Nga Mimoza Dajçi

Shtator 2023/

Kaluan 22 vite dhe çdo qytetar në SHBA kujton me dhimbje 11 Shtatorin e vitit 2001, si dhe viktimat në njerëz që humbën jetën gjatë asaj tragjedie, kur terroristët islamikë rrëmbyen avionët dhe përflakën hapësirën amerikane duke goditur Pentagonin dhe World Trade Center. 

Çdo kush që e do jetën lirinë, paqen pyet me të drejtë: Kur do të marrë fund terrorizmi?

Edhe unë si dëshmimtare okulare e asaj ngjarje që tronditi botën, bashkohem me dhimbjen e madhe që shkaktoi ajo katastrofë, e njëherësh nëpërmjet këtij shkrimi, hedh dritë mbi një fakt që deri më sot nuk e kam lexuar në faqet e shtypit shqiptar.  

Së pari po ndalem tek Ceremonia Përkujtimore që organizoi për të dytin vit Presidentja e Bashkisë në Bronx Vanessa L. Gibson me qytetarët, politikanët dhe organizatat e ndryshme jo qeveritare në nderim të afro 3000 heronjve që humbën jetën gjatë atij sulmi terrorist. Tubimi u mbajt më datë 13 shtator 2023 pranë Bashkisë në Bronx, nën moderimin e drejtorit të “Teatrit për Fëmjië në Riverdale” Derek Woods. Si fillim u mbajt një minutë heshtje, më pas “Hymni Amerikan” u këndua nga sopranoja Diane Arroya, lutjet fetare u mbajtën nga Kleri katolik, mysliman etj dhe nga Rabbai i Institutit hebre ne Riverdale. Banda frymore “Pipes & Drums” e shtetit të New Yorkut ekzekutoi muzikë të zgjedhur si homazh për të rënët e 11 shtatorit 2001.    

Fjala e hapjes ju rezervua Presidentes së Bashkisë në Bronx Vanessa L. Gibson, eventin gjithashtu e përshëndetën gjykatësja supreme e Gjykatës Civile në New York Hon. Doris Gonzales, politikanë dhe përfaqësues të shoqërisë civile. 

Një ftesë për këtë ceremoni mbërriti edhe në postën time elektronike, ku pata rast të takohem me Presidenten Vanessa L. Gibson, nëpunësen e lartë të Bashkisë në Bronx Cecilia Hernandez, Anëtaren e Këshillit Bashkiak të New Yorkut Pierina Ana Sanchez etj. Afër podiumit pranë Flamurit Amerikan dhe Flamurit të Bashkisë në Bronx ishte vendosur edhe një Flamur në Nderim të 3000 heronjve që humbën jetën në atë tragjedi, ku me gërma të bardha kapitale shkruhej “Ne kurrë nuk ju harrojmë” si dhe një kurorë me lule të freskëta.

*** 

Mëngjesin e datës 11 Shtator 2001 ndodhesha brenda Trenit Nr. 4 kur u shemb tyneli Chamber Street në Manhattan, New York, pas kolapsit që ju bë dy kullave binjake të World Trade Center nga bombardimi i dy avionëve rrëmbyer nga terroristët. Nga shembja e tynelit rruga e trenit Nr. 4 për në Brooklyn ishte bllokuar, treni nuk udhëtonte dot më tej. Paniku i madh pushtoi frymën dhe zemrat e pasagjerëve, të cilëve po i rrezikohej jeta….Unë ishta nisur nga rruga Jerome Avenue në Bronx, adresë ku jetoja atë kohë për të shkuar drejt Brooklynit.

Pak muaj kisha në SHBA, e sapo kisha fituar statusin si azilante politike, dhe si e papunë mu aprovua ndihma ekonomike, por për të përfunduar këtë proçes duhej të jepja edhe shenjën e gishtave. Kështu më 11 shtator 2001 u nisa për një takim në Brooklyn, në Zyrën e ndihmës ekonomike për shenjën e gishtave për të përfunduar e përfituar kështu ndihmën ekonomike. Takimi ishte në ora 10 AM. Pas asaj tragjedie zyrat në Brooklyn ishin mbyllur dhe nuk munda të takoja asnjë nga punonjësit e atij institucioni. Situata ishte jashtë kontrollit, tepër e rënduar si gjendje lufte dhe askush nuk ishte në zyrë atë moment. Ashtu siç isha e traumatizuar e pluhurosur me tym e pluhura nga shpërthimet e dy kullave, e dërmuar shpirtërisht, fizikisht e mendërisht arrita të gjej ku ishte Zyra e Ndihmës ekonomke në Brooklyn, por asnjë nënpunës nuk ndodhej aty. Rastësisht pyeta një punonjës policie, ai më tha: Jo moj zonjë këtu nuk punon askush pas kësaj tragjedie.

Për çudi pas disa ditësh më vjen një letër nga Zyra e Ndihmës ekonomike në Brooklyn në banesën e atëhershme në Bronx, ku shkruhej se kisha humbur përfitimin e ndihmës ekonomike, pasi nuk isha paraqitur në takim për shenjën e gishtave në Brooklyn më datë 11 shtator 2001, ora 10 AM. Ndihmën ekonomike arrita ta fitoj pasi këtë çështje e paraqita në gjykatë, pasi që ishte e vërtetë që atë ditë kisha udhëtuar nga Bronxi në Brooklyn, për tek zyrat e ndihmës ekonomike, pasi isha pa punë, pa asnjë të ardhur ekonomike dhe nuk kisha me se të paguaja qeranë e garsonierës në Bronx. Këtë histori e kam publikuar më të zgjeruar e titulluar “Kur do të marrë fund terrorizmi” edhe në librin “Nënës” botuar në vitin 2007 nga “Bota e Gruas Shqiptare” në Amerikë. Vlen të përmendet se ky Libër ka për autore femrat shkrimtare nga e gjithë bota, sigurisht përfshirë edhe SHBA. Ideatore e këtij libri është Merita Bajraktari McCormack. Promovimi i tij u realizua me inisitivën time tek Selia e Federatës “Vatra” në Bronx, nën moderimin e poetes Ilirjana Sulkuqi. Mbaj mend se po atë ditë unë dhe disa gra të tjera u pranuam anëtare të “Vatrës”. Kryetar i “Vatrës” atë kohë ishte i ndjeri Ing. Agim Karagjozi. E kam pas dërguar për botim edhe në anglisht tek gazeta “New York Times” por nuk kam dijeni nëse është botuar apo jo. Pra prezencën time më datë 11 shtator 2001 e kam bërë të njohur për opinionin publik qysh atë kohë. 

Përkujtimi i 9/11/2001 tashmë është kthyer në traditë e vlerë historike nga Bashkia në Bronx edhe për brezat e rinj, ku mes viktimave që humbën jetën në krye të detyrës ishin edhe tre shqiptaro – amerikanët Mon Gjonbalaj, Roko Camaj dhe i riu Simon Dedevukaj, të cilët punonin si mirëmbajtës tek Kullat Binjake 110 katëshe në Manhattan.

Presidentja e Bashkisë në Bronx Vanessa L. Gibson, e cila mbështet fort të gjithë komunitetet në Bronx, pasi falenderoi organizatorët e kësaj ceremonie, forcat e rendit, policinë dhe të pranishmit në sallë i ftoi të gjithë pjesëmarrësit në koktejin e shtruar enkas për këtë event. 

Etleva Gërbi Mançe/

Dielli ndriçoi, ne shkëlqyem!

Një falënderim për të gjitha nxënëset dhe angazhimin e prindërve të Frechenit, familjet Rafuna dhe Rama, në veçanti Nicole dhe komunitetit shqiptar të Frechenit, që edhe pse nuk janë pjesë e shkollës shqipe kontribuan sot me ne!

Një falënderim për prinderit dhe nxënëset e shkollës shqipe Wesseling dhe Brühl, familjes Gashi, Alili, Kastrati, Bakolli dhe Suzanes që u bënë pjesë e këtij aktiviteti!

Një extra falenderim për nxënëset Erblina, Diona, Sumea dhe Flutra nga Euskirchen, që morën një rrugë jo të shkurtër për të qenë pjesë e jona, në veçanti Lavdije T Bytyqi dhe Mevlude Syla, faleminderit nga zemra!

Një BRAVO për nënat që e mbushen tavolinën me ushqime tradicionale dhe një super bravo për nxënësen e shkollës shqipe Olgeniten, që kishte gatuar trilecen më të mirë në botë!

Kështu u mbledhshim përherë dhe kudo!

Nga Evarist Beqiri/

Intervista e Ismail Qemalit për gazetën e njohur italiane “La Tribuna”, u botua në faqen e parë të martën e 26 qershorit të vitit 1900, nën titullin “Kriza në Turqi”. Kjo intervistë publikohet për herë të parë e plotë dhe ekskluzivisht në Shqipëri. Ajo është realizuar me gazetarin e njohur italian Sombrero, në Hotel d’Europe në Romë, ku Ismail Qemali po qëndronte prej dy ditësh.

Ai ishte i ftuar si mik i Italisë, së bashku me tre djemtë e tij. Intervista zhvillohet vetëm pak muaj pas arratisjes së tij të famshme nga Stambolli, e cila i dha një hov të ri lëvizjes kombëtare shqiptare. Në këto momente vendimtare veprimtaria e Ismail Qemalit ndiqej me shumë kujdes nga diplomatët evropian dhe ata turq.

Një ndër tiparet e lidershipi i Ismail Qemalit, që shpaloset edhe tek kjo intervistë është guximi i tij i spikatur për të mbajtur qëndrimin e duhur si ndaj së mirës ashtu edhe ndaj së keqes. Sepse siç thoshte Seneka: “Ai që është guximtar – është i lirë.”

Gazetari e prezanton Ismail Qemalin si “një njeri me ide reformatore dhe si një nga udhëheqësit më autoritar të kombit shqiptar, i cili kishte filluar të vlonte. Sipas Sombreros, tema e Shqipërisë ishte një nga çështjet e ditës. Ismail Qemali përshkruhet si një burrë i bukur, në kulmin e moshës. I gjatë, i bëshëm dhe me fytyrën e nxirë nga dielli e të rrethuar me një mjekër me qime gri e të bardha. Sytë e tij janë të gjallë e penetrues dhe ai të ngjall menjëherë simpati të sinqertë.

Mu duk sikur nuk ishte hera e parë që po e takoja… – vijon Sombrero. Ismail Qemal beu është i bindur se marrëveshja austro-ruse e vitit 1897 që e ndau Ballkanin në dy zona influence, është në favor të Rusisë…Ekziston një çështje shqiptare, – thotë Ismail Qemali, – sepse fuqitë evropiane me inkoherencën e tyre të zakonshme, pasi morën një vendim që do të duhej që t’ju jepte kënaqësi aspiratave legjitime të shqiptarëve, nuk u kujdesën që ta zbatonin.

Sa i takon xhonturqve, është një tjetër gabim i Evropës që beson se ekziston në Turqi një parti me këtë emër; parti reformatore, e organizuar seriozisht. Quhen xhonturq të gjithë të pakënaqurit…Ishte më mirë tek ne para 35 vitesh. Unë atëherë argëtohesha duke bërë gazetarin dhe mund të shprehja lirisht gjithçka që kisha në mendje. Tani është e ndaluar edhe të shqiptosh e të shkruash fjalët “komb” dhe “atdhe”…

Këto që po jua them juve sot, kam pasur gjithmonë kurajën që t’ia them sulltanit. Sovrani im nuk është kurajoz, dhe nuk godet asnjëherë drejtpërdrejt. Një ditë të bukur sulltani më thotë se meqë në Tripoli i duhej një njeri i zgjuar dhe energjik, kishte menduar për mua, si guvernator. Ju përgjigja duke i kërkuar nëse po shkoja për të reformuar apo për të konservuar. Sulltani heshti…”

Gazetari flet edhe për takimin e Ismail Qemalit me ministrin italian të Punëve të Jashtme markezin Viskonti-Venosta dhe Krispin “burrin e madh të shtetit që lavdërohet me origjinën e tij shqiptare.

Në mbyllje të intervistës, gazetari Sombrero kujton se Ismail Qemali i shtrëngoi dorën duke i thënë: – “Mbaj mend: Kundër sllavizmit nuk ka digë tjetër të mundshme përveçse lidhjes shqiptaro-greko-turke. Dhe e para që do të përfitoj do të jetë Italia!”.

Federata Mjekët Shqiptarë Europë realizoi me sukses Konferencën e XX-të europiane e akredituar më 2 Shtator në Zürich, ku u themelua edhe dega e federates AMFE-Zvicër. Në fjalën përshendetëse në konferencë Presidentja e Federatës Dr. Aurora Dollenberg pergezoi të sapozgjedhurit:

Kryesisë të degës së AMFE-Zvicër:

1. Dr. Avni Ramadani MD, CEO: kryetar

2. Majlinda Sulejmani, MAS, RN, HF experte në shëndetësi: nënkryetare

3. Prof. Fadil Çitaku, MME, CEO: nënkryetar

4. Dr. Salih Sefa, MD, diplomat: anëtar i bordit

5. Isa Hajdari, laborant, HF: anëtar i bordit

Bordi i Kontrollit

1. Prof. Rexhep Gashi, MSc, MBA: kryetar

2. Prena Shabani, RN, HF eksperte në shëndetësi, CEO: anëtare

3. Dr. Muahamet Durmishi, MD, CEO : anëtar

4. Fjollalba Markaj, RN, HF, eksperte në shëndetësi: anëtare

5. Xhavit Lipaj MAS, menaxher në shëndetësi, CEO: anëtar

Falenderojmë të gjithë mjekët pjesëmarrës në konferencë dhe referentët për prezantimet e tyre shkencore mbi ”LONG-COVID”:

1. Prof. Dr. Fadil Çitaku-CEO i Akademisë së Lidershipit Shkencat Zvicër-Zvicër

2. Bernarda Radoncic -Kryetare AMFE-Danimark, Specialiste Bioteknologjisë

3. Dr. Aurora Dollenberg-Presidente AMFE, Specialiste për Mjekësinë Emergjente dhe Familjare, Psikoterapiste

4. Prof.Rexhep Gashi– Vice Chair of ´Instituti për Avancim Kombëtar IPAK

5. Dr. Gazmend Berisha, AMFE-International Board, Specialist of Anesthesy

6. Xhavit Lipaj -Intensiv Care Specialist

Presidentja e Federatës zonja Dollenberg falenderoi për mbështetje dhe motivim të gjithë pjesëmarrësit në Konferencë që edhe në Zvicër, Federata e shtriu aktivitetin e vet! Një falenderim i veçantë shkon për të gjithë anëtarët e Shoqatës së Shqiptarëve” Vatra”-Zvicër me kryetar Lulzim A Krasniqi, të cilët perfomuan shkëlqyeshëm në skenë dhe paraqitën një darkë me ushqime tradicionale për pjesëmarrësit në konferencë! Falenderojmë përzemërsisht Grupin Valltar “Arbëresha” për shfaqjen artistike të tyre dhe Asamblen “Trojet”- Kryetar Zeqë Gashi për mbështetjen organizative e gatishmerine e bashkepunimit afatgjate.

Një falenderim të veçantë do e bëj edhe për pianistën me renome botërore Prof. Lule Elezi, gazetarën e moderatoren e Konferences Alketa Gashi Fazliu si dhe fotografit Z. Fidan Saini për regjistrimin e këtij aktivitetit!

Në fjalën e saj përmbyllëse zonja Dollenberg, presidente e Federatës së Mjekëve Shqiptar në Europë, përgëzoi kryesinë e zgjedhur për vitin akademik 2023/2024 me punë të mbarë dhe suksese!

Me një kolazh fotosh ju ofrojmë atmosferën e konferencës në Zvicër

AMFE: “We make Medicine”

www.amfe-federation.eu

Pellumb Kulla/

Ti nuk ke asnjë meritë, nuk je përpjekur ta arrish atë, bile as nuk je lutur që të të krijohet ajo mundësi… Është thjesht një rastësi dhe je i përkëdhelur i fatit…

Pikërisht kjo ka ndodhur me mua në marrëdhënie me Shënjtoren Nënë Terezë.

U vendosa në Nju Jork me shërbim diplomatik dhe u lumturova kur mësova se Nëna e shenjtë aty kish disa rezidenca për Motrat e Urdhërit të saj dhe ajo vetë banonte aty gjatë një pjese të konsiderueshme të vitit.

Takimin e parë me të, e pata në një nga vendqendrimet e saj në Manhattan. Shoqërohesha nga ime shoqe Xhuljeta dhe kaluam orë të këndshme me Zonjën e rrallë, që teksa kalojnë vitet, bëjnë atë takim të na duket nga ata që t’i sjell vetëm ëndrra. Ajo na priti së bashku me njërën nga motrat e Urdhrit, Jeanette Petry, që edhe më pas nuk e ndau kurrë nga vetja, në të gjitha rastet që u takuam. Nëna e madhe sillej me ne me mjaft dhembshuri, dhe na ngjante sikur dukej e lumtur që takohej mbas shumë vitesh ndarjeje me fëmijët e saj.

Më pas, me kërkesën e të ndjerit Pjetër Arbnori, patëm rast të ishim përsëri në shoqërinë e saj të magjishme. Sodisja me ëndje takimin e dy katolikve të shquar, por me keqardhje, teksa po i postoj këto kujtime nga Tirana, unë nuk i kam me vete ato fotografi.

E mira Jeanette bashkonte kënaqësitë e bashkatdhetarëve me ato të vetë Zonjës së shenjtë. Ajo i organizoi asaj edhe dy takime të tjera, njërin me stafin e gazetës shqiptaro amerikane Illyria dhe një tjetër me fëmijët e diplomatëve të misionit që përfaqësonte vendin tonë në OKB. Të dy takimet jam i sigurt se kanë mbetur të paharruar, për gazetarët dhe për fëmijët fatlumë, siç kanë mbetur edhe për mua që i sodisja nga afër.

Teksa shërbimi im në Nju Jork po përfundonte dhe Nënë Tereza po përgatitej për fluturimin e saj në Qiell, pata me të edhe një takim tjetër. Këtë radhë ai ishte vetëm telefonik.

Nëna ndodhej në Kalkuta, dhe lëngonte në shtratin e saj. Ishin muajt kur Shqipëria përjetonte vitin e zi 1997.

Motra Petry, erdhi një ditë më parë në zyrën time dhe më njoftoi se Nënë Tereza ndiqte me shqetësim ngjarjet tronditëse në Shqipëri. Shenjtorja e ardhshme, ndihej e sëmurë rëndë në atë qytet të Indisë, por kishte shfaqur dëshirën që të bënte një bisedë telefonike dhe të lëshonte një mesazh për popullin shqiptar. Ishte një mesazh që dallohej për preokupacionin e thellë dhe nënvizonte lutjet e përditëshme të saj dhe të Motrave të Urdhrit për popullin tonë. Ia përcolla atypëraty Tiranës dhe e pashë atë të pasqyruar menjëherë nga Agjensia Telegrafike Shqiptare dhe gazetat kryesore.

Biseda u bë më 16 mars 1997.

Të nesërmen unë i dërgova Nënës së mirë një letër, në të cilën e njoftoja për përcjelljen, falenderimet e shumta dhe urimet që i shkonin për shëndetin e saj. Dhe e mbyllja letrën duke thënë:

“Faleminderit që luteni për ne, Nënë! Zoti do t’Ju dëgjojë, sepse Lutja Juaj di rrugën më të shkurtër për tek Ai.”

Në shtator të po atij viti Nëna Terezë shkoi pranë Zotit.

Teksa unë, deri sa të mbyll sytë, takimet me të më bëjnë të ndihem se jam nga shqiptarët më të lumtur dhe më të pasur.

Gjithsesi nga ata më me fat, po se po!…