Analiza – Page 799 – Dielli

Besnikëria deri në vdekje ndaj Sasha Mijallkovit dhe…

May 25, 2015 by dgreca

*Më 22 maj 2015, në intervistën për Klan Kosova, Menduh Thaçi u përpoq të shfajësohet nga implikimi i tij në Masakrën e Kumanovës. Megjithatë, jo brejtja e ndërgjegjes por ndërdija e tradhtoi keq Menduh Thaçin i cili zbuloi disa elemente domethënëse për këtë situatë./
*Besnikëria deri në vdekje ndaj Sasha Mijallkovit dhe politika vdekjeprurëse ndaj Kosovës/
Nga Bardhyl MAHMUTI/
Reagimet e shumta për heshtjen e dy udhëheqësve të partive politike shqiptare që kanë qenë, herë njëra e herë tjetra, në pushtetet antishqiptare të Maqedonisë bëri që më në fund t’i drejtohen opinionit publik shqiptar lidhur me Masakra e Kumanovës.
Pas dy intervistave televizive të Kryetarit të BDI-së në Alsat M dhe TV Klan, për të cilat dhashë një pjesë të qëndrimeve të mia në artikullin «Besa kanunore dhe përgjegjësia institucionale, opinionit publik shqiptar iu drejtua edhe Kryetari i PDSH-së.
Më 22 maj, në intervistën për Klan Kosova, Menduh Thaçi u përpoq të shfajësohet nga implikimi i tij në këtë tragjedi. Megjithatë, jo brejtja e ndërgjegjes por ndërdija e tradhtoi keq Menduh Thaçin i cili zbuloi disa elemente domethënëse për këtë situatë. E shoh të rëndësishme t’u kthehem këtyre elementeve që mbetën pa u sqaruar për teleshikuesin e kësaj interviste.
Elementi kyç në këtë intervistë ishte lënia në heshtje e faktit se publikimi i përgjimeve të telefonatave në Maqedoni nxori në shesh BETIMIN e Menduh Thaçit se Sasha Mijallkovit do t’i qëndroj besnik deri në vdekje! Por, Menduh Thaçi sqaroi se raporti i besueshmërisë ndaj Sasha Mijallkovit ishte për shkak të pozitës kyçe që kishte ky person në strukturat e VMRO-së dhe pushtetit të Maqedonisë. Sikur Menduh Thaçi të ishte një qytetar i thjeshtë i Maqedonisë askush nuk do t’ia kontestonte të drejtën që t’i betohej kujt të ketë qejf dhe t’i qëndrojë besnik sa të ketë qejf. Por, është skandaloze në aspektin kombëtar kur një udhëheqës partie, që kërkon vota prej qytetarëve shqiptarë për të realizuar aspiratat e tyre politike, në vend të betimit se do t’u qëndrojë besnik premtimeve të dhëna para elektoratit shqiptar i betohet shefit të aparatit represiv të shtetit që shtyp shqiptarët. Edhe më keq se kaq. Përderisa Menduh Thaçi i betohet Sasha Mijallkovit se do t’i qëndrojë besnik deri në vdekje, në intervistën për TV Klan Kosova, Kryetari i PDSH-së përmendi qëndrimet e tij në raport me Kosovën dhe udhëheqësin e AAK-së, Ramush Haradinajn. Në këto raporte Menduh Thaçi theksoi se “besueshmëria e tij është vdekjeprurëse”. Nuk ishte një llapsus! Ai e përsëriti dy herë se “besueshmëria e tij ndaj Kosovës dhe Ramush Haradinajt është vdekjeprurëse”. Madje herën e dytë ai shtoi se kjo “besueshmëri vdekjeprurëse është në kuptimin pozitiv”!
Teleshikuesve të vëmendshëm u imponohet të shikojnë se a mundet të ketë mbiemri «vdekjeprurës» edhe kuptim pozitiv! Definicioni i këtij mbiemri përfshin personat dhe aktet “që sjellin vdekjen, që janë shumë të rrezikshëm, që janë shumë të dëmshëm… që sjellin shkatërrim, shkatërrimtar, asgjësues… Politikë vdekjeprurëse. Pasoja vdekjeprurëse…” . Shkurt, në asnjë rast, në asnjë formë dhe në asnjë kuptim figurativ mbiemri «vdekjeprurës» nuk ka kuptim pozitiv.
Ajo që është pozitive në këtë intervistë del nga nëndija e Menduh Thaçit: besnik deri në vdekje ndaj Sasha Mijallkovit ndërsa besnikëria ndaj Kosovës dhe Ramush Haradinajt është vdekjeprurëse!
A thua ndërdija e tij nxori në shesh edhe atë që Menduh Thaçi u mundua ta lërë në heshtje gjatë intervistës?!
Nuk mund të harrohen faktet se gjatë pushtetit diktatorial të VMRO-së dhe PDSH-së 2006-2008 forcat policore dhe ushtarake maqedonase ndërmorën aksione vdekjeprurëse për të terrorizuar Malësinë e Karadakut në përgjithësi, ndërsa fshatarët e Tanushës në veçanti;
Nuk mund të harrohen faktet se në aksione vdekjeprurëse u vranë shqiptarë në fshatin Vaksincë, në Haraçinë, në Shkup, në Rrafshin e Pollogut …
Nuk mund të harrohen faktet se në aksione vdekjeprurëse të masakrës në fshatin Brodec të Malësisë së Tetovës gjatë operacioneve ushtarako-policore maqedonase, u vranë, u plagosën dhe u arrestuan me dhjetëra shqiptarë;
Nuk harrohen fjalimet e Zv. Ministrit të Punëve të Brendshme (anëtarë i PDSH-së) dhe deputetëve të PDSH-së në Parlamentin e Maqedonisë kur mburreshin se kishin qenë “shumë efikas në aksionet vdekjeprurëse në Brodec kundër kosovarëve që kishin ardhur të destabilizonin Maqedoninë!”
Bombardimet e Malësisë së Tetovës dhe Masakra e Brodecit ishte paralajmërim se pushteti terrorist i Maqedonisë nuk zgjedh mjete për të terrorizuar shqiptarët.
Në Kumanovë u përsërit, në një shkallë më tragjike, Masakra e Brodecit dhe ajo që kemi parë nga politika vdekjeprurëse e deriatëhershme. Kush ka pasur gisht në këtë masakër e dinë Sasha Mijallkovi dhe argatët e tij. Shpresojmë se njerëzit që i kanë shpëtuar kësaj masakre do të hedhin dritë për të ndriçuar këtë krim të shëmtuar. Kam bindjen e plotë se një ditë do të ndriçohen krimet e diktaturave “multietnike” në Maqedoni.
Por, nuk duhet të harrojmë se Çështja shqiptare në përgjithësi dhe ajo e shqiptarëve të Maqedonisë në veçanti kanë bartur mbi kurrizin e vet pasojat e betimeve për t’i qëndruar besnik deri në vdekje armiqve të popullit shqiptar siç i ka bartur edhe pasojat e politikës vdekjeprurëse antishqiptare.
Njerëzit e tillë nuk largohen vullnetarisht nga politika sepse, deri sa të jenë gjallë, ata janë betuar të jenë besnik ndaj armiqve tanë. Unë nuk ua dëshiroj vdekjen. Por, ata që dëshirojnë të çlirohen nga barra e njerëzve të tillë këtë gjë mund ta arrijnë përmes mobilizimit politik dhe votës për opsion tjetër. Veprimi i këtillë i votuesve shqiptarë në Maqedoni do t’i çlironte edhe njerëzit e tillë sepse do t’ua bënte të pavlefshëm betimin: nuk do t’i duheshin as Sasha Mijallkovit dhe pasardhësve të tij!

P.S.Në ditët në vijim do të trajtoj aspekte tjera të këtyre tri intervistave.

Shërbimi sekret i bllokut rusë fitimtar në betejën e Kumanovës!

May 24, 2015 by dgreca

Cili gazë do ngrohë Evropën? Gazi Rusë, apo Azerbajxhanas!/
Nga Ramiz Selimi/
Rusia dhe Turqia partnere në furnizimin e BE-s me gazin Rusë! Ky gaz ka një çmim më të lartë se sa ai Azerbajxhanas. Të gjithë treguesit thonë se lufta e Kumanovës ishte lufte e shërbimeve sekrete.
Maqedonia me sa duket evoluon në një vend të ri për luftën e energjisë mes SHBA-ve dhe Rusisë. Sipas të gjithë ekspertëve ekonomik dhe politik në Maqedoni fuqitë e mëdha po luftojnë për të fituar Tregun Energjetik me gaz. Për shkak të problemeve të pazgjidhura etnike në këto hapësira, këtë vend fuqitë e mëdha e shohin si çelës për depërtimin e gazit të tyre në Evropë.
Pushteti aktual në Maqedoni është luajal dhe thellë i lidhur me Rusinë. Jo vetëm për Kremlinin, por edhe për shumë vende tjera është e qartë se SHBA-ja dëshiron ta përmbysë qeverinë e tanishme në mënyrë që të krijojë një qeveri pro-perëndimore.
Turqia në këtë treg me gaz luan rrol të rëndësishëm, pasi ajo ka arritur marrëveshje me Rusinë, që gazi rusë përmes tubacionit të rrjedhës turke ta furnizojë Evropën. Prandaj Turqia është jashtëzakonisht e përmbajtur kur janë në pyetje problemet e shqiptarëve në Maqedoni. Rusia me gazin e saj dhe Turqia me tubacionin e saj janë në anën e Gruevskit dhe ato duan që projekti i tyre të realizohet.
Në fakt, kryeministri Nikolla Gruevski është konsideruar politikan nacionalist dhe pro-rus i cili kryesisht mbështet ndërtimin e tubacionit turk në vendin e tij. Gazi Rusë është planifikuar të kalojë përmes Turqisë, Greqisë dhe Maqedonisë në Evropën Qendrore.
Por, Amerikanët duan medoemos ta pengojnë realizimin e këtij plani Rusë. SHBA-t dëshirojnë të ndërtojnë tubacionin e tyre të gazit që quhet Trans Adriatik (TAP), ku do të furnizonte Evropën me gaz nga Azerbajxhani. Atëherë SHBA-ja do të kishte një ndikim të madh kontrollues mbi furnizimet me gaz mbi tërë Evropën, sepse Azerbajxhani politikisht, ushtarakisht dhe ekonomikisht konsiderohet si aleat i ngushtë SHBA-s dhe i cili bashkëpunon me NATO-n. Qëllimi përfundimtar i SHBA-ve është të largojë kompanitë ruse të energjisë nga tregu Evropianë.

Shërbimi sekret i bllokut rusë fitimtarë në betejën e Kumanovës!

Pasi qeveria aktuale nga Maqedonia është pro Ruse, SHBA-t dhe Perëndimi të vetmen shpresë për të bërë ndryshime në ketë shtet e kanë të Zaevi dhe Shqiptarët. Interesi i tyre është që Maqedonia të ndryshojë kurs për 180°! Grupi i luftëtarëve nga Kosova me përvojë luftarake ishin të vetmit që mund e destabilizonin Maqedoninë, pasi ata këtë e kanë vërtetuar në vitin 2001.
Amerikanët përmes njerëzve të tyre në Kosovë ishin të sigurt se çdo gjë e kanë ndër kontroll, por në realitet ata gabuan pasi partneri i tyre kosovarë, besonte se çdo gjë është si në vitin 2001. Shumë nga luftëtarët e 2001-s në Maqedoni kishin ndryshuar mendim dhe kurs, kurse luftëtarët e idealit nga Kosova nuk e kanë kalkuluar këtë mundësi.
Nuk është se grupi i armatosur i shqiptarëve në Kumanovë është organizuar në mënyrë spontane. Djemtë më të mirë nga luftërat e fundit, morën sinjale edhe nga shërbimet sekrete perëndimore, për një organizim të mundshëm kundër pushtetit të Gruevskit. Organizatori nga Kosova është treguar amator, të cilit i ka humbur rruga në oborr. Ai jo vetëm që nuk ka verifikuar kandidatët dhe situatën në Maqedoni, por më shumë ka qenë i interesuar për përfitime të cilës do formë të jenë ato, i dërgojë djemtë në vdekje të sigurt.
Njëkohësisht edhe shërbimet sekrete të bllokut Rusë, si shërbimi sekret i Maqedonisë dhe ai i Serbisë u aktivizuan 24 orë për të ju kundërvu qëllimeve amerikane dhe në anën tjetër për të përfituar nga ndonjë konflikt i mundshëm etnik në realizimin e qëllimeve të tyre territoriale. Ata u futen edhe me thellë duke depërtuar në radhët e luftëtarëve të vitit 2001. Sa do i mirë që të ketë qenë qëllimi i luftëtarëve kosovarë, shërbimi sekret i bllokut rusë doli fitimtarë nga beteja e Kumanovës. Së pari u eliminuan luftëtarët më të mirë të shqiptarëve, që është një humbje e madhe edhe në anën morale! Arritën që një pjesë të maqedonasve të pavendosur ta bëjnë për vete dhe kundër shqiptarëve e perëndimit, si dhe paraqiten Kosovën si de stabilizuese të rajonit, sidomos ky bllok rusë po i fryn shumë teorisë së “Shqipërisë së Madhe”. Pozitive nga këndi i shqiptarëve është se lufta e Kumanovës tregoj se sa e lehtë është të ndezët një luftë në Ballkan, në një vend ku nuk respektohen të drejtat e njeriut dhe i tregoj qartë faktorit ndërkombëtar se marrëveshja e Ohrit nuk është zbatuar.

Elhaida dhe fryma e entuziazmit

May 24, 2015 by dgreca

…Sukses është t’i thuash fituesit urime. Të pranosh fitoren e tjetrit. Jo ta paragjykosh.  Ne jemi fitimtarë, por të entuziazmit. Dhe kësaj radhe më vjen keq që shorti të ra ty Elhaida. Sinqerisht më vjen keq./
Shkruan:Ilir Levonja/
Në gjithë këto ditë webi i Eurovisionit thuajse u bombardua nga entuziazmi i shqiptarëve. Kurse nga mbrëmë në darkë, sot e në vazhdim, britma ka një fytyrë. Kërkesa e llogarisë. Ku është vota ime? Politikë, jo festival. Euroracizëm etj. 1)Në fund vitin që iku Elhaida fitoi në festivalin tradicional të Shqipërisë. Me të mirat dhe të këqijat. Me historinë e minuseve dhe pluseve, ai është. Ai të çon në Eurovision song. Apo në festivalin e këngës europiane. Një festival që e organizon radiotelevizioni shqiptar. Ai që në një përthyerje gjinie, në historinë e Shqipërisë, i ngjan një gruaje që të gjithë i thërrasin kurvë. Dhe në një vit apo një tjetër martohen me ‘të. Ndofta me qëllimin e mire që t’ia heqin këtë nam. Por që shpejt kurvëzohen më keq se kjo grua e përçudnuar. Dhe a e dini pse. Sepse aty vlon vetëm tarafi i mikut. Dhe ne jemi kampionët e zëvendësimit të aftësisë me miqësinë. Me marifete të tilla. Kështu mbaj mend se u përfol edhe atëhere. Kënga fituese. Elhaida vet… Kështu është përfolur çdo vit, fituesi aty. Pasi ne, për rrjedhojë të kësaj fryme, nuk mësuam kurrë të urojmë. Por forcuam përfoljen. Madje nisur nga parajsa e kësaj fryme, pati edhe aq shumë insinuata, denigrime. Sa cilado qoftë arsyeja e tërheqjes së këngës fituese nga autori, për mospjesëmarrje në festivalin europian, është rezultat i kësaj zallamahie.  Pra rrugëtimi i Elhaidës për në Europë nisi me një ekuivok të tipit shqiptar. Elhaida shkoi aty jo me këngën fituese, por një tjetër këngë. Edhe sikur kriteret të mos jenë cënuar aspak. Eshtë cënuar morali eterik i suksesit. Tradita apo historiku i një një institucioni të cilin veç ne shqiptarët dimë si ta shtypim, shtrydhim, përdorim, shesim, vjedhim, burgosim etj. 2)Në mes të kësaj fushate fyerjesh në murin e festivalit nuk mungon as Italia, Greqia etj. Votat e Maqedonisë po përfliten si të dyshimta. Gjithsesi. Vetëm ne shqiptarët nuk kemi të drejtë t’i vërsulemi me mosmirënjohje, të paktën Italisë. Nuk kemi përse habitemi nga zeroja e pikëve prej Italisë. Asesi Elhaida. Italia është vendi promotor i yni. Na dha skenën më prestigjoze të saj. Na dha suportin e vyer të emrave që janë koha e artë e kulturës së saj. Ne kurrë nuk e bëm këtë. Edhe pse duket sikur po japim shenja në festkëngësh si ai Klanit, X factor Albania. Prapë nuk kemi vullnetin e artistëve italianë. Do i themi bravo pjesëmarrësve, por fituesin do e nxjerrim nga vetja. Nga miku, nga miqësia. Ne jemi atdheu artistik i miqve. I institucioneve të miqve. Jo i adhuruesve, shikuesve, tregut etj. Ne dhe epokat, dhe zhanret artistike i shpikim për hatër të miqve. Jo të kohës, me kohën, apo të suksesit të një individi. Suksesi tek ne kalon nëpër egon miqësi. Po kështu nuk ndodh në Itali. Ndaj dhe rezultati i pikëve qe zero. 3)Nga janari ne pamë të gjithë se si Elhaida, i preu entuziazmin e dy gishtave ish krytares së kuvendit, zonjës Topalli. Më pas deklaroi se unë jam këngëtare dhe nuk dua që politika të përzihet në suksesin tim. Shumë mire bëri. Megjithëse ia kaloi, frymës së politikës, entuziazmit elektoral politik shqiptar. Karshi realitetit të mjerë. Si artiste, derisa krijuesi i këngës u tërhoq, duhej të ishte tërhequr edhe interpretuesja. Nuk e bëri. Veproi më keq se një politikane. Kësisoj la veten të përdorej edhe nga sektorët politikë të pushtetit, bashkë me tepërtinë e përdorimit të frymës së nacionalizmit. Kur është koha e globalizmit. 4)Shqiptarëve. Me dashamirësi. Duhet të mësohemi se suksesi nuk është domosdoshmërisht vendi i pare. Eshtë edhe pjesëmarrja. Ndaj quhet festival. Pasi aty shkojnë më të mirët. Dhe midis më të mirëve nuk arrihet suksesi me entuziazëm. Me simbolet e Shqiponjës, me Shqipërinë e madhe. Me atë flamurin e zi si nga Pakistani. Që po ia marrim shpirtin edhe bacës Isa, edhe Ismailit duke e pretenduar si flamurin e Shqipërisë së madhe. Flamuri i ynë është thjesht i kuq. Dhe Shqipëria është Shqipëri atje ku gjithkush ndihet shqiptar. Nuk kapet suksesi me akuza për rracizëm ndaj atyre vendeve që u kemi thyer dyert. Që na kanë strehuar. Po na japin punë, edukim etj.  Me platformat e miqësisë shqiptare. Të miqve virtualë në kafenetë pranë radiotelevizionit. Jo miqve artistikë të tipit sukses. Të atyre që mbushin stadiumet, Që ngren skena këngësh në sheshet e kryqyteteve të botës. Jo në fushata elektorale etj. Dhe e gjykuar më thjesht kënga nuk ishte ndonjë wow siç thonë edhe të rinjtë sot. Ishte thjesht një këngë e interpretuar normal. Nuk ishte një prurje wow.  Sukses është t’i thuash fituesit urime. Të pranosh fitoren e tjetrit. Jo ta paragjykosh.  Ne jemi fitimtarë, por të entuziazmit. Dhe kësaj radhe më vjen keq që shorti të ra ty Elhaida. Sinqerisht më vjen keq.

Pikniku i “udheheqesve” shqiptare

May 23, 2015 by dgreca

Nga Sadik Elshani/
Nuk kam ndermend ketu te analizoje ngjarjet e javes se fundit qe ndodhen ne “Lagjen e Trimave” ne Kumanove, sepse keto dite eshte shkruar mjaft ne shtypin shqiptar. Si ndodhen keto ngjarje, si dhe pse filluan, cila eshte arsyeja, kush qendron pas ketyre ngjarjeve, etj. Edhepse kaloi me shume se nje jave ende nuk kemi nje spjegim zyrtar per keto ngjarje. Pyetjet qe shtrova me lart dhe shume pyetje te tjera kerkojne pergjigje, hetime, analiza e shqyrtime serioze. Keto ishin ngjarje te renda, skena lufte ku mbeten te vrare mbi 20 qytetare, u shkaterruan shume shtepi, u terrerorizua dhe u tmerrua nje lagje e tere, nje qytet i tere. Por ne kete shkrim te shkurter do te perqendrohem te indiferentizmi, mosangazhimi, heshtja e udheheqesve te shqiptareve te Maqedonise dhe gjithe faktorit politik shqiptar. Gjate tere kohes kur po ndodhnin keto perleshje te ashpra, kur po rrezikohej jeta e qytetareve te pafajshem e te pambrojtur, udheheqesit e partive politike shqiptare nuk u pane dhe nuk u degjuan fare, thua se keto ngjarje tragjike po ndodhnin ne nje planet tjeter dhe jo ne nje lagje shqiptare. Kur ndodhin ngjarje kaq te renda me pasoja tragjike, udheheqesit e zgjedhur me voten e popullit duhet te qendrojne me popullin, te angazhohen qe konflikti te nderpritet, te mos demtohen, te mos vriten qytetaret e pafajshem. Ata jane zgjedhur per t’i prire popullit, per t’u ballafaquar me situata te veshtira dhe per te marre vendime te veshtira. Ne kete konflikt qe ndodhi ne Kumanove, udheheqesit e shqiptareve te Maqedonise deshtuan per t’i dale ne mbrojtje bashkatdhetareve te tyre – ata falimentuan, falimentoi ndergjegja e tyrte. Indiferenca, mosveprimi i tyre eshte per cdo kritike dhe eshte i papranueshem. Ngjarjet e diteve te fundit ne Kumanove, si dhe disa ngjarje te tjera me heret po tregojne qarte se shqiptaret e Maqedonise nuk kane udheheqes serioze. Keta udheheqes, si dhe gjithe shqiptaret e Maqedonise kane nje pervoje te gjate e te hidhur me forcat policore maqedonase – forca te cilat nuk kane respekt per jeten e njeriut, aq me pak per jeterat e shqiptareve, forca qe nuk i zgjedhin mjetet, por mezi presin rastin te ballafaqohen e te vrasin sa me shume shqiptare. Trekendeshi antishqiptar: Serbi – Rusi – Maqedoni, trekendeshi provokues e destabilizues i Ballkanit dhe tere Europes, eshte i angazhuar me tere mekanizmat e tyre dashakeqe e djallezore per te perkeqesuar poziten e shqiptareve, per t’i paraqitur shqiptaret si njerez te padenje per te qene pjese e familjes europiane. Here pas here ata do te mundohen te inskenojne skenare, konflikte te tilla si ky i fundit ne Kumanove. Edhe shqiptaret duhet te jene syhapur (vigjilent), te mos bien ne gracka e te behen viktima te inskenimeve te forcave te sigurimit te Maedonise. Konflikti i armatosur gjithmone duhet te jete opsioni i fundit, kur cdo gje tjeter ka deshtuar.
Deshtuan edhe udheheqesit e dy shteteve, dy qeverive shqiptare, Shqiperise dhe Kosoves. Gjate tere kohes sa zgjati konflikti ne Kumanove ata nuk u degjuan fare, nuk ben as perpjekjen me te vogel per te ndaluar konfliktin, duke bashkerenduar punet, veprimet me udheheqesit e shqiptareve te Maqedonise dhe duke kerkuar me vendosmeri nga qeveria maqedonase dhe faktori nderkombetar qe keto sulme te nderpriten menjehere dhe konflikti te zgjidhet me mjete paqesore. Asnjera qeveri nuk mbajti nje mbledhje te jashtezakonshme per te diskutuar e shqyrtuar kete gjendje te jashtezakonshme, gjendje lufte ne Kumanove. Shteti shqiptar, qeveria shqiptare nuk kane nje plan, program kombetar, platforme, strategji kombetare, prandaj edhe reagimet e tyre jane te plogeta dhe nuk kane kerrefare ndikimi te asnjera pale dhe as te faktori nderkombetar. Ministri i Puneve te Jashtme te Shqiperise, Z. Ditmir Bushati beri nje deklarate sa per sy e faqe, sa per ta lagur gojen, ndersa Kryeministri Rama nuk u deklarua fare, nuk doli me nje qendrim te vetin, por ne Facebook e percolli deklaraten e ministrit te tij. As pozita dhe as opozita nuk e pane te arsyeshme qe per nje cast ta nderpresin fushaten zgjedhore e te dalin se bashku ne nje tribune, te solidarizohen me vellezerit tane ne Maqedoni e t’i dergojne nje mesazh te prere e te forte qeveritareve shoviniste te Shkupit, se pa marre para sysh dallimet tona, kur vjen puna te interesat madhore te kombit tone, mireqernja e cdo shqiptari kudo qe ndodhet ne bote – ne jemi nje. T’i ndrpresin menjehere sulmet barbare, vrasjet e shqiptareve dhe shkaterrimin e shtepive, pronave te tyre.
Gjate tere kohes sa zgjati ky kionflikt, udheheqesit shqiptare nuk komunikuan me njeri – tjetrin, nuk i bashkerenduan veprimet e tyre dhe nuk ushtruan trysni ndaj qeverise maqedone qe konflikti te nderpritej menjehere. Nje takim i udheheqesve te shqiptareve te Maqedonise me Kryeministrin e Shqiperise, Kryetarin e Kuvendit te Shqiperise, Ministrin e Puneve te Jashtme te Shqiperise, ndodhi para ca ditesh ne Pogradec. Ishte ky nje takim i rastesishem, sepse qelloi qe Kryeministri i Shqiperise kishte shkuar ne Pogradec qe te beje fushate zgjedhore. Por edhe ky takim deshtoi, sepse nuk u bashkuan te gjithe rreth te njejtes tavoline, Zoti Menduh Thaci dhe Zoti Ali Ahmeti nuk u takuan me njeri – tjetrin. Ne fakt ky nuk ishte kurrefare takimi, sepse u zhvillua ne nje restorant buze liqenit te Ohrit/Pogradecit. Vertet ky nuk ishte nje takim pune per te biseduar rreth ketyre ngjarjeve te renda e tragjike, por me teper i ngjante nje pikniku. Te gjithe dukeshin te shliruar, te patrazuar, thua se nuk ka ndodhur asgje. Ajo qe ndodhi ne Kumanove nuk ishte piknik, por ishte nje ngjarje tragjike, ishte lufte ku mbeten te vrare 22 qytetare. Prandaj, nje ngjarje kaq e rende e meriton nje qasje serioze, nje angazhim, mobilizim serioz te te gjithe faktorit politike shqiptar dhe jo nje takim te nje atmosfere pikniku. Ne kete takim nuk u mor asnje vendim, nuk u be asnje deklarate lidhur me ato ngjarje qe ndodhen ne Kumanove. Ata ka qene dashte te takohen e te diskutonin me seriozitetin me te madh ne nje dhome-shtab, t’i bashkerendonin punet dhe te hartonin nje strategji te perbashket se si duhet vepruar ne situata te ngjashme, si duhet vepruar tani e tutje dhe ta mbajne pergjegjese qeverine maqedone e te kerkojne llogari per keto akte barbare e kriminale. Partite shqiptare ne Maqedoni jane te percara, bejne koalicione me partite maqedonase, por nuk bashkepunojne me njera – tjetren. Jo vetem qe kane mospajtime me njera – tjetren, por kane armiqesi me njera – tjetren. Kete plogeti, kete indiferentizem, keto percarje te tyre, populli i shkrete eshte duke i paguar me gjak. Kjo plogeti po mbizoteron ne gjithe skenen politike, ne tere hapesiren shqiptare nuk kemi udheheqes serioze qe te frymezojne, prijne dhe qe gezojne perkrahjen e popullit dhe te bashkesise nderkombetare – njerez qe ta mbushin syrin.
Philadelphia, 22 maj, 2015.
*Sadik Elshani eshte doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i bashkesise shqiptaro – amerikane.

TRADHËTARËT E ATDHEUT “NUK KANË DOSJE”! JANË “HERONJ”

May 23, 2015 by dgreca

…NGA JOSIFI TEK JOSIFI,/
KËTU NISI, ATJE KRISI/
70 VJET NA SUNDOI PISI./.
HAPNI DOSJET: NË SHQIPNI, NGA VITI 1944 SUNDIMTARËT TANË…/
PRA, TRADHËTARËT E ATDHEUT “NUK KANË DOSJE”! JANË “HERONJ”…/
Nga Fritz RADOVANI/*
■Tradhëtari Enver Hoxha deklaron në vitin 1944, në Mbledhjen e Beratit: “Që nga krijimi i Partisë Komuniste dhe gjatë gjithë luftës, Partia dhe Komiteti Qendror ishin identifikuar vetëm me Miladin Popoviqin…”
■Mardhanjet e Enver Hoxhës me Dushan Mugoshen dhe Miladin Popoviqin, siç tregon edhe e “njohura” e tyne Nexhmije Hoxha, kishin të bajnë kryesisht per “drejtuesin” që do të vinte në krye të Partisë Komuniste Shqiptare. Problemi i ripushtimit të tokave tona të lira nga viti 1941, dhe varsia e plotë e Shqipnisë nga Jugosllavia komuniste, nuk mund të diskutoheshin fare, jo pse, ashtu u vendos në Jalta, po ashtu donte “druzhe” Tito.
■Ne themi se “Shqipëria është çliruar nga bijtë e saj…”, ndersa Enveri, në intervistat që ka dhanë në Jugosllavi me 30 qershor 1946, kur shkoi me u dekorue nga Tito “Hero i Popujve të Jugosllavisë”, me 1 korrik 1946, ka thanë: “Është e pamundur të imagjinosh rezistencën e popullit të vogël shqiptar kundër armikut pa luftën e popujve jugosllavë”.
■Dokumenti ma i turpëshem i firmosun nga E. Hoxha në vitin 1946, në Konferencën e Paqës në Paris, as nuk zehet me gojë nga pseudohistorianët tanë, edhe pse Enveri e ka folë aq bukur në gjuhen frenge… Karriga e vet i dukej ma e bukur se Kosova…Para se të shkonte në Paris, ishte mysafir tek Josifi nr.1, dhe porsa mërrijti atje deklaroi: “Ne nuk kemi pretendime ndaj aleatit tonë, Jugosllavisë”. Një kusht per mbajtjen e kolltukut!
■Asnjëherë në këta 70 vjetë nuk asht thanë as shkrue e verteta e Trojeve Shqiptare, që mbas 1944 mbeten jashta Hartës Shtetit Shqiptar, vetem pse tradhëtarëve Hoxhës dhe Alisë, historianët tanë i pluhnosnin dokumentat me “akuzat ndaj fqinjëve, kryesisht me pretendimet greke dhe qendrimin prosllav të disa shteteve europjane që në vitin 1913”.
■Edhe pse partizanët tanë vdisnin tue thirrë “Bijt’ e Stalinit jemi ne!”…Edhe pse nder shkolla virrej “Enver, Tito, Stalin!”, “Enveri ynë”, nuk kishte mërrijtë ende me perqafue dhe as me ia fshi mustakët “shokut Stalin” per surratin e vet deri në vitin 1947…
■Kur Tito shkoi në Krime per pushime tek Hrushovi në 1956, njëditë ky e pyeti Titon: “Kur Stalini ta dha Shqipninë, ti pse nuk e more?”, Tito ishte pergjegjë: “Do t’ ishte gabim i madh per ne. Njëditë kur Shqiptarët do të zgjohen me dalë në vete, po ta kishe marrë edhe Shqipninë, atëherë do të ikte Shqipnia e bashkë me te, do të më iknin edhe krahinat ma të mira të sajat, që unë i kam e i shfrytzoj edhe sot…” Hrushovi ishte qeshë!
■Qé, ja ku e keni kancerin shkatrrues të Shtetit dhe të Popullit Shqiptar!
Parimi komunist: “Shpif e shpif, se diça mbetë!”, “Përçai e sundo!”, “Mbillni urrejtje!”
Mbi këta parime u zhvilluen edhe takimet dhe bisedat e këtyne katilëve të pistë!
■HAPNI DOSJET: Nandor 1949 në Suhumi, BRSS. Ishte takimi i tretë i Josif Stalinit me Enver Hoxhën. Përkthen ambasadori sovjetik në Tiranë Çuvahin…
■Enver Hoxha mbas prishjes së Stalinit me Titon tregon: “Gjatë këtij takimi shoku Stalin, si gjithmonë, fliste qetë, shtruar, pyeste e dëgjonte me shumë vëmendje, shfaqte mendimin e tij, na këshillonte, por gjithmonë në frymë të thellë shoqërore.
■– S’ ka receta se si duhet sjellur në këtë apo atë rast, se si duhet zgjidhur kjo apo ajo punë – përsëriste shpesh ai, sipas çështjëve të ndryshme që shtroja.
■Gjatë bisedës me Stalinin i vura në dukje qëndrimin e klerit, sidomos të atij katolik në Shqipëri, pozitën tonë në marrëdhënie me të dhe e pyeta se si e gjykonte qëndrimin tonë.
– Vatikani – më tha ndër tjera shoku Stalin – është një qendër reaksioni, vegël në shërbim të kapitalit e të reaksionit botëror, të cilët e mbështetin këtë organizatë ndërkombëtare diversioni e spiunazhi. Është fakt se shumë priftërinj katolikë e misionerë të Vatikanit janë spiunë të regjur në shkallë botërore.
Me anën e tyre imperializmi është përpjekur e përpiqet të realizojë qëllimet e tij.
■– Pastaj më tregoi se çfarë i kishte ndodhur një herë në Jaltë, me Ruzveltin, me kryetarin e kishës katolike amerikane etj.
Duke biseduar me Ruzveltin, me Çërçillin e të tjerë për probleme të luftës antihitleriane, ata i kishin thënë: “Të mos luftojmë më papën e Romës. Ç’ keni ju më të që e goditni?!”.
“Asgjë s’ kam më të”, u qe përgjigjur Stalini.
“Atëherë ta bëjmë papën aleat – kishin thënë – ta futim në koalicionin e aleatëve të mëdhenj”.
“Dakord – u kishte thënë Stalini – por aleanca antifashiste është aleancë për të zhdukur fashizmin e nazizmin. Kjo luftë sikundër e dini, zotërinj, bëhët me ushtarë, topa, mitraloza, tanke, avionë. Le të na thotë papa ose na thoni ju se ç’ ushtri, topa, mitraloza, tanke e të tjera ka papa për luftë dhe le të bëhët aleat. Aleat për llafe e temjan ne nuk kemi nevojë”.
Pas kësaj s’ e kishin zënë më në gojë çështjen e papës e të Vatikanit.
■– A ka pasur priftërinj katolikë në Shqipëri që kanë tradhtuar popullin? – më pyeti mandej shoku Stalin.
■– Po, i thashë. – Bile krerët e kishës katolike u bashkuan që në fillim me pushtuesit e huaj nazifashistë, u vunë kokë e këmbë në shërbim të tyre, bënë ç’ është e mundur të shkatrronin Luftën tonë Nacionalçlirimtare e të përjetësonin sundimin e huaj.
– Çfarë keni bërë ndaj tyre?
– Pas fitores, i thashë, i kapëm, i nxorëm në gjyqe dhe atje morën dënimin e merituar.
■– Mirë keni bërë, më tha.
*Ne 70 vjetorin e permbytjes se Shqiperise