht të ngushtë nga 8 deri në 15km., duke udhëtuar në drejtim të Lindjes me shpejtësi nga 160 deri 300km/orë, shpeshtojnë stuhitë e ftohta Dimërore dhe Tornadot Pranverore. Rrymat ajrore e rrisin shpejtësinë duke udhëtuar në drejtim të Lindjes. Stuhitë Dimërore krijohen nga rrymat e ajrit që në lartësi të ndryshme formojnë një front moti në formën e nje vorbulle me diametër rreth 2000km dhe me një shpejtësi të akseleruar (duke u rrotulluar në drejtim të kundërt të akrepit të sahatit në Hemisferën Veriore). Erat ngrejnë lart masën e nxehtë me lagështi duke krijuar një sistem re që derdhin shi dhe dëborë në sipërfaqen e tokës.

Këto rrjedhje atmosferike reflektojnë historinë plot ngjyra të klimës që shprehet me variacionet vjetore nga akujt shekullorë në lëvizje në ashpërsinë e dimrave të ftohtë dhe deri në stinën e nxehtë të verës. Si rrjedhojë shkaktohen erërat, të cilat forcohen ose dobësohen nga dita në ditë, nga muaji në muaj dhe nga viti në vit, duke sjellë “kohë të mirë ose të keqe” shprehet populli. Jo rrallë herë erërat e fuqishme kanë hapur ose çarë, rrugë të panjohura gjatë periudhës së akullnajave. Ky dinamizëm ka shkaktuar përtëritjen dhe gjallërimin e planetit duke krijuar kushte për zhvillimin e bimësisë, poleneve, etj. në fundin e liqeneve, etj. Natyra e rrjedhjeve atmosferike llogaritet e paqendrueshme nga viti në vit. Ka një mospërputhje ndërmjet ajrit atmosferik mbi oqeane dhe të atij mbi akujt Polarë që kanë shkaktuar dhe sjellë ndryshime të lëvizjeve klimaterike.

Oqeanet lëshojnë nxehtësinë e thellësisë në sipërfaqje që zgjat me muaj, herë herë dhe me vite. Drejt ekstremiteteve pollare oqeanet mbulohen nga një perde e akujve dimëror. Fushat e shkëlqyera të akujve Polar i kthejnë mbrapsh rrezet e Diellit në hapsirë. Këta akuj gjithashtu bllokojnë rrjedhjen e nxehtësisë dhe lagështisë nga thellësia e oqeaneve. Të dy këto proçese ndihmojnë akullin që të gjallërohet rreth viteve.

 

  1. Energjia e Kores Tokësore (në saj të vetëlëvizjes së materies).

Oqeanet lëshojnë nxehtësi nga thellësia drejt sipërfaqjes së tyre. Kjo nxehtësi është pasoj e vetëlëvizjes së tokës që shprehet si rrjedhojë i lëvizjeve të pllakave tektonike brenda kores tokësore. Këto pllaka duke u përplasur, hipur ose zhytur njëra mbi ose nën tjetrën krijojnë nxehtësi. Pjesët e ngurta të materies pranë zonës së kontaktit të pllakave, në saj të nxehtësisë së jashtëzakonshme, shkrihen dhe kalojnë në gjendje të lengshme. Si pasojë zmadhimi i volumit i masës së lëngshme që çon në rritjen e presionit karshi shkëmbenjve të ngurtë kërkon rrugë të reja për të lëvizur. Kjo do të shkaktonte çarje në drejtim të shkëmbenjve me kundërpresion më të vogël. Nga studimet e kryera ka dalë se rrugët drejt sipërfaqjes së tokës janë më të mundshmet për të lëvizur shkëmbinjtë e lëngëzuar ose e ashtuqujtura “Lava e vullkaneve”. Rrugët akoma më të shkurtëra për në sipërfaqjen e tokës janë ato drejt oqeaneve.

Vullkanet dhe tërmetet në globin Tokësor ndodhen kryesisht gjatë zonave të kontaktit midis pllakave tektonike dhe pranë tyre. Ato paraqiten më të përqendruara në pllakat tektonike brenda oqeaneve p.sh. në zonën e kontaktit të pllakës tektonike të oqeanit Pacifik me pllakën e Filipinëve dhe ate të Karolinës, ose pllaka e Somalisë me atë të Indo-Australisë brënda Oqeanit Indian, etj. Jo më pak vullkane dhe tërmete janë regjistruar në zonat e kontakteve dhe pranë tyre dhe midis pllakave tektonike brenda oqeanit Atlantik. Gjithashtu përqendrime të vullkaneve dhe të tërmeteve janë regjistruar dhe në kontaktet e pllakave tektonike të oqeaneve me brigjet e kontinenteve. Shembull tipik i këtyre kontakteve janë zonat e përplasjeve midis pllakës të oqeanit Pacifik dhe pllakave “Nazka” dhe “Kococ” që ndodhen brënda oqeanit Pacifik me brigjet e Amerikës ose më konkretisht me pllakën e Amerikës Veriore dhe të asaj Jugore.

Vullkane dhe tërmete janë të përhapur dhe në zonat e kontakteve dhe pranë tyre dhe midis pllakave në sipërfaqjen e kontinenteve. Si shembull përmendim zonën e kontaktit midis pllakës tektonike të Euro-Aziatike me pllakën Afrikane dhe me ate Arabike, etj. Faktikisht nga studimet e kryera është vërtetuar se në dysheme ose në fundin e oqeaneve ndodhin më shumë shpërthime vullkanike dhe tërmete se sa në sipërfaqje të kontinenteve. Ky është shkaku, përse nga oqeanet konstatohet dhe rrjedh më shumë nxehtësi. Kjo lavë e nxehtë dhe lëkundjet e fuqishme të tërmeteve reflektohen në ujin e oqeaneve e trazojnë, e qarkullojnë atë dhe krijojnë stuhi dhe urragane të fuqishme, që lëvizin drejt bigjeve të kontinenteve. Këto Urrugane që formohen në oqeane ku shpërthen nxehtësia e lavës vullkanike e shoqëruar me lëkundje të tërmeteve shprehin mekanizmin efishient, që tërheq teprimet e nxehtësisë nga oqeani për ti kaluar ato deri në pjesët e sipërme të atmosferës. Erërat e fuqishme me shpejtësi rreth 300km/orë, lëvizin në formë të një spiraleje ose të një syri dhe shoqërohen me shira të fuqishëm dhe të rrëmbyeshëm. Ato shtrihen me qindra km. të zgjatur në formën e një bishti prapa syrit në qendër të spirales dhe lëvizin ngadalë drejt Perendimit ndërsa më vonë me shpejtësi drejt Poleve. Në sipërfaqje të kontinenteve ato shkaktojnë deme të mëdha si në materiale dhe në njerëz, sepse veprojnë shpejt dhe janë të paparashikueshme, ndërsa në oqeane veprimi i tyre shuhet në gropat e oqeaneve pa shkaktuar demtime.

Nga regjistrimet e kryera është konstatuar se vullkanet dhe tërmetet ndodhen në zona të ndryshme të sipërfaqes të globit tokësor. Në këto rajone ku ato shpërthejnë, sjellin ndryshime të jashtëzakonshme, madje katastrofike në sipërfaqjen e tokës dhe në atmosferë. Ka shumë raste për tu përmendur, por më tipike dhe shumë katastrofike paraqiten zonat ku kanë vepruar vullkanet dhe tërmetet në krahinat e Japonisë. Në këto krahina vullkanet dhe tërmetet janë të vazhdueshme, por lëkundjet herë forcohen dhe herë dobësohen. Duke u futur në atmosferë këto gazra e keqësojnë klimën e atyre zonave ku veprojnë. Në disa raste kur vullkanet dhe tërmetet paraqiten shumë të fuqishëm kanë shkaktuar zhdukjen e ishujve ekzistues ose krijimin e ishujve të rinj.

Pra faktori i dytë që kondicionohet nga proçeset gjeologjike të vetëlëvizjes së materies brenda kores së Tokës; si rrjedhojë i veprimit të pllakave tektonike luan një rol specifik të rendësishëm në klimën e atmosferës dhe mbi sipërfaqjen e rruzullit tonë Tokësor.

 

III. Qëniet e gjalla.

Qëniet e gjalla nga mikroorganizmat e deri tek njeriu veprojnë në mënyrë aktive mbi sipërfaqjen e tokës dhe atmosferën e saj. Ato gjatë veprimtarisë jetës tyre, por dhe mbas vdekjes dhe transformimit në nje formë tjetër të ekzistencës nxjerrin nga organizmi gazra e plehra dhe i derdhin ato në sipërfaqe të tokës dhe atmosferë. Të gjitha këto prodhime të qënieve të gjalla ekzistuese dhe ato të transformuara influencojnë negativisht në klimën e Tokës sonë. Ndryshimet e klimës nga nxehtësitë e larta në ngrica të jashtëzakonshme influencojnë direkt në materien e çdo forme që ndodhet në Tokë (e ngurtë, e lëngët, e gaztë, qënie të gjalla, etj) dhe e shkatërron, e copëton, e dërrmon, etj. Kështu p.sh. malet të përberë nga shkëmbinj me fortësi të jashtëzakonshme duke ju nënshtruar nxehtësisë së lartë dhe ngrirjeve, herë bymehen dhe herë tkurren. Në këto kushte do të krijohen çarje dhe nën veprimin e agjenteve atmosferik (erat e fuqishme, stuhitë, etj) do të rrëzohen në drejtim të pjeseve më të ulta duke kaluar drejt deteve dhe oqeaneve. Ndryshimi i klimës vepron në të njejtën mënyrë dhe me llojet e tjera të materies si uji, avulli, etj.

Qëniet e gjalla veprimet e klimës i ndjejnë në saj të organizmit të instiktit të brendshëm reflektues. Ata kërkojnë që ti përshtaten klimës. Për këtë zhvendosen duke kaluar nga nje rajon (p.sh. i nxehtë) në një rajon të freskët. Ose për të jetuar në vende të nxehta përdorin kondicionera, ndërsa për rajone të ftohta pëdorin aparatet ngrohës. Kafshët e rregullojnë jetën e tyre të ambjentimit, kryesisht me anë të çvendosjes ose largimit për në rajone me klimë të përshtatshme. Duhet theksuar se ndryshimi i klimës nga nxehtësi të jashtëzakonshme në ngrica dhe anasjelltas shkakton shqetësime në trupin e qenieve të gjalla, të cilat shprehen me dëmtime në fizikun e tyre, por dhe në gjendjen shpirtërore. Kjo është një nga arsyet kryesore që influencon në shëndetin duke shkaktuar infeksione, sëmundje të renda deri në vdekje. Prandaj kryesisht njeriu shpik mjete ose aparate speciale për të jetuar në kushte të një jete normale për trupin dhe trurin e tij.

Ashtu si Toka jonë me anë të vetlëvizjes së saj të brendshme krijon nxehtësi dhe qeniet e gjalla me anë të vetlëvizjeve të tyre krijojnë nxehtësi. Kështu kur atmosfera në sipërfaqje të tokës paraqitet e ftohtë, njeriu e detyron trupin të lëvizi dhe të krijojë një klimë të përshtatshme brenda trupit të tij. Kjo tregon se me anë të vetlëvizjes së trupit njeriu rregullon mënyrën e jetësës së tij kudo që të ndodhet. Të gjitha llojet e gazrave apo të plehrave që prodhohen dhe lëshohen në natyrë nga qëniet e gjalla janë proçese fiziologjike që as vetë njeriu edhe sikur të dojë nuk mund ti ndali. Duhet thenë se këto janë të lidhura me vendndodhjen ekzistuese të qenieve të gjalla, prandaj janë dhe të lokalizuara. Këto prodhime ndodhen kryesisht pranë qyteteve të mëdha ku ka një numër të konsiderueshëm të njerëzve ose në pyjet ku jetojnë kafshë me shumicë.

Probleme shumë serioze janë prodhimet e gazrave, tymit, plehrave, etj., nga aparatet që kanë shpikur shkencëtarët dhe që po përdoren në masë nga njerëzimi (makinat, aeroplanet, raketat, etj]. Të gjitha këto lëshojnë në sipërfaqjen e Tokës dhe atmosferë mijra tonelata gazrash në sekondë. Ato e ndryshojnë klimën duke e berë më të demshme dhe për vetë njeriun. Fabrikat e panuëurta që janë ngritur, po ngrihen dhe do të ngrihen, janë një burim tjetër jashtëzakonisht i madh të cilat prodhojnë gazra dhe plehra që hidhen në sipërfaqje të kores Tokësore dhe në atmosferë. Por sikur nuk mjaftojnë këto që përmendëm më sipër, sepse njeriu po e tregon veten akoma më i pangopur duke ju turrur dhe vetes së tij me ndërgjegje të plotë. Ai pa ndjenja njerëzore dhe i pamëshirshëm po krijon të tjera gazra dhe tymra nga mjetet më moderne që po përdor në luftat e sajuara po nga ai vetë. Nga këto lufta gjakatare që po sjellin shkatërrimin e njerëzimit, prodhohen qindra mijëra ton plehrash si rrjedhojë i njerëzve të vrarë duke qenë krejtësisht të pafajshëm.

Për të gjitha këto fajtor është njeriu, por jo populli i thjeshtë që siç shprehet vet populli “Eshtë mish për top”. Janë egoistat që nuk ngopen me poste dhe pasuri. Janë ata që kanë sjellë dhe do ti sjellin fatkeqësi të tilla njerëzimit. Eshtë fatkeqësi që pikërisht këta njerëz të cilët përmendimin tim nuk duhet të ekzistonin fare në globin tonë tokësor sot kudo dhe në çdo shtet kanë frenat e jetës njerëzore dhe drejtojnë botën.

 

  1. Gjelbërimi i kores Tokësore

Natyra i ka falur njeriut jo vetëm jetën me të gjitha të mirat materiale, por i ka dhuruar dhe gjelbërimin, frymarrjen e jetës në Tokë. Gjelbërimi qëndron më lartë se një qenie e gjallë. Pemët dhe bimësia na qeshin, na flasin, na përkëdhelin çdo ditë. Tek ato ne gjejmë shpirtin e vërtetë që duhet të ketë njeriu, gjejmë frymëmarrjen e shëndetshme dhe të pastër, gjejmë buzëqeshjen që nuk e kuptojnë të gjithë. Përkundrazi njeriu i keq në vend të buzëqeshjes përdor sëpatën për t’ja prerë frymarrjen që ato i dhurojnë çdo sekondë njeriut mosmirënjohës. Pikërisht kështu ndodhi kur erdhi Demokracia në vendin tonë. Në vitet 1990-1991 njerëzit e pandërgjegjëshëm i prenë pemët i rrëzuan përtokë, sepse i përkisnin regjimit Komunist. Njerëzit e degjeneruar dhe të papjekur, politizuan dhe pemët dhe gjelbërimin tek i cili të gjithë gjenin frymëzimin, gëzimin dhe frymarrjen.

Nga të gjitha llojët e materies që ekzistojnë në rruzullin Tokësor vetëm pemët, bimësia e përtërijnë ajrin në atmosferë i kthejnë buzëqeshjen asaj. Në verën e nxehtë njerëzit turren tek hijet e pemëve, ndërsa në dimër harrojnë ti përqafojnë për ti mbrojtur nga të fohtit e egër. Sa mosmirënjohës! Por nuk duhet të çuditemi shumë, sepse ata urrejnë njeri tjetrin duke vrarë dhe jo të presin mirënjohje dhe mëshirë pemët dhe bimët. Fëmijët i afrohen luleve, i buzëqeshin trandafilit, e përkëdhelin dhe e puthin. Nuk e këpusin se janë të padjallëzuar, janë të pastër në shpirt dhe ju vjen keq. Ata duan ta shohin të lulëzuar, po ta këpusin ai vdes dhe nuk do ta shihnin përherë. Kurse ne i afrohemi e këpusim pa i buzëqeshur, madje nuk e kthejmë as kokën të paktën për ta përshëndetur, për sjelljen tonë brutale. Trëndafilin e mbajmë në dorë dhe vijmë vërdallë për ti rrëmbyer zemrën ndonjë vajze duke i dhenë dhuratën e vjedhur.

Tek pemët, karafilat dhe trëndafilat shkrimtarët dhe poetët kanë gjetur dhe gjejnë frymëzimin. Sa poezi janë shkruar për dashurinë platonike nën hijen e pemëve. Të gjithë presin pranverë me gëzim, sepse shpërthen gjelbërimi. Çelin gjethet dhe lulet e pemëve, na mbushet gjoksi me aromën e karafilave apo trëndafilave. Gjethet e pemëve duke fëshfëritur sjellin flladin e freskët mbi trupin tonë, fytyrën dhe gjoksin tonë. Këtë kënaqësi fizike dhe shpirtërore e gjen vetëm në mes të pemëve dhe bimësisë, e gjen në mes të pishave në pyjet shekullorë. Gjithë këtë bukuri shpirtërore na i jep vetëm gjelbërimi, përveç interesit ekonomik si dru apo përdorimet e në ndërtimet.

 

Literatura

  1. Buckley, B.; Hopkins, E.J.; Whitaker, R. 2004. Weather.
  2. Pollack, H. 2009. A World without Ice.
  3. Simon, S. 2006. Earthquakes.
  4. Rosi, M.; Pappale, P.; Lupi, L.; Stopato, M. 2003. Volcanoes.
  5. Peters, E.K. 2012. The Whole story of climate.
  6. Scientific American. 2007. The Whole story of climate.
  7. Scientific American. 2007. Critical perspectives on World climate.
  8. Kraynak, J.; Tetrault. W.K. 2003. The Oceans.
  9. National Geographic Society. 1981. Atlas of theWorld.