Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

“Blood Brothers: Milosevic and Putin”

by

By David L. Phillips/
Slobodan Milosevic and Vladimir Putin are cut from the same cloth. Just as the West’s experience with Milosevic can inform its approach to Putin, diplomacy during the Yugoslav crisis can inform strategies for dealing with Russia today.
The political careers and tactics of Milosevic and Putin are parallel. Neither was democratically elected. Serbia’s President, Ivan Stambolic, appointed Milosevic to head Serbia’s Communist Party. A few years later, Stambolic was murdered and Milosevic took his job. Putin was backed by Boris Yeltsin to succeed him as Russia’s president in 1999.
Milosevic and Putin consolidated their power by exploiting ethnic conflict. Milosevic appealed to the victimization and humiliation of Serbs, declaring martial law in Kosovo and attacking Slovenia, Croatia and Bosnia. Putin attacked Chechnya, razing Grozny, and declaring direct rule from Moscow in 2000.
Both used history and religion to manipulate emotions. Milosevic arranged for the bones of Prince Lazar, who was defeated by the Ottoman Army in Kosovo Polje on June 28, 1389, to be disinterred from the Ravanica Monastery and toured around Serbia. He proclaimed that the organ pipes of the Decani Monastery in Kosovo were forged from the swords of Serbian nobility slain in battle. According to Milosevic, “One time we were brave and dignified, and one of the few who went into battle undefeated. Six centuries later, we are again in battles and quarrels.”
Putin also highlighted historical injustice to rile Russians. He told the Federal Assembly on March 18, 2014: “Everything in Crimea speaks of our shared history and pride. This is the location of ancient Khersones, where Prince Vladimir was baptized. His spiritual feat of adopting Orthodoxy predetermined the overall basis of the culture, civilization and human values that unite the peoples of Russia, Ukraine and Belarus.” Putin condemned encroachment “next to our homeland or in territories that were historically ours.”
Milosevic and Putin were adept at propaganda. Serbia’s state-controlled media repeatedly characterized Albanians as “Shiptars,” a derogatory slur. Bosnian Muslims were called “Turks” and mujahedeen.” Milosevic linked Croatia’s pro-democracy forces in the 1990s with the Ustase Independent State of Croatia, a Nazi puppet regime let by Ante Pavelic during World War II.
Russia’s state media has likewise been unrelenting in its criticism of the new authorities in Kiev. In an interview with hand-picked journalists, Putin maintained: “Nationalists, neo-Nazis, Russophobes and anti-Semites executed this coup.” He described them as the ideological heirs to Anton Bandera, Hitler’s Ukrainian accomplice.
Milosevic and Putin conjure conspiracies. Milosevic railed against NATO’s 1999 military action in Kosovo. Putin complained, “[The West] lied to us many times, took decisions behind our backs, and presented us with an accomplished fact.” He feels betrayed by NATO’s expansion to the East, its welcome to countries on Russia’s borders, and the deployment of an anti-ballistic missile system to former Warsaw Pact countries.
Both Milosevic and Putin embrace irredentism. Milosevic’s project was to create a greater Serbia from the ashes of Yugoslavia. As a result, more than one hundred thousand people died and millions were displaced during the death of Yugoslavia.
Putin believes that the greatest tragedy of the 20th century was the Soviet Union’s demise. “Millions of people went to bed in one country and awoke in different ones, overnight becoming ethnic minorities in former Union republics, while the Russian nation became one of the biggest, if not the biggest ethnic group in the world to be divided by borders.”
Putin is seeking to restore Imperial Russia, reunifying lost territory where Russians reside. “Kiev is the mother of Russian cities. Ancient Rus is our common source and we cannot live without each other.” Putin uses the term “Novorossiya” or “New Russia” when referring to parts of eastern and southern Ukraine. “Kharkiv, Luhansk, Donetsk, Odessa were not part of Ukraine in czarist times. They were transferred in 1920. Why? God knows.”
Both advanced their insidious agenda through paramilitaries. Milosevic sponsored Chetnik gangs in Serb populated regions of Bosnia and Croatia. His proxies declared the Republika Srspska in Bosnia and the Serbian Republic of Krajina in Croatia. Arkan and his “Tigers,” backed by Belgrade, led murderous assaults on Bijeljina and Zvornik terrorizing civilians and driving them from their homes. Milosevic claimed they were acting on their own. However, he was indicted by the International Criminal Court (ICC) for atrocities committed by surrogates under his control.
Putin maintains that unmarked troops in Crimea were spontaneously organized self-defense forces made up of concerned citizens. “Volunteers” seized government buildings in Eastern and Southern Ukraine. They were well-equipped with brand new Kalashnikovs, shoulder launched missiles, and state-of-the art communications gear. Putin disavows ties to paramilitaries who declared the People’s Republic of Donetsk.” Will Putin end up in the dock like Milosevic, indicted by the ICC for war crimes committed by Russian military intelligence under his control?
Understanding parallels between Milosevic and Putin can also inform strategies for preventing the escalation of deadly violence in Ukraine, and deterring Russia’s further cross-border aggression.
I served as counselor to the Bosnian delegation to the London Conference of August 26-27, 1992. What happened last week at peace talks between Russia, Ukraine, the United States and the EU in Geneva bears striking similarity with events in London 22 years ago.
The Bosnian delegation was promised peace. Secretary of State Larry Eagleburger and British Prime Minister John Major offered airtight sanctions. They also proposed to sequester artillery shelling Sarajevo. Foreign Minister Haris Silajdzic protested: “These are just words. We have no guarantees. My people are being slaughtered every day.” Major replied, “You have my word of honor. If the shelling of Sarajevo does not stop in 30 days, the Royal Air Force will be overhead.”
Milosevic and the Serb delegation agreed to demands of the international community, just as Russia promised to use its influence to remedy the crisis in eastern Ukraine. Both lied. Better rope-a-dope than confrontation.
Bosnia offers three fundamental lessons about diplomacy:
Deadlines are mandatory.
Agreements must be monitored.
Enforcement is critical.
Milosevic rhetorically acceded to the West’s demands, while Serbia consolidated its gains on the battlefield. Like Milosevic, Putin is buying time. And like Milosevic, Putin is counting on trans-Atlantic divisions to undermine a coherent international response.
Both Milosvic and Putin are cunning and crafty. Last week’s Geneva agreement established that “all sides must refrain from any violence, intimidation, or provocative action.” Predictably, Russian-backed paramilitaries ignored Russia’s entreaties to lay down their arms, lift roadblocks, and cease illegally occupation of government buildings. They are goading the Ukrainian Government to use force. This is just what Putin wants. Geneva established the terms to justify Russia’s overt military intervention.( Huffington Post)
*Phillips is Director of the Program on Peace-building and Rights at Columbia University’s Institute for the Study of Human Rights. He is author of “Liberating Kosovo: Coercive Diplomacy and U.S. Intervention”.
Danielle Goldberg
Program Coordinator
Program on Peace-building and Rights
Institute for the Study of Human Rights
Columbia University

SHQIPTARËT I DHANË PAVARËSINË MALIT TË ZI

by

Nga Ramiz LUSHAJ/
1. Shqiptarët ishin “Pro” Pavarësisë të Malit të Zi herët, qyshse në ma të parin Referendum, atë të 1 Marsit 1992. Me deklarata politike e publike dhe me bojkot e votim dolën hapur kundër federalizimit në Jugosllavinë drejt shpërbërjes.
Kujtesa historike dëshmon: Në fushatën e këtij Referendumi (1992) kryeministri i atëhershëm e i sotëm, Milo Gjukanoviçi me partinë e tij të Demokratëve Socialistë (DPS), lëshonte thirrje lumnuese e kërcenuese për bashkim federal me “Jugosllavinë e Tretë” të pas Titos, me Jugosllavinë e mbetur, me mikun e tij të ngushtë Sllobodan Millosheviçin. Trevat etnike shqiptare në brigje të Adriatikut deri në liqenin e Plavës dhe rrjedhave të Moraçës e Limit ia kanë ndie Gjukanoviçit hapat e fjalët evokuese e provokuese për “lidhje gjaku me serbët, krenari për luftërat sëbashku, shtet të përbashkët me zemër të hapur…”, etj. Shoveni e diktatori Gjukanoviç shkoi aq larg e lart sa i quajti “separatistë” shqiptarët nën Malin e Zi, pasi, sipas tij, këta dashkan shpërbërjen e Jugosllavisë, etj.
Përkrah federalistit Gjukanoviç, aleate ma kryesore ishte Partia Popullore, e themeluar më 1906 në kohën e krajl Nikollës dhe e rithemeltuar më 1990, parti e cila ende sotekësajdite e mban kryemoto të saj Hymnin e Krajl Nikollës të kënduar në luftëra pushtuese e aneksuese ndaj shqiptarëve, hymn që ban thirrje për të pasë kryeqytet Prizrenin (!) E treta parti që e mbështeste fort ishte Partia Radikale Serbe e antishqiptarit pa skaj, Vojisllav Sheshel, që tevona do ishte i shumkërkuar e i dënuar në Gjykatën Ndërkombëtare të Hagës për Ish-Jugosllavinë.
Krejt ndryshe nga shqiptarët etnik nën Malin e Zi vepruan masivisht e aktivisht malazezë e serbë, etj. të cilët të prirë nga disa parti me frymë federaliste e prosllave, me ndikime e frymëzim edhe nga kisha ortodokse sllave në Rusi, Beograd e Çetinë, morën pjesë 66.04 për qind në votime dhe votuan 95.96 për qind e tyre “Pro” bashkimit me Jugosllavinë, të cilën tevona dashamiri me tepri i sllavëve, Havier Solana, do ta pagëzonte “Unioni Serbi e Mali i Zi” e do të thirrej si me humor politik “Solanda”.
Kontributi shqiptar për Pavarësinë e Malit të Zi duket qartë, qoftë edhe me nji krahasim të vetëm mes tri komunave “kampione” për nga popullsia e nacionaliteteve: Çetina me shumicë absolute malazeze (kryeqytet kushtetues i Fronit malazez) dhe Andrejavica, me shumicën ma të lartë serbe, votuan “Pro” federalizimit me Serbinë, përkatësisht me 95.24 për qind dhe 99.61 për qind. Ulqini, me mbi 80 për qind shqiptarë etnik, nga 15.363 banorë të rregjistruar për votim në Referendumin e 1 marsit 1992 mbi 15 për qind e tyre (2.411 vetë) ma së shumti malazezë e serbë të atyshëm, votuan për bashkim me Jugosllavinë.
2.
Shqiptarët etnik dhanë kontribut me pjesmarrjen masive e aktive në votim në Referendumin e 21 majit 2006 për Pavarësinë e Malit të Zi.
Pse pjesmarrja e shqiptarëve në Referendum ishte vendimtare?
E para: Bashkimi Europian për t’u njoft ndërkombëtarisht rezultatet e Referendumit kishte vendos kushtin “Lajçek”, i cili përcaktonte 50 për qind kufirin minimal të pjesmarrjes në votim.
E dyta, në Referendumin e vitit 1992 pjesmarrja e përgjithshme në votim ishte 66.04 për qind. Në rastin ma të keq kjo përqindje mund të ulej po të kemi parasysh se disa parti me ndikim elektoral të derisotëm si PzP (Lëvizja për Ndryshim) e Medojeviçit, LD e Bardhit, etj. banë thirrje për “neutralitet”. As “Jo” e as “Po”.
E treta: Bojktimi nga shqiptarët do të ishte problem për kritere e vlerat e Referendumit, pasi në shtetin multietnik të Malit të Zi shqiptarët etnik ishin në vend të katërt për nga popullsia.
Prapë, tjetër krahasim, me komunat me popullsi ma të madhe: Çetina, vend tradicional me popullsi malazeze deri në mbi 90 për qind, arriti në 89.7 për qind pjesmarrjen në votim. Andrejevica me mbi 65 për qind serbë (e mbi 23 për qind malazezë) siguroi 89.9 për qind pjesmarrjen në votim. Ulqini me mbi 80 për qind shqiptarë (rreth 10 për qind malazezë) kapi shifren rekord 81.7 për qind pjesmarrje në votim. Rozhaja, kryeqendër e boshnjakëve (81 për qind) ka pasë 77.5 për qind pjesmarrjen në votim.
Në këtë Referendum pjesmarrja e votuesve në Malin e Zi ishte 86.5 për qind. E kapërceu kuotën minimale të Bashkimit Europian. Pjesmarrja e shqiptarëve ishte 80 deri 90 për qind, sikurse e vet malazezëve dhe e serbëve.
3.
Shqiptarët etnik dhanë kontribut me votën e tyre “Pro” shkëputjes nga Unioni federalist me Serbinë në Referendumin e 21 majit 2006 për Pavarësinë e Malit të Zi.
Pse vota “Pro” e shqiptarëve në Referendum ishte vendimtare?
Bashkimi Europian me “kushtin Lajçek” kishte vendos një kufi të pazakontë, duheshin 55 për qind e votave “Pro” Pavarësisë për të njohur rezultatin e Referendumit, për të njohur Malin e Zi shtet të pavarur e sovran. Ndaj edhe tek një votë e vetme mund të varej fitorja e Pavarësisë ose humbja e saj.
Vota shqiptare në Referendum ishte përcaktuese për disa arsye. Së pari: struktura etnike e komunave në mes malazezëve e serbëve ishte e njëjtë: 9 me 9, sikuse edhe sot: Komuna me shumicë malazeze ishin Çetina, Danilovgrad, Nikshiqi, Podgorica, Mojkovaci, Kolashini, Kotorri, Budva e Tivari, ndërsa komunat me shumicë serbe: Andrejavica, Plevla, Zhabjaku, Shavniku, Berana, Bjellopolje, Tivat, Pluzhina, kurse në tre komunat e tjera si në Rozhajë e Plavë-Guci ishin shumicë boshnjakët e në Ulqin shqiptarët. Së dyti: mbi 70 për qind e rreth 200 mijë serbëve në Malin e Zi kishin lidhjet e veta të gjakut, tamblit, derës e pragut me Serbinë, veçanarisht në Veri, në komunat kufitare apo në afri me Serbinë e Republikën Serbe të Federatës të Bosnje-Hercegovinës. Së treti: politika unioniste me Serbinë kishte në ballë disa parti tejet aktive si Partia Popullore Socialiste, një parti social-demokrate me antarësi serbe e malazeze, e themeluar më 1997; Partia Popullore e kohës së krajl Nikolla Petroviç-Njugosh e zëdhënëse e idealeve të tij antishqiptare; Partia Demokratike Serbe, parti nacionaliste, kristian-demokrate e themeluar më 2003; Partia Popullore Serbe (tashti NOVA), parti nacionaliste, themeluar më 1998; etj. Së katërti: rezultate paraprake (sipas sondazheve) të botuara në media malazeze, ballkanike, etj. parashihnin që rreth 34 për qind e popullsisë të jenë për Pavarësinë e Malit të Zi, 31 për qind për Unionin me Serbinë dhe 24 për qind e votuesve ishin ende të pavendosur.
Nëse Mali i Zi nuk do të fitonte Pavarësinë me votën popullore të Referendumit të 21 Majit 2006, atëherë sipas Marrëveshjes së përbashkët Serbi-Mali i Zi të vitit 2003 i duhej të priste edhe tre vjet të tjera Mali i Zi për të organizuar një referendum të dytë. Kjo do të ngadalsonte zhvillimin ekonomiko-kulturor e do të vononte integrimin euro-atlantik të derisotëm në BE e NATO.
Kryetari i Komisionit të Referendumit, Frantisek Lipka, shpalli legjitimitetin e fitores së Pavarësisë të Malit të Zi me rezultat të ngushtë: mbi 55.49 për qind (55 për qind). Me një gjysëm pike diferencë. Përndryshe, për të pasë një ide ma të qartë për faktorin e faktorizimin shqiptar: 2.301 vota mbi kufirin e sanksionuar nga BE. Kësokohe, popullsia shqiptare ishte 31 mijë banorë apo mbi 5 për qind e krejt popullsisë së Malit të Zi.
Komunat në kufi me shtete ballkanike sllave patën përqindjet ma të larta “Pro” bashkimit me Serbinë: në kufi me Republikën Serbe të Federatës të Bosnje-Hercegovinës komuna Pluzhine 75.36 për qind, Plevla 63.36 për qind, Zhabjak 60.85 për qind; në kufi me Kroacinë komuna Herceg Novi me 60. 75 për qind; komuna në afri apo vijë kufi me Serbinë komunat Andrejavica me 71.89 për qind, Kolashini 57. 23 për qind, Shavniku 56.38 për qind, Berana 52. 46 për qind. Numri i shqiptarëve në këto komuna është tepër i vogël: Berana mbi 40 shqiptarë, Herceg Novi rreth 30 shqiptarë, Plevla mbi 10 shqiptarë, Kolashini e Mojkovaci dy-tre familje shqiptare, Andrejavica, Zhabjaku, Pluzhine, Shavniku asnjë shqiptar.
Komunat në kufi tokësor e ujor me Shqipërinë dhe Kosovën, që kanë popullsinë ma të madhe etnike shqiptare, kanë votue “Pro” Pavarësisë së Malit të Zi si Ulqini 87.69 për qind, Tivari 63. 07 për qind, Podgorica (përfshi edhe Tuzi-Malësi me shumicë të lartë shqiptare) me 53.22 për qind; Rozhaja 90.79 për qind (gjithë shqiptarët e atyshëm), Plavë-Gucia (si komunë–sëbashku-shqiptarët etnik e komunitetet, 78.47 për qind). Tue pasë parasysh faktin se në kit’ Referendum ndikonte edhe një votë e vetme shqiptare duhet cek edhe kontributi votues “Pro” Pavarësisë i rreth 400 shqiptarëve në komuna në brendësi të Malit të Zi si në Tivat, Budva, Kotorr, Çetina, Nikshiq e Danilovgrad.
Politikanë e analistë në dy anët e Atlantikut, personalitete zyrtare të BE, OSBE, etj., liderë malazez në Çetinë e Podgoricë deri edhe kryeministri Milo Gjukanoviçi, kanë shpreh vlerësime për kontributin e shqiptarëve në Shpalljen e Pavarësisë të Malit të Zi. Shqiptarët si territore etnike, si popullsi etnike, me votën e tyre referendare e vendimtare “Pro” Pavarësisë janë shtetformues të Malit të Zi. Shqiptarët me besën e tyre, me vlerat e virtytet e tyre, me kontributet e tyre, janë faktor progresiv në zhvillimet e integrimet e këtij shteti të vogël ballkanik, i cili në vend që t’iu jetë mirënjohës, vlerësues, bashkëpunues, po ua mohon keqas të Drejtat e Liritë Kushtetuese, po i diskriminon ashpërsisht, po i asimilon në vazhdimësi e shpërngul në tërësi nga trojet e veta etnike. Veçse diçka duhet të ketë leksion e aksiomë Mali i Zi: nuk mund të shkojë në BE e as në NATO pa Shqiptarët. Kjo po ndihet, shihet e kushtëzohet veçmas pas demonstratave kundër politikave të Gjukanoviçit të organizuara më 6-8 prill 2014 nga shqiptarët atdhetarë e demokrat në Tuzi (Malësi), Plavë-Guci e në Uashington.

REPUBLIKA E MBIKQYRUR?!

by

(Një moskuptim i përsëritur)
NGA REXHEP KASUMAJ/ Berlin/
1.
“Ah, sa bukur po digjet zemra e këtij qyteti të lashtë”, pëshpëriste zëshëm e gjithë gëzim Arthur Harris, gjenerali i aviacionit mbretëror britanik që, në fror të vitit 1945, dha urdhër të bombardohet Dresdeni, një ndër qytetet më kulturore të Gjermanisë. Dhe s’do ti bëhej kurrë gjyq barbarisë tij smirzezë ku gjetën vdekjen rreth 30.000 njerëz, në çastin kur metropoli hitlerian, tashmë, ishte thyer e kapitulonte. Bhy 6, Do të evokoja këtë dromcë historie, i përnxitur nga ideja e një gjykate të paralajmëruar speciale për Kosovën që përhihet në horizont. Ajo, për mirë a keq, do të ngrihet dhe shqiptarët, të pandehur e dëshmitarë, do kalojnë nëpër bankat dhe përballjen e saj. Në fillesën e këtij pohimi, ndërkaq, nuk qëndron assesi logjika e fajpranimit apo e qyqarisë që sikur do sugjëronte: le të ndodhë ajo që s’mund të sprapset dot!
Nisma është, gjithësesi, e rëndë, racialisht mosbesuese dhe revansh i fuqive të errta të Europës së nënujshme. Por ajo, si një prurje e mirë dytësore e fatkeqësisë, së paku do të provojë dy gjëra fundamentore: ose fiktivitetin e pretendimeve penale – e aherë do shplahej përfundimisht fytyra kolektive e shqiptarëve nga përshkëllima e shpifur ose ndëshkimin e krimeve reale – e aherë ata do të bënin tutje, por pa peshën frenuese të tyre në ndërgjegje a në shtetndërtimin e emancipuar politik.“Unë nuk dua asnjë lloj madhështie për vëndin tim, nëse ajo është prej gënjeshtre dhe gjaku të pafaj”, i shkruante Kamy mikut imagjinar gjerman gjatë ferrit që pat pllakosur Europën në messhkull, etikë e çmuar që mund të transponohet fare mirë dhe në hullinë e lirisë.
2.
Megjithatë, në qarkullim të ligjshëm mbeten dy pyetje të vështira e me përgjigje të pazot. E para, një Instancë drejtësie për krime lufte në ish-Jugosllavi, pra edhe për Kosovën, vijon të jetë ende mandatplotë. Në filtërin e saj defiluan mundimshëm shqiptarë që, përpjestimisht me banorësinë e përgjegjësinë, kjenë më të shumtë se ndër të gjithë fiset sllave. Po të quhej e nëvojshme ata do defilonin prapë dhe për hiret e Dick Martyt spekulativ. Ndaj, përse tani ky institucion i posaçëm gjyqësie për shqiptarë? Dhe e dyta, në mbyllje të Luftës së mbramë botërore, nuk pati një “Nyrnberg” të përzier shumëpalësh dhe as dy të ndarë e të veçantë: një për okupatorë, pra për Hessin e projekteve të shfarosjes, dhe një tjetër për çlirimtarë, pra për britin Harris apo për partizanët e qendrestarisë franceze. Kishte, logjikisht, një të vetëm: për shëmtinë arianiste!
Tragjika që shkaktuan serbët në Ballkanin perëndimor dhe përmasa e ndëshkimit ishin krejt asimetrikë. Meqë kjenë të njëllojtë për kauzën, a pati si për nacistë, një “klauzolë faji” dhe, prandaj, një “Nyrnberg” vetëm për idenë marroke të shtetomadhësisë dhe epërsisë së gjenit sërbian? A u formua, poashtu, një Komision defashistizimi që do të bënte spastrimin e shpirtërave të helmuar me dogmën groteske të “popullit qiellor”? Dhe a do të pasonte, mandej, ndalesa e forcave politike që parashestuan e nisën marshin e përtritjes së “shekullit të artë”serbian? Ai ishte i përbashkët (okupatorë e çlirimtarë) kurse frymësia e programeve ekspanduese gjallon ende fort, përfaqësuar gjithnjë nga partitë që, aherë e sot, i prijnë Sërbisë! Që këtej, sado vogëlsore të ngjajë, sikur nuk shmanget dot hatërmbetja për njëlloj dileme imorale të Europës: e rëndon, vallë, më shumë brejtja e ndërgjegjës për krimet serbe apo pendesa për dënimin e tyre?
Në Kosovë, ndërkaq, gjithçka rrjedhon ndryshe. Matet e ç’matet mijëra herë. Megjithë vonesën historike dhe vargun e pakëputshëm të të zezave, peshorja kurdiset me një delikatesë e përpikëri të lodhshme. Ndërkohë që për anglezë, pastaj amerikanë që behën nga përtejdetet, degolistë të Frontit fisnik të Rezistencës a për rusë që rrafshuan egërsisht tokat e lulëzuara pas dorëzimit gjerman, nuk pati asnjë tribunal – për shqiptarët që iu përfalen po këtij ideali dhe po kësaj të drejte, ka dy të tillë: i pari në Hagë dhe tash kjo pasrendësja e posaideuar, me selitë alternative dhe misionin e turbullt. E mendonin të mbyllur periudhën adoleshente të mbikqyrjen së pavarsisë, po, me sa duket, paskësh qenë veçse një farsë abrogimi i saj. Survejimi dorëfshehtë i krijesës së brishtë vijon në formë e format tjetër, sikur shqiptarët të jenë trollëzuar gabimisht a idhnakësisht në hapsirën ku zënë n’thua të gjithë!..
Do të ishte e mirëpritshme përndjekja e krimit, politik e ordiner, të pasluftës që ka kërrusur shumë qenien kombëtare, gati në kufi të ekzistencës. Rikëndellja nga plagët e tyre do të përjetohej si një çlirim i dytë, i vërtetë i Kosovës. Këto, e jo të paprimet e luftës që, ndonëse nuk pati presedan e as praktikë, sërish u lustrifikuan në proceset maratonike të Sheveningenit, duhej shenjuar si e keqja megashtegtuese e Kosovës së lirë. Jurisprudenca kosovare për shkak të mendësisë së trashëguar, kulturës së munguar dhe armaturës mafiokratike, nuk mund të vënte dorë të mbarë mbi asgjë. E ç’punonin, prandaj, drejtësiprerësit e zhurmshëm europianë (“Eulex”) për të zbardhur, pakësuar a pastruar ato? Apo, ndoshta, kjenë të zënë me statusin e Republikës dhe bënin politikë? Më keq akoma: mos, vallë, u bënë dhe vetë pjesë fijesh të tyre? E krejt së mbylluri: athua dhe Gjykatorja speciale të ketë përbetimin thelb e shtysë të pikësynimit të saj?
Njëmend shumë nga titajt e moteve paskolonialiste, luftëtarë të devotë të dikurshëm a figurantë uzurpatorë të legjendës së saj, janë inkriminuar, deri animalizuar keq dhe ngujimin e tyre pas grilave nuk do ta vajtonte kush. Por dyshimi (ah, dyshimi sokratik) për lojën e madhe, në të cilën, pasi tashmë Krimeja ndërroi zot, rikonsiderohet roli i djegur hegjemon i Sërbisë së kreshpërosur, lë shijen e një zhgënjimi të hidhur. Mbase përligjet, kështu, një raport, në dukje simbolik, por që dërgon larg fillin e pasojave të pallogaritshme për Europën vetë: vrasësi thirret të ngrejë ballin lartë e të ndjehet krenar, kurse viktima e tij të ulë kryet e të ndjehet me turp. E drejta e saj natyrale e lirisë kthehet, ashtu, në kundërvlerë, në atribut ilegal e të papërkitshëm me substancën etnike dhe konfigurimin gjeopolitik që lëviz e përvijohet vazhdimisht!..
Por ja, kështu duket, gati si e shkruar: shqiptarët nuk kanë një dalëzotës që, me prirje e orientim aleancash armiqësore ndaj Europës, të shantazhonin interesin e saj jetik. Janë europianistë të kulluar dhe s’kanë ku të venë. Ajo e di këtë, ndaj, veç inercies së vjetër, kjo është arsyeja që në sferat e epërme komunitare nuk vërehet një ngut për ti qasur, për ti nxjerrë nga rezervati kënetor ku janë zhytur e mbytur. Në ftoma të kalesës, mes tyre dhe saj, ka pasur shpesh marrëdhënie e përkatësi natyrshmërie, po jo rrallë dhe moskuptim të thartë. Do t’ishte fatale për të dytë, sikur ky i fundmi të hidhte sërish pëlhurëzën merimangëse të tij…
R.Kasumaj/ Berlin, prill 2104

Pse çmohet shumë Kemal Ataturkun?

by

NGA FAHRI XHARRA/
Nuk më kapi as malli e as lotët nuk më shkuan kur për Atin e Turqisë lexova shumë. As pak nuk u rrënqetha sepse ai ishte me prejardhje shqiptare , e as as që më bëri syri vërr se sa i madh që ishte . Çudi ! se si nga toka e jonë dalin të mëdhenjt ,por janë të mëdhenj aty ku jetojnë. Kjo më ngacmon ! Historia është mësuesja e jetës ,jo vetëm për mua por për ne të gjithë; edhe për shkrimtarin , poetin , kujdestarin e shtëpisë , atdhetarin dhe deri te burrështetasi ynë apo burrështetasit tonë.
E lexova diku dhe më pëlqeu :” Pavaresia e Kosovës nuk është pronë e askujt . Nuk ka personazh më të rëndesishëm ose më pak te rëndësishëm. Ishte një luftë gjithëpopullore. Ishte një vuajtje kombëtare. Edhe unë jam pjesëtare e kësaj pavarësije . Si mendoni qe Pavaresia ti atribuohet dikujt . Jo! Edhe nëna qe e shihte duke ia vrarë djalin ndër sy, edhe gruaja e dhunuar, edhe fëmija qe mbeti pa prindër , edhe shtëpija djegur e lagjës sime , të gjithë janë personazhe të rëndësishme të Pavaresisë.(A.Xh.) “
Shteti apo lideri botërorë pa të cilin nuk do t’ia dilnim? Kë ta dallojme ? Europa dhe bota e civilizuar qante për ne . Edhe anglezi , francezi, spanjolli çeku, irlandezi te gjithë vuanin me ne. Ne historinë e njerëzimt Kosova ishte hollakausti i dytë. Kjo mjaftonte që edhe fuqitë ushtarake kontinentale apo ato botërore të shprehin mllefin ndaj Serbise. Nëse insistoni se cili lider , atëherë ai ishte Tonny Blairi dhe Bill Clintoni. Por a mund të mos permendet Shiraku i Francës ? Po a mundem te harrojmë Vacllav Havelin? Çdo përjashtim është tentim i mohimit të kontributit për ndihmën dhënë neve,Kosovës.Historia e Kosovës si shtet fillon me botën e civilizuar.
Dikush pyeti : Po ngjarja kryesore që i paraprinë kësaj date? Thjeshtë nuk ka datë. Kjo ishte kërkesë gjithëshqiptare që nga viti 1912 , kur na e ndanë fatin të mbetemi ndër Serbi. Nuk guxojmë ti harrojmë as ata që u shpërngulen me dhunë , as ata që pësuan deri në Luftën e Dytë Boterore. as ata që ranë gjatë asaj lufteje , as viktimat e Rankoviqit , as demonstrantet e vitit 1968, as themeluesit e Universitetit të Prishtinës, as demostrantët dhe viktimat e 1981-shit (pranëverës së Kosovës), as qindra e mijëra vjet vuajtje në burgjet e Serbisë. Thjesht¬ë asgjë nuk fillon me një datë te caktuar, Te gjithë jemi paraprijës se kësaj date.(A. Xh) “
Por, pse çmohet aq shumë Kemali , Ati i Turqëve ? Çmohet, sepse bëri shumë për Turqinë. Po ky shqiptar , bir shqiptari ne dhe të huaj si ia arriti ? Kush ia mundësoi të del në ballë të një të kaluare të errët dhe ta shndërron ate në dritë? A kishte ai lakmi personale? A i duhej pasuria familiare ? A ia dhanë atë apo e morri ? Si e bëri që nga një shtet “demode” të krijon një të përparuar ? Si ia arriti që në bërthamën e një islamizmi tejet prapanik të krijon një femër me vlera europiane. ? Pyetje shumë. Por ….
Kush ishte Ataturku dhe pse është i rëndësishëm për popullin Turk? Po e përsëris pse është i rëndësishëm për popullin Turk? Për ne aspak. E as mos të gënjehemi ndërveti , as një pikë rëndësije nuk e ka për ne . Përkundrazi! .( Ai në momentet ma kritike për ne ishte vetëm turk, edhe qëndrronta lartë në hiearkinë shtetërore))
-I rëndësishëm është se e themeloi Republiken Turke dhe ishte kryetari i parë i saj. E formoi shtetin modern turk nga hiri dhe pluhuri i Imperatorisë Otomane, një një ” i sëmurë e Bosforit ” Po na , pse jemi ende të sëmurët e Ballkanit ?
-E krijoi shtetin sekular në mesin e një mori shtetesh islamike . Ai punoi në dy drejtime ; së pari si reformator në ndërrimin fundamental të shoqërisë dhe e bëri që i tërë populli të ta sheh dhe të bindet në ato ndërrime. ( Ne , nuk po shofim ndërrime në asnjërin nga shtetet shqiptare që të bindemi në atë çka kishim dëgjuar dhe kishim shpresuar))
– E solli fundin e një dinastije Otomane e cila e kishte sunduar Perandorinë për mbi 6 shekuj dhe e bëri Republikën e Tuqisë me 1923 .( Ne e sollëm fundin e komunizmit në një anë e në anën tjetër fundin e barbarize shekullore serbe, dhe nuk bëmë asgjë të re)
– Si President , për 15 vjetët e tij të udhëheqjes , në mënyrën më të butë i solli reformat politike, ekonomike , ligjsore dhe kulturore . ( Ne nuk bëmë asgjë më tepër se sa e shkruam në letër)
Bëri reforma civilizuese :Reformat politike: E shformoi Sulltanatin ( 1.11.1922 ) ( ne krijuam sultanate partiake ); e hjeki kalifatin (3.03 1924 ) ( ne rrezikohemi nga sulltanët e rinj).I anulojë gjykatat fetare . ( ne filluam ta propagojmë sheriatin); E futi ligjin sekular gjithëkombëtar . ( ne e sulmojmë sekularizmin tonë ) . E shliroi gruan turke duke i dhënë të drejta politike dhe sociale (1926) ( ne po ia sjellim shaminë , ferexhën , largimin nga shkolla ) . E unifikoi edukimin . I mbylli medresetë dhe i hapi shkollat bashkëkohore sipas nevojave civilizuese të kombit ( Ne po hapim medrese dhe shkolla nëpër xhamija)
E futi Alfabetin Turk me shkronja latine dhe e filloi pastrimin e gjuhës turke nga fjalët e huaja (1 .11.1928 ) Ne nuk e pranojmë gjuhën e bashkuar dhe krijojmë gjuhë lokale, e kërkojmë alfabetin osman)
E ne me kë të lavdërohemi`?

PDSH-së duhet t’i jepet shansi për të qeverisur si dikur PPD-s dhe BDI-is

by

“Nëse do lexojmë deklaratat e dy liderëve të partive shqiptare z.Ali Ahmetit dhe z.Menduh Thaçi, mendoj se PDSH do të jetë pjesë e qeverisë, kjo fal marrëveshjeve dhe respektimit të rregullave të lojës. Deklarata e Ali Ahmetit se ka marrëveshje me Nikolla Gruevskin për Kryetarin e Kuvendit janë shenjat e para që BDI do jetë në opozitë”./
Nga Arben Llalla/
Kërcënimet e kohëve të fundit kundër çdo votuesi shqiptar që dilte për të votuar kandidatin për kryetar shteti z.Iljaz Halimin dhe kërcënimet hapët kundër gazetës Lajm, nxori në dukje qëllimet e BDI për të dobësuar të shprehurit e mendimit kundër. Çdo regjimi totalitar ka për qëllim kryesor dorëzimin e shumicës përmes mohimit të dijes dhe të shprehjes së fjalës së lirë. Rreth 40 mijë votuesit e PDSH që dolën në zgjedhjet më 13 Prill, u vulosën nga BDI si hebrenjtë nga nazistët gjerman në Luftën e Dytë Botërore, pra ata që votuan për Iljaz Halimin janë armiqtë më të mëdhenj të BDI, sipas mentalitetit marksist-leninistët të veshur me kostum të kaltër.
Që nga zgjedhjet e vitit 2008 nuk ka asnjë ndryshim në zhvillimin e komunave ku jetojnë me shumicë shqiptarët. Partia BDI që gëzon pushtetin absolut prej më se 6 viteve të fundit nuk ka sjellë asnjë risi në zhvillimin e ekonomisë dhe kulturës shqiptare. Familjet e dëshmorëve janë injoruar, gjaku i rënë në vitin 2001 po poshtërohet dhe nëpërkëmbet nga politikanët që thirren në emër të luftës. Këto familje të nderuara janë mashtruar për pensione dhe përkrahje nga kjo parti gjithnjë. Dikur një ministër deklaroj se janë ngritur komisione të punës për të krijuar bazën ligjore për tu dhënë pensione, por në të vërtet asgjë nuk u bë, çdo deklaratë e këtij ministri kishte qenë gënjeshtër si shumë gënjeshtra që thonë përditë përfaqësuesit e votës shqiptare në Maqedoni. Në qeverisjen e 2008-2011, z.Ali Ahmeti pati deklaruar se këtë mandat i ka lënë dorë të lirë z.Nikolla Gruevskit dhe mandatin tjetër do zyrtarizojë gjuhën shqipe, komplet Marrëveshjen e Ohrit. Por edhe mandati tjetër mbaroj (2011-2014) dhe asgjë nuk u realizua, premtimet këtë herë si gjithnjë Aliu i gëlltiti bashkë me një gotë verë.
Votuesit shqiptar janë kthyer në makineri e çorientuar ku votohet pa asnjë ndjenjë apo interesa kolektive, por votohet për vetëkënaqësi me fjalë boshe. Janë politikanët e BDI që kanë premtuar disa herë zbardhjen e rastit të Sopotit, për vrasjen dhe burgosjen e ish-ushtarëve të UÇK-së, për të burgosurit e Brodecit, por asgjë nuk është zbradhur.
Për vrasjen e Harun Aliut, Shaban Zenun, dhe rastin Mostra, askush nuk ka guxuar të bëj diçka për zbardhjen e së vërtetës. Fëmijët shqiptar në disa pjesë të Shkupit nuk guxojnë të shëtisin sepse bien pre e rrahjeve kolektive nga huliganët sllavë dhe askush deri më sot nuk ka kërkuar përgjegjësi për këto incidente etnike. Pa folur për dënimin e katër të rinjve të organizatës Ilirikum-Libertas të cilët janë dënuar përse vizatuan një hartë historike të Shqipnisë Etnike. Pa harruar çështjen e Lumit Radika në Dibër që përfundoj vetëm me disa blla, blla të ministrave shqiptar si në Tiranë ashtu edhe në Shkup.
Pyetja është nëse ka rrugëzgjidhje për të ndalur këto veprime të qeverisë së keqe? Zgjidhja mund të gjendet vetëm duke e dënuar mëkatarin politik që na ka çuar në rrënim totalitar me anë të votës demokratike nëse duhet të ecim përpara dhe ti themi Stop mashtrimeve me buzëqeshje ironike të tipit BOSS, tregimit me Gisht që është shenjë kërcënimit të tipi komunistë.
A duhet këtë herë të votohet PDSH? Unë them se Po, le ti jepet shansi kësaj partie, le të vihet në provë edhe kjo parti ashtu siç është vënë në për disa vite në qeveri PPD dhe BDI. Tek e fundit PDSH duhet faqësuar më pak për gjendjen e mjerë të shqiptarëve në Maqedoni sepse ajo ka qenë në pushtet më pak se PPD e dikurshme dhe BDI e sotme. Nga kjo pikëpamje duhen shikuar gjërat për t’ju dhënë hakun partive shqiptare që kanë qenë pjesë e qeverive në Maqedoninë e pas viteve 1990.
Pas gjithë kësaj fushate me ofendime, kërcënime e pastamja e 27 Prill çfarë do sjelli për shqiptarët në Maqedoni? Nëse do lexojmë deklaratat e dy liderëve të partive shqiptare z.Ali Ahmetit dhe z.Menduh Thaçi, mendoj se PDSH do të jetë pjesë e qeverisë, kjo fal marrëveshjeve dhe respektimit të rregullave të lojës. Deklarata e Ali Ahmetit se ka marrëveshje me Nikolla Gruevskin për Kryetarin e Kuvendit janë shenjat e para që BDI do jetë në opozitë, por kërkon alibi për votuesit e saj përse do jetë në opozitë dhe alibia është posti i kryetarit të kuvendit që tani për tani shqiptarët nuk mund ta marrin dot.
Eksperimenti për fitim e ndonjë deputeti në Diasporë si dhe me numrat e deputeteve mbaroj, si ti ketë 18 apo 25 deputet, BDI nuk ka forcë të zgjidhi statutin e familjeve të dëshmorëve, nuk mund t’ju japi rreth 30 mijë shqiptareve shtetësinë që ju takon, nuk mund ta ndryshojë emrin e Maqedonisë, nuk mund ta anëtarësoj në NATO dhe BE dhe nuk mund të bëj asgjë me fëmijët vasalëve të ish-UDB që janë sot në poste kyçe në qeverinë VMRO me BDI, por edhe në listat për deputet.
Teoria që PDSH do fitoj më pak deputet se BDI dhe duhet të jetë kjo e fundit në qeveri se ka më shumë vota nuk është e drejtë sepse nëse i analizojmë gjërat mirë PDSH njihet se është parti nacionaliste shqiptare, ndërsa BDI parti e qytetarëve, pra multietnike. Këtu janë dallimet e para juridike të këtyre dy partive. Është mirë që të thuhet e vërteta se sa të fshihet, nëse dikush ka dyshime për këtë unë jam gati të përballem me çdo ligj juridik. Por a është e drejtë që VMDRO-DPMNE duhet të marri në qeveri partinë shqiptare që ka më shumë deputet? Kushtetuta nuk e njeh këtë Ligj dhe Kusht, pra nga ana juridike qeverinë e bënë fituesi i zgjedhjeve dhe jo fituesi që ka më shumë vota të njërës etnie. Nëse do shikoni listat për deputet të dhjetë viteve të fundit BDI ka patur kandidat edhe të etnive të tjera si torbesh apo boshnjake, po kështu partitë maqedonase kanë kandidat për deputet nga etnitë serbe, rome, vllehe, torbeshe, turke dhe shqiptare.
Vërej: Do të ishte e ndershme që ata që shqetësohen ndaj opinioneve të mia të përgjigjen me replika në media dhe jo të dërgojnë kërcënime me sms dhe mesazhe në fshehtësi duke u fshehur pas gishtit. Unë nga ai vesh nuk dëgjoj, besoj kaq gjë e keni kuptuar.