Featured – Page 111 – Dielli

LENDITA MUSLIU, NJË SHQIPTARE PËR BUNDESTAGUN GJERMAN

July 1, 2021 by dgreca

Lendita Musliu kandidate për Bundestagun Gjerman, në një rrëfim ekskluziv dhënë gazetarit Sokol Paja, për gazetën DIELLI, Organ i Federatës Panshqiptare të Amerikës VATRA, New York, shpalos platformën e saj politike, edukimin dhe formimin profesional, angazhimin në Partinë e Gjelbër Gjermane, kandidimin për Bundestag dhe mbi të gjitha nevojën e angazhimit dhe përfaqësimit të shqiptarëve në skenën politike gjermane.

NGA LUGINA E PRESHEVËS DREJTË BUNDESTAGUT GJERMAN

Kam lindur në Luginën e Preshëvës dhe jam rritur dhe shkolluar në Mynih të Gjermanisë. Në Mynih kam kryer shkollen fillore, të mesmen dhe studimet universitare. Kam studiuar Juridikun dhe Ekonominë e lartë. Babi është nga Konculi i Bujanocit e nëna nga komuna e Kamenicës në Kosovë. Babi im është rritur jetim dhe kishte jetën shumë të vështirë, babi ishte ende pa lindur kur ja pushkatuan partizanët serbë e bullgarë gjyshin dhe vëllain e gjyshit në vitin 1944-1945 në përleshje me shqiptarët. Gjyshi ishte vetëm 35 vjeç. Babi im në moshë shumë të re udhëtoi në vitin 1970 drejtë Gjermanisë për një jetë më të mirë. Familja ime ka qenë gjithmonë në fokus të sulmeve prej serbëve, sepse kanë luftuar për të drejtat e shqiptarëve në Kosovë dhe organizuan Demostrata për shumë vite me radhë. Ne ishim target i sulmeve të njëpasnjëshme prej serbëve. Viteve 80-të shënuan dhe arrestimin e shumë familjarëve të mi si djemtë e axhës dhe të hallave të mia. Për ne ishte shumë e vështirë dhe me kosto të madhe përplasja me serbët.

FORMIMI PROFESIONAL DHE POLITIK

Politika që nga koha e fëmijërisë më ka pëlqyer dhe intriguar shumë. Angazhimi im politik dhe qytetar e atdhetar fillon që në moshën 14 vjeçare ku kam organizuar demostrata të ndyshme, por edhe kam marrë pjesë aktive në to. Lufta e Kosovës më ka bërë të interesohem për politikë, interes kombëtar dhe aktivizëm qytetar edhe pse kam qenë në një moshë shumë të re. Si studente kam punuar në Komunën e Mynihut, në fushën e integrimit dhe emigrimit, aty kam mësuar shumë dhe jam shumë e lumtur që kam pasur mundësinë të jem pjesë e Komunës së Mynihut, një eksperiencë që më ka rritur shumë profesionalisht. Prej aty kam filluar politikën aktive qytetare dhe kam marrë pjesë në grupe punuese të Partisë së Gjelbert në Mynih. Kjo parti është partia e parë në Mynih dhe e dyta në Landin e Bavarisë. Fillova të organizoj takime politike për Kosovën e gjithë Shqiptarinë, dhe organizova për një delegacion gjerman vizitën në Shqipëri e Kosovë, për mua ishte një ndër organizimet më të preferuar, sepse ishte diçka shumë e mirë ti njohin shqiptarët nga afër dhe ti takojnë drejtëpërdrejtë, për ta kuptuar se shqiptarët janë në mes të Evropës dhe janë shumë të kufizuar në Evropë. Një komunikim ndërkulturor dhe shkëmbim vlerash, përvojash, kulturash dhe projektesh të ndërsjellta.

NJË SHQIPTARE NË PARTINË E GJELBËRT NË GJERMANI

Partia e Gjelbër promovon vlera intelektuale, personalitete me integritet të lartë dhe profesionistë të spikatur në të gjitha fushat. Aty ndjehem shumë e mirëseardhur dhe rehat. Aty nuk dallojnë asnjë antar/e të partisë, pati post ose nuk pati post, të gjithë kanë mundësinë ta shprehin mendimin e tyre dhe të bashkëpunojnë së bashku për të mirën e popullit, nuk i dallon asnjë njeri nga vjen dhe si duket. Punon shumë per Emigrimin e Integrimin e të huajve dhe ju jep mundësi të shumta. Fokusi im për momentin: Emigrimi, Intergimi, Politika Sociale, Ekstremizmi i djathtë, Feminizem e Barazi, të drejtat e njeriut, klima, mbrojtja e mjedisit, Politika për Zhvillim, përkrahja sociale dhe ndihma për patriotët e mi shqiptarë në çdo drejtim. Fushata ime konsiston në disa drejtime. Së pari kam filluar të organizoj çdo natë nga një temë që kam por edhe po i ndajmë me koleg/e tema të ndryshme, bashkëbisedime, moderime, shkëmbime idesh, eksperiencash dhe nismash konrete. Po bëjmë gjithashtu edhe në media sociale, më shumë të fokusohen, por edhe Shoqata Lokale këtu ku banoj kanë filluar të organizojnë shumë fushata të ndryshme sepse deri më tani nuk kemi pasur të drejtë të takohemi Live por vetëm në Zoom. Çlirimi nga pandemia na ka mundësuar takime të shpeshta, takime intensive dhe konkrete me votues, me personalitete lokale dhe mbi të gjitha me patriotët e mi që po më mbështesin maksimalisht në këtë fushatë.

SHQIPTARËT SI FAKTOR NË ZGJEDHJE

Afrimi në Partinë e Gjelbërt të profesionistëve të të gjitha fushave, promovimi i talenteve dhe specialistëve në fusha të veçanta dhe të përgjithshme, synoj të organozoj shumë aktivitete për të rinjtë dhe të rejat por edhe të jem ajo si Rol Model për të gjithë të rejat e të rinjtë shqiptarë në Evropë. Plani im është që të kem në çdo Komunë, Land apo Bundestag të Gjermanisë nga një Shqiptar apo Shqiptare. Slogani im është: Gati, kur të jeni edhe ju. Shqiptarët janë një faktor shumë i rëndësishëm jo vetëm në Mynih, por në të gjithë Bavarinë. Votuesit shqiptarë pritet të bëjnë një diferencë të madhe në këto zgjedhje. Aktivizimi politik i shqiptarëve ka ardhur gjithnjë e në rritje vitet e fundit. Ne si grup shqiptarësh dhe intelektualësh kemi formuar një grupim, rrjet politik DANPE (Deutsch – Albanisches Netzwerk fur Politisches Engagement) me synim lidhjen e vendeve shqipfolëse, trojeve tona me skenën politike gjermane dhe të ndikojmë politikisht vendimmarrjen lokale dhe qëndrore në Gjermani ku jetojnë, veprojnë e punojnë mbi gjysmë milioni shqiptarë. Në këtë rrjet politik në Gjermani janë përfshirë shqiptarët më të suksesshëm në shtetin Gjerman, ku synimi i këtij rrjeti politik është integrimi i shqiptarëve dhe profesionistëve në Gjermani.

MOTOJA NË JETË, SLOGANI NË POLITIKË

Ti mundesh dhe ndryshimi fillon gjithmonë nga ty. Pretendimi im se të gjithë njerëzit që ndajnë vlerat dhe qëllimet tona të gjelbërta kanë mundësinë të kontribuojnë në mënyrë të barabartë në parti dhe të përfaqësojnë interesat e tyre atje – pa pengesa, ose paragjykime. Duke vepruar kështu, ne mbështetemi në një gamë të gjerë të përvojës biografike dhe perspektivave të ndryshme në mënyrë që të gjejmë përgjigje gjithëpërfshirëse për palën në pyetjet e ardhshme që prekin ne si shoqëri. Jo të gjithë kanë të njëjtat mundësi dhe mundësi për pjesëmarrje politike, prandaj ne si shoqëri duhet të plotësojmë statutin tonë të diversitetit në jetë. Ndryshimi vjen prej secilit nga ne. Kur shqiptarët bëhen bashkë, korrin suksese historike. Besimi te kombi ynë, vendi ku rriten profesionalisht dhe shpirtërisht, do të na bëjë më të fortë në përballimin e sfidave që ndeshemi përditë.

Vazhdimi i ëndërrës Amerikane që nisi në Kosovë

July 1, 2021 by dgreca

NGA RESMI ÇORBAXHI-ALBANY-NEW YORK/

Sara Thaqin e takova rastësisht duke ndjekur një takim në Rensselaer Polytechnic Insitute. Ështe vetëm 16 vjeç, nxënëse e shkëlqyer e vitit të tretë në shkollën e mesme Cohos, Albany NY. Rezultatet e saj kanë tërhequr vëmendjen e shumë Universiteteve dhe Instituteve në shtetin e NY dhe shtetet e tjera, që kanë nxituar ta ftojnë për të vazhduar studimet duke i ofruar edhe bursë të plotë. Për të ishte suprizë ftesa e bërë nga ky Institut, një nga më të mirët e Amerikës, ku mbi 90% e studentëve në përfundim të studimeve fillojnë menjëherë pune. Sara ishte një prej katërmbëdhjetë kandidatëve të seleksionuar për të vazhduar studimet, por vetëm për njerin prej tyre kishte një bursë të plotë.. Përveç rezultateve, një studim i saj qe kishte tërhequar vëmendjen e shumë specialistëve cardiologe dhe studiuesve të mjëkesise dhe sportit. Ky studim ishte objekt i një debati midis pedagogëve dhe shkencëtarëve nga gjithë Amerika. Për shkak te Covid 19 ai u zhvillua on-line ku pati shumë pyetje të cilave iu përgjegj Sara pa lënë shtigje dyshimi per ato qe thoshte. U befasua kur dëgjoi emrin e saj ndër më të preferuarit e Institutit. Një befasi ka qenë edhe për prindërit e saj Shefqet Thaqi dhe Myrvete Berisha. Mes kandidatëve të përzgjedhur ishte ajo dhe fituesja e bursës për të vazhduar studimet e cila kalon shifrën e 120 mijë dollarëve. Babai i saj Shefqeti, ka qenë mjek në klinikën ortopedike Prishtinë, por rrugën e tij si mjek e kishte filluar në mal ende pa mbaruar studimet. Tani punon në Albany Medical Center ku e duan të gjithë.

Në Amërikë kanë ardhur në fillim të 2007. Jëton në Albany, të cilën ë shëh si një copëz vëndlindjë, jo vëtëm nga përngjasaimi i ëmrit, por ëdhë sëpsë ndihët mirë mës komunitëtit të shqiptarëvë. Është kjo arsyëja që kohën ë lirë ë harxhon nën shoqërinë e tyre. Nëpër pavione, sa dëgjon një fjalë shqip, mban këmbët dhë pyët; A jëni ju shqiptarë? Po jëmi vëllëzër, unë jam nga Kosova. Këmi ardhur nga Albania në Albany – qësh ai dhë shton; nësë këni nëvojë për mua, më gjëni në pavionin ë kardiologjisë. Një kafë më doktor Shëfqëtin jo vëtëm të bën mirë por edhe të shlodh. Tregon se ka qenë student në fillim të vitit 1998, kur Kosova kishte nevojë për të më shumë në mal së në auditorët ë mjëkësisë. Iu bashkangjit forcave të UÇK se në zonën operative të Gollakut dhe Llapit duke shërbyer për disa muaj në front në zonën operative të Pashtrikut dhe me pas në spitalet e ngritura për UÇK-në. Aty iu përvësh punës, jashtë klinikave mjekësore e sallave sterile duke u sherbyer jo vetem te semureve, por edhe të plagosurve që luftonin mes jetës dhe vdekjes. Kështu do te vazhdontë dëri në perfundim te luftes kur erdhi lajmi i fitores. Atë ditë Shefqeti nuk fliste dot. Emoçionet ia kishin prerë në mes buzëqëshjen, fjalët.. I dukej çudi, pa e besuar as vetë që ëndrra e jetuar në dekada dhe tregimet e të parëvë të bëhëshin rëalitët. Në shtëpi kthëhëj si ushtar i UÇK së, si qytëtar që kishtë “firmosur” më pushkë rëalizimin ë ëndrrës së pavarësisë. Çfarë donte më shumë. Hyri në shtëpi dukë thënë: Falëmindërit Amërikës së Klintonit, falëmindërit Europes, dhe forcave të NATO-s. Dhe shpirtrat e rënë tani ishin të qëtë.

Si ërdhët në Amërikë?

Si erdhëm? Ka qënë vëndimi më i vështirë që kemi marrë në jetën tonë. Një mbrëmjë jam kthyër vonë në shtëpi. Nuk më kujtohet saktësisht çfarë ka pasur në spital por e di që ka qenë ditë intensive. Bashkëshortja, Myrvetja, akoma nuk kishte rënë. Mendova se vajza jonë Sara, do të ishte pa qejf, pasi ka qenë edhe sezon gripi. Por jo. Kur u ula në tavolinë më zuri syri një zarf jo të zakonshëm me adresë; Myrvete Berisha!

Çfarë është kjo?

Është në anglisht, njoftohemi se mund të nisim një jetë të re në Perëndim. Njoftim i papritur. Kishim plane të tjera, e ai zarf na i bëri lëmsh të gjitha. Kishim mbaruar të dy Fakultetin e Mjekësisë, kishim kryer specializime dhe kishim filluar karierën. Dilemë e madhe. Por edhe idea për të provuar një ekspëriëncë të re përtej oqeanit, sidomos në Amerikë, e cila për ne ka qëne ëndërr, na joshte. Vendosëm ta provonim. Të jem i sinqertë,nuk gabuam përsa i takon anës profesionale, por ama vetëm fizikisht jemi këtu, pasi mendja dhe shpirti ynë është atje, në Kosovë. Është e çuditëshme, të njëjtën ndjenjë kanë edhe fëmijët. Sara po e po, pasi ka lindur atje, por edhe Drini dhe Alina që flasin shqip megjithëse kanë lindur këtu. Vajza e madhe, Sara kur kemi ardhur ka qenë tre vjeç. Zgjohej në mëngjez dhe kërkonte gjyshërit, na pyeste për vende dhe të afërm, që kishim lenë atje. Edhe sot ka të njëjtën ndjenjë. Nuk ka rendësi nëse ne jemi në shtëpi apo vetëm fëmijët për në gjuhë e parë është shqipja. Njohurite megjithëse jo të plota të gjuhës angleze dhe profesioni na dhanë mundësinë të fillonim punë ne CFDS ( Center of Disability Service) dhe të përgatiteshim për hapat e tjera të aspektit profesional. Nuk do të ishim këta që jemi pa ndihmën e miqve, shokëve dhe shqiptarëve të tjerë, të cilët nuk i kishim njohur më parë por na u bënë të dashur si motra dhe vëllezër rritur së bashku. Qendron pak dhe vazhdon të mendojë që shqiptarët pamvarësisht ku jetojnë janë po aq të lidhur si në atë kohë kur hapen kufijtë për të pritur vëllezrit kosovarë.

Kur dikush thote që shqiptarët emigrantë kanë ndryshuar ai kërcen dhe thotë; Kudo gjen njerëz të mirë dhë të ligj, shqiptarët nuk kanë ndryshuar, ka ndryshuar vetëm vendi ku ata jetojnë. E kanë kohën të kufizuar, kërkojnë një jetë më të mirë dhe pak u mbetet kohë të merren me të tjeret. Ketu koha eshte me e shtrenjte se dollari – qesh ai dhe sjell me dhjetra shembuj si ingranohen shqiptaret me jeten amerikane. Idhull per te megjithese nuk e njeh eshte mjeku kardiolog nga Kosova, Man Çelaj. Ndihet krenar dhe nuk mund të heshte kur fotoja e Man Çelajt, në ditët më të vështira të Covid 19, pushtoi “Times Square” Manhaten. Është shqiptar – krenohej sa herë që zihej në gojë emri i tij midis kolegëve. Shqiptarët nuk janë më të viteve të para, ku prisnin të fillonin punë si pastrues dhe pjatalarës. Shembull sjell spitalin ku punon, Albany Medical Center, qendra më e madhe shëndetsore në këtë zonë. Janë dhjetëmijë puntorë që punojnë aty e midis tyre gjen shqiptarë mjeke, infermjerë dhe teknikë si në Radiologji, Cardiorespiratory Service, Cardiologji etj. Më tregoi edhe për një vajzë nga Tropoja që ka filluar mjeke ne spital. E quajnë Grenita Gjuriqi. Në takimin e parë nuk ishte nevoja të pyesnin njeri tjetrin. Vetëm sa panë kartat e identitet të njeri tjetrit qeshën dhe folën shqip. Me pasion te flet edhe Alban Shuklen, djalin nga Berati, qe ne Neurology e njohin të gjithë si specialist i EEG. Shpesh herë mjekët kërkojnë edhe opinionin e tij në përcaktimin e diagnozës. A nuk duhet te ndihesh krenar? A nuk ndihesh mire kur shqiptaret respektohen për punën e tyre? Shefqeti flet lirshëm për shqiptarët e tjerë të suksesshëm por shumë pak për familjen e tij. Ajo që mësuam më vonë na befasoi më shumë. Bëhej fjalë për Sarën, vajzën e tij, lindur në Kosove dhe rritur ne Amerike. Megjithëse në vitin e tretë të shkollës së mesme sukseset e saj kanë tërhequr vëmendjen e të gjithëve; mësuesve, studiuesve, universiteteve dhe Instituteve të ndryshëm të cilët janë vënë në gjurmime të punimeve të saj. Po kush eshtë Sara? Në komunitetin shqiptar por edhe banorët e tjerë në Cohos, Albany, sapo të pyesësh për të, të përgjigjen; Sara, ah po është ajo vajza nga Kosova, më e mira e studenteve. Tre herë emri i saj është skalitur në listën “Honory Student” të Presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikes. Prindërit e saj kujtojnë ditën e parë të shkollës dhe ditët në vijim. Më e vogla, më e ndrojtura në shkollën fillore ku anglishtja ishte gjuhë e dytë për të pasi në shtëpi flitej vetëm shqip. I kuptontë të gjitha dhe ndjente vështirësi në të shprehur, por kjo nuk e pengonte atë të ishte e saktë. Vlerësimet plus veç maksimales u shpërblyen me një suprizë të bukur për prindërit e saj. Në një takim solemn Sara prezantohët si fituese e cmimit “President Award” për rezultatet e shkëlqyera në mësime. Prindërit e saj Shefqeti dhe Myrvetja nuk e kishin menduar që vajza e tyre do ti bënte krenarë duke u vlerësuar nga Presidenti Obama. Edhe dy herë të tjera, në shkollën tetëvjeçare dhe atë të mesme emri i Sara Thaqit do të ishte në listën e Presidetit të Amerikës. Nder që i bën nder cdo emigranti shqiptar në Amerikë. Por Sara nuk ishte fiksuar pas titujve të nderit, as pas podiumeve të më të mirëve. Punonte sitematikisht duke u antarësuar ne “National Honor Society” ne 2017 dhe 2020, ku përzgjidheshin studentët mbi bazën e rezultateve, lidershipit dhe karakterit. E vlerësuar në matematikë dhe shkencat e natyrës rremben një tjetër trofe të rëndësishme “The Gerard Ouiment Memorial Award”. Ende në shkollën e mesme por ajo ka arritur të sigurojë që tani kreditet e nevojshme për një vit universitar. Se çfarë ka në mendje e di vetëm ajo pasi nuk flet shumë. As prindërit e saj. Ajo që dihet është puna dhe frutet e saj. Shefqeti u habit kur një nga mjekët me te mire kardiologe Michael Torsoff ne kardiologjine joinvazive kerkoi te fliste me te. Behej fjale per nje studim te Sares qe kishte rene ne doren e tij. Fjalet e tia te para ishin: A nuk te duket pak e çuditeshme nje hulumtim i tille per nje studente te vitit te trete ne shkollen e mesme?” Ai shtangu. Hijet e dyshimit se ndoshta babi i saj kishte venë dorë në këte punim u hoqën pasi doktor Torosoff takoi dhe bisedoi me Sarën. Studim në fushën e ndikimit të sportit në cardiologji kerkon njohuri të thella në degën e sportit dhe kardiologjisë e megjithatë ajo ia ka dalë mbanë falë studimeve pas mbarimit të detyrimëeve si nxënëse gjimnazi. E takuam dr Torosoff . Sa përmendim emrin e Sarës e kupton qëllimin e vizitës sone. Ai do të thotë;

Nga ta fillojmë?! Sara, si nxënëse, e kompletuar aq sa nuk ke çfarë të shtosh më tepër në rezultatet e saj. Nuk mund të kërkosh më shumë. Studimi i saj, sa interesant aq dhe ndihmës në fushën e sportit. Të impresionon logjika, njohurtitë dhe interpretimi i fakteve të ndjekura. Mos harroni, është vetëm 16 vjeç. Ndoshta një ditë do të jem kolege.. Le tia leme kohes, por ju them vetem nje gje; kenaqesi te punosh me të. Ndjenjë e veçantë.! Ka të drejtë. Është nxënse e vitit të trete ne shkollen e mesme, por kreditet e siguruara nga Sara, jane me shume se nje vit akademik ne Universitet.

Kur dikush e pyet prej nga eshte Sara ajo megjithese e di qe e pyesin per shkollen pergjigjet; Jam shqipatre nga Kosova! Shefqeti nuk flet shume per Saren,as Drinin e Alinen, por jemi te sigurte qe edhe ata do te vazhdojne ne rrugen e nisur nga motra e tyre…

Stephan Lang !. Emri i tij ka lënë gjurmë si aktor. Sa shqipton këtë emër, të vijnë ndërmend filmat “Avator”, “ Death of Salesman”, “Manhunter”, A Few Good Man”, “Wait until Dark” ku ai interpreton në krah të aktorëve të tjerë si Jack Nicolson, Tom Cruise, Demi Moore. Një takim i rastesishem me Shefqetin i beri miq. Miq qe ne takimin e pare. Dukej sikur e njihnin njeri tjetrin prej shume kohesh..Stephani fliste per Kosoven, edhe çeshtjen kosovare sikur te kishte lindur ne Kosove, e ne krahun tjeter Shefqetit nuk i besohej te kishte perballe aktorin dhe protogonistin kryesor te filmit aq te njohur tashme “Avator”. Dukej se ia dinin hallet njeri tjetrit.Aktori impresionohet nga sakrificat e familjes kosovare, sukseset e arritura, nga rezultatet e Sares. Jeta e Shefqetit, sukseset e Sares, jeta e familjes Thaqi lënë gjurmë të thella gjatë takimit. E quajti shembull dhe model arritjen e familjes kosovare. Disa dite më vonë një zarf për familjen Thaqi! Brenda saj disa foto një audioliber i aktorit dhe të gjitha me autografin e tij. Të gjitha me shënimin: Shefqetit, Myrvetes, Sarës, Drinit, Alinës. Me shume dashuri!

Stephan Lang! Mirënjohja më e madhe e tij.

Sakrificat dhe arritjet e kësaj familjeje, shembulli si një ëndërr e nisur ne Kosove që vazhdon të behet realitet në Amerikë. Punën e nisur nga prinderit, Sara do ta çojë më tej, si një ëndërr që vazhdon e hedh themele të sigurta për një brez të ri emigrantesh që ingranohen me traditën dhe kulturën e jetës në Perëndim. Kur mendova se shkrimi ishte gati, ne buletinin informativ të ABC na tërheq vëmendjen emri i Sara Thaqit. Një tjetër sukses per të. I është dorëzuar çertifikata e presidentit Biden që jepet për nxënësit më të mirë në USA, per vitin 2020. Një arsye më teper që vazhdimisht Shefqeti ndihet krenar kur thotë:

Faleminderit Amerikë, për ndihmën e madhe në lirinë e Kosovës, për realizimin e një ëndrre të lindur mes krismash dhe të bërë realitet në vendin ku liria dhe demokracia janë të shenjta!

QEVERIA E KOSOVËS, 100 DITËT E KTHESËS

June 30, 2021 by dgreca

-Mbledhja e 18-të e Qeverisë, prezantohet puna 100 ditore e Qeverisë së Republikës së Kosovës/

-Kryeministri Kurti: Sot janë bërë 100 ditë të Qeverisë që doli si rezultat nga zgjedhjet plebishitare të 14 Shkurtit… Gara jonë është me të ardhmen jo me të kaluarën e këto janë 100 ditët e kthesës drejt zhvillimit/

Gazeta DIELLI nga korrespondenti në Kosovë Behlul Jashari/

PRISHTINË, 30 Qershor 2021/ Qeveria e Republikës së Kosovës, e drejtuar nga Kryeministri Albin Kurti, ka mbajtur sot mbledhjen e 18-të me radhë në të cilën është prezantuar puna 100 ditore e Qeverisë, bazuar në programin qeverisës, të arriturat kryesore dhe vendimet që janë marrë.

“Sot janë bërë 100 ditë të Qeverisë që doli si rezultat nga zgjedhjet plebishitare të 14 Shkurtit dhe unë jam i lumtur që të ndaj me ju progresin që kemi shënuar në këta 3 muaj, por edhe rrugëtimin e rëndësishëm që kemi filluar së bashku. Në këto 100 ditë ne kemi marrë 144 vendime dhe kemi kaluar projektligje e dokumente të rëndësishme, të cilat kanë hedhur bazat për reforma afatgjata dhe themelet për shtet të drejtë e zhvillimor”, tha në fillim Kryeministri Albin Kurti.

Në fjalën hyrëse Kryeministri Kurti para kabinetit qeveritar vlerësoi se suksesin duhet matur jo me sa mirë po qeverisim në krahasim me qeveritë e kaluara, por se sa mirë po qeverisim në krahasim me pritjet e qytetarëve.

“Qytetarët e dinë se qeveritë e mëparshme nuk krahasohen me këtë qeverinë tonë që i ka ministrat e përgatitur e të ditur, të pakorruptuar e të përgjegjshëm. Gara jonë është me të ardhmen jo me të kaluarën e këto janë 100 ditët e kthesës drejt zhvillimit,” tha ai.

Kryeministri Kurti tha se në Politikën e Jashtme kemi filluar reformën në shërbimin diplomatik që mundëson më shumë diplomatë të karrierës në mënyrë që të rrisim cilësinë e përfaqësimit dhe dinjitetin e Republikës.

Kreu i Qeverisë së Kosovës, mes tjerash theksoi edhe:

“- Në këto 100 ditë janë pritur në vizitë Ministri i Jashtëm i Kroacisë Gordan Grliç Radman, Ministri i Jashtëm i Gjermanisë Heiko Maas, Ministri i Jashtëm Grek Nikos Dendias Ministri i Jashtëm i Maqedonisë së Veriut, Bujar Osmani, Ministri i Jashtëm i Italisë Luigi Di Maio.

– Kemi zhvilluar takime bilaterale me krerët e institucioneve të BE-së e NATO-s, Ursula Von Der Leyen, Josep Borrel, me Presidentin e Francës Emanuel Macron, virtualisht me Kancelaren e Gjermanisë Angela Merkel, me shefin e NATO-s, Jens Stoltenberg e të tjerë.”

Në këtë mbledhje, në të cilën u bë prezantimi i punës 100 ditore të Qeverisë, përveç Kryeministrit Kurti, i cili përmbylli fjalën duke thesuar se “Gara jonë është me të ardhmen jo me të kaluarën e këto janë 100 ditët e kthesës drejt zhvillimit”, edhe zëvendëskryeministrat dhe ministrat e resorëve përkatës kanë prezantuar në mënyrë më të detajuar të arriturat kryesore të ministrive, duke vënë në pah një numër të madh vendimesh, marrëveshjesh dhe rezultatesh në fusha të ndryshme.

TRI GJENERATA NË FESTËN E DY SHENJTËVE

June 29, 2021 by dgreca

TRI GJENERATA TË FAMILJES BALAJ NË FESTËN E DY SHENJTËVE, SHËN PJETRIT E SHËN PALIT/

Të hënën e 28 Qershorit, në mjediset luksoz të Royal Regency Hotel në Yonkers New York, tri gjeneratat e Familjes së madhe Balaj ishin mbledhur për të festuar festën e Shën Pjetrit e Shën Palit. Kjo është një festë e shenjtë për besimtarët katolikë, edhe për viset shqiptare. Kisha Katolike e kremton me solemnitet Shën Pjetrin e Shën Palin Apustuj, të cilëve Jezu Krishti u besoi lartësimin e Kishës Katolike. Ajo kremton dy njerëz që u persekutuan për vdekje, shënohet në literaturën kishtare katolike. Shën Pjetri e Shën Pali, para se të ktheheshin në shenjtë, ishin njerëz të zakonshëm; një peshkatar e një çadërpunues. Jeta e tyre përfundoi tragjikisht për shkak të urrejtjes kundër mesazhit që përfaqësonin, mesazh që nuk e mohuan deri në flijim të jetës.

Kisha Katolike e kremton festën e shën Pjetrit e Palit Apostujt çdo 28-29 qershor. Besimtarët u janë mirënjohës Shenjtëve sepse me gjakun e tyre mbijetoi dhe lulëzojë Kisha në shekuj. Dy Shenjtorët-Apostuj janë Pajtorë të qytetit të Romës. Trupi i Shën Pjetrit pushon në paqe në Bazilikën e Vatikanit, ndërsa ai i Shën Palit, në Bazilikën Ostienses në Romë.

Familja e madhe BALAJ,kurrë nuk ka heqë dorë nga festimi i festës së Dy Shenjtëve, edhe në vendlindje, edhe në Kosovë kur u arratisën për t’i shpëtuar përndjekjes komuniste, edhe në Itali ku qëndruan pak kohë, ndërsa në Amerikë festimi ka qenë përherë masiv, me shumë pjesmarrës.

Zef Balaj, që ishtë në krye të festës këtë 28 qershor në Royal Regency, beson fort se fisi Balaj do ta vijojë edhe në brezat e ardhshëm t’i nderojë dhe të lutet për shënjtët. Fisi Kabashi, fis që i përkasin Balajt, e kanë të shenjtën festën dhe besojnë se festa dhe lutjet e ndihmojnë.

Zefi kujton se 70 vite të shkuara, në 28-29 Qershorin e largët të vitit 1951, familja pasi ka kremtuar Shenjtët në vendlindje, në Mëzi të Pukës,edhe pse e rrethuar, ka arritur që ta çajë atë dhe ka marrë rrugën e vështirë të arratisjes. Ai mendon se ishte dhe besimi tek shenjtët që ata si familje, në grup, me të rritur e fëmijë, arritën që të dilnin gjallë nga kufiri me tela me gjemba i Shqipërisë komuniste me ndihmën e grupit të nacionalisëtve që i komandonte Kolë Bib Mirakaj. Madje Zefi, fëmijë 8 vjeçar, në errësirën e natës e humbi përkohësisht familjen gjatë arratisjes, por Zoti, thotë ai- më bashkoi sërish.Ndoshta, mrekullia ndodhi nga që Apostujt e morën në mbrojtjen familjen fisnike.

Festa e 28 Qershorit e organizuar mbrëmjen e së Hënës kishte mbledhë të tri gjeneratat e familjes, pasardhës të të ndjerit Gjelosh Balaj, të Pjetrit, dhe më të voglit të vëllezërve, Zefit. Janë rreth 100 pjesmarrës në këtë festë. Zefi i shoqëruar nga i biri Davidi, nipi Valentini dhe dom Nikolin Pergjini, u urojnë mirëseardhjen.

Davidi si përfaqësues i gjeneratës së dytë, përcjell mesazhin e vazhdimsisë në emër të fisit Balaj dhe ndjehet i gëzuar që të tri gjeneratat e përjetojnë së bashku festën e Shenjëtve.

Dom Nikolini ndez Qiririn dhe bekon darkën. Ai Lutet dhe uron familjen Balaj që festa t’i ndihmojë.

Zef Balaj i drejtohet pjesmarrësve me urimin e përvitshëm, duke shprehur gëzimin dhe shpresën se të tria gjeneratat do të vijojnë ta çojnë më tej traditën e trashëguar.

Përveç familjes së madhe Balaj, miqëve të tyre, të ftuarit e festës, ishim dhe ne tre vatranë: Agim Rexhaj-President nderi i Vatrës, Asllan Bushati-ish nën/kryetar i Vatrës dhe shkruesi i kësaj kronike. Z. Rexhaj na tregoi se ai ka 30 vjet që e ndjek familjen Balaj në festën e Dy shenjtëve dhe ka përjetuar gëzimin e tyre.

Gjatë darkës u servirën ushqime të shumëllojta dhe pije, ndërkohë që të rinjët dhe fëmijët, kërcenin nën ritmin e valleve tradicionale shqiptare!(dg)

KUJTOJMË AT ZEF PLLUMIN, SIMBOLIN E KUJTESËS -PËRBALLË HARRESËS

June 29, 2021 by dgreca

NË DITËN NDËRKOMBËTARE TË KUJTESËS SË VIKTIMAVE TË TORTURAVE, KUJTOJMË AT ZEF PLLUMIN, SIMBOLIN E KUJTESËS – PËRBALLË HARRESËS /Nga Frank Shkreli/

26 Qershori shënoi Ditën Ndërkombëtare të Kombeve të Bashkuara në Mbështetje të Viktimave të Torturës – një ditë kjo kur — anë e mbanë botës — kujtohen e nderohen viktimat e torturës, ndërkohë që të mbijetuarve të torturave në të kaluarën, u ofrohet mbështetje.

Anë e mbanë botës kjo ditë u shënua në mënyra të ndryshme duek filluar nga Organizata e Kombeve të Bashgkuara () dhe nga shtete të ndryshme siç janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës (SHBA). Në një deklaratë me rastin e kësaj dite përkujtimore, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Antonio Gutierrez tha se “Tortura është një praktikë e neveritshme dhe urrejtëse, njëkohësisht edhe një dhunim i dinjitetit njerëzor dhe shkelje e të drejtave të njeriut.”

Ndërsa Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Joe Biden në mesazhin e tij në ditën ndërkombëtare të kujtesës së viktimave të torturës u shpreh se “Tortura kudo dhe kurdoherë që të përdoret, përbën një njollë të zezë në ndërgjegjen tonë morale. Të gjithë ne duhet të dyfishojmë përpjekjet tona për tu dhënë fund një herë e mirë praktikave të tilla jo njerëzore.” Edhe Sekretari Amerikan i Shtetit, Antony J. Blinken në deklaratën e tij në Ditën Ndërkombëtare në Mbështetje të Viktimave të Torturës iu drejtua, shteteve anë e mbanë botës si dhe të gjithë atyre që janë kundër përdorimit të torturave, me këto fjalë: “Sot është një rast që vendet anëtare të Kombeve të Bashkuara, shoqëritë civile dhe individët e interesuar anë e mbanë botës të bashkohen kundër përdorimit të torturave dhe të bëjnë thirrje për zbulimin e të vërtetës, për drejtësi dhe për ndëshkueshmëri për dhunuesit dhe shkelsit e të drejtave të njeriut. Për derisa në botë ekzistojnë të tillë individë që përdorin torturën si mjet ndëshkimi për kundërshtarët, Shtetet e Bashkuara nuk do të heqin dorë nga angazhimi i tyre për ta zhdukur torturën njëherë e mirë”, ka deklaruar kyrediplomati amerikan në mesazhin e tij, në Ditën Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturës.

Ndonëse nuk pashë asnjë lajm në media as deklaratë në lidhje me këtë ditë, nga Tirana dhe Prishtina zyrtare – megjithëse të dy vendet janë ndër vendet më të njohura ku tortura përdorej rregullisht dhe ashpërsisht ndaj kundërshtarëve të regjimit komunist, si në Shqipëri ashtu edhe në Kosovë. Për këtë arsye, modestësisht, me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturës, po kujtoj me pak fjalë, At Zef Pllumin —Frank Shkreli: At Zef Pllumi – Krenaria e Shkrelit dhe Nderi i Kombit | Gazeta Telegraf — i cili për fatin tonë dhe për hir të së vërtetës, “rrnoi për me tregue” për torturat e regjimit komunist të Enver Hoxhës, jo vetëm ndaj tij dhe shumë vëllëzërve të tij françeskanë, por edhe për vuajtjet dhe torturat ndajë përfaqsuesve – kundërshtarë të tjerë të regjimit komunist — më të dalluar të ajkës së Kombit shqiptar të gjysëm shekullit të kaluar.

Po e kujtoj At Zef Pllumin me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturave, sidomos për veprën e tij monumentale, “Rrno Për me Tregue”, me të cilën ka lenë pas një dëshmi të gjallë historike dhe të vërtetën mbi torturat e tmershme të shqiptarit kundër shqiptarit dhe një histori vuajtjesh të pa imagjinueshme të një pjese të madhe të shqiptarëve, nën regjimin komunist të Enver Hoxhës.

Dita Ndërkombëtare e Kujtesës së Viktimave të Torturës është një ditë me rëndësi edhe për shqiptarët. Duke kujtuar këtë ditë fund javën që kaloi, Presidenti Joe Biden, besoj se u shpreh për të gjithë njerëzit vullnet mirë, kur tha se, “Torturat, kudo dhe kurdoherë përbëjnë një njollë të zezë në ndërgjegjen tonë morale…”. Ismail Kadare gjithashtu e ka vlerësuar librin “Rrno për me Tregue” – si një përshkrim të tmershëm të vuajtjeve mizore të ndërmarra nga një regjim i pamëshirshëm kundër një popullësie të pafajashme – si një vepër për të cilën, sipas Kadaresë, “Gjithë shoqëria shqiptare ka nevojë për këtë vepër. Kanë nevojë për të ata që e kanë jetuar atë kohë, e po aq, në mos për më tepër, ata që s’e kanë jetuar. Kanë nevojë të shtypurit e të nëpërkëmburit, e po aq, e mos më tepër, ata që shtypën të tjerët. Kanë nevojë antikomunistët, e po aq, ndoshta më tepër, komunistët. Shkurt për të ka nevojë ndërgjegja jonë”, ka thënë Kadare.

Dua të shtoj se në këtë Ditë Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturës – në mungesë të ndonjë deklarate zyrtare në kujtim të viktimave të torturës në Shqipëri dhe në Kosovë – ia vlen që vepra e At Zef Pllumit të shërbejë si pikënisje për kujtimin e viktimave të torturës komuniste në trojet shqiptare, si një përpjekje e domosdoshme për pajtim kombëtar. Sidomos në këtë periudhë sot, kur jo vetëm indidvidë dhe organizata shtetërore e madje edhe përfaqsues të qeverisë shqiptare kanë bërë deklarata favorizuese për ish- regjimin komunist të Enver Hoxhës, që ka shkaktuar aq shumë vuajtje që përshkruhen me aq hollësi nga At Zef Pllumi – deklarata të zyrtarëve të lartë shqiptarë që, fatkqesisht, duket sikur kanë për qëllim jo vetëm shtrembërimin e fakteve historike, por edhe mohimin e tyre. Madje edhe 30-vjet “post-komunizëm”, At Zef Pllumi nuk u lë të mohoni as të shtrembëroni historinë e vërtetë të vuajtjeve të shqiptarëve nën komunizëm!

“Torturuesit duhet të ndëshkohen për krimet e tyre dhe regjimet të cilat mundësojnë torturat duhet të shemben ose të transformohen”, tha Sekretari i Përgjithëshëm i Kombeve të Bashkuara, Antonio Gutierres, duke shtuar se “Tortura është një krim kundër njerëzimit”. Kombet e Bashkuara e kanë dënuar që në fillim torturën si një nga aktet më të shëmtuara e të liga të njeriut kundër njeriut. Tortura, sipas Kombeve të Bashkuara, ka për qëllim të asgjësojë personalitetin e viktimës, të mohojë dhe të dhunojë dinjitetin ekzistencial të njeriut.

At Zef Pllumi nuk është më midis nesh fizikisht – por është gjithnjë me ne ashtu siç qëndronte gjithmonë — i pamposhtur, shpirtërisht dhe moralisht. Prandaj me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturës, të kujtojmë atë dhe dëshmitë e tija si due vikimat e torturave të ish-regjimit diktatorial komunist – ndër më të egërit e ish-botës komuniste. Ashtuqë nepërmjet dëshmive të tija t’i bashkohemi botës së qytetëruar – të cilët si më sipër, me deklaratat e tyre shënuan këtë ditë për të kujtuar e nderuar mijëra viktima – të gjallë e të vdekur, “heronjë të heshtur” — të regjimit komunist të Enver Hoxhës që humbën jetën nga torturat më çnjerëzore, përballë një qëndrese paqësore. Sidomos sot, 30-vjet “post-komunizëm”, kur heshtja zyrtare për krimet komuniste është mbytëse dhe refuzimi zyrtar i politikës shqiptare për tu përballur me atë të kaluar të errët të historisë kombëtare, ndërkohë që shumica e të mbijetuarve të torturave për të cilat ka dëshmuar At Zef Pllumi në librin e tij monumental, “Rrno për me Tregue”, po vdesin dalngadalë, ndërsa njohuria për “gulagun komunist shqiptar” po zhduket gjithashtu, sidomos në radhët e brezit të ri. Ndoshta ky është edhe objektivi, jo vetëm i përpjekjeve të viteve të fundit për të promovuar “të mirat” dhe “anën pozitive” të ish-regjimit komunist, siç kemi dëgjuar kohët e fundit nga zyrtarët më të lartë të qeverisë dhe të shtetit shqiptar, por edhe i heshtjes së Tiranës zyrtare me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturës.

“Çdo gjë ka stinën e vet, çdo situatë ka një kohë nën qiell; një kohë për të grisur dhe një kohë për të qepur, një kohë për të heshtur dhe një kohë për të folur…” (Dhiata e Vjetër, Predikuesi 3:

Bashkohuni me botën e qytetëruar! Ka ardhur koha për të FOLUR dhe për të kujtuar viktimat e pafajshme të torturave si dhe krimet e komunizmit gjysëm shekullore, në përgjithësi!

. … Disa nga udhëheqsit botëror që shënuan Ditën Ndërkombëtare të Kujtesës së Viktimave të Torturave me 26 qershor, 2021 – Presidenti I Shteteve të Bashkuara, Joe Biden – Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara, Antonio Gutierres dhe Sekretari Amerikan i Shtetit, Antony J. Blinken