Prof. Dr. Sylë Ukshini/

Është pak e besueshme se bëhet fjalë për një koincidencë të rastit, që Këshilli i Bashkimit Evropian mori vendim për t’i njohur pasaportat ilegale të lëshuara nga Drejtoria Koordinuese e Serbisë për qytetarët serbë të Republikës së Kosovë të ndodhte mu në 14 vjetorin e venmdimit të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (GJND). Vendimi i BE-së ishte goditja më e rëndë ndaj shtetësisë së Kosovës e bërë nga BE-ja, e cila është fasilitues e dialogut Kosovë-Serbi. Me këtë vendim, që në fakt ishte kërkesë e vazhdueshme e Serbisë, BE-ja ka legalizuar një lloj dualizmi juridik dhe shtetëror brenda Kosovës: Një Kosovë për serbët dhe një Kosovë tjetër multietnike, por jo shqiptare. Ky vendim është mashtrues dhe sui generis, sepse u morë gjoja si vendim për heqjen e regjimit të vizave për qytetarët serbë, të cilët që nga momenti i liberalizimit të vizave kishin shfaqur më shumë interesim për pasaportën kosovare. Ky vendim i nxitur ka pak edhe elemente raciste, sepse derisa në këtë rast tregohet një zell dhe nguti që përmes legalizimit të pasaportave të shtetit serb t’u ruhet fytyra strukturave ilegale serbe të trashëguara nga regjimi i Milosheviqit, në rastin e shqiptarëve të Kosovës u solle me indiferencë dhe pa asnjë arsye e prolongoi për vite të tëra procesin e heqjes së vizave.

Sipas këtij vendimi të Këshillit të BE-së, një qytetar serb dhe një tjetër shqiptar, që vijnë nga Republika e Kosovës, mund të ketë të njëjtin vend të lindjes, por derisa në pasaportën e shqiptarit nga Prishtina, Kllokotii apo Leposaviqit i figuron se është shtetas i Republikës së Kosovës, qytetarit tjetër të përkatësisë etnike serbe nga Prishtina apo qytetet tjera të Kosovës do t’i figurojnë se ky qytet ndodhet në Republikën e Serbisë. Meqë kjo situatë do të krijojë konfuzion, sigurisht që BE do të bëjë ndonjë kampanjë informuese për zyrtarët dhe doganierët e pikave kufitare për të qartësuar se kemi të bëjnë me një situatë si zakonisht neutrale. Ky vendimi i BE-së natyrisht që është ndëshkim jo vetëm ndaj politikave të Qeverisë Kurti, por edhe ndaj Kosovës në përgjithësi.

Vendimi i Këshillit të BE-së është edhe një mesazh për Kosovën dhe në veçanti për qeverinë e vendit, se nëse nuk përmbushet premtimi i dhënë për asociacionin, atëherë ata mund ta legalizojnë në mënyrë të njëanshme pa e pyetur fare qeverinë e Kosovës. Në këtë mënyrë, BE-ja po tregohet e gatshme dhe e vendosur fortë për ta legalizuar ndarjen e brendshme të Kosovës, ngjashëm si në Bosnjë. Ndarjet e tilla të brendshme territoriale e dobësojnë dhe e pengojnë funksionalizimin e Kosovës si shtet. Një simbol i vazhdimit të politikës për ndarjes së brendshme territoriale të Kosovës është ura mbi lumin Ibër, e cila ka mundësi që këto ditë të bëhet tema më e nxehtë në vend.

Ngjashëm si rastin e Bosnjës, bashkësia ndërkombëtare e sheh Kosovën si shtet mysliman brenda kontinentit evropian. Prandaj, nuk është e rastësishme që pala serbe e përdor retorikën kundërmyslimane, duke e përdorur me mjeshtëri gjoja rrezikun e “Transversales së Gjelbër.”

Për më tepër, kjo qasje e BE-së është në frymën e angazhimit të vendosur edhe për përmbushjen e kërkesës së Beogradit për legalizimin e valutës së shtetit serb, dinarit, brenda territorit të shtetit të Kosovës, me justifikimin më absurd se aplikimi i euro-së nga Qeveria e Kosovës paraqet “presion për spastrim etnik”!

E nëse BE-ja flet budallallëqe të tilla, çfarë mund të pritet nga ajo në zgjidhjen e problemit madhor, e ai është normalizimi i vërtetë i raporteve mes Kosovës dhe Serbisë. Aktualisht, këto raporte janë më pak normale sesa që ishin para se të fillonte dialogu i Brukselit në fillim të vitit 2011. Natyrisht përgjegjësia për këtë bie mbi BE-në, e cila edhe pse është ndërmjetësuese e këtij dialogu nuk e ka idenë se edhe sa kohë do të vazhdojë.

Prandaj, ndoshta në këtë situatë shkon parafrazimi ish- presidentin George Bush në Tiranë me 10 qershor 2007, kur pati thënë: “dialogu në lidhje me arritjen e pavarësisë për Kosovën nuk mund të zgjasë përgjithmonë…”, mendoj se edhe dialogu i Brukselit nuk mund të zgjasë pafundësisht, aq më tepër që ky dialog ka dështuar në çdo pikëpamje.

Dhe nëse qëllimi kryesor i dialogut të Brukselit ishte anëtarësimi i Kosovës në organizata evropiane dhe ndërkombëtare dhe normalizimi i plotë i marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, atëherë lind pyetja, për çfarë i duhet Kosovës ky dialog i Brukselit, nëse Gjermania, Franca dhe Italia i dalin në krah të Serbisë për t‘i pamundësuar Kosovës anëtarësimin në Këshillin e Evropës (KiE) dhe nëse thuhet se Serbia nuk është e obliguar ta njoh Kosovën. Në këtë mënyrë, është shumë e qartë se BE-ja nuk ka interes të madh për të arritur normalizimin e plotë të marrëdhënieve Kosovë-Serbi, pro se preferencë kryesore mbetet ruajtja e status quo-së. Kështu humbi më mi madh është Kosova, ngase s BE-së dhe as Serbisë nuk i ngutet për asgjë!

Prandaj, deshën ta pranojmë apo jo, pa rikthimin e SHBA-së në rolin drejtues, sikurse në Rambouillet, në fushatën ajrore të NATO-s dhe në procesin për adresimin e statusit final të Kosovës, rajoni i Evropës Juglindore nuk të dalë nga status quo-ja aktuale politike!

Nga PAOLO MIELI – “Corriere della Sera”, 14 korrik 2024- Përktheu: Eugjen Merlika./

Çështje e një milimetri. Po të kishte shkuar në shenjë goditja e Thomas Matthew Crooks, Shtetet e Bashkuar do të ishin zhytur në një luftë civile. Me gjasë, me çështjen Biden ende në hava do të kishin dështuar edhe zgjedhjet presidenciale të parashikuara për 5 nëndorin e ardhshëm. E me sistemin e Shteteve të Bashkuar të paralizuar, i gjithë Perëndimi do të ishte gjunjëzuar. Më shumë se sa është tani. E pamundur, në gjëndjen e tanishme, që të dalë në dritë diçka e sigurtë rreth identitetit të “fshehtë” (duke hamendësuar që të jetë një) i shtënësit. Do të na furnizoheshin tregues të përkatësive të tij të shkuar për ditë të tëra. Për vite, për dhjetëvjeçarë. Mbetet e panjohura se si Crooks, i pajisur me një shënjestër shumë të mirë e një aftësi të padyshimtë të përdorimit të armëve, ka mundur të avitet i patrazuar në një distancë prej njëqindenjëzet metra nga shenja e shënuar, të vihej në pozicion zjarri e të shtinte. Edhe këtu do të gjejmë, siç ndodh gjithmonë, dhjetra njerëz që do të thonë se kanë parë, parashikuar, lajmëruar e nuk i kanë dëgjuar. Një skenar i stërnjohur, që secili prej nesh do t’i a përshtasë lehtësisht bindjeve të tij të hershme, shumë përpara sesa veprimi të kryhej.

Ndërsa ai që na duket i qartë është kuadri i përgjithshëm që qëndron në sfondin e atentatit ndaj Donald Trump-it. Prej vitesh një Perëndim i mbetur pa drejtues – duke bërë një përjashtim për Joe Biden pa marrë parasysh problemet e njohur – është në vështirësi kundrejt Kinës, Rusisë dhe Iranit që fitojnë idhtarë të grabitur në t’ashtuquajturin Jugë të botës. Kemi përmëndur fillimisht Kinën sepse është me Vendin e drejtuar nga Xi Jinpingu që do të arrihet në bejlegun përfundimtar. Pekini ndan letrat, blen zona të tëra ekonomike në çdo pjesë të globit, i hap dritën jeshile luftërave nga të cilat mendon se ka leverdi. Ka, veç të tjerave, në gjithë botën atllantike personalitete, që në mënyrë pak a shumë të hapur (gjithmonë në mënyrë të dukëshme, sidoqoftë) janë vënë në shërbim të saj. E ka përcaktuar takimin strategjik të ndeshjes së shekullit që qëndron në ripushtimin e Taivanit brënda e jo më larg se viti 2049. Mundësisht shumë më parë. Pa shprazur asnjë fishek nëse gjërat do të shkojnë siç janë duke shkuar.

Brënda asaj date Perëndimi dhe partnerët vartës të Kinës do të jenë përgjakur në luftëra pa mbarim, të tilla që kur të kërcasë ora e Taivanit, askush nuk do të dojë të dijë për luftime, raketa, ploja, as për Vënde ndërmjetës. Evropa ka treguar buzë ndodhisë ukrainase, se nga çfarë brumi është gatuar. Ndonjë e papritur e mirë ka ardhur nga Vendet fqinj të Rusisë, ka patur një qëndresë thelbësore të Britanisë së Madhe, pjesërisht të Gjermanisë e paparashikueshmërisht të Italisë (por deri pak ditë më parë). Për të tjerët lloqe, shtyrje dhe mungesë gatishmërie për të shpenzuar në armë të reja. Duke plotësuar gjithshka nga thirrje korale për paqë (pra për dorëzim), të pritura nga Putini me dashamirësi e ndonjëherë me ndonjë shenj talljeje.

Duke mbetur në kontinentin tonë duhet të përmendim pozitivisht figurat në krye të BE e të NATO-s, që janë treguar në lartësinë e kohëve. Të kompensuar nga dy drejtues, Orbani (në shoqëri të sllovakut Robert Fiko) për më tepër Erdogani (vetëm NATO), që me qejf kanë luajtur në spondë me trekëndshin e sipërpërmendur. Ndeshja, t’a themi sinqerisht nuk është mirë. Por mbetet e panjohura më e rëndësishme, ajo e Shteteve të Bashkuar. E këtu përqëndrohemi. Bideni, me të gjithë problemet mbi të cilët po kthehemi për herë të tretë, është treguar një shkëmb edhe se ndoshta tejet i matur në dërgimin e armëve Zelenskit në kohët kur i shërbenin. Me arsye shumë të mira, ju lutem. Nuk donte që t’i ngarkohej shpërthimi, qoftë edhe për shkak të ndonjë rrëmbimi ukrainas, të një lufte të vërtetë e vetiake me Rusinë.

Por Trumpi është e panjohura m’e madhe. Putini në çdo deklaratë të tij mundohet t’a paraqesë si një kukull të tij, sikur të ishte një lloj Marine Le Peni ose ndonjëri nga ata evropianë që kemi zënë në gojë e që prej kohësh janë vënë në dispozicion të kinezëve. Por njeriu, me trillet e tij mund të zbulohet një befasi. Nuk është e thënë që – duke u kthyer në Shtëpinë e Bardhë – do të kthehej në një zbatues të bindur të urdhërave ruse , iraniane e kineze. Vetëkuptohet: për sa na përket e quajmë Bidenin të besueshëm e Trumpin jo, absolutisht jo. Por për të shkuar në të sigurtën, në Moskë, Pekin e Teheran, një luftë civile që të përmbysë Shtetet e Bashkuar leverdis në çdo rast shumë më tepër se sa paparashikueshmëria e Trumpit.

Me këtë të jetë e qartë se nuk kemi ndërmënd të pohojmë se ata tre Vende ose të tjerë të lidhur me ta kishin diçka për të ndarë me atentatin e Butlerit në Pensilvani. Duam të themi se sikur e shtëna e Crooksit të kishte shkuar në shenjë, Kina, Rusia, dhe Irani do të kishin arsye për t’u gëzuar. Mundet që një kaos i madh në Washington të jetë më shumë i parapëlqyer edhe se vetë Donaldi.

PS. Debati politik mbi atentatin Trumpit këtu n’Itali u monopolizua nga një diskutim i zjarrtë mbi volinë e spostimit të një gazetari nga drejtimi i një emisioni të veçantë të kanalit 1 mbi rastin e ditës. Kjo po është një mënyrë për t’u treguar në lartësinë e kohëve në të cilat jetojmë.

“Corriere della Sera”, 14 korrik 2024 Përktheu Eugjen Merlika

Eksperti i sigurisë dhe ushtaraku i lartë z.Asllan Bushati sjell para publikut shqiptaro-amerikan botimin e tij më të fundit në fushën e sigurisë kombëtare “Një mendim ushtarak ndryshe”. Mbi 40 artikuj të shkruar në një hark kohor prej 10 vitesh, botuar në gazetën “Dielli” e media të tjera, paraqesin një kontribut të vyer të një prej ekspertëve me shumë eksperiencë në ushtrinë shqiptare. Autori Bushati sqaron se miqtë që i dhanë shtysë në botimin e librit janë: Armand Vinçani, Bashkim Shehu, Idriz Lamaj, Bujar Verzivolli, Hasan Ademaj, Muharrem Dezhgiu, Fatos Valteri, Lekë Përlleshi etj. Në botimin e këtij libri autori falenderon miqtë e ndjerë: Dalip Greca, Zef Balaj, Gjon Bucaj, Zef Përnocaj, Jonuz Ndreu dhe Musli Mulosmani.

Autori sqaron se baza shkencore dhe publicistike ku janë bazuar citimet në libër janë: Stefan Zanovic (Stephan Zannovich), Prof. Kristo Frashëri, Prof. as. Bernard Zotaj, Dr. Paulin Marku, Uran Butka, Julian Amery, David Smajli etj. Çështja e parë që autori trajton me profesionalizëm në libër është: “Kodi moral i Gjergj Kastriotit- Skënderbeu princi i Matit dhe mbreti i shqiptarëve” pasuar nga shkrimi “Drejtimet nga erdhën pushtuesit osmanë” apo shkrimi “Pjesë nga veprimtaria ushtarake e Lidhjes së Prizrenit” etj. Një vend shumë të rëndësishëm në libër zë çështja e Kosovës, NATO, UÇK, Batalioni “Atlantiku”, lufta në Ukrainë, konflikti Izrael-Hamas, armët bërthamore si katastrofa globale etj. Në shkrimin “Rusia një dashakeqe e përhershme e kombit shqiptar” autori shprehet se Shqipëria nën ombrellën sovjetike erdhi pas prishjes me jugosllavët ku Shqipëria komuniste në çdo segment të jetës u “pushtua” nga sovjetikët. Ata nëpërmjet këshilltarëve të tyre të vendosur pranë çdo posti ushtarak e civil, për dymbëdhjetë vite, drejtuan shtetin shqiptar në funksion të interesave të tyre, sikur të ishte një republikë shtesë e BS-së. Kjo ka lënë gjurmë të rënda në mënyrën e politikëbërje, drejtimin e shtetit, diplomaci, punën e shërbimeve inteligjente, në ushtri, metodën e punës në drejtim e vendim, madje deri në ditët e sotme në Shqipëri, ngulmon autori Bushati. Me punën e tij, rezultatet, përkushtimin, dinjitetin dhe integritetin e lartë në shërbim të atdheut z.Asllan Bushati ka krijuar një emër të nderuar në radhët e drejtuesve më të suksesshëm të ushtrisë shqiptare në të gjitha pozicionet që ka mbajtur me nder e krenari si Drejtor i Kimisë e Armkontrollite Komandant Divizioni etj. Libri “Një mendim ushtarak ndryshe” përbën një kontribut publicistiko-shkencor të rëndësishëm për forcat e armatosura, agjencitë inteligjente dhe katedrat e fushës së sigurisë dhe mbrojtjes. Z.Bushati la pas një trashëgimi të shkëlqyer teksa shërbeu me përkushtim e profesionalizëm për 28 vite si komandues në strukturat e kimisë ushtarake dhe gjithëarmëshe. Kontributi i Asllan Bushatit në Federatën Vatra, gazetën Dielli, Ligën Shqiptaro-Amerikane, Shoqatën Skenderbej dhe komunitetin shqiptar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës meriton respekt dhe mirënjohje.

Sokol Paja

Dr. Halil HYSENI/

Temperaturat e ngritura sezonale, 80 – vjetori i Genocidit Çam, aktiviteti i PDIU, e angazhuan Kryesinë e Kuvendit ton Popullor. Konform medias, përfaqësuesit në Kryesi kanë dakortësi për të nxitur Kuvendin drejt një akti, për të katalizuar çështjen e Ligjit Grek të Luftës. Planifikuar për datën 18 korrik 2024. Angazhimi i anëtarëve të Kuvendit, i Kryesisë së tij, i vetë Kuvendit në zgjidhjen e cilitdo problemi që cënon sigurinë e vendit, pengon fqinjësinë e mirë vlen admirim. Vlen të vlerësohet lart. Përfaqësuesve tanë në parlament i bën nder, është në meritë të tyre cilado inisiativë a kërkesë për abrogimin e ligjit të Grek Luftës dhe zhbërjen e pasojave të tij. Angazhimi i deputeteve të PDIU reflekton vlerësimin e merituar nga komuniteti që i mbështet.

Ani pse është pjese e “job description” të parlamentarëve, edhe pse është puna e tyre, e paguar, përkushtimi në çështjet kombëtare, përfshi ato që rrokin Çështjen Çame shënjon dinjitet.

Faqja zyrtare e Kuvendit, në kalendarin e punimeve për periudhën 1 korrik – 26 korrik 2024 ende nuk e pasqyron të planifikuar ndërsa në rubrikën ‘Konferenca e Kryetarëve’ njoftohet për shqyrtimin, më datë 09 korrik 2024, të Projektdeklaratës “Për forcimin e bashkëpunimit me Republikën e Greqisë dhe heqjen e ligjit të luftës” propozim i Grupit Parlamentare “Demokraci dhe Integrim”.

Ligji i Luftës / Ligji i Forcës Nr. 2636 i vitit 1940 “Rreth akteve ligjore të armiqve dhe sekuestrimit të pasurisë armike” ka tetëdhjet e ca vjet që mbahet në këmbë, me artifica e për interesa. Është edhe për këtë arsye që cilido akt e procedurë që e adreson duhet të jetë e filtruar mirë, pa ekuivoke, me objekt, kërkime e terma të qartë, si ne lëndë ashtu edhe në parashtrim.

‘DEKLARATË’ versus ‘REZOLUTË’

Agjencia telegrafike Shqiptare, pjesmarrës në mbledhjen e Kryesisë, aktorë dhe media, folën per nje “Rezolutë” te Kuvendit, të planifikuar për tu kaluar në Seancën Plenare në datën 18 korrik 2024, ndërkoh zyrtarisht në rubrikën ‘Konferenca e Kryetarëve’ njoftohet për shqyrtim të një Projekt ‘Deklarate’. Në media ofrohet një draft i saj.

Flitet për “Ligjin e luftës”. Pesha e termit, vlera e pasojave të tij, serioziteti i cështjes; implikimi politik e trajtimi juridik nuk e pranon ambiguitetin. Përfaqësuesit e tij duhet të ia thon qartë popullit. Do vendoset për një Rezolut apo do shprehen me një Deklarat. “Deklarata” është tjetër gjë dhe “Rezoluta” është tjetër gjë. “Deklarata” është pohim, “Rezoluta” është vendim. Kuvendi, për rastin, mundet te prodhojë ose Rezolut ose Deklarat por nuk prodhon një akt hemafrodit edhe, edhe. Një akt edhe, edhe është një akt as, as.

Dallimi Rezolut – Deklarat nuk është vetëm leksikor. Dallimi është thelbësor e qëndron në vetë lëndën. Qëndron në pasojat që sjellin. Dallimi mes dy termave është i qartë edhe në faqen zyrtare të Kuvendit. Në Rubrikën “Dokumenta”jo më kot gjendet veç rubrika “Deklarata” dhe veç rubrika “Rezoluta”. Përzierja e tyre, në eter, ambiguiteti i hedhur, ndoshta padashje sjell dëm.

Akti i pritshëm, Rezoluta ose Deklarata për vet natyrën e tij do ti kundrejtohet njëherësh dy auditoreve. I drejtohet publikut dhe institucioneve Shqiptare, do i drejtohet edhe Institucioneve eksperte të palës përballë. Nëse për përdorim të brendshëm adresohemi verbalisht me “Rezolutë” ndërsa institucioneve dhe ekspertizes përballë u përcillet në letër “Deklarate”, është thënë shumçka. Populizëm brenda, vakum për jashtë. Ekspertët dhe jo vetëm ata mbajnë shënim.

Vetë titulli i Projektdeklaratës, i përbërë nga dy fjali të bashkërenditura “Për forcimin e bashkëpunimit me Republikën Greqisë dhe heqjen e ligjit të luftës” ngec. Është shtuar një pale e panevojshme dhe uj në përmbajtje.“Heqja e ligjit” është veprim juridik unilateral. Forcimi i bashkëpunimit është veprim bilateral. Përse duhet të kthejm një veprim të pastër unilateral (te palës Greke) në një detyrim të dyanshëm (edhe per ne)? Për ta kushtëzuar ?!.

‘EX NUNC’ versus ‘EX TUNC ’

Projektdeklarata, në titullin e saj kërkon heqjen e Ligjit të luftës. “Heqja”, në kuptimin e saj literal por edhe në kuptimin funksional, brenda konteksit të vetë fjalisë – Titull, nënkupton heqjen = mënjanim e pengesës (ligjit të luftës) për të vijuar më tej, për të mundësuar forcimin e bashkëpunimit. Shkurt, Ligjin e heqim (tani) e të forcojm bashkëpunimin (në vijim). Shkurt, në draft deklaratë, në titull e përmbajtje adresohet shfuqizimi “ex nunc” i Ligjit.

Për të përcaktuar kohështrirjen e fuqisë së një akti, përdoren gjërë dy terma ligjore “ex nunc” që do të thotë ‘nga tani e pas’ dhe ‘ex tunc’ që do të thotë “që nga fillimi” / “që at’herë”.

Mbështetur në të vërtetën historike, në Të Drejtën dhe në interesin tonë kombëtar duhet shprehimisht të kërkohet shfuqizimi ‘Ex Tunc’ i “Ligjit të luftës”. Të shkruhet shprehimisht në akt. Bashkë me shfuqizimin e mundshëm të konsiderohet nul e pavlerë, që nga data e hyrjes së Ligjit në fuqi, edhe aktet, edhe praktikat e krijuara në zbatim të “Ligjit të luftës”.

Nëse mbetemi te shfuqizimi “ex nunc” i “Ligjit të luftës”, efektet nuk shtrihen përpara datës së pritshme të shfuqizimit të vet aktit. Në këtë rast Palës Greke nuk i kërkojm. I dhurojm.

Përmes kërkimit për shfuqizim “ex nunc” të ligjit, Ipso juro pranojme të pavërtetën se përgjat luftës së Dytë Botërore Shqipëria ishte vend armik i Greqisë, e për rrjedhojë vend armik i aleancës fituese, e për pasojë nuk bën pjesë në vendet fituese. E kundërta është fakt i pranuar botërisht, nga vendet aleate fituese të Luftës së Dytë Botërorë. Radhitja me vendet fituese të Luftës së Dytë Botërore është ndoshta trashëgimia më e vyer që solli lufta Nacional-çlirimtare.

Përmes kërkimit për shfuqizim “ex nunc” të ligjit Ipso juro heqim dorë nga të drejtat, e qytetareve Shqiptar në Republikën Helene, të drejta të humbura prej tyre përgjat qënjes në fuqi të ligjit. Nuk është kjo që duam.

Sa më sipër nuk bëhet teori juridike, Jo. Për paralelizem me vjen përher ne mendje shënjimi i theksuar në Tiranë i Ministrit Kocias se Marrveshja (e Detit) ka fuqi “erga omnes”.

‘LIGJI’ versus ‘LIGJET’

Në Projekt Deklaratën e ofruar nga media, po edhe më herët në veshët e cilitëdo qytetari Shqiptar, kërkesat dhe deklamimet e qeverive dhe politikanëve tanë për shfuqizim të Ligjit të Luftës kan ardhur gjithnjë në njëjës. Gjithmon thuhet Ligji i Luftës. Qytetarit normal i është treguar dhe ka dëgjuar se egziston një Ligj Lufte dhe këtë ligj, shteti Grek e mban ne fuqi sepse nuk do tu’a kthej tokat Çamëve. Për qytetarin më të lëçitur, me Ligjin e Luftës nënkuptohet Ligji i Forcës Nr. 2636 i vitit 1940 “Rreth akteve ligjore të armiqve dhe sekuestrimit të pasurisë armike”.

E vërteta është se nuk është një ligj, nuk jan dy ligje, është një korpus i tërë normash dhe praktikash që e kalçifikojnë gjëndjen e luftës dhe e pa mundësojnë adresimin e Çështjes Çame, përmes shfuqizimit, në njëjës, të Ligjit të Luftës. Edhe pse Ligji i Forcës Nr. 2636 përben gurin themeltar, ustallarët Grek kan krijuar dhe vijojnë të krijojnë një ngrehinë legjislative perfide, e aftë të qëndroje pa u rrëzuar, edhe nëse hiqet guri i themelit, edhe nëse shfuqizohet Ligji i Forcës Nr. 2636 i vitit 1940.

Në korpusin e normave për Ligj të Luftës mund të përmendim, por pa u kufizuar: Ligjet Nr. 2636 dhe Nr. 2637 të vitit 1940; Ligjet Nr. 45 dhe Nr. 86 të vitit 1945; Ligji Nr.900 i vitit 1946; Dekret Ligjet Nr. 422 i vitit 1947 dhe Nr. 1138 i vitit 1949; Ligji Nr. 4506, i vitit 1965, etj, si edhe mjaft praktika dhe akte nënligjore mbështetur në to e për zbatim të tyre.

Kërkimi i mundshëm për heqjen vetëm të Ligjit Nr.2636 /40 dhe të pasojave juridike që burojnë vetëm nga ky ligj shkon në përfitim të palës Greke.

Nesë një ditë të bukur, Pala Greke, vendos ta shfuqizoj “ex nunc” Ligjin e Luftës (Forcës), Nr. 2636 të vitit 1940, pa e prekur korpusin e normve të lidhur me të, nesë vendos ta shfuqizoj Ligjin por pa i anuluar pasojat negative të korpusit të Ligjeve, at’here, ajo thjesht i bën dhurat vehtes. Ne marrim lugen bosh, ndërsa shteti Grek veç përfitimeve, që padyshim do të kërkoj e do marrë ne këmbim, do t’i heq vetes edhe një ngarkesë negative. Shteti Grek do t’ë çlirohet nga një barrë anti Evropiane, anti NATO, do trumpetojë paqe por do ti ruaj të paprekura përfitimet e “luftës”.

Vokalizimi i kërkesës për të shfuqizuar vetëm “Ligjin e Luftës” pa kërkuar shfuqizimin e sejcilës dhe të gjitha normave të lidhura me të është boomerang.

Nuk mund të paragjykojmë, pa lexuar, draftin final që urojmë të miratohet në Kuvend.

Është në nder të Kuvendit që përmes një “Rezolute” ku të kërkohet shfuqizim ‘ex tunc’ i Ligjit të Forcës Nr. 2636 të vitit 1940 dhe ‘tërë kuadrit normativ’ dalë në zbatim dhe plotësim të tij, të përcaktojë waterlinjën, të vejë nën detyrim institucionet shqiptare, si edhe ti përcjellë impulsin e duhur palës përballë. “Deklarimi” për heqjen “ex nunc” të ‘Ligjit “të Luftes” Nr. 2636 të vitit 1940, është koncesion, i radhës.

*ish/Zëvendës Ministri Jashtëm.

Koment nga Rafael Floqi/

Një lëvizje e vogël e kokës dhe sot do të flisnim për obituarin e Donald Trump. Deshti zoti e mbrojti atë, deshti Zoti e mbrojti Amerikën .

Në postimin në rrjetin e tij social, ish-presidenti falënderoi gjithashtu “të gjithë për mendimet dhe lutjet tuaja dje, pasi ishte vetëm Zoti që parandaloi të ndodhte e pamendueshmja”.

“Ne NUK do të kemi frikë, por në vend të kësaj mbetemi elastik në besimin tonë dhe sfidues përballë Ligësisë,” tha ai.

Trump tha gjithashtu: “Dashuria jonë shkon për viktimat e tjera dhe familjet e tyre” dhe ai tha se po lutet “për shërimin e atyre që u plagosën dhe të mbajë në zemrat tona kujtimin e qytetarit që u vra në mënyrë të tmerrshme”.

“Në këtë moment, është më e rëndësishme se kurrë që të qëndrojmë të bashkuar dhe të tregojmë Karakterin tonë të Vërtetë si Amerikanë, duke mbetur të fortë dhe të vendosur dhe duke mos lejuar që e keqja të fitojë,” shton ai.

Një përpjekje për të vrarë një ish-president, e kapur në kohë reale, trullos vendin. Kjo ishte tentativa e parë për vrasjen e një presidenti aktual ose ish-amerikan në epokën e mediave sociale, dhe teoritë e konspiracionit, drejtimi i gishtave dhe mjeshtëria e lojërave të fushatës lëvizën me shpejtësinë e internetit, shumë më shpejt se faktet aktuale të asaj që ndodhi në të kaluarën. Mitingu i fushatës së Presidentit Donald J. Trump në Butler, Pa. Vrasja e John F. Kennedy në vitin 1963 e la vendin në pikëllim të hutuar.

Natyrisht, teoritë e konspiracionit do të përhapeshin dhe filmi i Abraham Zapruder për momentet e fundit të Kenedit do të studiohej për dekada. Por së pari, pati zi. Vrasjet e Robert F. Kennedy-t dhe Rev. Dr. Martin Luther King Jr. në vitin 1968 do të tronditnin sërish ndërgjegjen publike, duke i lënë amerikanët të pyesin se çfarë do të ndodhte me vendin e tyre.

Por në epokën e memeve, postimeve X, të Vërtetave, Threads dhe. Tërbimi, faji, madje edhe komedia ishin fjalët kryesore të vitit 2024. Një foto e zotit Trump, me grusht lart, me flamurin amerikan që valëvitej lart, u bë ikonë në një çast. Brenda pak minutash nga pamjet e para televizive të zotit Trump duke rrëmbyer veshin e tij të plagosur të shtunën, zërat në të majtë po e quanin atë të inskenuar, megjithëse nuk ishin emra të njohur.

Jo shumë kohë më vonë, emra shumë më të mëdhenj nga e djathta, duke përfshirë senatorin J.D. Vance nga Ohio, një finalist për të qenë kandidati i zotit Trump, ishin vendosur në argumentin se demokratët kishin krijuar terrenin për një tentativë vrasjeje duke i inkuadruar zgjedhjet e 2024-ës si një betejë mes forcave të demokracisë dhe ushtarëve të fashizmit.

“Sot nuk është vetëm një incident i izoluar,” shkroi zoti Vance në faqen e rrjeteve sociale X, në pronësi të miliarderit të preferuar të së djathtës, Elon Musk. “Premisa qendrore e fushatës së Bidenit është se Presidenti Donald Trump është një fashist autoritar që duhet ndalur me çdo kusht. Kjo retorikë çoi drejtpërdrejt në tentativën për vrasjen e Presidentit Trump”. Z. Scott mori shenjën: “Për vite me radhë, demokratët dhe aleatët e tyre në media kanë ngjallur pamatur frikën, duke e quajtur Presidentin Trump dhe konservatorët e tjerë kërcënime për demokracinë,” shkroi ai. “Retorika e tyre nxitëse vë në rrezik jetë.”

Informacioni që qarkulloi në internet në ato orët e para pas të shtënave ishte në të njëjtën kohë shumë i detajuar. Intervista e BBC-së e një njeriu që ishte gati për tubim ishte mahnitëse: Ai tregoi se si kishte parë një burrë me pushkë duke u zvarritur në një çati aty pranë dhe, për disa minuta, u përpoq të paralajmëronte policinë. Akoma fotografitë dukeshin se tregonin trupin e të armatosurit në çati pasi ai u vra. Një tjetër pjesëmarrës në tubim tregoi se kishte bërë përpjekje për shpëtimin e jetës ndaj personit që vdiq në vendngjarje.

Megjithatë, motivet e personit të armatosur, aq më pak identiteti i tij, mbetën të pakonfirmuara nga autoritetet për orë të tëra. Të dhënat tregojnë se Thomas Matthew Crooks, 20 vjeç, ishte regjistruar si votues republikan në Pensilvani, por raportet federale të financimit të fushatës tregojnë gjithashtu se ai i dha 15 dollarë një komiteti progresiv të veprimit politik më 20 janar 2021, ditën kur presidenti Joe Biden u betua në detyrë. FBI emëroi Thomas Matthew Crooks, 20 vjeç, nga Bethel Park, Pensilvani, si subjekt i përfshirë në atentat. Përveç pjesëmarrësit në tubim që u vra, dy të tjerë u plagosën rëndë. Por bota nuk e dinte se kush ishin ata.

Udhëheqësit demokratë, duke përfshirë z. Biden, zëvendëspresidentin Kamala Harris dhe ish-presidentin Barack Obama, dënuan gjerësisht dhunën politike. Një pushkë e tipit AR-15 u gjet pranë njeriut që besohej se ishte ai që qëlloi, gjë që mund të kishte nxitur më shumë thirrje demokratike për ndalimin e armëve sulmuese, por drejtuesit e partisë mbajtën gjuhën.

Çatia ku ishte shtrirë personi ishte më pak se 150 metra (164 jard) nga vendi ku Trump po fliste, një distancë nga e cila një gjuajtës i mirë mund të godiste në mënyrë të arsyeshme një objektiv me madhësi njerëzore. Për referencë, 150 metra është distanca në të cilën rekrutët e ushtrisë amerikane duhet të godasin një siluetë të përmasave njerëzore për t’u kualifikuar me pushkën M-16. Ajo duhet të ishte ruajtur nga shërbimi sekret.

Shumë republikanë fajësuan shpejt dhunën mbi Biden dhe aleatët e tij, duke argumentuar se sulmet e vazhdueshme ndaj Trump si një kërcënim për demokracinë kanë krijuar një mjedis toksik. Ata vunë në dukje në veçanti një koment që Biden u bëri donatorëve më 8 korrik, duke thënë se “është koha për ta vënë Trumpin në shënjestër’

Por në epokën e internetit ka gjithmonë dikush që nuk e bën këtë. Republikanët gërmuan thellë për të gjetur zëra më të paqartë në të majtë, si London Lamar, një senator i shtetit demokrat në Tenesi, i cili dha një mesazh të ndryshëm. Zonja Lamar shkroi, pastaj u fshi, “ekstremizmi nga regjimi MAGA na ka sjellë në këtë moment”, por jo përpara se konservatorët të kishin rrëmbyer pamjet e ekranit dhe t’i dërgonin ato duke fluturuar nëpër internet. Një ndihmës i panjohur i Përfaqësuesit Bennie Thompson, demokrat i Misisipit, u bë një rast i mirë për disa nga e djathta për sugjerimin, “ju lutemi të merrni disa mësime për të shtënat”, edhe kur anëtarët aktualë të Kongresit po hidhnin bombat e tyre të zjarrit nga e djathta. “Prokurori republikan i rrethit në Butler County, PA, duhet të ngrejë menjëherë akuza kundër Joseph R. Biden për nxitje të një atentati,” shkroi Përfaqësuesi Mike Collins, Republikan i Gjeorgjisë. Një kolege gjeorgjiane, Përfaqësuesja Marjorie Taylor Greene, sugjeroi: “Demokratët donin që kjo të ndodhte”. Midis përdoruesve më të rinj të mediave sociale, një imazh i fytyrës së zotit Trump të fotoshopuar në një portret të famshëm të Vincent van Gogh me një vesh të fashuar, pjesërisht të amputuar, u shpërnda gjerësisht, shpesh me një “shumë shpejt?” bashkangjitur.

Brenda pak minutash pasi u publikua lajmi për të shtënat, zoti Musk gjeti momentin për të miratuar zyrtarisht zotin Trump për 189 milionë ndjekësit e tij në X, diçka me të cilën ai kishte flirtuar më parë. Më pas, ai e kaloi mbrëmjen duke forcuar ndjenjat pro-Trump dhe duke kritikuar një miliarder liberal të teknologjisë, Reid Hoffman, pasi një herë tha se do të donte ta kishte bërë zotin Trump “një martir të vërtetë”.. Edhe Jeff Bezos, i cili është larguar nga politika, u shpreh, duke deklaruar në mediat sociale se “ish-presidenti ynë tregoi hir dhe guxim të jashtëzakonshëm nën zjarrin e vërtetë”.

E njëjta foto ishte sfondi i përfundimit të Donald Trump Jr për babain e tij:

“Ai nuk do të ndalojë kurrë së luftuari për të shpëtuar Amerikën”.