Të nderuar bashkatdhetarë, të mos e lëshojmë fatin e mirë, ta votojmë kandidatin e merituar për deputet në parlamentin e Zvicrës, z.Korab Rashiti, një personalitet i përgaditur me plot kuptimin e fjalës. Korabi është deputet i Kantonit të Bernit, por po shpresojmë shumë, se me datë 22, do ta marrim lajmin e shumëpritur, se do ta kemi edhe deputet në parlamentin e shtetit të Zvicrës. Të mos harrojmë, nëpër shtëpitë tuaja përmes postës kanë ardhur fletat e votimit, prandaj, të votojmë dhe ta nisim votën për Korabin tonë.

Ta kemi parasysh si të votojmë;

Lista 1

UDC, Numri 01180

2X Korab Rashiti

Zürich, 13 tetor

Kur kanë mbetur edhe pak ditë, ose saktësisht nëntë ditë, kur do të mbahen zgjedhjet parlamentare në Zvicër edhe pse fletëvotimet janë shpërndarë ditë më parë nëpër shtëpitë tuaja dhe votat tuaja mundeni ti dërgoni përmes postës. Gjithandej kemi kandidatë shqiptarë të ndarë në disa parti, por ajo që na ka ra në sy dhe do të duhej të jetë në parlament nga kantoni i Bernit është z.Korab Rashiti, që jeton dhe vepron në kryeqytetin e Zvicrës në Bernin e bukur, në Bernin që dikur mbushej përplot e përplot me bashkatdhetarë në protestat e njohura kundër regjimit të egër të Serbisë dhe për ato protesta raportonte e shkruante nëpër mediat e asaj kohe, babai i tij, gazetari, publicisti i mirënjohur, z.Ismet Rashiti. Z.Rashiti e njohim të gjithë, veprimtarë i pashoq, ku kësaj here nuk do të ndalemi për te, sepse na duhet shumë e shumë që të shkruajmë, po ia lëjmë një kohe tjetër dhe që padyshim edhe djali i tij Korabi, do të jetë shembull i mirë, apo një zë i fuqishëm në parlamentin e shtetit mikë të kombit tonë, Zvicrës. Personalitet i përgaditur edhe me edukatë familjare e kombëtare. Në periudhën e z.Ismet Rashiti, ose në ate kohë të art veprimtarësh të të gjitha trevave shqiptare, pak kujt i ka shkuar mendja, se një ditë, do të vije dita që të votojmë ne shqiptarët për një deputet shqiptarë edhe ate në parlamentin e Zvicrës. Siç e dijmë ishin kohëra të rënda, para pavarësisë së Kosovës, gjatë luftës dhe tani është krejt ndryshe. Gjeneratat e reja, po arsimohen në shtetin helevetikë dhe mundësitë e tyre janë të mëdha të veprimit në fusha të ndryshme të dijes e deri te drejtimi në politikë. Është fat i madh, që po jetojmë në Zvicër dhe na ka hapur dyert e bashkëpunimit ky shtet pa dallim, ngjyrje, kombi apo feje, me rëndësi të njohim e zbatojmë ligjin e shtetit pritës, pra Zvicrës. Jo rastësisht, Zvicra njihet edhe si atdheu ynë i dytë. Sivjet si asnjëherë më parë, thuajse në të gjitha kantonet kemi kandidatë shqiptarë të shpërndarë në parti të ndryshme, që duan votën edhe të bashkatdhetarëve tanë, për të siguruar një vend në parlament. Është shumë e rëndësishme edhe vota e bashkatdhetarëve tanë, sepse siç shkruhej e përmendej, është një numër i madh, që jetojnë e veprojnë në Zvicër, diku përmendej 200.000 e diku edhe 300.000, por saktësisht ende nuk është e ditur. Shenjat janë të mira, duke parë edhe vet, se gjithandej dëgjohej gjuha shqipe dhe të ndalemi edhe në kombëtaren e Zvicrës se sa futbollistë me prejardhje shqiptare kemi. Prandaj ka ardhur koha, që edhe në parlament të kemi bashkëkombas, brezin e ri, që po shkollohet në Zvicër. Përmes pak fjalëve të këtij shkrimi, ia përkujtoj të gjithë bashkëkombasve tanë, të të gjitha trevave shqiptare, që jetojnë në Bern e me rrethinë, që ta votojnë, Korab Rashiti, i cili në zgjedhiet e datës 22 tetor 2023, do të jetë kandidat për deputet i partisë UDC – Unioni Demokratik i Qendrës.

Ta kemi parasysh;

Lista 1

UDC, Numri 01180

2X Korab Rashiti

Të nderuar bashkatdhetarë, Korab Rashiti është i lindur në Zvicër. Me origjinë është nga fshati Sllatinë e Poshtme e Vitisë. Ka punuar si asistent i drejtorit të përgjithshëm të hekurudhave në Zvicër dhe më pastaj si menaxher i kualitetit dhe sigurisë në punë. Është i qetë, shumë i matur dhe i përpiktë. Me politikë ka filluar të merrej para pesë viteve, si anëtar i partisë së Unionit Demokratik të Qendrës, (UDC). Para dy viteve është zgjedhur deputet i Kantonit të Bernit, ku është edhe sot duke e ushtruar këtë detyrë. Shpresojmë shumë, se bashkatdhetarët tanë, do t`ia japin votën në zgiedhjet parlamentare të Zvicrës, që po afrohen dhe me datë 22 tetor, ta marrim lajmin e mirë e historikë, se bashkëkombasi ynë do të jetë deputet në parlamentin e Zvicrës. Suksese dhe mirëpresim lajmin e mirë, se Korab Rashiti, fitoi votat e nevojshme, që të jetë deputet në parlamentin e Zvicrës. Suksese Korabit dhe gjithë kandidatëve të tjerë shqiptarë, që garojnë nëpër parti të ndryshme nëpër kantonet e tjera të Zvicrës. / Dashnim HEBIBI

Gjin Markaj- atleti dukagjinas, shkrimtari Lazer Stani – tregimtari ynë!

Nga, Agron PREBIBAJ

Dukagjiniasi, jetën dhe historinë shekullore e ka të vëndosur e të shkruar në prehrin e Alpeve shqiptare, pse jo duhet thënë e mbushur më shumë me dhimbje sesa me gëzime, pasi e kishin vëndosur përjetësisht qëndresën e rezistencën ndaj secilit pushtues ndër shekuj, të vëtëvendosurit e të

kryqëzuarit unikal për atdhe e fe.

Por edhe Dukagjini si krahinë më terren të thyer e malor e infrastrukturë të dobët, me patjeter se do banonte drejt zonave urbane e në emigrim, por ajo çfarë befason në nacionalizmin e tyre të shëndoshë; shikimi nga Dukagjini, shikimi nga kullat e tyre si amanet i të parëve.

Në fakt pishtarët e parë nacionalistë, ishin burrat antikomunistë të cilët e thyen kufirin, e për t’u vëndosur larg përtej oqeanit në SHBA, por gjithnjë të interesuar për Dukagjinin, të interesuar për të vetët; kushririn, kumaren e mikun, madje duke dhënë kurajo se edhe Shqipëria do ndryshojë, gjithnjë pranë tyre edhe me kontribute financiare.

Ndërsa sot në Amerikë kemi edhe një plejadë tjeter emigantësh, të pas “90-es të cilët me intelegjencë e zgjuarsi duke kujtuar vuajtjet e të parëve, bënë mision të mundur integrimin e shpejtë, duke përveshur mangët në punë me mundësinë amerikane, duke krijuar vetë biznese e shkolluar fëmijët në Universitetet prestigjoze Amerikane.

Ky vlerësimi maksimal i ardhur nga Dukagjinasi në “tokën e premtuar”!

Tek po shikoja keto vite shpejtësinë e investimeve në infrastrukture e objektet e kultit, nga protofoli i vetë emigrantëve në Amerikë, përzgjodha si përsonazh të parë zotin Gjin Markaj, i cili tashmë një lubues i fortë për Dukagjinin e tij të dashur dhe më përtej.

Përsonaliteti i botës tonë intelektuali z.Gjin Markaj e nis bisedën me kulturën e historinë dukagjinase: – ne këtu në Amerikë jemi organizuar një grup shokësh nga Dukagjini dhe keto vite jemi munduar të kontribojmë, së pari për historinë tonë që nga kishat e deri tek memoriali i martirëve të kishës katolike, si dhe në infraktrukturën rrugore mes fshatrash, e kontribute për qindra familje, e cila po vijon me projektin tonë human të vëndosur në Shkoder, i cili tashmë një tjeter realitet.

Ndërsa vazhdon, – ju e dini se Dukagjini ndër shekuj është edukuar me shkollën e jetës së ashper: atëherë kur të parët tanë flinin në fier e me kokën në cumer, por kur mblidhej familja, fliste i madhi, e flitej me radhë, ndërsa të vegjlit dëgjonin me vëmendje për tu përgatitur për neser, kjo shkolla e kulturës familjare duke frymëzuar të vegjlit me dashuri njerëzore, por edhe me përgatitjen për qëndresë ndaj çdo pushtuesi; duke përfunduar me mesazhin se ne, do jemi me shikimin nga Dukagjini, po ashtu do frymëzojmë fëmijët tanë në dashurinë e veshtrimin nga vëndi i të parëve tanë.

Kurse shkrimtari, ish themeluesi I RD, ish deputeti i Dukagjinit z. Lazer Stani, pohon me krenari se, Dukagjini është një thesar për gjuhtarin, historianin, kulturologun, shkrimtarin etj, ndërsa për turizmin malor, ajo është pasuri parrallore me të gjitha resurset e florës e faunës, por që infrakrukura rrugore e ka lënë larg shfrytezimit të pasurive natyrore e lidhjes trgtare.

Por Dukagjini ka disa kohë që po lobon e zhvillon betejën për rrugën e cila ka hëngër mbi 60 jetë njerëzore, me popullsi e siperfaqe më shumë se 1/5-ta e Bashkisë Shkoder e cila shrihet nga deti e deri në Jezercë.

Por vetem rruga e premtuar, që lidh Prekal – Breg lumi, e cila për disa kilometra e lidh me qëndren Lekbibaj, kjo rruga e lidhjes me Gjakovën, rruga që kap njëren qafë të alpeve shqiptare, kjo dhe rruga tregtare më shpejtë e me krijim të ardhurash për secilën blegtor e deri të shfrytëzimi pasurisë formaceutike që kanë livadhet, kodrat e pyjet,

janë bimët medicionale, arraoret, geshtenjat e plotë të tjerë, me themel turizmin malor që zhvillojnë ekonominë dukagjinase, por edhe rriten potencialet e tregut shqiptar.

Atletët dukagjinas, gjithëçka për Dukagjinin!

(në foto, Breg Lumi-Shalë, Gj.Markaj & L.Stani)

Shkruan: Mr.Sc.Refik HASANI/

Institucionet e Kosovës nuk duhet të hezitojnë edhe më tej, Parlamenti i Kosovës duhet të përgatitë dhe të miratojë një deklaratë, pse jo edhe një rezolutë lidhur me shkeljen e të drejtave të shqiptarëve për Krahinën e mbetur nënë administrimin e Serbisë. Shqiptarët nga kjo pjesë me të drejtë presin që Kosova të ngrit zërin, shtrojë dhe mbrojë të drejtat tona që na takojnë si ato individuale dhe ato kolektive.

Kjo pjesë nuk duhet dhe nuk mundë të jetë një monedhë dhe çmim që Serbia duhet ta njoh Kosovën dhe të sakrifikohen shqiptarët nga tri komunat. Shqiptarët nga Komuna e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës janë një kartë e fortë për Kosovën nëse dihet të shfrytëzohet mirë, duhet të jenë një balansues në masën e kandarit politik dhe diplomatik me serbët lokal të Kosovës.

Prishtina së bashku me Tiranën, në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, ta ngritin çështjen e pazgjidhur të shqiptarëve nga komuna e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës.

Çështja e shqiptarëve nga komuna e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës duhet të jetë edhe në agjendën, fjalorin dhe temën e bisedave në të gjitha nivelet për të gjithë, veçmas nga Presidenti, Kryeministri, kryetari i Kuvendit dhe Ministri i Punëve të Jashtme të Kosovës.

Për diplomacinë e Tiranës dhe politikën e Prishtinës, hapësira e tri komunave ende është-temë tabu, prandaj duhet sa më parë të ,,shkrihet” , kjo temë lidhur me qëndrimin që kanë mbajtur dhe ende janë duke mbajtur institucionet e dy shteteve ndaj shqiptarëve në këto tri komuna.

Është momenti i fundit që diplomacia e Tiranës në bashkëpunim me politikbërsit e Prishtinës të thonë të vërtetën për shqiptarët. Është për të ardhur keq që asnjëherë deri tani në vija institucionale të dy shtetet, Kosova e Shqipëria, nuk kanë debatuar në parlamentet e tyre me ndonjë pikë të rendit të punës rreth gjendjes së shqiptarëve.Është gabim politik dhe diplomatik nëse mendohet që Kosova i ka,,duart e lidhura” që ta mbrojë çështjen e të drejtave individuale dhe kolektive të shqiptarëve të kësaj ane.

Edhe në bisedimet, në mesë të Prishtinës dhe Beogradit duhet të përqendrohen edhe rreth RECIPROCITETIT, sukcesionin e mbetur nga ish-ngrehina artificiale e quajtur Jugosllavi dhe çështjet tjera si të pagjeturit, etj. Kosova veçmas pas 17 shkurti 2008, nuk mund të arsyetohet pse çështjen e shqiptarëve nga kjo pjese nuk e ka shtruar për ta debatuar.

Me të drejtë ne popullata shqiptare nga komuna e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës jemi duke pritur nga Tirana, veçanërisht nga Prishtina, që ta ngritin zërin, mbrojnë dhe përfaqësojnë edhe interesat tona në këtë hapësirë etnike shqiptare. Kjo krahinë është mbetur në harresë, nën mëshirën e kohës. Ne shqiptarët e ish-Jugosllavisë si qendër të shkollës dhe dijës, e kemi patur Prishtinën, e kemi patur ,,busull e orientimit”.

Minoriteti serbë në Kosovë i gëzon të gjitha të drejtat, bile më shumë se ç’ju takojnë edhe me çdo të drejtë ndërkombëtare. Janë të përfaqësuar me 10 n ulëse në parlament të Kosovës, i udhëheqin dy ministri.Shqiptarët nga Komuna e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës janë të privuar nga të gjitha të drejtat individuale dhe kolektive.

Rajoni i kësaj krahine gjendet në jug të Serbisë, përgjatë vijës administrative me Kosovën, në një sipërfaqe tokësore prej 1249 km2, me 138 vendbanime, 85 bashkësi lokale dhe 17 zyre të vendit. Sipas vlerësimit të regjistrimit të vitit 1991 në tri komunat me shumicë shqiptare, jetojnë 101.549 banorë. Edhe pse kanë këtë numër përafërsisht sa janë serbët lokal të Kosovës, shqiptarët sot nga tri komuna, nga Serbia vazhdimisht injorohen, përbuzen dhe shkelen të drejtat e tyre, nuk ka media dhe ka ngulfatje të informimit në gjuhën shqipe, mungon përkujdesja shëndetësore, nuk ka ndonjë Spital regjional, por shqiptarët bredhin për shërim herë në Prishtinë, Nish, Shkup e Beograd.

Nuk u bë pagimi i dëmeve të luftës dhe nuk i investuar për kthimin e të dëbuarve dhe kategorisë së të zhvendosurve shqiptarë. Nuk ka ende amnisti për luftëtarët e UÇPMB-së, përkundrazi arrestimet nuk kanë të ndalur. Përdorimi i flamurit dhe gjuhës shqipe nëpër institucione shtetërore ende është çështje e pazgjidhur në tri komunat e cekura.Asnjëherë nuk u

Kjo Krahinë është shndërruar në një karantinë militarizimi të forcave paramilitare me shumë baza ushtarake të ushtrisë Serbe, ku janë vendosur pjesëtarët e xhandarmërisë dhe forcave elite speciale që krijojnë frikë dhe mbjellin një psikozë të pasigurisë. Në tri Komunat e cekur më lartë mungon liria e lëvizjes veçmas në komunën e Medvegjës, Karadakë të Preshevës dhe Malësinë e Bujanocit. Institucionet e Kosovës duhet të na japin instruksione të menduara mirë dhe shumë të qarta për çështjen e Këshillit Nacional, marrëveshjes së Konçulit, pjesëmarrjes apo jo të neve shqiptarëve për parlament të Serbisë etj.

Mediat tona shqiptare duhet të njoftojnë, sensibilizojnë dhe alarmojnë opinionin e gjerë, të shfaqin interesim më të madh për zhvillimet që po rrjedhin brenda Serbisë dhe qëndrimin e saj ndaj shqiptarëve në këtë republikë.

Përfundimisht të hapet ,,kutia e pandorës” lidhur me ndërtimin e reciprocitetit Kosovë-Serbi, duke e shtruar në tavolinë edhe çështjen e kësaj Krahine dhe pasurit e shqiptarëve nëpër qytete të Serbisë.Institucionet e Kosovës të formojnë një qëndrim, platformë a strategji afatshkurtër, afatmesëm apo afatgjatë, se çfarë dhe si t’i artikulojnë kërkesat shqiptarët nga kjo pjesë. Në Kosovë jetojnë mbi 50 mijë banorë të ardhur si të dëbuar, zhvendosur nga konflikti dhe lufta e armatosur që nga qershori 1999, por asnjë shtëpi nuk është ndërtuar për këtë kategori.

Kërkojmë dhe ju bëjmë apel bartësve të institucioneve të Kosovës se nuk duhet të kenë hezitim dhe ta thonë troç: Të drejtat që gëzojnë minoriteti serbë në Kosovë, nuk mund t’iu mohohen me kurrfarë konventash ndërkombëtare as shqiptarëve që jetojnë në Komunën e Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës. Faktori ndërkombëtar për serbët lokal që jetojnë në Kosovë ka kërkuar garanci dhe janë duke i realizuar, por edhe i monitorojnë vazhdimisht plotësimin e këtyre të drejtave.

Angazhime duhet të ketë edhe nga ky faktor për realizimin e po atyre të drejtave edhe për shqiptarët nga kjo pjesë, veçmas nuk guxon të mungoj përpjekja nga Prishtina.Është pa përgjegjësi totale, sjellja jo adekuate ndaj shqiptarëve të asaj pjese, kur Kosova deri më tani nuk ka caktuar as edhe një zyrtarë, Koordinator apo departament që do merret me problematikën e kësaj krahine!?.

Politika e shtetit të Kosovës në bashkëpunim të ngushtë me dy Akademitë tona dhe diplomacinë e shtetit Shqiptarë duhet të hartojnë një strategji veprimi dhe duhet të ngrihet në të gjitha instancat relevante ndërkombëtare. Reciprociteti luan rol dominues në ndërtimin e të gjitha marrëdhënieve në mesë të dy shteteve fqinje për shtetasit e njëri-tjetrit.

Nuk duhet të pritet dhe të mbesim,,duke e pritur godon”, a thua kur Serbia do ta njoh Kosovën si shtet. Republika e Kosovës duhet të kërkojë të drejtat e shqiptarëve në Serbi nëse dëshirojmë ndërtimin e raporteve të shëndosha në mesë të dy popujve më të mëdhenj të kësaj pjese të Ballkanit.

Kjo duhet të jetë formulë e raporteve në mes të Kosovës dhe Serbisë, si dy shtete që pretendojnë të bëhen pjesë e Bashkimit Evropian.

Nga Albert Vataj/

Në letërsi, ai nuk i takonte qarkut të “lapidaristëve” të poezisë fjalëpakë që e shoshiste të tashmen me shkrimin simbolplotë alegorik në petkun e arkaikes mbikohore e në frymën e visarit të traditave të lashta gojore, kumton Sabri Hamiti.

Zëri i tij poetik ishte zë më vete, mjaft origjinal, personal dhe individual. Poezia e tij na flet drejtpërsëdrejti, ngrohtë, zbutë, thellësisht njerëzor e me një sensibilitet të stërholluar. Në dy përmbledhjet e tij të para – “Fluturojnë e bien” (1975) dhe “Kanjushë e verdhë” (1978) – poezia e tij merrej kryesisht me vatrën e poetit tek janë mjaft kuptimplotë titujt e cikleve “Shtëpia në kornizë” dhe “Skena nga jeta e fshatit”. Poezia e tij e përmallshme e këndon dashurinë, e kujton dhimbshëm (dhe pa idilë ruraliste) vendlindjen dhe na e rrëfen porosinë e saj qendrore, kërkimin e poetit për “pak frymë njeriu e pak dritë qiriri”. Me kohë, duke u bërë gjithnjë e më shumë refleksiv poeti kaloi gjithnjë e më shumë te një qark më i gjerë tematik dhe te të folurit poetik me bukuri e begati të rrallë metaforike e figurative. Kështu, poezia e tij e përmallshme e vendlindjes gjithnjë e më shumë bëhet edhe universale. Në vëllimin e tretë poetik, “Shenjat e shenjta” (1979), kemi të bëjmë dhe me fjalë e elemente si “hije”, “pluhur”, “frikë”, “terr”, “ftohtë”, “varr”. Shkallëzohen vetmia dhe shqetësimet e poetit që flet shpesh edhe për fundin dhe vdekjen. Me një thellësi që nuk hetohet në lexim të cekët, na qet tabllo tejet të qëlluara të groteskës që e quajmë “jeta”. Thelbi kryekëput human i vargjeve, ligjërimi lirik dhe substancial i poetit të mallit, të dashurisë, të dhembjes, të vetmisë e të vdekjes e bëjnë Jusuf Gërvallën një zë të patjetërsueshëm të poezisë së re shqipe, nënvizon ai.

Jusuf Gërvalla (Dubovik, 1 tetor 1943 – Shtutgart, 18 janar 1982) ka qenë veprimtar, shkrimtar dhe muzikant shqiptar. Ka qenë themelues i grupit marksist-leninist Lëvizja Kombëtare për Çlirimin e Kosovës. Lindi në Burrëmadhi, në komunën e Deçanit. Shkollimi i lartë tij vijoi në Prishtinë e Ljubjanë, më pas punoi si gazetar në Shkup e Prishtinë. Një nacionalist i zëshëm, hyri në radarin e Policisë sekrete jugosllave, duke u shtytur të kërkonte azil në Gjermani ku themeloi Lëvizjen Popullore për Republikën e Kosovës që më pas u nda në dy fraksione Lëvizja Popullore e Kosovës dhe Lëvizja Kombëtare për Çlirimin e Kosovës, të mbramin e kryesonte Gërvalla.

Më 18 janar 1982 Jusufi bashkë me të vëllanë, Bardhoshin, dhe Kadri Zekën u vranë nga shërbimi sekret Jugosllave në lokalitetin Untergruppenbach pranë Shtutgartit në Gjermaninë Perëndimore asokohe.

Jusuf Gervalla – studioi në Kosovë e Slloveni, punoi si gazetar në Prishtinë e Shkup, krijoi një levizje klandestine per çlirimin e Kosovës, por u detyrua te ikte nga vendi. Në vitin 1982, Gërvalla u vra nga persona të panjohur pranë shtepisë së tij në periferi të Shtutgardit, Gjermani. Nga të shtënat, krahas tij, mbetën të vrarë i vëllai Bardhosh Gërvalla dhe shoku i tij Kadri Zeka. Vrajsa e trefishtë, për të cilën dyshimet ranë mbi sigurimin jugosllav, shkaktoi zemërim mes shqiptarëve në Kosovë dhe jashtë. Studiuesi Robert Elsie thote se disa vëzhgues e cilësojnë këtë vrasje si pike-nisjen e konfliktit të armatosur midis shqiptarëve dhe autoriteteve serbe në Kosove. Jusuf Gervalla ishte edhe shkrimtar e poet. Ja nje strofë nga:

SHTËPIA QË NDËRTOJ

“në një skutë do të ketë më shumë dritë

në tjetrën vend për shtratin dhe minjtë

një derë do ta ketë për në rrugën kryesore

një tjetër për kopshtin me lule të bardha

një verandë do ta ketë me një fuçi druri portokalli

do ta llogarisë këndin e diellit mbi dritare.”