---

---

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 9 Tetor 2023

“Il Popolo Romano” ka botuar, të hënën e 10 marsit 1919, në ballinë, intervistën ekskluzive të Hasan Bej Prishtinës në Romë në lidhje me të ardhmen e kombit shqiptar si dhe opinionin e tij mbi serbët dhe grekët, të cilën, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Çështja e Shqipërisë

Shqiptarët i presin me ankth të shpjegueshëm vendimet e Konferencës së Parisit.

Në fakt, ata aspirojnë jo vetëm njohjen e pavarësisë së tyre shtetërore, por edhe rikthimin e territoreve të tyre kombëtare të pushtuara nga grekët dhe serbët.

Një figurë e shquar shqiptare, Hasan bej Prishtina, ndodhet në Romë dhe, kur u pyet për pretendimet jugosllave për Shkodrën dhe brigjet e Drinit, deklaroi :

Kërkesat e serbëve, psikologjinë e të cilëve e njoh, nuk më befasojnë dhe as nuk i trembin të tjerët që dinë diçka për ta. Nëse rastësisht takoni një serb të Aleksandrit të Madh, ai do t’ju thotë se Shkodra ose Drini ishte serb. A e kapni thelbin ? Ai do të përgjigjet se serbët në këtë drejtim kanë prioritet ndaj kombeve të tjera. Për sa i përket ambicieve të tyre territoriale, këto shtrihen nga Adriatiku në Mesdhe, deri në Detin e Zi. Deliri i madhështisë së serbëve rrjedh pjesërisht nga megalomania që i atribuohet përgjithësisht persëve dhe grekëve; dhe është mjaft e çuditshme që Antanta, e cila është përgjegjëse për rigjenerimin e fatit të botës, nuk ka depërtuar ende në mentalitetin serb.

Nuk u çudita aspak kur ata kërkuan Triesten, Fiumen dhe pretenduan gjithashtu zonën e Piave-s.

Prandaj serbët duan territorin e Drinit, i njohur si pjesë e Shqipërisë në Konferencën e Londrës, në të cilin nuk ka asnjë element tjetër sllav, përveç rreth pesëdhjetë malazezëve të përkushtuar ndaj tregtisë. Edhe këta malazez njohin vetëm Shqipërinë.

Sa për Prizrenin, Gjakovë, Pejën, Prishtinën, Dibrën, Mitrovicën, Vushtrinë, Ferizajn, Gjilanin, Kaçanikun, Tetovën, Shkupin, Gostivarin, nga një numër i përafërt prej shtatëqind mijë banorësh ka vetëm 60 apo 70 mijë serbë, ndërsa pjesa tjetër është element shqiptar. Ky minoritet serb përbëhet për më tepër nga bullgarë të cilët kryesisht janë shkombëtarizuar nga ndikimi i parave.

Kjo që po them nuk është një deklaratë e paqartë e ngjashme me argumentet me të cilat serbët i mbështesin pretendimet e tyre.

Hetimi në vend nga një komunitet ndërkombëtar do të ndriçojë në mënyrë efektive të vërtetën. Sipas parimeve të Presidentit Wilson, territoret e sipërpërmendura duhet t’i kthehen tërësisht Shqipërisë. Për më tepër, shqiptarët kanë besim të plotë në këtë drejtim në frymën e drejtësisë së aleatëve.

A mendoni se serbët do të mendojnë të qëndrojnë të bashkuar me aleatët?

Përkundrazi, supozoj se do të ketë një konvertim politik në mesin e serbëve, i aftë për t’u siguruar atyre një zgjerim më të gjerë territorial.

Mbi të gjitha, më dhemb fakti që një pjesë e shtypit francez, pa parë nga e ardhmja, është e prirur të mbështesë aspiratat e serbëve.

Kush mund të garantojë pamundësinë e një bashkimi ndërmjet serbëve dhe armiqve të tyre të lashtë?

— Çfarë mendoni për pretendimet greke për Epirin ?

— Grekët duhet të bindin veten se ekzistenca e një Shqipërie të respektuar në Ballkan do të sjellë përfitime të mëdha për ta.

Sepse grekët herët a vonë do të ekspozohen ndaj rrezikut të agresionit sllav. Pavarësisht nga një pakicë greke nën ndikimin e shkollave greke, shumica në këtë pjesë të Shqipërisë i përket popullsisë së krishterë dhe myslimane shqiptare.

Janë mbi 40 mijë të krishterë shqiptarë nga Epiri në Amerikë, të cilët e dëshmojnë lidhjen e tyre të padyshimtë me atdheun e tyre përmes propagandës së tyre patriotike dhe botimeve të shumta në gjuhën kombëtare.

Prandaj është në interesin e vetë grekëve që të mos këmbëngulin në këtë çështje që do të ngjallte pakënaqësi të përjetshme te shqiptarët. Grekët do të gjejnë në Ballkan një miqësi të sinqertë me shqiptarët ditën që do të heqin dorë nga pretendimet e tyre ndaj Shqipërisë, sepse të dy kombet kanë të njëjtët armiq të ardhshëm.

***

Italia ka një interes jetik që Shqipërisë t’i kthehet integriteti territorial, ndërsa nga Vlora do ta monitorojë me dashuri këtë integritet.

Opinioni publik italian po ndjek me vëmendje të veçantë fazat e çështjes shqiptare dhe synon ta bëjë çështjen e tij. Nëse në konferencë do të vendoset drejtësia, shqiptarët e presin!

Merlin Tushe

Prishtinë, Tetor 2023/

Suprimimi i autonomisë së Kosovës në vitin 1989 iu dha shteg uzurpuesve të përjashtonin të gjithë shqiptarët e Kosovës nga jeta dhe hapësira publike e qyteteve duke i segreguar ata në periferi ose nëpër geto. 

Pak ditë më parë, në Bibliotekën “Hivzi Sulejmani” në Prishtinë, u promovua Ekspozita “TEATRI ILEGAL” me autor Sovran Nrecaj. Regjisori Nrecaj, u përzgjodh nga thirrja për projekte artistike – DwP Creations. Në fillim të viteve nëntëdhjetë, teatri në Ferizaj u mbyll për shqiptarët e Kosovës. Vendin e tij e mori pritja. Pritja për një shfaqje tjetër, për një tregim tëri, për një të ardhme ndryshe që nuk e përfshin luftën dhe krimet mbi njerëzimin. Edhe pse pritja mund të marrë formën e palëvizjes, ato vite në Kosovë mund të jenë gjithçka por jo palëvizje, ato janë tëkarakterizuara nga një forcë e pashtershme e vullnetit të popullit për të qenë i lirë e për të jetuar në paqe.

Suprimimi i autonomisë së Kosovës në vitin 1989 iu dha shteg uzurpuesve të përjashtonin të gjithë shqiptarët e Kosovës nga jeta dhe hapësira publike e qyteteve duke i segreguar ata në periferi ose nëpër geto. Në mes të këtij aparteidi shoqëror dhe kulturor u arrit të gjeheshin forma kreative të rezistencës paqësore. E tillë ishte edhe rezistenca e artit, ku shume artistë gjetën shprehje në ekspozitat në kafene, siç ka qenë Hani i Dy Robertëve apo teatri Dodona me një kalendar të pasur artistik. Aktorë e regjisorë dhanë shfaqje në hapësira të papërshtatshme, herë në shtëpi private, herë në qendra të kulturës të fshatrave ose në kishat katolike anembanë Kosovës. E gjithë kjo vazhdoi deri në vitin 1998 kur edhe shpërtheu lufta në Kosovë. 

Sipas z. Ndrecaj: “Kjo frymë dhe këto ide e veçanërisht në lidhje me të bërit teatër, idetë e mëhershme të Grotovskit dhe pastaj të Peter Brook me teorinë e teatrit të zbrazët janë ato që frymëzojnë idenë e një teatri paralel në Kosovë i cili jo në pak raste merr format e një teatri të vërtetë ilegal, ku aktorët, regjisorët, skenografë e të tjerë u ngjajnë disa kontrabandistëve që fshihen në klasa të zbrazëta të shkollave, në nënkulmin e shtëpive private apo në ndërtesa të kultit fetar siç ka qenë rasti i shfaqjes teatrale ‘Martirët e Karadakut’ në Kishën Engjëlli i Rojës në Ferizaj, qytet ky me një dashuri të veçantë për teatrin, rëndësisë së të cilit i kushtohet edhe dokumentari i ndarë në 3 pjesë”.

Regjisori i ri Sovran Nrecaj, i cili po i ngjit me sukses shkallët e karrierës së tij Kinematografike e ndërton rrëfimin si një bisedë midis tre aktorëve të këtij teatri që mundohen të kujtojnë atë periudhë rezistence. Aktorët Nexhat Xhokli, Dashuri Rexhepi e Arben Marevci rrëfejnë për shfaqjet e rëndësishme të kohës, për peripecitë e shumta gjatë provave si ato të shfaqjes së punuar nga Hafir Bislimi të mbajtura në shtëpinë e Ramush Hazirit ku pasi u zbuluan nga policët serbë u dërguan për pyetje në stacionin policor të qytetit ose shfaqja mbi vrasjen e vëllezërve Gërvalla ku çdo gjë ishte improvizim, që nga hapësira e gjetur për prova në shkollën Gjon Serreqi deri te mizanskena e sajuar me bankat e nxënësve. Në të vërtetë e gjithë kjo përpjekje si edhe vetë rezistenca e bërë do ta ketë theksin në improvizim, ashtu si aktori në skenë nëkërkim të frazës së harruar. Improvizimi është ai që e karakterizon shpëtimin e jetës kulturore gjatë sistemit paralel.

Z. Ndrecaj ka folur edhe per shtypin shqiptar se në mënyrë instiktive u gjetën të gjitha hapësirat e pamenduara dhe u ndërtua një teatër origjinal, e me pas vijon, “Duke e rikujtuar atë periudhë dhe duke e rindërtuar me anë të rrëfimeve vendosëm që edhe ekspozimi i këtij video-dokumentari të kishte një domethënie e cila e rikthen publikun në përjetimin e kohës në fjalë. Qëllimisht dokumentari është ndarë në tre pjesë të shkurtra dhe është vendosur brenda tre tendave të cilat janë elementi i parë që shihet në ekspozitë. Për shkak të ngjyrave të ndezura dhe pamjes moderne, tre tendat mund të duken si disa skena eksperimentale të teatrit bashkëkohor e megjithatë ato janë hapësira të improvizuara ngjashëm me ato në të cilat aktorë e regjisorë punuan gjatë sistemit paralel apo edhe me ato hapësira të improvizuara tëkampeve të refugjatëve, që e pasuan rezistencën dhe aparteidin. Rrëfimet, të vendosura secila në një hapësire të zbrazët të improvizuar, janë një homazh i drejtperdrejtë për atë kohë, ata artistë që e jetësuan dhe në veçanti atij teatri ilegal”.

Kjo vepër është pjesë e ekspozitave të organizuara nga Qendra e Dokumentimit Kosovë dhe ka si qëllim ballafaqimin me të kaluarën nëpërmjet veprave dhe krijimeve artistike. Ky projekt u mbështet nga Konfederata Zvicerane – Departamenti Federal i Zvicrës për Punët e Jashtme. Kjo Ekspozitë u realizua nga Fondi për të Drejtën Humanitare në Kosovë. U hap me datë 6 Tetor dhe do të qëndrojë e hapur deri më 24 Tetor 2023 në Prishtinë.

   Nga FuatMemelli-Boston

Sot më 6 tetor mbushet një vit që ndrroi jetë Mitropolit Ilia Ketri, një nga figurat më të shquara përfaqësuesve të fesë orthodokse të shqiptarëve të Amerikës.  Ai shërbeu me përkushtim për rreth 60 vjet duke propaganduar besimin në Zot, mësimet e Krishtit, për paqe dhe dashuri mes njerëzve. Për disa vjet ishte kryefetar i Kishës Orthodokse Shqiptare në Amerikë dhe Kanada. Prindërit e tij ishin me origjinë nga Sinica e Devollit por kishin ardhur herët në Amerikë. Këtu lindi, u rit dhe u shkollua Ilia. Për figurën e tij është shkruar disa herë. Në këtë përvjetor mendova të sjell këndvështrimin të disa besimtarëve, por për të mund të flisnin të gjithë ata (o) që e kanë njohur. Desha të theksoj se sot në Sinicë në nderim të figurës së tij u mboll një bli.

Niko Dako, Boston

Hirësi Ilia Ketri është një figurë e rrallë me vlera të gjithanëshme, jo vetëm në aspektin fetar, por edhe njerëzor e patriotik. Ai vërtet kishte lindur në Amerikë dhe fizikisht kishte jetuar larg Shqipërisë, por e ndjente afër Atdheun e të parëve. Ai e fliste bukur gjuhën shqipe, njëlloj si ne që kishim lindur dhe ishim rritur në Shqipëri. Në predikimet që bënte, i trajtonte problemet fetare e filozofike në aspektin human dhe predikonte dashurinë për njerëzit. Fliste ngadalë dhe me zërin e tij kumbues i bënte për  vete besimtarët. Duke e dashur megjithë shpirt Shqipërinë dhe shqiptarët, herë pas here në kishën Shën Trinia në Boston ku ai shërbente ,bëhej nismëtar për organizimin e disa veprimtarive siç ishte ajo për 550 vjetorin e ndarjes nga jeta të Skëndërbeut, të ndarjes nga jeta të Dritëro Agollit, etj. Ndjenja e tij patriotike spikaste edhe në këngët që zgjidhte për të kënduar sa herë mblidheshim në sebepe të ndryshme, ose pas meshës kur nuk kishte të ndara.

Elena Kero, Boston

Hirësi Ilia ishte si një baba, jo vetëm për mua por edhe për shumë besimtarë të tjerë. Bisedat me të të ngrohnin zemrën dhe të përtërinin besimin në Zot. Mitropolit Ilia Ketri ishte një klerik i palodhur, një At shpirtëror i pashoq, i përkushtuar  dhe i duruar. Pavarësisht moshës, ai nuk nguronte të udhëtonte me orë të tëra për të qenë i pranishëm në pagëzime, kurorëzime apo ngushëllime, për t’iu gjendur pranë bashkëkombasve të tij.Tek ai gjeje mbështetjen, qetësinë, dhembshurinë, thellësinë e mendimeve, kurajën dhe humorin. Hirësia ishte gjithnjë i interesuar për zhvillimet e kishës dhe sidomos  për  Shqipërinë dhe për ngjarjet politike, ekonomike e shoqërore të saj. Ndodhej gjithnjë pranë shqiptarëve dhe kudo kur i ndeshte, i befasonte me shqipen e tij të saktë dhe me njohuritë e shumta që kishte mbi Shqipërinë, gjuhën, kulturën dhe traditat shqiptare. Jam e bindur se pavarësisht se i larguar nga kjo jetë, prania e tij shpirtërore do të mbetet përjetësisht e gjallë mes nesh, mes besimtarëve dhe atyre që patën fatin ta njihnin e të fjalosnin me të në mbarë komunitetin shqiptar.
 Gjergji Nini,  Boston
Ilia  Ketri ishte njeri i rrallë. Ishim të privilegjuar ne besimtarët kishës Shën Trinia në Boston ku shërbeu disa vjet me rradhë. Ai interesohej për problemet e gjithë komunitetit, jo vetëm të orthodoksëve.Disa emigrantë nuk dinin anglisht, por ai na fliste në gjuhën e nënës. Ai dinte edhe gjuhë të tjera por fjalët e tij në gjuhën shqipe, na ngjisnin në shpirt të gjithëve. Ndarja nga jeta e tij na la një boshllëk të gjithëve që do kohë të plotësohet.
 Perikli Pano, Korçë
Po kujtoj vetëm disa momente që më kanë mbetur në kujtesë  nga ardhja e tij në fshatin tonë Sinicë,  nga e kishin origjinën prindërit e tij. Ishte fillimi i viteve 1990 kur ai kishte ardhur si drejtues i shkollës të përgatitjes së priftërinjve të rinj në Shën Avlash të Durrësit. Në një nga këto ditë vjen në Sinicë te shtëpia jonë, pasi nënën e tij babaj e kishte kushërirë. Në bisedë e sipër fshatarët filluan të flisnin për politikë.  Kjo nuk i pëlqeu.Unë isha pranë tij dhe më thotë: “Merja një kënge.” Unë ja mora dhe ndryshoi atmosfera. Pas  ca kohe biseda kaloi përsëri te politika. Ai përsëri më thotë: “Merja edhe një herë.” Ja mora dhe ndryshoi atmosfera. Hirësi Ilia i kishte shumë qef këngët shqiptare. Më kujtohet që kënga e parë që ja merte, ishte ajo me titull “ Ku kullosin shqerkat”, ku thuhej: O kullosin shqerkat, sa bukuri/Në malet tona, këtu në Shqipëri, etj. Ka ardhur disa herë në Sinicë si për shëmbull kur u rindërtua kisha e Shën Thanasit. Për të shkuar aty majë një kodre ku ndodhet kjo kishë, kishte hipur  mbi një kalë që ngjante si te filmi “Udha e shkronjave”. Ka ardhur gjithashtu në ditën e Shën Kollit që festohet më 20 Maj, etj.
 Petrit Alibej, kryetar i Shoqërisë “Besa-Besën” Boston
Kam plot kujtime për Ilia Ketrin por po ndalem vetëm në një, atë ditë kur shkuam për të vizituar “Vatrën “ në New York. Megjithëse ishte situatë e rëndë koviti, sapo i shfaqa këtë mendim tha:” Do vij pa tjetër, pasi nuk kam qënë asnjëherë!”U nisëm katër veta: ai, Aleko Dhima, Guri Stefani dhe unë. Na priti kryetari i Vatrës Elmi Berisha dhe pëfaqësues të tjerë saj. U gëzua shumë nga kjo vizitë e pritja që ju bë dhe ndër të tjera në fjalën e tij, tha:” Si kryefetar i Kishës Orthodokse Shqiptare në Amerikë dhe Kanada, jam tepër i emocionuar  që bëj këtë vizitë për herë të parë në “Vatër” , një emër i madh që nderon komunitetin shqiptar kudo në Botë. Jam i emocionuar gjithashtu që në këtë sallë shoh fotografitë e vatranëve që u dalluan për patriotizëm, për punën dhe sakrificat që bënë. Ne jemi këtu sot falë sakrificave që bënë paraardhësve tanë.Veprimtaria e “Vatrës” ka ndikuar jashtëzakonisht shumë për zhvillimin e kombit shqiptar. Ne përfaqësuesit e kishës duhet të punojmë çdo ditë që meshën ta bëjmë në shqip, që çdo kishë të ketë prift shqiptar, të mësojmë gjuhën e nënës, historinë dhe kulturën e kombit shqiptar.Perëndia më ka bekuar me prindër që më më mësuan shqip, me besim  te Zoti dhe me shpirtin patriotik. “

SHBA

Tetor 2023 /

E ftuar nga TV – Zëri i Amerikës, Kandiq flet edhe për vrasjen nga makineria serbe e tre vëllezërve Ylli, Agron dhe Mehmet Bytyqi, ku sipas saj vendimi për rrëmbimin dhe ekzekutimin e tre Heronjve shqiptaro – amerikan erdhi nga Beogradi, krahas aktivistes Kandiq gjatë këtij emisioni i ftuar ishte edhe vëllai i tre Heronjve, Fatos Bytyqi.

Organizata e Gruas “Shpresë & Paqe” në SHBA përkrah aktivisten e të drejtave të njeriut Natasha Kandiq, e cila disa ditë më parë u përball me avokatin e Ratko Malldiq në pallatin e Drejtësisë në Beograd, nën akuzën për shpifje në Beograd sepse mbrojti shqiptarët. Ndërkohë që sipas gazetës Telegrafi, Vuçiç ka pranuar që Radoiçiç ishte në grupin terrorist që vrau oficerin e policisë së Kosovës në Banjske të Zveçanit. Natasha Kandiq, ka ngritur zërin për të drejtat e njeriut ndaj kirmeve serbe në Kosovë, duke sakrifikuar jetën e saj, prandaj edhe Organizata “Shpresë & Paqe” që angazhohet për të drejtat e gruas dhe fëmijëve në SHBA, vlerëson e përkrah humanisten dhe shkrimtaren Natasha Kandiq për quximin e saj dhe dëshmitë e saj të vërteta në mbrojtje të shqiptarëve për krimet serbe në Kosovë në Gjykatën Ndërkombëtare të Hagës. Për hartimin e kësaj letre ne u bazuam tek shtypi shqiptar si Tv- Zëri i Amerikës, Voal.ch, gazeta Telegrafi, Wikipedia, Ballkanweb.com, etj.

Aktivistja serbe e të drejtave të njeriut në Kosovë dhe Jugosllavi, Natasha Kandiq, të cilën ish kongresmeni amerikan Eliot Engell dhe senatori Roger Viker në vitin 2018 e propozuan për Çmimin Nobël për Paqen është themeluese e Fondit për të Drejtën Humanitare. Kandiq ka deklaruar se i ka parë vetë krimet serbe në Kosovë dhe ka folur për bombardimet dhe luftën në Kosovë. Pak kohë pas bombardimeve të NATO-s më 25 mars, afër orës dy të mëngjesit i kishte telefonuar juristja dhe ish deputetja e Kuvendit të Kosovës Nekibe Kelmendi, i cila i tha se policia kishte hyrë në banesën e tyre dhe i kishte marrë bashkëshortin (avokat shumë i njohur në Kosovë) dhe dy djemtë e tyre. Këtë bisedë thotë ajo për mediat shqiptare nuk do ta harroj kurrë. Një ditë më pas janë gjetur pa jetë trupat e avokatit Bajram Kelmendi dhe dy djemve pranë një pike karburanti në dalje të Prishtinës. 

E ftuar nga TV – Zëri i Amerikës, Kandiq flet edhe për vrasjen nga makineria serbe e tre vëllezërve Ylli, Agron dhe Mehmet Bytyqi, ku sipas saj vendimi për rrëmbimin dhe ekzekutimin e tre Heronjve shqiptaro – amerikan erdhi nga Beogradi, krahas aktivistes Kandiq gjatë këtij emisioni i ftuar ishte edhe vëllai i tre Heronjve, Fatos Bytyqi.

Kandiq e kishte denoncuar këtë krim në polici, këta të fundit i thanë se kanë nisur hetimet. Por ky ishte vetëm maskim i këtij krimi ka thënë aktivistja Kandiq, sepse sipas saj nuk ka pasur asnjë hetim. Nekibe Kelmendi u nda nga jeta në vitin 2011, e cila nuk i njohu dot drejtëpërsëdrejti autorët e atij krimi, e bija vijon edhe sot për të gjetur të vërtetën, por asnjë lajm rreth kësaj ngjarje të rëndë. Fondacioni që themeloi Natasha Kandiq po kërkon edhe rreth këtij krimi, por pa sukses. 

Natasha Kandiq ka qenë një ndër të rrallat në Beograd që ka mbështetur ndërhyrjen e NATO-s në vitin 1999, ajo ka mbështetur hapur edhe Pavarësinë e Kosovës. Në Shkurt të vitit 2008 ishte e ftuara e vetme nga Serbia në Kuvendin e Kosovës në ceremoninë e shpalljes së Pavarësisë. Fondi për të Drejtën Humanitare është themeluar në vitin 1992 dhe qëllimi kryesor i tij është dokumentimi i krimeve dhe shkeljes së të drejtave të njeriut në Serbi, atje ku ka grupe etnike – shqiptare, në Kosovë dhe myslimanët në Sanxhak. Dëshmitë që ka mbledhur ky fondacion kanë qenë ndër dëshmitë kryesore në proçeset e Tribunalit të Hagës për krime lufte në ish – Jugoslavi. 

Ku me anë të video-ve që ka paraqitur në Tribunaln e Hagës, ka hedhur dritë edhe mbi krimet e ushtrisë serbe në masakrën e Srebrenicës. Një zyrë e këtij fondacioni është hapur edhe në Prishtinë në vitin 1996. Qysh në fillim të viteve 1990 ajo ka dokumentuar dhe protestuar kundër krimeve serbe midis periudhës 1991 dhe 1999 duke përfshirë torturën, përdhunimin dhe vrasjet. Sipas revistës Businessweek, puna e saj nxiti urrejtje tek serbët dhe drejtuesit ushtarakë në rajon, por fitoi admirimin e shumë mbrojtësve të të drejtave njerëzore në botë. Për aktivitetin e saj humanitar Natasha Kandiq është dekoruar me shumë Çmime e Tituj Ndërkombëtarë, Në nëntor të vitit 2012 Insttuti Kosovar i Paqes i ndau Çmimin për “Paqen”. (h & p)

Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani, priti në takim komandantin e KFOR-it, gjeneral major Angelo Michele Ristuccia dhe shefin EULEX-it, gjeneral major Giovanni Pietro Barbano.

Në takim u diskutua lidhur me zhvillimet e fundit lidhur me sigurinë në Kosovë dhe me theks të veçantë ne veri dhe në vijen kufitare me Serbinë.

Presidentja Osmani falënderoi komandantin e KFOR-it dhe shefin e EULEX-it për bashkërendimin dhe bashkëpunimin e afërt me institucionet e sigurisë të Republikës së Kosovës. Në këtë kontekst, ajo mirëpriti vendimin e NATO-s per te shtuar numrin e ushtareve në kuadër të KFOR-it si sinjal i qartë ndaj Serbisë që të heq dorë nga destabilizimi dhe rrezikimi i sigurisë në Kosovë.

Presidentja Osmani theksoi se: Kosova mbetet e palëkundur në përkushtimin e saj që sfidat aktuale të sigurisë t`i tejkalojë me partnerët dhe aleatët ndërkombëtarë.