Nga Rafael Floqi/

Ka një parim të madh në politikën tonë moderne shqiptare, një parim pothuajse filozofik, që mund të përmblidhet në një fjali të thjeshtë:
“Hajduti i partisë time është hajdut i mirë.”

Madje jo vetëm i mirë.
I dobishëm.
I nevojshëm.
Herë-herë edhe heronj dhe heroina, Robin Hood modernë…

Sepse duhet ta pranojmë: vjedhja është një gjë shumë relative. Nëse e bën kundërshtari, është krim kombëtar. Nëse e bën i yni, është sakrificë administrative.

Të marrim për shembull ato ceremonitë prekëse që organizohen, kur një zyrtar largohet nga detyra. Nëse dikush do të binte nga qielli në atë sallë dhe nuk do të dinte asgjë për akuzat, hetimet apo dosjet, do të mendonte se po përcillej një hero apo heroinë kombëtare. Kujtojmë Lali Erin dhe Belinda Balluken.

Duartrokitje.
Lot.
Fjalime të ngrohta.

Atmosfera ishte aq solemne sa dukej sikur ajo zonjë kishte shpëtuar buxhetin e shtetit nga ndonjë katastrofë financiare, jo sikur kishte kaluar nëpër një stuhi akuzash për tendera dhe miliona euro.

Në rreshtin e parë, disa punonjës të administratës dukeshin të prekur emocionalisht. Disa gra me sy të përlotur, disa burra me fytyra serioze – të gjithë të bindur se po ndodhte një padrejtësi historike.

Sepse në politikë ekziston një ligj i pashkruar: kur bie një ministër i yni, bie një engjëll.

Sigurisht, publiku ka një zakon të keq: lexon lajmet. Dhe ndonjëherë edhe përgjimet.

Por kjo është një çështje teknike. Populli shpesh nuk e kupton kompleksitetin e qeverisjes moderne. Ai sheh vetëm fjalë si “tender”, “miliona euro”, “manipulim”, dhe menjëherë alarmohet.

Ndërsa elita politike e di më mirë.

Ajo e di se tenderat janë si vera: duhet t’i shërbesh tek miqtë e duhur.

Në këto raste, strategjia është e qartë:
mos u merr me akuzat.

Mos u merr me detajet.

Mos u merr me faktet.

Merru me parimet e mëdha.

Flit për drejtësinë.
Flit për reformën.
Flit për demokracinë.

Dhe nëse dikush guxon të pyesë për paratë, përgjigjja është e thjeshtë:

“Çështja është në hetim.”

Kjo është një frazë magjike. Ajo funksionon si një batanije juridike që mbulon gjithçka.

Në fakt, kjo është një nga shpikjet më elegante të politikës shqiptare.

Sepse dikur politikanët përpiqeshin të provonin pafajësinë.
Sot ata kanë arritur në një nivel më të avancuar.

Ata nuk kanë më nevojë të shpjegojnë asgjë.

Sepse publiku, në fund të fundit, nuk është aksioner i shtetit. Ai është thjesht spektator.

Por momenti më prekës mbetet ceremonia e lamtumirës.

Fjalime për arritjet.
Lavdërime për kontributin.
Premtime për vazhdimësinë.

Madje edhe pasardhësi në detyrë shprehet me respekt të thellë për “punën e jashtëzakonshme” të paraardhësit.

Kjo është një traditë e bukur. Një stafete morale.

Njëri largohet nën hetim.
Tjetri merr flamurin.

Dhe gara vazhdon.

Natyrisht, opozita bën zhurmë. Media shkruan. Analistët debatojnë.

Por brenda sistemit ekziston një solidaritet i admirueshëm.

Sepse të gjithë e dinë rregullin themelor:

Sot është radha e tij.
Nesër mund të jetë radha ime.

Prandaj duartrokitjet janë gjithmonë të sinqerta.

Në fund të fundit, politika është edhe një çështje besimi.

Dhe besimi më i madh është ky:
se gjithçka mund të relativizohet.

Moraliteti? Relativ.
Përgjegjësia? Relativ.
Edhe vjedhja? Relativ.

Sepse në momentin që një hajdut shpallet “i yni”, ai transformohet menjëherë në një figurë tjetër.

Ai bëhet:

administrator,
strateg,
vizionar.

Kjo është arsyeja pse ceremonitë e tilla janë kaq emocionuese.

Ato na kujtojnë se politika nuk është vetëm pushtet.

Është edhe art.

Arti i shndërrimit të skandalit në meritë.
Arti i kthimit të akuzës në medalje.
Arti i madh, i përjetshëm, i politikës sonë:

Lavdi hajdutit tonë.

Alketa Burimi Kapaj/

Në historinë e një kombi, rrënjët nuk ruhen vetëm nga luftërat apo nga lavdia e burrave, por nga duart e heshtura që rrisin jetën — nga nënat. Ato janë burimi i parë i gjuhës, i dashurisë dhe i kujtesës. Në zemrën e tyre lind fjala e parë, formohet ndërgjegjja dhe mbillet ndjenja e përkatësisë, Në dashurinë e tyre të pakushtëzuar dhe në sakrificën që i ka shoqëruar ndër shekuj, nënat shqiptare kanë qenë gjithmonë drita që nuk shuhet në vatrat tona. Veçanërisht në diasporë, nëna bëhet ura që lidh brezin e ri me atdheun. Ajo ruan gjuhën në shtëpi, traditën në zemër dhe kujtesën në shpirt. Kjo poezi, e shkruar me rastin e 8 Marsit, është një homazh për nënën shqiptare — si burim i jetës, si dritë e përhershme dhe si themel i identitetit që kalon nga brezi në brez.

Nënat Shqiptare – Dritë e Pashuar

O nënat shqiptare, si ju nuk ka,

heroina të heshtura, fisnike, krenare.

Në zemrën tuaj rreh një diell i rrallë,

që botën me dritën tuaj e mbani gjallë.

Dashuria juaj s’ka fund as kufij,

përqafon çdo dhimbje, shuan trishtim.

Në çdo rrahje zemre me ne udhëton,

në çdo hap me shpirtin tonë frymon.

Mençuria juaj si flakë vezullon,

si hëna e argjendtë që terrin shkrin

dhe natën ndriçon.

Bukuria juaj s’shuhet nga stuhitë,

stolisur me dritë nga shekujt e lashtësisë.

Bujaria juaj s’ka cak, as kufij —

“Plot kemi,” thoni me zemrën e dlirë.

Sofra shqiptare kurrë nuk shteron,

bekuar nga Zoti çdo vatër gëzon.

Sakrificat tuaja — lumenj që vërshojnë,

por ju i sfidoni, i duroni, i kapërceni.

Të palëkundura si lisat qëndroni,

dhe me buzëqeshjen tuaj,

si dielli i mëngjesit,

jetën tonë e zbukuroni.

O nënat shqiptare, si ju nuk ka,

jeni stolia e kësaj toke, lavdia që s’ra.

Lum kush ju ka, o dritë e pashuar —

thesar i çmuar në çdo vatër i uruar.

Qofshi të lumtura në jetë e në mot,

si dielli e paçi jetën, me shpirtin plot.

Alketa Burimi Kapaj është autore dhe poete shqiptare që jeton në Florida, e angazhuar në ruajtjen e gjuhës dhe kulturës shqiptare në diasporë përmes krijimtarisë së saj letrare dhe punës në Shkollën Shqipe Naples.

“Egoja, arroganca dhe avazi i vjetër i klasës politike po pengojnë konsolidimin e shtetit të së drejtës dhe të ardhmen e qytetarëve të Kosovës.”

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Republika e Kosovës, si një shtet i ri me institucione demokratike dhe kushtetuese, po përballet me sfida serioze për konsolidimin e shtetit të së drejtës, një parim thelbësor jo vetëm i të drejtës së brendshme, por edhe i standardeve ndërkombëtare të demokracisë dhe të drejtave të njeriut. Klasa politike aktuale, e karakterizuar nga narcizoidizmi, adoleshenca dhe arroganca, nuk arrin të sigurojë funksionimin e institucioneve në përputhje me ligjin, duke cenuar besimin e qytetarëve dhe legjitimitetin ndërkombëtar të shtetit. Ky fenomen ka pasoja direkte për stabilitetin demokratik, sundimin e ligjit dhe integrimin e vendit në mekanizmat ndërkombëtarë.

1. Narcizoidizmi politik

Narcizoidizmi politik nuk është vetëm një tipar individësh; është një fenomen kulturor-politik që dominon sjelljen e elitës. Ai manifestohet përmes:

Egoizmit të tepruar: vendosja e interesave personale dhe partiake mbi ato kombëtare.

Mungesës së përgjegjësisë: moslidhja e veprimeve politike me pasojat reale për qytetarët.

Mosrespektimit të institucioneve dhe ligjit: institucionet funksionojnë shpesh si instrument i interesave partiake, jo si mekanizma të barabartë dhe të pavarur.

Raste konkrete:

Zgjedhjet e jashtëzakonshme të vitit 2019 – dorëheqja e Kryeministrit dhe bllokimi i Kuvendit treguan se ambiciet personale mund të paralizojnë institucionet e shtetit.

Shkeljet e Kodit Zgjedhor në zgjedhjet lokale të vitit 2021 demonstruan se interesat e partisë shpesh e vënë interesin qytetar në plan të dytë.

2. Adoleshenca politike

Adoleshenca politike reflekton mungesën e pjekurisë institucionale dhe vendimmarrëse:

Vendimet shpesh janë emocionale dhe të nxituara, jo strategjike.

Dialogu institucional shpesh kthehet në konfrontime personale, duke penguar reformat e domosdoshme.

Pamundësia për të marrë përgjegjësi reale ndalon konsolidimin e shtetit të së drejtës.

Raste konkrete:

Mocioni i mosbesimit në vitin 2017 – vendime të nxituara dhe akuza personale mbi çështje strategjike.

Përplasjet për zgjedhjen e Presidentit në vitin 2025 treguan mungesë gatishmërie për kompromis dhe dialog institucional, duke paralizuar vendimmarrjen kushtetuese.

3. Arroganca politike

Arroganca politike shfaqet kur liderët mendojnë se ata e dinë më mirë për qytetarët, edhe kur realiteti tregon të kundërt. Shpesh kjo shfaqet si paraqitje se dinë atë që nuk dinë, dhe kur qytetarët dhe partnerët ndërkombëtarë e kuptojnë se klasa politike nuk po di, ajo vazhdon me avazin e vjetër, duke injoruar gabimet dhe sugjerimet për përmirësim.

Ky qëndrim është i turpshëm dhe shumë i dëmshëm për një shtet që synon të jetë funksional dhe i bazuar mbi sundimin e ligjit, siç kërkohet edhe nga standardet e Këshillit të Evropës dhe Kombeve të Bashkuara.

Minon bashkëpunimin dhe konsensusin në Kuvend dhe qeveri.

Rrit distancën mes institucioneve dhe qytetarëve.

Pengon konsolidimin e shtetit të së drejtës dhe zbatimin e ligjit në mënyrë të barabartë.

Raste konkrete:

Reformat gjyqësore 2020–2023 – refuzimi i dialogut me opozitën dhe partnerët ndërkombëtarë, duke mbajtur “avazin e vjetër”.

Ligji i Prokurorisë Speciale – arroganca politike pengoi implementimin e standardeve ndërkombëtare për drejtësi dhe llogaridhënie.

4. Pasojat për qytetarët dhe shtetin

Ligji nuk zbatohet në mënyrë të barabartë, duke cenuar parimin e barazisë para ligjit, bazë e çdo demokracie të konsoliduar.

Besimi i qytetarëve te institucionet bie ndjeshëm, duke dëmtuar legjitimitetin kushtetues dhe ndërkombëtar.

Korrupsioni dhe nepotizmi lulëzojnë, duke cenuar standardet e transparencës dhe llogaridhënies të rekomanduara nga institucionet ndërkombëtare.

Stabiliteti demokratik dhe zhvillimi ekonomik pengohen rëndë.

Kur politika dominohet nga narcizoidizmi, adoleshenca dhe arroganca, shteti i së drejtës mbetet një ideal i brishtë dhe çdo përpjekje për konsolidim institucional has në pengesa egoiste dhe të papjekura.

5. Rrugët e daljes

Kosova ka nevojë për një ndryshim thelbësor institucional dhe kulturor:

Liderë që vendosin interesin publik mbi egoizmin dhe arrogancën politike.

Institucione të pavarura dhe funksionale, të mbrojtura nga ndikimi politik.

Kulturë politike që nxit dialog, konsensus dhe përgjegjësi ligjore, në përputhje me Kushtetutën e Kosovës dhe standardet ndërkombëtare të demokracisë.

Vetëm kështu mund të ndërtohet një shtet i fortë dhe i drejtë, ku sundimi i ligjit nuk është një formulë e zbrazët, por realitet i përditshëm.

Narcizoidizmi, adoleshenca dhe arroganca politike, e shoqëruar me avazin e vjetër që klasa politike nuk pranon ta ndryshojë, janë pengesat kryesore për konsolidimin e shtetit të së drejtës në Kosovë. Vetëm një klasë politike e përgjegjshme, e pjekur dhe e gatshme për kompromis, e udhëhequr nga parimet kushtetuese dhe standardet ndërkombëtare, mund të rikthejë besimin e qytetarëve dhe të garantojë zhvillim dhe stabilitet për të ardhmen.

New York, më 28 shkurt 2026

I nderuari Kryeministër,
I nderuari z. Albin Kurti,

Po ju drejtohem si një përkrahës i palëkundur i juaji dhe si një veprimtar i angazhuar për çështjen kombëtare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Mbështetja ime, si dhe ajo e shumë kolegëve të mi në Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikane dhe më gjerë, bazohet në bindjen e fortë se ju përfaqësoni interesin shtetëror dhe integritetin politik të Republikës së Kosovës.

Sot, më shumë se kurrë, Kosova ka nevojë për unitet në qeverisjen e shtetit. Populli ju ka dhënë besimin për të udhëhequr qeverinë, ndërsa znj. Vjosa Osmani gëzon mbështetje të gjerë për postin e Presidentes. Ky konfigurim institucional është rezultat i vullnetit të qytetarëve dhe duhet respektuar si i tillë.

Çdo mospajtim i mundshëm është pjesë normale e qeverisjes demokratike, por qytetarët presin që ato të trajtohen me maturi, në mënyrë konstruktive dhe brenda kornizës institucionale.

Çdo përçarje ndërmjet jush do ta dëmtonte drejtpërdrejt stabilitetin e vendit dhe do t’u shërbente kundërshtarëve të shtetit të Kosovës. Historia na ka mësuar se momentet e brishta kërkojnë lidership të matur, jo tensione të panevojshme.

Shpresoj që do të gjeni një zgjidhje për ruajtjen e unitetit institucional dhe për vazhdimësinë e stabilitetit politik. Zgjedhjet e parakohshme do të ishin të dëmshme dhe një hap prapa në konsolidimin demokratik. 

Në këtë moment nuk shoh asnjë kandidat që i plotëson kushtet qoftë edhe për së afërmi sa Presidentja Osmani. Kushdo që bojkoton rizgjedhjen e saj dhe shkakton mbajtjen e zgjedhjeve të reja do të ndëshkohet nga vota e popullit.

Populli pret vendime të mëdha nga liderë të mëdhenj në momente vendimtare. Ky është një nga ato momente.

Jam i bindur se vendimet që do të merrni do të jenë në funksion të stabilitetit, unitetit dhe të ardhmes afatgjatë të Republikës së Kosovës.

Me respekt të veçantë,
Agim Aliçkaj
Drejtor Ekzekutiv i
Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane

Poezi humoristike nga Rafael Floqi

Gjyshi dhe nipi dhe Shën Valentini

Në oborr nën hardhinë e vjetër,
ku dielli pi kafe tok me pulat,
nipçja me flokë si antenë Wi-Fi
i flet gjyshit me zë të ndryshuar.

— Gjysh, a e di ç’ është Shën Valentini?

Gjyshi kruan mustaqen si bari i korrikut,
hedh sytë nga mali, pastaj nga dhia,
dhe thotë me qetësi si gjeli majë furrikut:

— More bir, unë e di Shën Gjergjin,
di edhe Shën Kollin, dhe Shën Ndreun
po ky Valentini nga cili katund e kemi?

— Është dita e dashurisë! I tha nipçja
Dërgojmë zemra, lule, çokollata,
bëjmë “story”, “likes” “pëlqime”…
E gjyshi qeshi e tha se në kohën time:

— Ah, dashuria! Pse s’e the qysh  në fillim?
Dashurinë e kam pas komshie.
Valentinin jo nuk kam njohur, por atë
me isharet shihja tek arën prashiste .

— Po si e prashit dashurinë, o gjysh?

— Me djersë, e mall zemre mor djalë.
Me bukë të ndarë përgjysmë.
Me një shall të thurur pёr një natë
kur bora si sheqer i zbardhte çatisë.

Nipi tund telefonin:

— Po dhurata, bëje mor gjysh?
Zemra kadifeje, arusha me fjongo?

Gjyshi nga dritarja sheh gjyshen,
që si dirigjente tund tepsinë:

— Dhurata? Ja i çova një herë një torbë miell,
Ajo ma ktheu me byrek gjithë gjalpë.
E kwsaj i thoni ju sot “ emoxhi”.
Ne i thoshim një kohe  “e moj xhan”

Nipi qesh:— Po mesazh dashurie i ke dërguar ?
— Kam dërguar, more! E s’kam brenga
I thosha: “Mos harro të mjelësh lopën.”
Në atë fjali fshihej e gjithë kënga.

Nipi ngul këmbë:

— Pra ju s’e festonit Shën Valentinin?

Gjyshi merr frymë thellë me zor,
e tha si të mbillte një lule në kraharor:

— Bir, dashuria s’ka kalendar.
Ajo është si zjarri në behar :
po s’e ushqeve çdo ditë, në oxhak
ftohet që në prill pak nga pak.

Pastaj shtoi me sy që disi tinzar:
Nëse Valentini s’i di këto punë me zarar,
le të vijë një gotë raki me mu të pijë.
T’ja tregoj unë se çdo me thanë dashni

Nipi bën një “selfie” me gjyshin,
e poston me shkrimin:
“#DashuriVintage”.

E gjyshi s’e di se ç’është hashtagu,
po di si nga afër dhe në sy së largu
ta mbajë shtrënguar dorën e gjyshes,
si buka e fundit në sofrën e mëdyshjes.

Dhe në mbrëmje, pa zemra  plastike,
pa fjongo e pa drita të mëdha neon,
në shtëpinë e vogël ndizet oxhaku
Dhe Shën Valentini, troket gjithmonë.

Kartolina e Zemrës

Në mëngjesin me erë çokollate,
vajza pesë vjeçe me bishtaleca si presje,
mban në dorë një kartolinë të kuqe
sa një mollë e vogël, e turpshme.

— Mami…mami…
kujt t’ia jap në kopsht
kartolinën për Shën Valentin?

Mami ndal lugën në ajër,
si një aeroplan që kërkon pistë,
dhe qesh: Kujt të dojë zemra, moj bijë.

Vajza ballim vrenjt si filozofe:

— Po zemra ime i do të gjithë…
Edin se më jep lapsin me ngjyra ,
Anën se më ruan vendin në rrëshqitëse,
Arlin që qan kur i marrin lodrën…
dhe edukatoren që ka një zë  kënge.

Mami qesh lehtë:
— Atëherë paske zemër të madhe.

Vajza shikon kartolinën e kuqe:
një zemër me ngjitës që s’ngjit mirë,
me shkronja që kërcejnë si bretkosa:
“Gëzuar këtë Shën Valentin!”

— Po nëse ia jap vetëm njërit,
të tjerët a do mërziten? Apo jo?

Mami i rregullon fjongon dhe shton:

— Dashuria s’është karamele qё mbaron.
Ajo sa më shumë ta ndash,
aq më shumë të shtohet.

Vajza mendohet gjatë,
sa një pushim i madh
mes dy vizatimesh.

— Atëherë, mami…
po e pres në katër copa!
E gjeta  zgjidhjen

— Po pse në katër? E pyet e ema.

— Se sot do jem në katër banka !
Do t’ua jap pak nga zemra të gjithëve.
Edhe atij që më shtyu dje…
se mbase sot s’ më shtyn prapë.

Mami e përqafon fort,
si të përqafonte
gjithë kopshtin njëherësh.

Dhe vajza del nga shtëpia me vrull heroik,
me kartolinën e prerë pak si shtrembër,
por me zemrën e plotë, e krejt pa frikë.

Dhe në grupin e kopshtit atë ditë
nuk pati vetëm një Shën Valentin,
por shumë copëza letre punëdore
që qeshnin nëpër duar të vogla prore.

Plaku “Ashik” dhe Shën Valentini

Në fund të fshatit, te porta qaramane,
rrinte Plaku Ashik me bastun prej thane,
e mustaqet si dallëndyshe i turfullon,
dhe zemrën si pranverë pa pension.

I thoshin djalë “ashik” qysh në rini,
se u binte syve si të ishin çifteli,
e fjalën e kishte si llokum me arra:
dhe sa qe i ri, u dilte vashave para.

Një ditë shkurti, mes erës e acarit,
e shpoi komshiu që përtej gardhit: ,
—O plak, a s’po e feston Shën Valentinin?
Ai zgjati veshët pёr t’ju përgjigj thumbit.

Plot ironi hoqi kapelën gjithë lezet,
si të përshëndeste një mikun e vet: ,
—Kush asht ky Valentini? Nga ç’fis vjen?
E çfarë e mirë kësaj ane po e bjen? 

 Është shenjti i dashnisë!—i gjegji komshija.
Plaku qeshi, aq sa iu drodhën thinjat:
— I dashnisë the. Mos ka ardh’ vonë ksaj here
Dhe zgjati kokën nga një penxhere.

E fshiu bastunin si të lustronte kujtime,
E shtoi:Vërtet s’kish Valentina në kohë time
Por kishte dritare që hapeshin mshehtas
dhe një shami që tundej pas perdesh.

— Po tani?  e ngacmoi komshiu sërish.
— Tani a s’je më prapë plak ashik.

Plaku ngriti vetullën si mal me vërtik:
Dashuria s’del në pension, i tha mor mik.
Ajo vetëm numrin e syzevet ndryshon.
Ja më prit sa t’i çoj plakës çaj me rigon,

“Mos dil se ftohtë sot po bën” i them,
—Hajde brenda më thotë se bore po bjen
E kaq ashikni duhet për mua plakun
Kaq mjafton për ta ndezur oxhakun.

Nga dritarja u dëgjua zëri i plakës saora :
— O ashik, hajde brenda, se t’u ftoh kafja!
E plaku qeshi si djalosh me tesha të reja.
— E dëgjove? Ky Valentini im, po  thotë eja.

Mjafton një zë që të thërret me emër,
edhe pas pesëdhjetë e kusur vjetësh.
Dhe ai hyn brenda avash, i prekur në sedër
si të hynte në buzë të një këngë të vjetër.

Në oborr mbeti vetëm i ftohtë shkurti,
që u skuq pak me frikë nga turpi
se e kuptoi se edhe ai Shën Valentin
nga ai Plaku Ashik mësoi dashurinë
.

Djaloshi që s’e gjente fjalën

Në bankën e fundit në një klasë,
rrinte një djalosh me gjuhë si guaskë,
S’e nxirrte dot atë fjalën e duhur jashtë
dhe sikur t’ia nxirrnin fort me mashë.

Sa herë vinte Shën Valentini, aty pari
fyti i lidhej si të ishte nyje marinari,
duart si dy zogj të trembur, pa hile
dhe fjalët mbesnin si pushime pa zile.

E pa vajzën në korridor dhe ngriu
me flokë që i binin e vareshin si shiu,
dhe zemra i trokiste e kërciste ajo fort
si kur gjëmonte një trokitje një portë.

“Thuaja sot”, i thoshte mendja.
“Thuaja me gojën plot.” shtonte zemra
Po fjala  aty e ngecte si hapi në prag,
e zbathur, e turpëruar  që nga larg.

Dhe bleu një kartolinë me zemër,
e mbajti tri ditë pa shkruar asnjë emër.
U ngroh, u rrudh, dhe u zhubravit,
dhe prej xhepit s’doli as pёr një vit.

Shokët e tij flisnin gjithë potere ,
e u hidhnin  vajzave lule me erë.
hapat maste, e veten mbante me hatër,
një, dy, tre, dhe …prapaktheu katër.

Çdo mbrëmje, shihej para pasqyrës,
bënte prova si ta kishte para fytyrës:
“Të dua i  thosh …si aktor pa publik
e domethënë, në fakt…po pse kam frikë!”

Pasqyra i buzëqeshte, si me dredhi
Se vajza s’qe aty. Por ja që dita erdhi,
Shën Valentini si postier në derë trokiti
dhe prapë ai i drojtur, heshti si meiti.

Vetëm i sa i zgjati  kartolinën këtë herë
me dorën që i dridhej si fleta në erë.
Pa tinguj, pa zë, pa as edhe një fjalë.
Ajo e mori, e pa dhe e hapi ngadalë.

Brenda s’kishte poezi as ndonjë zemër,
Veç një fjali të shkruar disi shtrembër
as premtime me yje ,e hënë mes resh
Veç shkurt e troç “Më pëlqen kur qesh!”

Ajo buzëqeshi. Dhe djaloshit iu duk
se fjalët i dolën nga xhepi sënduk
e u ulën aty pranë saj, me dashuri.
se Shën Valentini e kish bërë magji

Se kështu ndodh në dashuri shpesh
ndjenja s’ kërkon fjalime  përshesh
mjafton një fjali e vogël që dridhet,
por është e vërtetë, se gjuha të lidhet.