• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

DY SHEKUJ GENOCID MBI SHQIPTARËT

April 6, 2014 by dgreca

Lord Bajroni për shqiptarët: „ S’ka komb tjetër, të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirshëm, nga shtetet fqinjë”/

Nga Fatbardha DEMI/

I – Bombardimet e NATO-s mbi Kosovë dhe Serbi/

Më 24 mars 1999 nisi sulmi ajëror i organizmit më të fuqishëm ushtarak botëror, NATO (Organisation du traité de l’Atlantique Nord-OTAN), mbi forcat dhe objektet ushtarake serbo-malazeze. Që të vihej në lëvizje një organizëm i tillë ndërkombëtar i 28 shteteve evropiane, në radhët e cilëve kishte mbështetës historikë të Serbisë, do të thotë që ishin shkelur rëndë të gjitha normat e të drejtave të njeriut. Në kontinentin evropian, po zhvillohej genocidi më kriminal që kishte njohur shekulli i XX . Kjo zhurmë e avionëve të NATO-s tek shqiptarët risolli ndjenjat që përfshinë qytetarët evropianë para 54 viteve, kur nisi sulmi ushtarak kundër Aleancës fashiste që kishte zhdukur kuptimin e emrit NJERI.Ishte hera e parë, që pas shkëputjes nga Perandoria Osmane e Serbisë,  për veprimet kriminale kundër popullit shqiptar ky shtet dënohej ushtarakisht nga Fuqitë e Mëdha. Përballë kësaj mbështetje ndërkombëtare të luftës vet-mbrojtëse të Ushtrisë çlirimtare të shqiptarëve, makineria ushtarake e Milosheviçit u detyrua të pranojë “de facto” humbjen e Kosovës.Bombardimet e NATO-s përfunduan më 10 qershor 1999, me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës dhe miratimin e Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit te OKB-së (11.06.1999) dhe nisjes së  tërheqjes e forcave ushtarake jugosllave nga Kosova dhe ardhjen e 36 000 paqe-ruajtësve ndërkombëtarë .Por në historinë botërore, nuk ka ndodhur asnjëherë që një shtet i cili ka kryer të gjitha krimet e përfshira në Konventat Ndërkombëtare, të ndihet viktimë.Edhe ne ditet e sotme, në tekstet shkollore shpesh Serbia paraqitet si komb-viktimë e popujve që e rrethojnë, duke ushqyer rininë me urrejtje sidomos ndaj shqiptarëve. Sipas teksteve serbe të historisë :“ Krizën në Kosovë e kanë sjellë aksionet e grupeve terroriste të shqiptarëve (UÇK), rebelimi dhe konflikti me forcat e rendit  ( policinë dhe ushtrinë e Serbisë … se pas hyrjes së forcave të NATO-s janë shpërngulur 200.000 serbë dhe janë vrarë disa qindra të tjerë (Historia e kl 8 fq. 192).Edhe politikanë e analistë serbë si Milosha Knezevik (Miloša Kneževića), në librin „Rrëmbimi i Kosovës“ (Otmica Kosova) mohon genocidin duke e quajtur ndërhyrjen e Natos si “të nxitur nga Amerika, (e cila) në vitin 1999 kryen një agresion ushtarak kundër Serbisë  dhe Malit të Zi. Për rrjedhojë, „- ne –vijon autori- (dmth Serbija) nuk do ta pranojmë rrëmbimin e Kosovës“ (Kapitulli 7, f. 187-204). Mohimi i genocidit racist duke i shtrëmbëruar faktet historike, nga ana e shtetit serb, dhe cilësimi i nderhyrjes se NATO-s si „nje padrejtesi te madhe“ madje „agresion“ – sipas legjislacionit juridik të BE-së përbën një krim. (Konventa e Strasburgut 28.01.2003 Artikulli 6- Mohimi, minimizimi, aprovimi apo justifikimi i genocidit dhe krimeve kundra njerezimit.)

II – Serbia dhe shqiptarët, një problem dy shekullor

   Fundi i Perandorisë Osmane që kishte nisur të tatëpjetën në fillim të shekullit të 19, e ndau fatin e popujve të Ballkanit në „fitimtarë“ dhe „humbës“. Çuditërisht, humbëse doli popullsia më e lashtë, më luftarake dhe e madhe e saj- SHQIPTARËT.Ami Bue, botanist, gjeograf dhe gjeolog francez, në fillim të shekullit të 19, gjatë viteve 1836 –37 ndërmori një udhëtim në Ballkan. Në vitin 1840, studimin e tij mbi popujt e Ballkanit e botoi në katër vëllime. Akademiku Aleksandër Beliç pohonte: “Librat e Bue-s janë një enciklopedi e vërtetë, që nuk mund të krahasohen nga saktësia me asnjë botim tjetër të këtij lloji”.Sipas A.Bue-s, Serbia në gjysmën e parë të shekullit të 19 ka pasur më pak se 900 mijë banorë, kurse Shqiperia mbi 1 milionë e 600 mijë banorë. Në analizat e tij, Shqipëria etnikisht e pastër ka qenë një hapsirë me rreth 180 mijë kilometra katrorë. Në gadishull kishte shumë më tepër shqiptarë se sa grekë dhe së paku dy herë më shumë se sa serbë. Edhe pas Kongresit të Berlinit(1878), trevat dhe popullsia shqiptare ishte më e madhe se sa ajo e shteteve të krijuara në fillim – shekujt e 19 dhe 20-të si Serbia, Mal i Zi dhe Greqia,

Nr. Vendi Sipërfaqja Popullsia
1 Trevat shqiptare 75.000 km2 1.700.000 banorë
2 Serbia 54.800 km2 1.600.000 banorë
3 Greqia 51.300 km2 1.400.000 banorë
4 Mali i Zi 8400 km2 190.000 banorë

 

 

 

 

Në fillimin e shk. 19, kur e gjithë vëmendja e mbretërive evropiane qe përqendruar në hapësirat „e lira“ të pas Perandorisë Osmane, për rëndësinë e faktorit shqiptar në Ballkan shkruajnë analistët e kohës. Në gazetën  “Die Völker des Orients-Die Albanesen”, Feuilleton der „Debatte”, 27 mars 1869, Nr. 86. Viti VI, fq. 1) që botohej nën sponzorizimin e shoqerisë së famshme “Lloyd”, shkruhej: “Në kontekstin e “çështjes orientale”, ata (shqiptarët) marrin një peshë edhe më të madhe se sa malazezët dhe boshnjakët të marrë sëbashku dhe përballë armikut janë më të respektuar se sa grekët; jo vetëm ata të rajoneve në brendësi të vendit, por edhe ata të shtrirë buzë detit (…) Ata, jo vetëm që hasen në një numër të madh dhe të përhapur gjeografikisht, por paraqesin edhe një popull të fuqishëm dhe me rrënjë dhe formojnë njërin ndër faktorët më të rëndësishëm në dramën e fundit që pritet të luhet”. (…) Nuk do jenë grekët ata që do të arrijnë hegjemoninë në Jug, por shqiptarët, dhe jo vetëm në Maqedoni dhe Thesali, por edhe në vetë Greqinë, ata do të bëhen zotër dhe këtë do ta arrijnë në mënyrën më të lehtë të mundshme, pasi në Veri të vëndit, ata faktikisht janë shumicë “. (Koha e dëshmoi vërtetësinë e këtij parashikimi. Formimi i shtetit të parë të pavarur ballkanik i vitit 1821 (Helladës – Greqisë) ishte kryesisht kurorëzim i luftës së shqiptarëve.Në kohën kur Perandoria Osmane i kishte ditët e numëruara dhe ballkanasit po projektonin shtetet e tyre të ardhshme, në Perëndimin evropian bëheshin studime për rrugët e mundëshme për aritjen e sundimit botëror. Në këtë drejtim, rol të rëndësishëm luajti politikani britanik Halford John Mackinder (1861-1947),  një nga themeluesit e gjeo-politikës aktive.H. Mackinder, ndërmjet tezave të tjera, nënvizonte rëndësinë e zotërimit të detit nëpërmjet hapësirave tokësore bregdetare duke përsëritur shprehjen e lundërtarit të shquar anglez,Sir Walter Raleigh :  « Kush zotëron detin, zotëron tregtinë e botës; kush zotëron tregtinë, zotëron pasurinë e Botës, pra vetë Botën»Në këtë strategji që po hartohej nga Fuqitë e Mëdha, Gadishulli ballkanik ishte në qëndër të ngjarjeve të shekullit 19 dhe fillimit të shk. 20. Ballkani ishte porta hyrëse e Perëndimit drejt Lindjes dhe porta për të dalë në detin Mesdhe për Rusinë. Kjo e fundit, përqëndroi të gjithë vëprimtarinë e saj ushtarake, politike dhe diplomatike në „Çështjen e Lindjes“ dhe veçanërisht në Ballkan. Përfaqsuesi i saj, Benckendorff (Alexandër Konstantinovich Benckendorff ,1849 – 1917) kërkonte sakrifikimin e shqiptarëve, në emër të “së drejtës së kompensimit territorial” të aleatëve ballkanikë (Serbisë, Greqisë, Bullgarisë dhe Malit të Zi), si shtete fituese në luftën për dëbimin e Turqisë.Rusia dhe Fuqitë e Mëdha fshehën faktin historik, se në Ballkan ishin shqiptarët që kishin luftuar pa ulur armët gjatë gjithë kohës së sundimit të Perandorisë turke dhe kishin ngritur me sukses shtetin E PARË të lirë, më 1821 në jug të Evropës osmane.  Por siç shkruante gazeta “Die Völker des Orients-Die Albanesen”, Feuilleton der „Debatte”, 27 mars 1869, Nr. 86. Viti VI, fq. 1):

“ Çështja Orientale” po shkon gjithnjë e më shumë drejt një zgjidhje me kahje dhune; për një zgjidhje paqesore as që bëhet fjalë… (diplomatët tanë) duke qëndruar galiç mbi fuçinë e barutit që kërcënon të shpërthejë çdo çast,  këndojnë himnet e qetësisë dhe …ngushëllohen me fjalinë e moçme: “Après nous, le déluge” (Pas nesh, u bëftë qameti)“.Para se të mblidhej Kongresi i Berlinit (1878) dhe te merreshin vendimet, shqiptarët përjetuan tre shpërngulje të dhunshme në Shqiperinë Veri-Lindore. Shpërnguljet e para masive fillojnë ne vitet 1830, sidomos nga viti 1844, me programe shfarosëse, duke i ndjekur shqiptarët nga Beogradi, Nishi, Pllana e Madhe, krahina e Toplicës, Surdulicës, Maçkaticës, me fjalë tjera, nga Sanxhaku i Nishit drejt Kosovës aktuale.Më 1878, pushteti serb, me aksione të përgjakshme, çpërnguli popullsinë e mbi 780 fshatrave shqiptare, nga Sanxhaku i Nishit, Leskovcit, Kurshumlisë dhe Jabllanicës. Këto shpërngulje u bënë me një terror të egër dhe humbjen e shumë jetë njerëzish duke përfshirë edhe fëmijët në barkun e nënave.Në luftën serbo-turke (1876-1878), forcat e organizuara serbe filluan shfarosjen e shqiptarëve në viset e Moravës jugore, perëndimore dhe lindore. Sipas bashkëkohësve  numëroheshin  mbi 35 000 viktima shqiptare të çdo moshe e gjinie. Konsulli i Perandorisë Osmane në Nish njoftonte se nga një lagje e Nishit, prej 300 shtëpish shqiptare, vetëm 20 shpëtuan. Të tjerat u rrafshuan në tokë. Në kazanë e Leskovcit u shkatërruan 1228 shtëpi në 88 fshatra e u shpërngulën rreth 20 667 banorë; në rrethin e Perkupës, në 73 fshatra me 1771 shtëpi, shumica u dogj ose u shkatërruan…Ky genocid masiv mori hov sidomos pas vendimeve të Fuqive të Mëdha për coptimin e trevave shqiptare. Gazeta “Populli” e 25 shkurtit 1919 shkruante :“Mbas lajmeve të sakta qi arritën dje në Shkodër, komitat serbë e malazezë, mbas nji lufte të përgjakshme qi kan ba pesë ditë rresht me popullin shqiptar të atjeshëm, kan zaptue me përdhuni Plavën e Gusinjën tue shkaktue të djeguna e dame të mëdha me top, pos gjindes (njerëzve) qi kan mbetë dekun në kët të ndeshun. Katundi Vuthaj prej 200 shtëpish, gadi asht rrënue krejt nën zierm të topave. Po priten tufa muhaxhirash me ardhë në Shkodër.

Po kjo gazetë më datën 28 Shkurt 1919 :« Pardje, të hënën, filloi tufa e parë e muhaxhirëve të duket në Shkodër, e këtij populli fatkeq të Plavës e Gusinjës, n’at hall të përvajtuëshem e vargu nuk asht mbarue ende. Midis këtyre muhaxhirëve në vend të vet fytyronin (bënin pjesë-shen im) edhe njerëzia e Rugovës, pse edhe këtë krahinë e paskan djegë e shkretue jugosllavët…. Ky popull shqiptar i bamë me dalë muhaxhir, kapet (janë) deri më pesëmbëdhjetë mijë frymë, por një pjesë ka marrë anën e Malësisë së Gjakovës. Numri i atyne që kanë mbetë të dëkun nuk mund të dihet pse nuk po e njeh qeni të zotin, siç thonë.”Kënga e Asllan Krasniqit, i torturuar nga pushtuesit turq dhe pushtuesit e rinj serbë e bullgarë, këndohet edhe sot në lagjen e muhaxhirëve në Prishtinë. Këngën ia ka dhënë amanet, këngëtarit Demir Krasniqi, që ta ruajë e ta këndojë gjithandej trojeve dhe krahinave shqiptare.

O, nam po banë, o, qajo Sërbi-e,

O, poj çon para, o, më singi-e,

O, tanë tu i myt-e, o, tu i shpërthye,

O, keq maroj, o, kjo shqiptari-e !

O, po therrë fëmi, e , o po pret pleq-e,

O, kush s’ ka ba, o, n’ dynja  ma keq-e!

O, po prenë burra, o , po prenë gra-e,

O, ksi adaleti, o, kush n’ dynja s’ ka ba-e!

O, çka po banë,o , qajo Serbi-e,

O, n’ dynja, kush s’ka ba ma zi-e !

O, n’ dynja kush s’ ka pa më sy-e ,

O, nanave – fminë n’ bark ty ja shpërthy-e!

O, nanave n’ bark – o , fminë me jav  nxjerr-e,

O, veç Serbija e banë kit tmerr-e!

O, gjallë shqiptarët nuk don mej lan-e! …

Genocidi që zhduku qindra fshatra shqiptare bashkë më banorët e tyre, jo vetëm në veri-lindje nga sllavët por edhe në jug nga shteti hellen, nuk kaloi pa u vënë re në kancelaritë perëndimore. Por kjo gjakderdhje dhe ky spastrim etnik, nuk kishin asnjë rëndësi për shtetet kolonialiste të Evropës sepse genocidi ndaj popujve, në atë kohë nuk quhej krim por një e drejtë e ligjshme e çdo pushtuesi.Shqetësim për ta ishte zgjerimi i hapësirave tokësore të sllavëve me mbështetjen e Rusisë dhe ndeshjen e saj me interesat e Fuqive të Mëdha në Ballkan. U pa e nevojshme që krahas forcës, të përdoreshin forma të reja në marrëdhëniet ndërkombëtare.Britaniku H. Mackindër, sikurse edhe shumë analistë të fund-shekullit 19, u shpreh për zbatimin e politikës së „ekujlibrit“ midis Fuqive të Mëdha.Ky “ekuilibër” (i kthyer më vonë në emërtimin “paqe”) midis Fuqive të Mëdha, filloi të zbatohej në veprimtarinë politike dhe ushtarake evropiane, para dhe pas luftrave, edhe në shekujt e mëvonshëm.Më 12 gusht të vitit 1913 në Dhomën e Komuneve,  ministrit i Punëve të Jashtme të Britanisë së Madhe, Sir Edward Grey, mbasi u copëtuan trevat shqiptare, pohoi :“ Jam i bindur se, kur të dihen të gjitha, ky vendim do të kritikohet me të drejtë nga shumë anë (…) por duhet të kemi parasysh se, në bisedimet rreth kufijve të Shqiperisë, qëllimi kryesor ishte që të mos hapej konflikt midis Fuqive të Mëdha. Prandaj, në qoftëse marrëveshja mbi Shqiperinë u arrit duke mbajtur harmoninë ndërmjet Fuqive të Mëdha, mund të themi së ka qënë një sukses i plotë për interesin jetësor të paqes n’Evropë !”

Në kujtimet e tij, themeluesi i shtetit shqiptar të 1912-ës, Ismail Qemali,  shprehet  me ironi :“qemë të ngushëlluar kur dëgjuam së duhej të sakrifikoheshim për interesat e përgjithshme të Evropës”….Nga 180 mijë km² dhe rreth 2 milionë banore shqiptarë, teritoret shqiptare në fund të shekullit të 19, kishin mbetur vetëm 80 mijë km².Në Konferencën e Ambasadorëve (dhjetor 1912 – gusht1913) diplomacia ruse dhe franceze arritën t’i shkëputin Shqiperisë krahinat më të pasura. Fuqitë e Mëdha evropiane aprovuan hartën ballkanike ku Serbia, që synonte të kthehej në një fuqi ballkanike, megjithëse kishte vetëm 900 mijë banorë, përsëri u rrit me 39.000 km² , duke i marrë Shqiperisë 1.290.000 banorë, ose 55% të banorevë të saj. Mali i Zi u rrit me 7.000 km² dhe mori 260.000 banorë, duke dyfishuar popullsinë e vet. Greqia u rrit më 51.300 km², duke marrë edhe 1.624.000 banorë.

Mbas shumë përpjekjeve për ta zhdukur nga harta e Evropës, ju la shqiptarëve 28.748 km² që përbëjnë sot hapësirën e Republikës së Shqiperisë. Kjo grabitje nga shtetet sllavo-hellene, u arrit vetëm duke shkelur mbi kufomat e banorëve autoktonë shqiptarë.“Më 25 shkurt 1914, në  Kuqar të Përmetit ushtria greke therri gjithë fëmijët, ndërsa burrat i mbylli në kishën e Kosinës, ku i vrau në mënyrë barbare… (kockat e tyre u pretenduan nga shteti hellen si të ushtarëve grekë). Në fshatin Peshtan, foshnjat ulërinin duke kërkuar prindërit. Ushtarët i mblodhën dhe i çuan në një shtëpi, ku ishtë një pus. I merrnin me radhë, u prisnin kokat dhe i hidhnin brënda. Ndërkohë, gratë pasi i përdhunuan, i vranë me bajoneta…

Në emër të palës shqiptare, amerikani  C.T.Erikson  në vitin 1919 përpara Komitetit të Marrdhënieve me Jashtë të ShBA-së, theksoi :

”Bota e qytetruar duhet të kërkojë falje për zhdukjet masive të fshatrave shqiptare, në prag të Luftës së I Botërore…Kjo u pasua me një propagandë të tmerrshme, e cila ka favorizuar diskriminimin e popullit shqiptar duke nxitur urrejtjen …” Etnia shqiptare në prag të shkatërrimit të Perandorisë së kalbur Osmane humbi krahina të tëra nga më pjelloret dhe strategjike, si Zona e Tivarit, e Hotit, e Grudës, e Pazarit të Ri, Sanxhakut (Novipazarit), Nishit, Rrethinat e Manastirit, krahinat e Janinës dhe të Çamërisë, të cilat u shpopulluan ose u asimiluan me force nga pronarët e rinj. Me këtë copëtim të trojeve shqiptare nga ana e Fuqive të Mëdha, nisi genocidi më i egër sllavo-hellen kundër popullit më të vjetër në Ballkan dhe Evropë.

Dëshmitare e krimeve të serbëve në vitin 1912-1913, ka qenë edhe një vajzë e vogël me emrin Gonxhe Bojaxhi, që bota sot e njeh me emrin e Nënë Terezës. Kriminelët serbë i helmuan të atin dhe familja e saj shpëtoi vetëm duke u arratisur në drejtim të Tiranës.“Paqja evropiane” me gjithë “ekuilibrin” për të plotësuar orekset e Fuqive të Mëdha dhe satelitëve të tyre, brënda një harku kohor prej afro 32 viteve, (1913-45) solli përfshirjen e Ballkanit në dy luftëra ballkanike dhe dy botërore.

  III- Genocidi dhe racizmi ballkanik kundër etnisë shqiptare

Janë disa ideollogji që u kanë dhënë emër periudhave në histori. ”Racizmi kundra çifutëve” ka emërtuar atë të Luftës II Botërore. Ky racizëm, që i dedikohet veprimtarisë së shtetit nazist të Hitlerit, në fakt ishte vetëm zbatim i ideologjisë së përpunuar mbi teza “pseudo-shkencore” të shumë intelektualëve, studiuesve të shkencave natyrore, analisteve të politikës dhe të shoqërisë moderne të shk. 19-20 nga vende të ndryshme perëndimore evropiane (Herbert Spencer, libri “Lufta e racave” (La lotta delle razze) e Ludwig Gumplowicz, Francis Galton e Ernst Haeckel, Halford J.Mackinder etj).Etnologu francez Georges Montandon, në nentor të 1940 botoi librin « Si ta njohim Çifutin ? » (Comment reconnaître le Juif ?) që shërbeu si bazë shkencore e propagandës anti-semite hitleriane. Kjo veprimtari intelektuale, që nuk ua nxiu faqen autorëve të saj (siç u damkos me të drejtë Hitleri), shërbeu si bazë për politikat e shteteve evropiane dhe më gjerë.Për genocidin kundër çifutëve është folur dhe flitet edhe në ditët tona. Janë kthyer në muze kampet e çfarosjes së tyre dhe janë realizuar shumë filma artistikë, dokumentarë, janë botuar libra historikë e kujtime. Por kanë mbetur në heshtje shumë genocide të natyrës raciste të përjetuara nga popujt e Evropës, të kryera para dhe pas Luftës II Botërore, që edhe sot trajtohen si të paprekshme.

Një prej këtyre krimeve, që ka qënë tipari themelor i ngjarjeve gjatë dy shekujve (19 -20) në Ballkan është RACIZMI KUNDËR SHQIPTARËVE.Ky racizëm, nuk u frymëzua nga tezat e “seleksionimit natyral” të darvinizmit dhe as të  “racës superiore” të studiuesve perëndimorë, por për fitimin e “hapëësirave jetësore” për kolonët e huaj.  Holokausti i parë në Evropë mbi baza raciale është planifikuar dhe zbatuar nga Programet qeveritare të sllavëve në veri-lindje dhe i shtetit të Helladës në jug, kundër popullit shqiptar.Në dallim nga genocidi kundër çifutëve dhe popujve të tjerë evropianë, genocidi racist kundra shqiptarëve është ushtruar në vijëmsi (në kohë lufte dhe paqje) deri në fund-shekullin e XX.Më 1913, pa shpërthyer akoma Lufta Ballkanike një shkrimtar izraelit, Leo Frojdlih botoi  librin “Golgota e Shqiptarëve”(“Albanienes Golgotha”, Wien, 1913) Në të, përfshihen dokumeta të cilat rrëfejnë barabarizmat masive të bëra nga serbët në krahinat shqiptare të veriut. Ay kishte ruajtur koleksionin e të gjitha gazetave të mëdha të kohës, që tregonin mbi shfarosjen e së paku një gjysëm milioni shqiptarëve nga serbët në vitet 1912-1913.

“Me qindra e mijëra kufoma të masakruara notonin në rrjedhat e lumenjve – shkruan Frojdlih për ngjarjet në Kosovë dhe Maqedoni -Ata që mundin t’u shpëtonin sëmundjeve, urisë, plumbave të pushkëve të këmbësorisë dhe gjyleve të artilerisë serbe, grumbulloheshin në vende të caktuara dhe u jepej nga një plumb kokës. Më zi e pësonin ata që fshiheshin në shtëpitë e tyre. Pas kontrolleve të imta që bëheshin për plaçkitje dhe florinj, gjëndeshin lehtë dhe therreshin si berrat. Torturat më të mëdha i pësonin gratë shqiptare, të cilat përdhunoheshin, lidheshin më pas, bëheshin kapicë, mbuloheshin me kashtë dhe digjeshin të gjalla. Në rast se ato ishin shtatzana, ju çahej barku me bajonetë dhe pasi u nxirrej fëmija nga barku, vendosej në majë të bajonetës apo të hunjve. Pas masakrimit, serbët pinin verë, këndonin dhe hidhnin valle. Kishte raste që ata gjatë therrjes mbildhnin gjakun në kupa dhe e hapnin gostinë me të”. Ditën e ngritjes së flamurit në Vlorë “më 28 nentor të 1912-ës, u masakruan në afërsi të Shkupit dhë Prizrenit 7000 shqiptarë. Shumë fshatra u dogjën dhe popullsia e tyre u vra. Në rrethin e Prishtinës vetëm gjatë përiudhës 18 tetor – 12 nentor 1912 u zhdukën nga tërrorizmi serb afro 5 000 shqiptarë. (Leo Freundlich, Albanienes Golgotha, Wien, 1913, f. 8-9) Edhe të dorëzuarit vriteshin si në “kasaphanë”. (Leo Freundlich, Albanienes Golgotha, Wien, 1913, f. 15-16). (17) Mis Edith Durham (1863-1944), tregon se kur ndodhej në Mal të Zi (tetor të vitit 1912) kërkoi që të vizitonte Prizrenin : “I pyeta malazezët se përse nuk më lejohej të shkoja atje. Ata qeshnin dhe më thanë: Nuk kemi lënë atje asnjë shqiptar me hundë të paprerë!”. Dhe vërtet, zonja Durham, gjatë udhëtimit të saj në viset veriore të Shqiperisë, pati rastin të shihte njerëz “me hundë e buzë të prera” .Gazetat kryesore si “Giornale d’Italia”, “Wiener Alge meine Zeitung”, “Neue Freie Press”, “The daily mail”, “Reichpost” etj. kishin dërguar reporterët e tyre të luftës ndërmjet të cilëve qe edhe Trocki. Në shkrimet e tij ay jep detaje tronditëse për krimet serbe mbi shqiptarët: ”Tre ushtarë kaluan pranë meje. Dëgjova bisedën e tyre: “As vetë s’e di sa shqiptarë kam vrarë’, tha njeri nga ata. Por tek asnjeri nuk gjeta asgjë të vlefshme. Vetëm kur e therra një grua, gjeta tek ajo dhjetë lira ari”.Fishta në Konferencën e Paqes 1919 shprehej :“Oh, sa arsye ka pasë ai i moçmi kur ka thanë “Ubi solitudinem faciunt, pacem appellant.” (“Sa ta kenë shkretnue vendin, do të venë mandej paqen »).Dokumentat arkivore të shtetit serb, dëshmojnë se gjatë 164 vjetëve, janë të njohura 24 programe serbe (me shumë pak ndryshime e modifikime nga njera-tjetra), që planifikonin në mënyrë të hollësishme shfarosjen e shqiptarëve në Kosovë dhe në viset e tjera shqiptare. Qeveritë serbe kanë vëpruar në mënyrë sistematike në dëbimin dhe spastrimin etnik të mbi 700 fshatrave etnike shqiptare të Sanxhakut të Nishit, të Toplicës e Kosaonicës (1876-1878).Mjafton të kujtohet “Naçertania” (1844) e Ilija Garashaninit, projektet e Jovan Cvijiçit (midis viteve 1912 dhe 1921) e përpunuar nga Vasa Çubrilloviçi (1937, 1944), projektet e Ivo Andriçit (1939) e të Stevan Moleviçit (1941) e deri te “Mëmorandumi” i Akademisë Serbe të Shkencave dhe Arteve (1986) dhe projekti i Millosheviçit “Te gjithë serbët në një shtet të vetëm” (1990). Pothuajse secila parti serbe kishte nga një program “nacional”. Ato garonin me njera-tjetrën se cila do ta zgjidhte “më mirë” një herë e përgjithmonë çështjen e Kosovës.Dosja 58, ndodhet në Arkivin Qendror të Shtetit, në Fondin 410 (Prefekturat dhe komunat e Tokave të Liruara)Raporte dërguar nga Prefekturat për dhunën e vazhdueshme të serbëve të ushtruar ndaj shqiptarëve:“Pikë së pari, jugosllavët kërkuen dorëzimin e armëve dhe të çdo lande që ka lidhje me mjete lufte. Shqiptarët e këtushëm, mbas shumë e shumë vuejtjeve shtazore pa kurrfarë mëshire e njerëzie, banë dorëzimin që kërkohësh. Mbas disa kohë qeveria e bashkueme nën emnin “Jugosllavi” organizoi një bandë vullnetarësh më 2000-3000 serbë e malazezë dhe nën komandën e majorit Sav Llazari filloi të bajë shqiptarët me e ndërrue fenë e deriatëhershme dhe me besue orthodoksizmin e tyne… Shpesh herë me qindra e qindra burra shqiptarë lidheshin për gardhi t’oborrëvet, në mënyrë që këmbët e tyne të mos prekeshin në tokë, tue përdorë dru e kamxhik, lageshin me ujë të ftofët në kohën e dimnit vetëm e vetëm që ata nuk pranojshin me ndryshue besim.   Kur u pa se shqiptarët e pushtuem bjenë (sollën) gjithçka që u kishtë mbetë veç tokës, këta u kujtuan edhe këtë ta bajshin të tyne.Kështu në vitin 1929-1930 nxurrën në shesh agrarin e tyne mizor e shpirtlig dhe filloj vumje kufijsh përmidis tokash të trashëgueme prej të parëvet, njëkohësisht me vorfnue edhe mjerue mbarë vendasit shqiptarë të këtushëm. Ay i bani të huejat për zotnuesit e deri at’hershëm arat, livadhet, baçet, pyjet, kullosat dhe çdo tokë të vlefshme. Shqiptarët zun të varfënohen sa që dhe buka e përditshme me zor u sigurua, e nga kjo filluan të bëheshin çipçi të shkijeve në tokat e veta.

Agrari nuk u njoftonte menjëherë, por u duk herë mbas here e gjithnji tue rëndue kurrizin e shqiptarëvet të lodhun e tue shtue sipërfaqet e sekuestrimit sa që erdhi me zaptimin e oborreve të shtëpive deri në prag të derës.Kolonistat serbë e malazezë i ftojshin shqiptarët dhe veçanërisht myslimanët që vendi i tyne ashtë Turkija dhe do të jetë ma mirë të shkoni në kohë atje së sa të çfaroseni prej Qeverisë.Shpesh herë patrullat e xhandarmërisë së asaj kohe hyjshin ndër shtëpia dhe ndajshin me gisht të gjithë ata djelmosha shqiptar që njifeshin për zotësi personale e ma të zgjuar dhe, porsa u largojshin prej katundit, në ma të parin prrua o gropë që gjejshin ata, djelmoshat tanë pushkatoheshin në vend dhe hudheshin në gropa a prrua ku pushtuesat dëshirojshin.

Edhe ndër kazermat e ushtrisë shpeshherë oficerët serbë thirrshin me listë ushtarë shqiptarë dhe, mbasi i lidhshin, i vritshin me mitraloz në mënyrat ma të poshtra e ma tradhtare që mund të veprohej prej racave të këqija të njerzis”. … Ngjarje të tilla, si një praktikë për çdukjen e shqiptarëve, kanë vijuar ndër vite në ushtri. L I S T A e personave shqiptarë të mbytur prej vullnetarëve e ushtrisë jugosllave, me datë 11-15 prill 1941, në rajonin e komunës së Vogovës. (vijon Numri- Emri e mbiemri – Vendbanimi – Besimi – Data e mbytjes).

« Genocid mbi baza raciste » është i vetmi emërtim që përcakton saktësisht, marrëdhëniet historike, të shteteve që u krijuan pas shëmbjes së Perandorisë Osmane me shqiptarët. Copëtimi i trevave shqiptare nga ana e Fuqive të Mëdha, siguroi  vazhdimësinë e suksesshme të proçesit të çfarosjes dhe tjetërsimit të kësaj popullsie të madhe dhe autoktone në Ballkan.

Gjatë vitit 1944, kur popujt ishin të bindur se bashkë me nazizmin, po i vinte fundi dhe ideologjisë raciste dhe genocidit çfarosës, kur besimi se njohja e të drejtave të njeriut dhe e dënimit të krimeve do të triumfonte në Evropë, fqinjët veri-lindorë dhe jugorë të popullit shqiptar, iu rikthyen zbatimit të Programeve të tyre raciste të shekullit 19 (« Nacertanie » dhe « Megali Idea »).Në 14 maj 1944 me vendim të Shtabit Suprem të UNÇJ-së, nën drejtimin e Alëksandër Rankoviçit, u formua OZN’a (Odelenje za Zashtitu Naroda – Dega e Mbrojtjes Popullore), një forcë speciale e policisë sekrete e cila në janar 1946 u emërtua UDB (Uprava državne bezbednosti/sigurnosti/varnosti).Zbatuesit më të egër të shovenizmit serb – Aleksandër Rankoviçit, J.B.Tito  i kishte dhënë pushtet të plotë. Ai mbante detyrën e sekretarit të Komitetit Qëndror të LKJ-së, ministrit të Punëve të Brëndshme dhe të nënkryetarit të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë. OZNA/UDB-ja, kishte si detyrë zbatimin e Programit të shk. 19 “Nacertenia”, e cila me çdo mjet dhe dhunë, do të siguronte mbijetesën e Jugosllavisë së Madhe, në prag dhe mbas mbarimit të Luftës II Botërore.Që në shtator të 1944,  Miladin Popoviqi në një letër dërguar  të gjithë komisarëve politikë në Kosovë, në emër të PKJ-së shkruante: ”Edhe pse Kosovë – Metohia janë pa pushtues, ne nuk sundojmë në gjithë terrenin. Pengesë janë bandat e armatosura (patriotët shqiptarë – shën im) që përhapin shovinizëm. Tash kemi detyrë të patjetërsueshme për spastrimin e Kosovës dhe të Metohisë nga këto banda, të cilat duhen likuiduar energjikisht dhe pa mëshirë. Tokat e atyre që nuk dorëzohen deri në afatin e caktuar do të konsiderohen të shtetit, këtë do ta kryejnë shtabet (e UNÇJ).

Në fshatrat që kanë bërë rezistencë, organizatorët duhen dorëzuar gjyqit ushtarak…ndërsa fshatarët të çarmatosen…”. Brigadat e UNÇJ-së në Kosovë nisën çarmatosjen e popullsisë në emër të ”spastrimit të terenit nga bandat kriminale shqiptare”. Më 7 shkurt 1945, komandanti suprëm i UNÇJ-së, J.B.Tito në një takim me ushtarakët serb: Savo Derleviçin, Gjuro  Medenicën dhe Kersto Filipoviçin në Beograd, shtroi programin e tij për të ardhmen e Kosovës pas mbarimit të Luftës. Me urdhërin nr.31 ë 8 shkurtit 1945 u vendos administrimi ushtarak në Kosovë nën komandën e serbo-malazezëve, duke e bërë “fakt të kryer” pushtimin. Kjo makineri pushtuese ushtarake jugosllave, në emër të “spastrimit” të terrenit nga “mbeturinat e fashizmit” dhe “kundër-revolucionarët” vrau e masakroi mijëra shqiptarë anë e kënd Kosovës.Gjatë vitit 1944 deri në vitin 1947, sipas  Xheladin Hanës (anëtar i KNÇK, i vrarë më 15.12.1948 nga UDB-ja) forcat pushtuese ushtarake serbo-sllave të drejtuara nga Tito, kanë vrarë mizorisht rreth 86.000 shqiptarë.Menjëherë mbas 1945, në Jugosllavi u rishfrytëzuan kampet naziste të përqëndrimit apo u ndërtuan të reja,  si ay në Borovnica, Aidussina, Goli Otok, Maribor, Skofia Loka, Sveti Grgur. Një prej vuajtsve të këtyre fabrikave të vrasjes ka qenë edhe patrioti Adem Demaçi.

Sot nuk dihet numri i saktë i viktimave, sepse regjistrat e këtyre kampeve, me urdhër të Titos, u zhdukën dhe të vrarët apo të vdekurit nga tortura janë hedhur në humnera, në det apo në varrezat masive. Historiani Gjok Debaj duke sjellë në studimet e tij, krimet dy shekullore raciste ndaj  shqiptarëve, të serbo-sllavëve në veri dhe hellenëve në jug, shprehet: “Ky kalendari ynë, i martirëvet, nuk do të përkujtonte vetëm 1 martir në një ditë të caktuar, por secila nga datat tona do të bartte mbi shpinë me dhjetra, me qindra e, disa herë, me mijëra martirë, përjetësisht të pangushëllueshëm”.

IV Rruga e vdekjes

 Ky emërtim ju dha çvendosjeve masive të popullsive të ndryshme, në vitin e fundit dhe pas Luftës II Botërore, të kryera nga Jugosllavija e Titos dhe shtetet e tjëra në Evropë.“Rruga e vdekjes” e shqiptarëve u zbatua nga shteti titist në muajin mars-prillit të vitit 1945,  (Prizren – Kukës – Shkodër – Tivar), që në historinë tonë, njihet me emrin “Masakra e Tivarit”. (Masakra u pasqyrua nga studiusi Uran Butka ne librin “Masakra e Tivarit”).Mbasi vendosi regjimin ushtarak në Kosovë, duke vrarë “terroristët”shqiptarë , grabitur pasurinë e tyre, djegur fshatra të tëra dhe çarmatosur popullsinë, udhëheqia jugosllave shpalli mobilizimin e brigadave të “Kosmetit” për në Frontin e Sremit, në veri të Serbisë. Por duheshin larguar fillimisht forcat e armatosura partizane të shqiptarëve.Nga fillimi i janarit 1945 Shtabi Operativ i “Kosmetit”, urdhëroi Shtabin e Brigadës së Shaban Palluzhës, të lëshonte Drenicën dhe të nisej në drejtim të Podujevës, ku duhet të bashkohej me Brigadën e VII të “Kosmetit”, për të vazhduar rrugën për në Serbi (Kurshumli – Banjë e Kurshumlisë – Prokuplë – Srem).  Largimi i burrave dhe i rinisë së armatosur nga Kosova dhe Maqedonia, në valën e dhunës së ushtrisë titiste , shkaktoi kundërshtimin e popullsisë shqiptare.Më 11.03.1945 në Gjakovë u organizua një dëmonstratë e grave, kundër mobilizimit me dhunë, të djemve, vëllezërve dhe burrave të tyre.  Shumë shqiptarë dhe formacione partizane, duke iu shmangur mobilizimit, iu bashkuan rradhëve të grupeve të rezistencës . Ata u quajtën “dezertorë” dhe “tradhëtarë”. Në prag të çlirimit nga nazizmi, ushtria jugosllave titiste nisi genocidin mbi  popullatën e pafajshme, me preteksin e ndjekjes së dezertorëve e të “spastrimit të terenit nga forcat reaksionare shqiptare “.Gjatë muajve janar – prill 1945, janë mobilizuar dhunshëm rreth 44.523 shqiptarë nga Kosova dhe viset e tjera etnike, për në frontet e ashtuquajtura të “Sremit” e të ”Adriatikut”. Të mobilizuarit me dhunë (mars-prill 1945) u grumbulluan në kazermat ushtarake të Prizrenit. Mbasi u çarmatosën, me arsyetimin se “armët do t’i merrnin në Kroaci e Slloveni !”, u  formuan tre kolona, tashmë si robër të luftës, për t’u nisur drejt rrugës Prizren – Kukës – Shkodër – Tivar – Dubrovnik – Rjekë. Shoqërimi i tyre ju ngarkua Brigadës së 27 e divizionit 46-të serb, e njohur për terrorizimin e popullit shqiptar gjatë muajve të kaluar. Grupi i parë prej 3.700 veta, u nis më 24. 03. 1945 dhe pas një udhëtimi 6 ditor me keqtrajtime shtazarake nga ana e shoqëruesve serbo-malazezë, mbriti në Tivar dhe iu dorëzua reparteve të Divizionit të 9-të jugosllav.Grupi i dytë i përbërë nga 4.700 veta i shoqëruar nga partizanë titistë të Brigadës 27-të, mbas dy ditësh nisi marshimin katër ditor në rrugën Prizrën – Zhur – Kukës – Pukë – Shkodër.Vrasjet e para ndodhën në mesnatën e 26/27 marsit gjatë një ndalese në Kukës.  Sipas planit të para-përcaktuar, në kohën që kolona e shqiptarëve ishte në gjumë, vriten mizorisht rreth 120 – 140 veta dhe kufomat e tyre hidhen në greminë. Në shënjestër u vunë komandantët shqiptarë të njesiteve që ishin grumbulluar në Prizren.
Shqiptarët e kuptuan se nuk po shkonin për luftë kundër ushtrisë naziste, por drejt vdekjes. Nën grykat e pushkëve, kolona natën e 28 / 29 marsit kaloi luginen pyjore në periferi të Pukës duke lënë rrugës trupat e shokëve që për shkak të torturave, helmimeve me ushqim dhe të ftohtit, mëngjesi i gjeti të vdekur.

Gjatë kalimit tek “Ura e Zogut” që ishte e shkatëruar, me një vagon – teleferik të sajuar, ranë në lumë rreth 50 veta, ku shumica prëj tyrë gjeti vdekjen.

Më 30 mars, ushtarët serbo-malazezë që i shoqëronin, nuk i lejuan shkodranët që kishin dalë me ushqime dhe ujë për vëllezërit e tyrë nga Kosova, po i çuan në kodrat e qytetit dhe në mesnatën e 31 marsit, pa e marrë veten nga rruga e gjatë dhe të uritur, i nisën në drejtim të Ulqinit.

Më të kaluar kufirin (afër Ulqinit), kolona është ndalur gjoja për të pushuar. Të gjithë të sëmurët dhe të plagosurit veçohen nga shokët, me shkakun “për të evituar ndonjë epidemi të mundshme” dhe se do të çoheshin në ndonjë spital të Malit të Zi.  Kurrë nuk u mësua gjë për fatin e tyre.Në mesditën e datës 1 prilli 1945 mbëritën në Tivar. Atë ditë të kobshme, rrugëve të qytetit shihej një mobilizim i ushtarëve serbo – malazezë, të cilët vështronin me përbuzje kolonën e gjatë të shqiptarëve.  Në qendër të qytetit u urdhërua të ndalej për të pushuar. Të raskapitur nga udhëtimi dhe të etur për ujë, katër shqiptarë iu afruan një burimi. Rojet shoqëruese i larguan duke i goditur me tytat e pushkëve dhe duke shkaktuar kundërshtimin e tyre ndaj këtij trajtimi çnjerëzor. Menjëhere ushtarët filluan të qëllojnë me breshëri plumbash mbi shqiptarët. Ky veprim i ushtarëve serbë, i përgatitur qëllimisht në mes të sheshit të qytetit, shërbeu si sinjal për fillimin e zjarrit me pushkë dhe mitralozë të vendosur në çdo qoshe të rrugëve, dritareve e tarracave të shtëpive përreth sheshit të qytetit të Tivarit dhe në kodrat përreth . Azem Hajdini, një nga të mbijetuarit tregon vijimin e masakrës: “Ne ishim në kolonë për 4, me gjatësi prej 5 – 6 km, dhe mundësia për një shfarosje masive ishte më e vogël. Na urdhëruan të ngrihemi në këmbë dhe me duar të lidhura mbas kokës të ecnim drejt një ndërtese të madhe 3 katëshe që ndodhej mës të kodrave shkëmbore. Oborri ishte i rrethuar me mure të larta hekuri që mbaronin me maja të mprehta. Ishte zgjedhur një vend i përshtatshëm për vrasje masive.

Duke hyrë në oborr 10 – 15 ushtarë më shufra hekuri na goditnin në kokë, në gjoks apo në shpinë duke lënë në tokë për vdekje afro 100 – 150 veta. Në ndërtesë arritën të futen 100 veta dhe 2200-2500 të tjerë mbetën në oborr. Rreth orës 14.00 filloi goditja me pushkë automatike, mitralozë, mortaja dhe bomba dore mbi rekrutët shqiptarë dhe brënda një ore, nuk mbeti njeri në këmbë. Sheshi i oborit u mbulua nga gjaku ndërsa ndërtesa u shndrua në gërmadhë, me qindra kufoma shqiptarësh brenda saj.

Xhelatët, për t’u siguruar se mos kish shpëtuar ndonje i gjallë nën trupat e pajetë të shokëve të tyre, në emër të “shtabit” bënë thirrjen:“ Informohen të gjithë ata që kanë mbetur gjallë ose të plagosur, se komandanti suprem i UNÇ, shoku Tito ka urdhëruar ndërprerjen e zjarrit dhe të gjithë i ka falur – pavarësisht prej gabimeve që kanë bërë !!! Të gjithë të plagosurve do t´u jepet ndihma mjekësore …Kërkojmë të brohorisni: ”Rroftë shoku Tito”, ”Rroftë bashkim-vëllazërimi”, ”Rroftë ushtria nacional-çlirimtare”… !!!
Duke i besuar thirrjes, shumica e të plagosurve u ngritën për të kërkuar ndihmë mjekësore. Por.. çka ndodhi…?! Ushtarët u vërsulën si bisha mbi ta dhe i masakruan pa mëshirë”.

Për të fshehur gjurmët e kësaj vepre mizore, u mobilizuan të gjitha njësitë ushtarake serbo – malazeze, qytetarë e punëtorë të këtij nacinaliteti dhe me kamionë, vagoneta, qerre etj, gjatë tërë natës i bartën kufomat dhe të plagosurit (bashkë!!!) në drejtim të Tivarit të vjetër, tek një greminë në mes shkëmbinjëve të bregdetit. Një pjesë e kufomave fillimish u dogjën e pastaj u hodhën në humnerë, ndërsa pjesa tjetër do të varrosej …!!! Aleksandër Rankoviçi dhe shteti titist, këtë ngjarje e cilësoi si të rëndë dhe të shkaktuar për faj të vetë shqiptarëve !! . Vetëm pas 51 viteve, më 20.9.1996, TV norvegjez njoftoi për zbulimin e një varreze masive afër Tivarit me 2 mijë viktima të shqiptarëve të vrarë më 1 prill 1945.

Grupi i tretë, më 2700 veta, nga Prizreni u nis më 27 mars 1945 dhe u shoqërua nga Brigada famëkeqe 27. Shumë shqiptarë gjatë rrugëtimit të gjatë e të mundimshëm, për mungesa të ushqimit e të higjienës u sëmurën me tifo dhe dhjetra prej tyre vdiqën rrugës. Në mbrëmjen e 2 prillit ky grup arriti në Tivar dhe iu dorëzua Divizionit të 9-të dalmat. Nga Tivari me anije u transportuan në Dubrovnik, ku u vendosën në disa objekte. Një grup prej 800 vetash që ishin vendosur në një depo baruti, u helmuan gjatë natës dhe në mëngjes u zgjuan të enjtur. Gjatë ditës vdiqën të gjithë sa ishin aty. Kjo politikë dy shekullore e sllavëve për çfarosjen raciste të shqiptarëve, pati kulmet e veta ( kur krimi përfshinte gjithë popullsinë), e fundit në rradhë ishtë ajo e Kosovës së 1998-99!

V Zgjidhja finale

Emërtimi “zgjidhje finale” (Endlösung der Judenfrage) u përdor nga nazistët në fund të vitit 1940, e planifikuar si hapi i fundit i programit racist për çfarosjen e hebrejve. Sot kjo veprimtari njihet me emrin  “holokaust” dhe u përdor gjërësisht edhe në Evropën e viteve të para, të mbas Luftës II Botërore. Qëllimi ishte zhdukja e popullsive etnike, jo si pasojë e luftimeve ushtarake, por vrasjeve të planifikuara me gjakftohtësi dhe në mënyre çnjerëzore. Genocidi etnik u dënua si veprimtari politike dhe pseudo-shkencore, me shpalljen në vitin 1950 nga UNESCO të “Deklaratës mbi racat”, por kjo nuk shënoi fundin e ideologjisë dhe veprimtarisë raciste. Politik-bërësit evropianë, me gjithë ngjarjet e zhvilluara, nuk duan ta pohojnë se kjo ideollogji kundër etnisë shqiptare, vijon të udhëheqë vemrimtarinë e disa shteteve ballkanike deri në ditët e sotme.Në memorandumin e famshëm të Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Beogradit të 1986-ës, shkrimtari nacionalist serb Dorica Kosiç, President i « Jugosllavisë së Re » të Milosheviçit më 1992, deklaronte : « Spastrimi etnik është veprues për të krijuar Serbinë e Madhe (…), suksesi i një veprimi ushtarak varet nga zhdukja prej territorit, të popullsive të huaja » ( 24) Platforma antishqiptare për spastrimin etnik të Kosovës, është përgatitur nga “Komiteti Qëndror Atdhetar i Partisë Radikale Serbe” (SRS), i nënshkruar nga kryetari i saj,  Vojisllav Sheshel, zëvëndës/kryeministri i Serbisë dhe zëvëndës/kryetar i Partisë Tomisllav Nikoliq, Nikolla Poplashen, Maja Gojkoviq, Ranko Dujiq e Aqim Vishnjiq, dhe Sekretari i Përgjithshëm i Partisë Radikale Serbe, Aleksandër Vuçiç.

Kjo Platformë u botua në gazetën “Serbia e Madhe” (Velika Serbia), më 14 tetor 1995 në Beograd dhe më 1997 nga Qendra “Global Communicators” në Washington, D. C. Por si çdo strategji politiko-ushtarake, për t’u vënë në jetë, duheshin përgatitur edhe zbatuesit e saj dmth ushtarët dhe qytetarët jugosllavë. Historia e shk. 20 ka dëshmuar se racizmi etnik (si çdo lloj racizmi), është zbatuar paraprakisht, si ushqim shpirtëror i  frymëzuar në bangat e shkollës, në administratat shtetërore, ushtri, masmedia dhe në institucionet fetare. Urrejtja kundër kombit shqiptar është përfundim i këtij aktiviteti arsimor, kulturor, ushtarak dhe fetar i vendeve fqinj, që krijoi « bishat » të cilat vunë në jetë planet çfarosëse të aparatit ushtrak të Milosheviçit në Kosovë. Poezia epike heroike serbe, si ajo kushtuar Kraleviq Marko, për intelektualët e Akademisë serbe të Shkenacave, vlerësohet si një trashëgimi “shkencore” e traditës.  Ajo lartëson krimet makabre të heronjve, si: prerjet me gjakftohtësi me thikë, nxjerrja e syve, prerja e gjymtyrëve, djegia në zjarr, shkatërrimi i pasurisë së kundërshtarit dhe shfrytëzimi i tradhtisë për të mundur kundërshtarin dhe kultivoi ndjenjën e superioritetit mbi popujt te tjerë.

Anëtari i Akademisë serbe, Antonije Isakoviç, theksonte se: ”Mitet tona na bëjnë më të fortë, dhe ne duhet të jetojmë me to. Sa herë kemi qënë në mes vështirësish, vinim në Kosovë, te Karagjorgji tek poezia popullore…”.

 Vidovdan

Vështroj qiellin, shekujt që kalojnë

Kujtimet e lashta është i vetmi mjekim

Kudo që shkoj, tek ty kthehem sërisht

Sepse asnjeri nuk mund të ma shkul nga shpirti Kosovën

Si një zjarr i përjetshëm në zëmrat tona

Lufta e Kosovës mbetet qartësia e vetme…    

 (Vidovan është një këngë e epopesë serbe që këndohet në çdo 28 qershor, ditën e Shën Vidovanit kur përkujtohet humbja ndaj turqve në Fush-Kosovë , pranë Prishtinës më 1389)

Këngë të tilla u thurrën edhe për të kërkuarit nga Gjyqi i Hagës për krime lufte si Radovan Karagjiq, Mlladiç e shumë të tjerë. (26)

Keq-përdorimi i historisë per qëllime raciste dhe ushqimin e urrejtjes, shprehet edhe në tekstet e pas-luftës të historise, letërsisë, gjeografisë, arteve dhe njohurive shoqërore që nga klasa e parë fillore deri në arsimin e lartë, psh në tekstin e historisë së klasës së tetë  shkruhet:“Gjatë periudhës 1941-1944 janë likuiduar 10.000 serbë, ndërsa janë shpërngulur me dhunë rreth 100.000 nga terrori i shqiptarëve”. Ende përdoret si emërtim ofendues emri “shqiptari”, “arnauti” duke i paraqitur si “serbë të islamizuar”. (27)

Vasa Cubriloviç (ministër i Titos dhe këshilltar i Milosheviçit deri sa vdiq më 1991) , i cili në vitin 1937 kishte përpunuar manifestin “Zbimi i shqiptarëve” (Iscljavanje Arnauta)  rrjeshtonte në projektin e tij të spastrimit shkencor, mënyrat e arritjes së kushteve për një zbim masiv :« Asnjë veprim nuk kërkon kaq vëmendje dhe durim. Për të patur një largim masiv, kushti i parë është krijimi i një psikologjije të përshtatshme, që mund të ndikojë në shumë mënyra ».

Një nga këto “ psikologji të përshtatshme ” në strategjinë  e « luftës finale » kundër popullsisë shqiptare, ndoshta më e rëndësishmja, ishin krimet kundër femrës shqiptare.

Goditja më e rëndë ndaj femrës shqiptare ishte ajo e torturimit dhe vrasjes së fëmijëve.

Një “raport i brendshëm”, i cilësuar “tepër sekret”, i hartuar nga shërbimet sekrete të “Ushtrisë Jugosllavë”, në janar/shkurt të vitit 2000, jep një pamje të përmasave të krimeve të tmerrshme që kryen forcat ushtarake serbo-jugosllave gjatë pranverës së vitit 1999 në Kosovë. Raporti ishte perpiluar për IWPR-në, “Oficerë serbe tregojnë krimet”, i botuar më 4 prill 2000, nga gazetari Miroslav Filipoviq nga Kraleva : “Dëshmitë e përbashkëta të oficerëve në teren, tregojnë se njësitë e Ushtrisë Jugosllave kanë vrarë mizorisht të paktën 800 fëmijë shqiptarë nën moshën pesë vjeç.”

Dëshmia: “Një ushtar serb që e thërisnin “Crni” iu afrua një plaku, i cili mbantë në dorë një fëmijë rreth tre ose katër vjeç. Ia mori fëmijën nga duart dhe kërkoi nga plaku një pagesë prej 20 000 markash gjermane. Kur pa së shqiptari kishte vetëm 5 000 marka e mori fëmijën për flokësh, nxori një thikë nga brezi dhe i preu kokën. – “5 000 marka janë të mjaftueshme vetëm për trupin!”, tha dhe eci përpara fshatarëve të tjerë, duke mbajtur kokën e fëmijës nga flokët. E gjithë kjo ka ndodhur në sytë e dhjetra njerëzve, tregon Vladimiri. Ne ishim të gjithë në një gjëndje shoku: disa ushtarë vollën, ndërsa nëntogeri ynë i ri në moshë humbi ndjenjat para një pamjeje të tillë makabre të trupit pa kokë në tokë. “Crni” më pas u deklarua si i papërgjegjshëm mëndërisht, u shkarkua dhe u dërgua në shtëpi. Por ai është akoma i lirë, megjithëse ka kryer këtë krim të tmerrshëm.

Është i dyshimtë fakti së ata do të dalin ndonjëherë para drejtësisë. Shumë prej tyre përkundrazi, janë graduar dhe ngritur në pozita ».

Në strategjinë e « luftës finale » u përfshinë, krahas forcave ushtarake edhe popullsia civile serbe, e cila dha informata, grabiti dhe një pjesë e tyre mori pjesë aktive në zhdukjen e shqiptarëve.  Megjithëse për të mos u njohur nga komshinjtë ata përdorën maskat, emrat e tyre u bënë të njohura. Kjo është edhe arësyeja që shumë prej këtyre familjeve, sot nuk guxojnë të kthehen në Kosovë për të jetuar pranë viktimavë të tyre. Në të gjithë shekullin e 20, në historinë e Evropës, nuk mund të gjëndet asnjë shëmbull i ngjashëm me ato krime që përjetoi femra shqiptare e v.1998-99.

Dëshmia e R.N. nga Prishtina, e gjetur e lidhur në lokalin e Fakultetit Juridik , mbas tërheqjes së trupave serbo-malazeze: «Më thanë se do të më merrnin në pyetje; njëri pej tyre më urdhëroi që të zhvishesha siç kam lindur nga nëna. Unë refuzova. Një milic më ra me shuplakë dhe menjëherë më plasi gjaku nga buzët e shkrumuara. Tjetri vuri gishtin te buzët e mia, e ngjyu me gjak dhe tha: “Siç duket të gjithë shqiptaret e kanë gjakun e ëmbël dhe unë me këtë thikë do t’i shijoj të gjitha”.

Pasi mbaroi punë, bisha urdhëroi njërin prej kolegëve të tij t’i ndizte një cigare. Unë mezi mbaja pikat e fundit të fuqise që po më shteronin krejt. Me cigaren e ndezur m’u afrua dhe më tha:  “Unë, Nenad Stojanoviq, do të ta lë një kujtim për tërë jetën. Ndoshta ti, si e re dhe e bukur që je, don ta jetosh jetën, por unë do të të vras ngadalë-ngadalë ” dhe ma afroi cigaren te gjinjtë e mi dhe e fiku atje. Mbi një paketë ka shuar në trupin tim për disa orë.

Në asnjë film nuk kisha parë asi torture. Të nesërmen, sapo më zgjidhën duart, më kanë dhunuar që të gjithë me radhë. Nuk e di se sa burra kanë luajtur me trupin tim, kur kam ardhur në vete. Ende sot, kam në trupin tim me qindra plagë cigaresh dhe plagë thike, ku kanë gdhendur turli fjalësh në serbisht”.

Disa ditë më vonë e pashë veten në dhomën e panjohur të një fshati; më kishin marrë e më kishin mjekuar atje. Më kishin mjekuar plagët që më kishin bërë me thikë duke pikturuar me tehun e saj në lëkurën time”.

Organizata joqeveritare e Gruas “Jeta në Kastriot”, e drejtuar nga Luljeta Selimi, që ka nën përkujdesje 2016 femra shqiptare, të përdhunuara nga forcat serbo-malazeze dëshmon se 124 prej tyre kanë plagë të dukshme në trup (gjinj të prerë, gishtërinj të këputur, nëntë janë me nga një sy të nxjerrë dhe gjashtëmbëdhjetë më plagë të hapura në fytyrë). Ato janë në gjëndje të rëndë shëndetsore e psiqike.

Shaip Vrellaku, i cili ishtë zënë rob nga forcat serbe ndodhej në stacionin e trenit në Gllogoc: “Me sytë e mi pashë policin duke i djegur vajzat që i kishin dhunuar në stacionin e trenit të Gllogocit. Edhe sot i dëgjoj ato britma të tmerrshme dhe trishtuese të vajzave që digjeshin”. Sot, historianë dhe intelektualë kurajozë, po nxjerrin nga thellësitë e Arkivave dhe i bëjnë të njohura faktet mbi genocidin dhe racizmin mbi popujt e tyre, i cili shkaktoi  shumë viktima tek popullsia civile, si gjatë edhe pas Luftës II Botërore në Evropë. Ka shtete që e dënojnë këtë ideollogji dhe ruajnë dëshmitë e pasojave të saj për të treguar rrezikshmërinë e saj. Por nuk veprojnë të gjithë kështu…

 

Zhvillimet e sotme të politikës evropiane, dëshmojnë domosdoshmërinë e njohjes dhe dënimit të krimeve të “fshehura” edhe në Ballkan, siç është :  GENOCIDI RACIST DY SHEKULLOR KUNDËR SHQIPTARËVE

Ky akt duhet të bëhet, për hir të PAQES historike midis popujve ballkanikë dhe  evropianë (sepse racizmi nuk njeh kufij), në mënyrë që të dënohet ideologjia politike e shpërblimeve për hir të « ekuilibrit » midis Fuqive të Mëdha e shekullit 19 – 20, e cila vijon edhe sot të mbajë të ndezur fitilin e luftrave kriminale.

 

 

 

 

 

Filed Under: Histori Tagged With: Fatbardha Demi

Shefqet Vërlaci, politikani më i pasur dhe dy herë kryeministër

April 5, 2014 by dgreca

Nga Miranda Sadiku/.- Shefqet Vërlaci njihet si i pari kryeministër shqiptar i cili përuroi në Kavajë fillimet e punimeve të hekurudhës Durrës -Elbasan në vitin 1940. Në regjimin komunist ai ishte i shpallur “ kriminel lufte” edhe pse kishte vdekur, ndërsa gjatë të gjithë karrierës së tij politike madje edhe pas vdekjes deri në ditët e sotme, njihej si njeriu më i pasur i Shqipërisë.

I lindur në Elbasan më 15 dhjetor të vitit 1878, Shefqet Vërlaci pasi mori mësimet e para në qytetin e lindjes, arsimin e mesëm e kreu në qytetin e Manastirit. Historiani Kastriot Devishi thotë për ATSH-ne se “më pas Shefqet Vërlaci shkoi në Stamboll për të kryer arsimin e lartë në shkollën e lartë të administratës në Mylqije, por nuk mundi ta përfundonte atë. Në moshën 32 vjeçare i kthyer në Shqipëri, Vërlaci në vitin 1910 zgjidhet deputet i Elbasanit në Parlamentin e Perandorisë Osmane. Por, për shkak të konflikteve që pati me Turgut Pashën ai u arratis. Ndërsa dy vjet më vonë, në muajin nëntor ishte një ndër anëtarët e partisë së Elbasanit që përkrahu pavarësinë e Shqipërisë”.

Duke qenë një figurë e njohur dhe një patriot, politikan dhe pushtetar i njohur, emri dhe pozicioni i tij vinte gjithnjë në rritje. Në 21 gusht 1914 Shefqet Vërlaci ishte anëtar i delegacionit që i dorëzoi në Gjermani kurorën e fronit të Shqipërisë Princ Vidit. Në zgjedhjet e 5 prillit të vitit 1921 zgjidhet deputet, ndërsa në këtë fushatë kryesoi në Elbasan grupin Pleqësor. “ Fillimisht Vërlaci bënte pjesë në Partinë Përparimtare dhe pas shpërbërjes së kësaj partie ndikoi që deputetët e Elbasanit të bëjnë pjesë në formacionin jetëshkurtër politik të quajtur Partia Kushtetuese, ndërsa vetëm një vit më pas ai është ndër emrat më kryesorë të Partisë Popullore”, thotë Dervishi.

Sipas tij, “Shefqet Vërlaci ishte një ndër të parët që propozoi në Këshillin Kombëtar heqjen e titullit “ bej” e zëvëndësimin e këtij titulli me fjalën “ zotëri” . Postin e parë si kryeministër i vendit ai e mori në vitin 1924 nga datat 3 mars deri më 27 maj. Gjatë viteve 1925 – 1928, kur Shqipëria ishte republikë, u bë senator. Në vitin 1928, në 1 shtator si anëtar i Komisionit të Asamblesë në emër të Asamblesë i komunikoi Mbretit Zog vendimin e posaçëm që e shpalli shqipërinë Mbretëri Parlamentare.“Shefqet Vërlaci ishte ndër më kryesorët e Asamblesë së 12 prillit që kreu të ashtuquajturën “Bashkim personal” mes Italisë dhe Shqipërisë”, thotë Dervishi. Zgjidhet për herë të dytë kryeministër në vitin 1939 si dhe mbante postin e Ministrit të Punëve Botore dhe më 16 prill të po të këtij viti, i dorëzoi në Romë kurorën e fronit shqiptar Viktor Emanuelit III. Po këtë vit ai u zgjodh senator i Mbretërisë Italiane.

“Marrëdheniet e tij me italianët kanë qenë vërtetë të çuditshme. Ndonëse kishte pranuar të vihej në shërbim të tyre, ruante një autoritet të veçantë, që buronte nga qenia si njeriu më i pasur i Shqipërisë, i cili nuk e njihte nënshtrimin”, thotë Devishi. Sipas tij, “kjo ishte arsyeja që mes tij dhe italianëve filloi një konflikt politik i pashmangshëm”. Ministri i Jashtëm italian, njeriu që përgatiti pushtimin e Shqipërisë, konti Galeazzo Ciano,  në ditarin e tij shkruante  “…. Po ta kisha njohur më parë nuk do ta kisha mbështetur emërimin e tij. Është njeri nursëz e do të na bezdisë…”. Në vitin 1941 si pasojë edhe të konflikteve të shumta politike që pati me Mëkëmbësin Jakomoni, ky i fundit kërkoi zëvëndësimin e tij, çka u realizua më 3 dhjetor të vitit 1941 ku në vend të tij u emërua Mustafa Kruja. “Pas largimit nga posti si kryeministër, Shefqet Vërlaci thuajse u tërhoq plotësisht nga politika. Para se në Shqipëri të vendosej regjimi komunist u largua në Itali së bashku me djalin e tij Ismailin, dhe vajzën Behije (ish e fejuara e Ahmet Zogut).

La në Shqipëri gruan dhe vajzat Fezilet e Mehtap. Është për t’u  përmendur fakti se Shefqet Vërlaci ka qenë martuar me të bijën e Ymer Pashë Vrionit, Semiramis. Vërlaci ishte baxhanak me armikun e tij politik Aqif Pashë Elbasani. Gruaja e tij pasi u dënua me 5 vjet burg nga komunistët vdiq në mjerim të plotë. Në Shqipëri jetoi vetëm vajza e vogël e Shefqet Vërlacit, Mehtapi, e cila ishte e martuar me Qemal Biçakçiun dhe vajza e dytë Fezileti, e cila ishte martuar me Is’han Libohovën. Vdes në vitin 1946 në spitalin e Zyrihut dhe më pas varroset në Romë në parcelën dytësore 1537 të varrezës së këtij qyteti. Edhe një vit pas vdekjes së tij, qeveria komuniste vazhdonte të kërkonte ekstradimin e tij në Shqipëri si “kriminel lufte”. Shefqet Vërlaci ka qenë njeriu më i pasur në Shqipëri. Vetëm në vitin 1939 ai kishte në pronësi të tij 3700 hektarë ose rreth 1 për qind të fondit të përgjithshëm të tokës në Shqipëri.

 

Filed Under: Histori Tagged With: dy herë kryeministër, politikani më i pasur dhe, Shefqet Vërlaci

Bashkeshortja e Hitlerit, Eva Braun ishte me origjinë hebreje?

April 5, 2014 by dgreca

Ne Foto: Adolf Hitler dhe Eva Braun/

Eva Braun, bashkëshortja e Adolf Hitlerit, kishte pasur origjinë hebreje, sipas analizave të ADN-së kryer për një dokumentar që do të publikohet të mërkurën nga stacioni televiziv britanik ”Channel 4”. Kjo tezë mbështetet mbi analizën e flokëve që vinin nga një krëhër i gjetur në Berghof, residenca e Hitlerit në Bavari, ku Eva Braun ka kaluar pjesën më të madhe të kohës gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Në flokët e saj, studiuesit gjetën një sekuencë specifike të ADN-së, shumë të ngjashme me hebrenjtë e Europës Qendrore, që përbëjnë rreth 80 për qind të popullsisë hebreje.
Në Gjermani, shumë hebrenj të Europës Qendrore janë kthyer në katolikë në shekullin e 19-të. “Ky është një zbulim turbullues. Nuk kisha ëndërruar kurrë se do mund të gjeja një rezultat kaq të jashtëzakonshëm”, është shprehur Mark Evans, prezantuesi i emisionit “The Dead Famous DNA” për Channel 4.
Sipas realizuesve të dokumentarit, është e sigurt se flokët e analizuara i përkasin Eva Braunit. Por i vetmi mjet për ta provuar zyrtarisht do të ishte krahasimi i flokëve me dy pasardhësit e saj, por këta të fundit kanë refuzuar t’i nënshtrohen testit.
Eva Braun ka qenë e dashura e Hitlerit për shumë vite, para se çifti të martohej më 29 prill 1945, një ditë para vetvrasjes së tyre në bunkerin e Fyhrerit në Berlin./

Filed Under: Histori Tagged With: Eva Braun, ishte me origjinë hebreje?

200 VJETE BAJRAKTAR

April 4, 2014 by dgreca

NGA REXHEP DEDUSHAJ/ New York/

Hydaverdi Pashe Begolli ne vitin 1703 .pasi  e vrau ne tradhti kryetrimin e fshatit Trepca – Martinin ,emrin e tij e merr ky fshat pastaj,ua ndrroi fene dhe I shendrroi ne cifcinje te agallareve te Gucise te gjithe fshatin !!Edhe sot eshte ne mes te Livadhit te Madh ,afer Luces nje shelg qe quhet;” Mrina e Mallaga “,ku thuhet se persekutoheshin fshataret e ketij fshati nga cifligaret e tyre: “ Tere naten e lejshin njeriun ne bore e ne shinlidhun per ate mrine “ – me thoshte shpesh daja Shaban!!

Ata fshatar qe s’kishin pranuar ta ndrronin fene Pashai pejane I shpernguli per ne Peshtere apo ne Rugove.Te shperngulur te tille siduket ishin edhe paraaedhesit e Bajraktareve te sotem te Martinajve.Megjithese Cela – Bajraktari i sotem i ketij fshati e shpjegon kesisoji shkuarjen e ture ne Peshter:” Jemi nder banoret me te vjeter te Martinajve.Por ne kohen e Turqise kishim shume bageti dhe duhej ti dimronim ne Peshter meqe nder ne mungonte ushqimi per to.Keshtuqe duke shkuar percdo vit atje,sidomos dimrave ishim detyruar te blenim edhe toke dhe dalngadale nje pjese e familjes tone mbeti te jetoj atje e pjesa tjeter vazhdonte te jetio ne Martinaj ku jetojme edhe sot.E mbase ndonjeri prej paraardhesve te mi mund te kete jetuar me gjate atje e pas kethimit ne vendin ame mund t’jete quajtur si I ardhur…Pra fjala eshte per nje levizje brenda per brenda territoreve tona,tokave tona ,brenda perbrenda Shqiperise Etnike.”

Sipas fjaleve te te Celes,qe ia kishte perciellur i ati  – SHABANI ,bajrakun (Flamurin )e kishin fituar ne Luften e Morese .SIC  dihet ,deri atehere Martinajt s’kane qene Bajrak  I vecant.E  ne Luften e Morese  ( Viti 1820-1822) kunder kryengritjeve greke ishte dalluar nje I pari I tyre  – emri si kujtohet dhe nga ajo kohe Mustafa Pashe Bushati e emroi Bajraktar te fshatit Martinaj.( Shih lib.e lartepermendur : “ Gjurme …”f.150-151)

Qe nga ajo kohe ,kjo familje ne fjale I prine ketij fshatit me utresi ,vendosmeri,trimeri dhe ndershmeri duke u dalluar ne mesin e fshatrave te Nahise se Gucise.

Ne mesin e me te dalluareve gjate historise me se 200 vjecare ishte Bajraktari – AZEM HAZIRI ,pinjoll I kesaj familje  me emer dhe me kontribut ne levizjen atdhetare ne veri te Shqiperise.

Ky u dallua gjate Luftes se Pare boterore ,si njeri nder udheheqesit me te shquar  te krahines ne fjale.Ate dite qe u clirua nga A,H,me 15 tetor 1918,u vendos pushteti popullor vendor dhe u organizuane mitingje gjithepopullore ne te cilate folen Hasan Ferri,Ismail Nikoci etj.Ne  njeren nga keto mitingje,te mbajtur me 24 dhjetor 1918 u zgjodhen edhe delegate qe do ta perfaqesonin Plaven e Gucine me rrethine ne Komitetin e Shkodres;Ismail Nikoci  dhe Hysen Efeni Vuthi–Gjonbalaj.Po  ne te njejtin tubim u vendos qe te mbrohet me cdo kusht kjo krahine nga ushtria serbo-malazeze  te cilete e kishin rrethuar te njetjten dhe ishin te gateshme per sulm.

Ne mbledhjen e njejte u nenshkrua edhe nje peticion ne te cilin thuhej ;’ Na .te nenshkruarit,perfaqesuesit e popullsinave te Gucise e te Plaves ,po diftojme se Komiteti ; “ MBROJTJA KOMBETARE E KOSOVES “nder kryepari te z.Hoxha Kadri Prishtina ,me Qerim Beg Mahmut –Begollin ,Hysni Beg Currin Bedri Beg Pejanin ,Halim Beg Gostivarin ,po si antare,I ka  te drejtat e nji delegates plotefuqishme para botes  zyrtare e jashtezyrtare per me e realizue dishiren tone kombetare qe ashte; ‘ BASHKIMI I GUCISE E PLAVES ME SHQIPNINE E LIRE E VETQEVERIMTARE’!dhe,ne emer te popullesise se Gucise e Plaves nenshkruajne;

Imam Hoxhe Ejupi – Guci

Azem Bajraktari – Martinaj

Mehmet Bajraktari – Vuthaj

Mustafe Kadria – Kukaj

Elez Bashi – Martinaj

Et’hem Nuri – Martinaj

Hazir Shpendi – Vuthaj

Jusuf Meli

Cak Alushi – Hot

Mini I Dishit – Nokshiq

Rame Faku – Pepaj

Bajram Zhuj Arifi – Arzhanice

Bektesh Alku

Halit  Ardsabi

Hak Zhuka

Shaban Breca …

Ky dokumet I nxierrur nga Arkivi Shteteror I Shqiperise u paraqite ne Simpoziumin Shkencor  te mbajtur ne Plave ne veren e vitit 2012. (Shih: Ramiz Lushaj : “Krahina e Plaves  mund te ribashkohet me Shqiperine  ose Kosoven” ne portalin:Gazeta Atlantiku “ Dhjetor 2o13)

Sic  dihet nga kjo dite e deri me sot askush ne emer te kesaj krahine nuk ka nenshkruar dhe nuk kane pranuar okupimin e Malit te Zi mbi te .Por,perkundrazi ne konferncen themeluese te Lidhjes se II te Prizrenit nentor 1943 ne emer te saj kane marrur pjese e I kane nenshkruar dokumentate e saj Shemsi Ferri e Rexhe Meta –Ulaj .Dhe ne Konferencen e Bujanit te mbajtur ne fshatin me te njejtin emer ,ne rrethin e Tropojes ne dhjetor 1943 e janar 1944,perfaqesuesit e Plave –Gucise ;Sadik Bekteshi –Ahmetaj e Mehmet Dermani – Gjonbalaj ,nga Vuthajt e Zymer Halili –Balidemaj,nga Mrtinajt dhe Bejto Shahmani nga Plava e nenshkruane Rezoluten e Bujanit ku thuhet;”Popoullit Shqiptar te Kosoves I garantohet e drejta per vetvendosje deri ne shkeputje .Kete e garantuane UNCE Shqiperise dhe aleatet e medhenj ne LDB;Anglia,Amerika dhe Bashkimi Sovjetik (Krta e Atlantikut,Konferenca e Moskves dhe Konferenca e Teheranit…)

Kosova dhe Dukagjini – thuhet ne ate Rezolute ,eshte treve e cila ne pjesen me te madhe eshte e banuar nga populli shqiptar dhe e cila ,si kurdohere ,ashtu edhe sot –deshiron te bashkohet me Shqiperine dhe prandaj e ndiejme per detyre te tregojme  rrugen e drejte nga duhet nisur.(…)Kur te gjithe popujt ,madje edhe  shqiptaret do te kene mundesi te deklarohen per fatin e vet me ane te se drejtes per vetpercaktim deri ne shkeputje “.( Shih  Dr.E.Stavileci ;’Ceshtja e vetvendosjes se Shqiptareve dhe garancite e vendeve te Evropes ‘ ne ‘Ilyria’ NY.9 tetor 1991.f.23.)

Dihet se ne baze te asaj rezolute ka lindur Shteti I pavarur I Kosoves sot.Dhe si per cudi,nuk u perfshi  edhe Krahina e Plave – Gucise brenda perbrenda  saj,kur dihet se qe nga viti 1832  e njejta ishte pjese ( nenprefekture ) e Prefektures se Pejes  ne te gjitha koherate:Ne ate te Turqise,te Malit te ZI dhe te Mbreterise Jugosllave!?

Dhe ne baze te cfare te drejte jemi sot aty ku jemi; Nen Republiken e Malit te Zi ?!

Organizimi I Plaves e Gucise  me fshatrat perreth,per vetembrojtje beri qe per 3 muaj e gjysem (nento-dhjetor ,1918 dhe janar e shkurt 1919) kjo krahine te kete ,te thuash ,nje autonomi te plote ,qe udheheqej nga banoret e saj.

Ne Nenkomitetin per organizimin e mbrojtjes se Gucise krahas Jusuf Hotit,

.Shaqir Musliut,Adem Omerages,Shaqir Halilit,Cun Mules,Adem Smajlit – bajraktarit te Gucise,ndodhej edhe Azem Bajraktari…

Me 19  e 20 shkurt te vitit 1919,forca te shumta serbo-malazeze te udhehequra nga kriminelet Punisha Raciq nga rrethi I Andrievices dhe Lakiq Vojvodic e sulmuane Plavene Gucine .Ata u sollen edhe me zi se ne vitet 1912-1913.Kahdo qe kalonin lenin shkretire; “ Kane djegur me qindra shtepi dhe kane pushkatuar e therr me bajoneta me qindra te pafajshem.U dogjen 489 shtepi dhe u vrane 500 veta”.( Shih:Xh.Shatri;’Veshtrim I pergjitheshem mbi politiken Serbomadhe ne Kosove ‘,Zvicer f.50) Mbare  popullesia tjeter qe arriti te shpetoi iku ne Mlesi dhe Shkoder,rreth 3000 veta.Ku nje pjese e te cileve jetojne edhe sot atje,Ne:Gurz,Shtoj te Shkodres (Gucia e Re )ne rrethin e Durresit etj.

Nga kjo kohe vjen edhe kenga popullore;Njefsha mire ,mori malesi.

Mire na mbajte shtetemdhet mije

Dymbdhet vet me e vogla shpi

Ishte kjo pra masakra e dyte,marsi I dyte,mbi kete popullesi martire,te pambrojtur por kurr te paperkulur para krimineleve ordinar te  Vasoviqit te tipit:Avro Cemoviqit (1913) dhe Punisha Raciqit e Lakiq Vojvodiqit me 1919…

 

Filed Under: Histori Tagged With: 200 VJETE BAJRAKTAR, rexhep dedushaj

When efforts were being made, for opening to America

April 4, 2014 by dgreca

By Ahmet Kamberi/

In this retrospective essay, the former Albanian Minister of Health in the 1980s and well-known physician prof. Ahmet Kamberi sheds light on a little-known aspect of the Albanian-American relations in the healthcare sector, during a period of dramatic change and before the diplomatic relations between the two countries were re-established.

The second half of the eighties was characterized by a difficult economic situation in Albania, and The Labor Party of Albania (LBA) sought to solve development problems by trying to broaden an opening with the west. In a meeting of the Central Committee of the LBA held on the 18th of April 1990, Ramiz Alia had declared that “if the U.S.A. and the U.S.S.R. will change their position apropos Albania, as they maintain they will, then we have no reason not to welcome it.” This would open the way to the exploitation of every employable possibility in solving various problems facing specific sectors as well as the whole country.

In absence of diplomatic relations with the U.S., the development of trade and economic relations was unimaginable. And yet, the conditions being that both sides were working behind the curtains towards a mutual approach, it was reasonable to profit by advancing with activities in support of this approach.

In order to ease the difficulties in the health sector, I had to work hard to improve the relationships with the World Health Organization (WHO) and to approximate our health strategy with that of this organization. This was also reflected in September 1989 when I was elected vice president of the 39th European Regional Committee for WHO held in Paris. But it so happened that I also played a direct role in activities supporting the approach of Albania towards the US.

The [Albanian] Ministry of Health, which I headed at the time, among many difficult problems in need of resolution, was also facing the problem of a disparity between the advanced training of our specialists and the backward technology available to them. Scan imaging was one of the technological developments of the time and it was quite necessary for the diagnostics of some curable diseases. It was practically impossible to send all patients in need of this technology to be tested abroad. In these conditions the Ministry of Health tried to activate an agreement with Greece that I had signed in 1987, with the then Greek Vice Minister for Foreign Affairs Jorgos Papulias who had come to Albania for an official visit.

With the understanding and help by Albanian Minister for Foreign Affairs Reiz Malile we made the decision to send, once a month, patients in need of scanner diagnostics, first over to Athens, and then to Ioanina. This was a provisional solution, with which the Ministry of Health was not at ease. It was excruciating for the patients to first be gathered in Tirana and then travel by ambulance to Greece and back. The two-year long efforts by the Ministry of Health to convince the Government to buy a scanner couldn’t produce any result due to difficulties in securing the necessary foreign currency.

At some point during the spring of 1990, Dr. Shpëtim Telegrafi, a sonographer at the Central Polyclinic of Tirana, made it known to me that Dr. Agim Leka, an Albanian who had immigrated to the U.S. at the end of WWII, some 45 years ago, wanted to provide the Ministry of Health some help. He had had a problem with his sister who lived in Tirana and had managed, after many efforts, to send her for scanning to Istanbul, Turkey. 

Dr. Leka understood our difficulties and was offering to help us buy an imaging scanner at an affordable price for us. His son, Donald, who was president of a trading company, Syrius Systems Inc., could see to it. I welcomed such a proposition and I told Shpëtim to assure Dr. Leka that I would personally deal with this and that I thanked him for it. Yet the gap between saying and doing cannot be bridged in the blink of an eye. There were many hurdles to overcome. First of, we had neither diplomatic nor trade relations with the U.S.

Secondly, the scanner was a kind of appliance that was not allowed to be sold to certain countries, including Albania. Thirdly, in spite of recent liberalization trends, there was no precedent for such a relationship. I discussed this with the Foreign Minister, Reiz Malile. He was in favor of it in principle. The Ministry of Foreign Affairs may have had plans of its own, too. I also discussed it with the Prime Minister, Adil Çarçani. He hesitated at first, but then he telephoned me personally and told me that I could proceed. Nonetheless, there was plenty left to clarify and the best thing would be to address all issues in a direct manner.

I officially invited the President of Syrius Systems Inc., Mr. Donald Leka, to visit Albania. The visit took place during the second half of August 1990. From the meeting I had with Mr. Leka the very next day of his arrival, on the 16th of August 1990, I learned that Syrius Systems Inc. offered interesting cooperation opportunities, not only specific to medicine but also in general to Albania. They were ready to sell us two scanners at very favorable terms for us; offered cooperation in low-cost manufacturing of computers, both for internal consumption and for export; cooperation in the production of all types of batteries; cooperation in securing equipment for the emergency care center that was being built and for the heart surgery clinic; cooperation in the field of textile industry, but also in other industries that might be of interest to us.

During this meeting and that he had expressed the wish to send him his best regards. Dr. Agim Leka had requested of his son to leave the decisions regarding the relationship with Albania to him. It was obvious that his initiative to develop relationships with the Ministry of Health had been welcomed and encouraged by the State Department. It went to show that the State Department was considering reestablishing diplomatic relations with Albania. He gave the Ministry of Health the gift of a fax machine, to make possible and facilitate communication, since we did not have a fax machine at the time. Mr. Leka discussed the technicalities of buying the scanners and the other issues of cooperation with the representatives of Makinaimpex, which was an enterprise of the Ministry for Foreign Trade Relations.

We gave the President of Syrius Systems Inc. the opportunity to visit, not solely Profarma, the Antibiotics Plant, the Electromedical Production Plant and Repair Shop, but also several textile manufacturing plants. At the close of his visit I met with him again, but this time accompanied by Minister without Portfolio Farudin Hoxha, who was in charge of technological modernization. I believed that he, too, should listen to the offers made by Syrius Systems Inc. Mr. Donald Leka was very pleased with his visit and with the contacts he had established with the people he’d met. The high level of education of Albanians had impressed him, just as he was appalled at our technological backwardness. He was of the idea that given such a good education, a simple upgrade of concepts and convictions would be sufficient to speed up the possession of science and technology and the modernization of the country. He reiterated more or less what he’d offered in my first meeting with him.

After providing an exposition of the country’s development during the 45 years of popular rule, Minister Farudin Hoxha suggested that Albanian Americans could deposit their savings in Albanian banks with the same conditions as in the U.S. He was in favor of the cooperation with the Ministry of Health, but added that this cooperation must also extend to the production of batteries, which was a problem at that time for us. Mr. Leka was in favor of everything and we agreed that efforts should start for bringing groups of specialists in the respective fields to Albania, in order to both make possible the framing of the programs for cooperation and to sign the contracts.

Thus, by sheer accident, the Ministry of Health, due to lack of diplomatic relations between the two countries, found itself at an intersecting point between Albania and the U.S. There followed an intensive communication between The Ministry of Health and Syrius Systems Inc. during the subsequent months.

In one of the Government meetings I heard the Prime Minister speak of the difficulties we were encountering in wheat imports, while there was a pressing need for this grain. I called Dr. Agim Leka and asked him whether he could use his connections to secure the purchase of a quantity of wheat for Albania. He found this difficult, but said that he had a friend, a former U.S. ambassador to Pakistan, who maybe could help. I hold to my conviction that individuals are not unimportant when they are given a chance to help their country. I had done it myself in my own field of medicine, with WHO, UNFPA, and the Red Cross. But this time, I was overstepping my feed. In my estimation, Dr. Leka was a true patriot and I was hoping he would do whatever he could to help us, all the more so since it was clear that the Department of State was siding up with these kinds of relations with Albania.

On the 25th of December 1990, The Washington Post published an article entitled “Albania Opening to Trade.” In spite of a few inaccuracies, the article mentioned the visit of the President of Syrius Systems Inc. in Tirana and the agreement for the purchase of the two scanning appliances, which also provided for the specialization of two medical doctors and two engineers in the U.S. The article emphasized that the businessman’s father, Dr. Agim Leka, an internal medicine doctor in Long Island, had opened the way for this visit after telephone talks with officials of the Ministry of Health in Tirana. The article also noted other purchases in the works: 50 pacemakers and two telephonic systems; as well as preparations for securing the necessary equipment for an emergency care center (about to finish being built next to the “Asllan Rusi” sports center), including 10 ambulances and a helicopter; while it also mentioned the efforts being made to facilitate the purchase, by the Albanian government, of 50.000 tons of wheat at a favorable price.

The article also announced the next visit by the President of Syrius Systems Inc. to Tirana and the fact that a textile company and a pharmaceutical company had expressed an interest in the matter. The article also emphasized the goodwill of Albanian officials to reestablish diplomatic relations with the U.S., as these officials had expressed it to [U.S.] Senator Tom Lantosh when he had visited Albania a year ago; as well as Ramiz Alia’s participation in the UN Assembly and his meeting with a group of Albanians in the U.S. The article clarified that the selling of scanners to Albania was made possible by a decision of the U.S. and the EU in the summer of that year, which allowed the selling of such equipment to Eastern Europe. “The acquisition of CAT scanners is part of a gradual opening of Albania, which for many decades has been one of the most isolated countries in the world,” said the article.

In a fax dated 27 December 1990, the Health Minister would call year 1990 as a year to be noted for Albanian medicine and Syrius Systems Inc., in view of their current and perspective cooperation. He expressed the conviction that 1991 would be the year of additional important achievements. He also had high esteem for his countrymen, who had brought honor to themselves by engaging in the development and the prosperity of the country; as well as for the efforts of the President of Syrius Systems Inc., together with his staff, in helping improve the quality of health care in Albania and also on behalf of developing, advancing and strengthening the country. In his response by fax, also on 27 December 1990, the President of Syrius Systems Inc. would write that “We are proud that the Ministry of Health, under your guide, and Syrius System Inc. of America, have been at the forefront of the relationships between the U.S. and Albania,” and that he foresaw that during 1991, the much expected diplomatic relations would be reestablished, too.

On the 3rd of January 1991, I was notified, through a handwritten note by Dr. Shpëtim Telegrafi, that Dr. Agim Leka had called to talk to him about issues that, given their delicate nature, he did not wish to make them known to me via the Ministry fax. He probably did not know that the fax was in my office, on my desk. I was thus being informed that on the 2nd of January 1991, Dr. Leka, together with Donald Leka and with Willian Contos, former ambassador of the U.S. to Pakistan, had had a 90 minutes talk with three high officials of the State Department. They had discussed the possibility of selling at a convenient price, or possibly donating to Albania, a quantity of wheat. Dr. Leka had explained that Ramiz Alia represented stability in the Balkans, which was in keeping with the interests of the U.S. in the region; that the declaration of the reestablishment of diplomatic relations would contribute towards this stability; that the Albanian people loved Ramiz Alia; and that he himself used to be an opponent of Alia, but now was vouching for Alia; that Alia’s program was progressive and Alia himself a peaceful and democratic politician; that he could steer the Albanian ship in the right direction.

Since Ramiz Alia had declared that the upcoming elections would be entirely free, they had asked whether an American delegation headed by Jimmy Carter could be sent to assist. Furthermore, he especially underlined the positive contribution by Mr. William Contos, a man close to George Bush and who had helped make the meeting at the Department of State happen; and he suggested that they both be invited for a visit to Albania, at a time of convenience to them. This, he underlined, would help dissipate the unpleasant memories of the Albanian-American relations in the recent past.

In keeping with the protocol of the time, I passed this information through the Sector of Foreign Relations to the Ministry of Foreign Affairs, while also discussing it with Minister Reiz Malile, who had direct access to the President. In the matter of the wheat purchase, I also notified the Prime Minister, who expressed surprise that I had involved myself in the matter. Nonetheless, later, he agreed to proceed with it.

On the 15th of January 1991, Dr. Leka faxed me a letter he had received from the Vice Assistant Secretary of the Office for European Relations at the State Department. With this letter he informed Dr. Leka of the actions being taken after their talk two weeks ago at the State Department in regard to the project of selling wheat to Albania in the frame of the Export Enhancement Program (EEP), actions that would surely demand time. On the 27th of January 1991, the President of Syrius Systems Inc. explained, through a fax addressed to the Minister of Health, how the letter of the Department of State dated 15 January in regard to EEP should be understood, and namely that the EEP implied a partial payment of the price of wheat from the U.S. Thus, if the price for one ton of wheat FOB for the European Union was a little over $90.00, for Albania it would be $75.00.     

This, of course, demanded an official letter from the head of the Albanian Food Purchase Office, indicating the quantity of wheat and a price that would be sufficient in order to begin a specific proposal for the Export Enhancement Program for Albania. He added that, after consulting with the former Vice Secretary of Agriculture, no obstacles were foreseeable in the realization of this goal. In absence of diplomatic relations, he concluded, it was important to continue building upon working relations between the two countries with a vision towards the future.

It was clear that things were progressing well, both in regard to trading relations and in regard to reestablishing diplomatic relations between our two countries. On the 31st of January 1991, through a fax addressed to the Minister of Health, the President of Syrius Systems Inc. made it known, with obvious enthusiasm, that the Washington Post article of 25th December 1990 had echoed all over the American Press and had awoken the interest of the state of Oklahoma. 

After a series of clarifying meetings between representatives of Syrius Systems Inc. and representatives of the Department of Trade of the State of Oklahoma, the latter had come up with concrete proposals with regard to investments in the Albanian ports of Vlora and Durrës; in infrastructure (transport and communication) with the aim of turning them into entry gates for Eastern Europe and especially the Balkans and establishing a trading bridge between these ports and the Mississippi ports in the heart of America; as well as in building big warehouses in Oklahoma for the storage of Albanian exports.

As a first step there was a request for the exchange of experts in the fields of ports, terminals and the practice of water and sea ways, and soon after, the signing of a Memorandum of Understanding for the recognition of the Plan of Action, and the issue of authorization for its execution. The Memorandum was to be signed by the Secretary of Trade of Oklahoma and the corresponding Albanian official. Besides this, he confirmed that he would arrive, with other colleagues, on the 17th of February 1991. Attached was the “Plan of Action – Ports, Water and Sea Ways; Technology and Transfer of Information” (The State of Oklahoma – The Albanian Government, February 1991).

Albania and Some Lost Opportunities

 

On our last issue, we started publishing an essay written by the well-known physician Prof. Ahmet Kamberi, in which he described the early cooperation efforts with the U.S. that he undertook, in his capacity of Minister of Health at the end of 1990 and the beginning of 1991, for bringing medical equipment to Albania and other projects. The second part of prof. Kamberi’s memoirs dwells on the same topic, while also describing the situation in the country at that moment and the progress in Albania’s contacts with the U.S. before diplomatic relations between the two countries were established.

The date of 31st January 1991 was also my last day in office as Minister of Health. During January I had intervened a few times in Government meetings in regard to the situation created in the country, interventions which hadn’t been favorably received. Two days ago, I had requested the resignation of the Government, reasoning that, given the situation of overall discontent, the government was not able to govern the country with the same style and methods as it had until then. But my request was not put to vote, since it was not backed by any of my colleagues. The Government “improved” itself by letting go only the Minister of Culture, Prof. Alfred Uçi, and me. A possible cause for our dismissal from the government might be related to the fact that, in December 1990, during the protests in Shkodra, some members of the government, among which Minister of Culture Prof. Alfred Uçi, Minister of Education Skënder Gjinushi, Minister of Construction Ismail Ahmeti, Minister without Portfolio Farudin Hoxha, Minister of Light Industries Ylli Bufi, General Director of Mechanical Industries Pandi Carapuli, and me the Minister of Health, after a short meeting in the office of Skënder Gjinushi, went to the President Ramiz Alia and requested that he discharge the Government. As agreed upon, Prof. Alfred Uçi spoke on our behalf, while I made some interventions in support of our request. But our request was not accepted and was not received well by the President.

In spite of this, I took well my dismissal from the Government, since I didn’t want to continue being part of a government whose resignation I had asked for myself. In fact, the government would fall after three weeks. In the letter I sent the Prime Minister, for the knowledge of the President, dated 31st January 1991, I added the following post scriptum: “Seeing that I wish to do one last service to the government, I’m attaching a letter that I received today from the President of the American firm Syrius Systems Inc., in regard to a project of investments on behalf our ports, etc., from the Department of Trade of the State of Oklahoma in the USA; a letter which this Department has sent to the representative of this firm; as well as the Plan of Action that this Department proposes to be signed.” I also wrote to the President of Syrius Systems Inc., to notify him of my discharge from the position of Minister of Health and expressed the pleasure of the two of us having started a fruitful cooperation for the good of Albania and of the Albanians who lived far from their land and who loved it. I also asked that he continue his cooperation with Albania, and I underlined that the process of democratization that was developing in our country created, and without doubt would create, new and greater opportunities towards this cooperation. At least, this was my conviction at the time.

Unfortunately the effort for equipping our health service with necessary contemporary technology would fail within a few months. The contract signed in January 1991 provided for a payment of US$400 thousand for two scanners and a six-month specialization in the U.S. for two electronic engineers and two medical doctors. The payment would be made in five installments. The first $80.000 installment would be paid immediately after the signing of the contract. This installment was paid by the Ministry of Health in January 1991, while I was still in office. The other four installments of $80.000 each would be paid respectively when the equipment would arrive in Trieste, when it would arrive in Durrës, after it would be assembled, and one year after being assembled. We had selected skillful specialists and we had determined the place where the equipment was to be installed. In August 1991 the equipment had arrived in Trieste, but the payment had not been installed and they were left there beyond the agreed-upon deadline. Around the beginning of December 1991, Mr. Luan Leka, Dr. Agim Leka’s brother, advised by the latter, came to me, at my house, and notified me about this. It was deplorable, but that’s what had happened. I felt bad. It was a job I had begun and now I was completely powerless to finish it. At that time, Mr. Niko Gjyzari was the deputy governor of the Albanian National Bank. He knew about the agreement to buy the scanners and I thought he was the only person that could help in solving the problem. Mr. Gjyzari, to whom I addressed, explained to me the financial difficulties of the country, but I insisted, knowing that he felt as bad as I did if the contract were not to be honored. Mr. Gjyzari made do somehow and the second installment was paid. To this day I feel indebted towards him for his understanding.

The way was cleared for the equipment to arrive in Durrës. In January 1992, a year after the signing of the contract, Mr. Luan Leka visited me again at home and brought me a letter sent to him by his brother Dr. Agim Leka. This letter was written on the 27th of December 1991 and Mr. Luan had been instructed to bring it to me. From this letter I learned that the scanners could well have been shipped to Durrës after all these vicissitudes, but the Syrius Systems company, taking into consideration the difficult situation in the Albanian government, had decided to pay the fines and let the equipment stay at the port of Trieste. This was an absolutely undeserved penalty. In this letter, apart from some instructions pertaining to the unloading and the maintenance of this equipment so badly needed for the improvement of the quality of our healthcare, he would also write: “Donald, as well as REMEDPAR factory, has kept to the contract signed in the beginning of this year, a contract that represents Albania’s first legal economic contact with the United States before the reestablishment of diplomatic relations, for which some of us have worked with fervor and with the belief that it was the only way to save our country of origin. Because of this and because of the first contract signed between Donald and the representatives of the Ministry of Health, it seems that this activity might not have been appreciated by everybody for what it is: a simple act love for the country and the destitute people, sons of which is also us Albanians of the Diaspora… So, when it comes to patriotism, every man should answer to his own conscience.” He asked that Mr. Luan thank “those officials of the Ministry of Health who had sincerely suffered together with us for the many and unnecessary problems that had arisen from time to time.” Mr. Luan did not take back this letter but left it with me.

Unfortunately, it would not end there. The two scanners were doomed to remain another three years locked up in their container in Durrës, until the installment of one of them would be celebrated at the Neurological Hospital in Tirana. A contract made in the time when we did not have diplomatic relations with the U.S., something only a few could imagine, in extraordinarily favorable terms and implementable in seven or eight months, was inexcusably dragged on by our side, to the detriment of the quality of the health care of the country and damaging of our American partner, even more so at a time when by then the diplomatic relations between our two countries had been reestablished since 15 March 1991.

Reflection 

Writing about the efforts to develop economic relations with the U.S., while there had been no diplomatic relations between our two countries, I thought of the reasons why the reestablishment of these relations had taken so long. We’re used to hearing different versions about our relations with the U.S. It was once said that it was them that were responsible for the break of relations with a country that used to be our ally during the antifascist war. Today we openly admit that it was us who were responsible. Yet I decided to look for explanations by searching important documents, accessible to anyone in the Internet. Then I thought it would be of interest also to others like me.

Albania is a small country and as such it needs a powerful ally. The 100 year history of the Albanian state is the history of a country the existence of which has been put to peril many times, even when Albania was aligned to the Allies in the world war against fascism; an alignment recognized by USA, Great Britain, and Soviet Union on 1942.

Albania came out of this war in ruins. The economy was in total collapse: destroyed roads, blown up bridges, burned houses, razed villages, hungry people, orphaned children, epidemics, but also people who had gotten rich through war profiteering, and other people that wanted to keep their privileges, not to mention the quislings and war criminals who found shelter in the defeated Italy; the neighbor Yugoslavia that wanted to “swallow” us, as it was mentioned by its leaders in a meeting with Stalin in 1946, as well as the neighbor Greece that claimed half of our country, all the way to the Shkumbin river.

In such extremely difficult circumstances, international recognition was more than desired. But contrary to the feverish insistence of the provisional Albanian government that it be recognized by our great allies in the antifascist war, the chief of the British military mission in Tirana, General Hodgson, would ask of the supreme allied commander for the Mediterranean in August of 1945 to protest against “the aggressive act” (as he considered it) of invasion by Albania in the isle of Sazan, which had been under the Italian occupation since 1914 – even though Italy was now a defeated power – and liberated in 1944 by our partisan forces [sic]. Differently from him, the chief of the American Mission in Tirana, J. E. Jacobs, would request that the U.S. Government do not accept, on the one hand, this British demand, and make “a point blank request” to the British Foreign Office, on the other hand, for a clarification about its real politics regarding the establishment of an independent Albania and regarding the opposition groups in Albania and elsewhere. “In other words” he continued, “we need to know if the British Foreign Office really wishes and is prepared to support the establishment of an independent Albania. We need to make it clear that we know about the declarations of some British officials who prefer to see this country divided and its southern part annexed by Greece” (1. Binaj Dh. An Analysis Of United States-Albanian Security Relations in Light of The War on Terrorism. Naval Postgraduate School, December 2004). As a man who knew very well the situation of Albania back then, he would request from the government of his own country to recognize the Albanian government, to send here experts that would be of help, to accept selected students to study in various fields of education, industry, mines and agriculture, and to possibly send a financial help until it could stand on its own feet (2. Jacobs JE. Final Report of Special Mission at Tirana. 16 August 1945). But it didn’t happen. The British position triumphed.

A well-acknowledged participant in the great war against fascism, Albania was not invited, unjustly, in the San Francisco Conference for the founding of the UN, while it had also been a member of the League of Nations. Unjustly, Albania was also not invited to the Conference of the Foreign Ministers in Paris either. The Greek resolution presented in this Conference maintained that Albania, as part of the Italian Empire and with the active backing of the Albanian quislings, had attacked Greece, which is why it considered Albania as part of the Axis, and naturally, demanded its partition. Ironically, this resolution had the open support of Britain and had won over the silence of the U.S., even though the Senate had passed a Resolution presented by Senator Pepper on April 19, 1946, which supported the Greek claims over Northern Epirus. In regards to this, the American Government had given a vague clarification to the Albanian Government, that this Resolution by the Senate did not have anything to do with the position of the Executive (1. Binaj, ibid).

The U.S. did not have any interests in Albania at the time and it was in support of its British ally. Nonetheless, things turned out differently, since through a request by Yugoslavia and with the support of the Soviet Union, Enver Hoxha, the Albanian Prime Minister, was invited to take the floor; with irrefutable arguments he dismissed the Greek claims and documented the horrendous massacres that the bands of the quisling General Napoleon Zerva, alone or in cooperation with the Germans, had perpetrated on the Albanian population in some areas of the south of Albania: Konispol, Pogon, Zagori, and Dhrovjan. He also documented the efforts by Greece towards the cleansing of Çamëria from its ethnic Albanian inhabitants, by forcefully dispatching 35.000 Çams to Turkey in exchange of Greeks from the Asia Minor; as well as the monstrous massacres of the quisling Zerva over the Çam population during the antifascist war, forcing 20.000 of them to leave in inhuman conditions and to find shelter and protection in Albania. He reminded our allies in the antifascist war of their declarations in support of the war and the sacrifices of the Albanian people; of the material help that these people had given for the war; and he also reminded our American ally the extraordinary sacrifices and dangers the Albanian partisans had to go through, in order to save the 13 American nurses, whose plane was forced to land in a zone invaded by the Germans (3. Hoxha E. Speech Delivered at the Plenary Session of the Paris Peace Conference. August 21, 1946).

When Greece began to think that its resolution would not pass, they made a cunning move, by withdrawing it. The overturning of that resolution would have cost Greece to put an end, once and for all, to its absurd claims over Northern Epirus. But had that resolution been passed with the backing of our great allies, who had assisted in our Antifascist National Liberation War, who had recognized that war and helped in (the British had even lost 53 men in its support) then all of us Albanians should know very well and never forget it that today we would be speaking a language different from Albanian.

It is well known small nations are permanently interested in having the support of a large nation. It is also known that the interests of a large nation in relation to small nations are not stable. That’s why small nations cannot hope to evade danger, and even annihilation, if they make the wrong choice, or if they feed to themselves self-annihilating ideas. Albania had made the right choice by fighting fascism and paid for that war with an extraordinarily high price in human lives and wealth, but its existence remained nevertheless at risk. It was of necessary importance that Albania be recognized by the international community in order for it to escape this danger – and that’s why it was fervently asking for it. Only Yugoslavia had recognized Albania, in April of 1945. Our two great allies in the west did not give this recognition, despite any claims that they might have had. With good will their claims would have found a solution. E. Hoxha had even offered concessions on the prewar treatises otherwise overturned by the Congress of Përmet. The third eastern ally, the Soviet Union, which had not given any direct support to our war, had left it in the hands of Yugoslavia and was lying in wait; but in November of 1945 they gave their recognition too. But Albania was of so little importance to the Soviet Union that the Albanian Prime Minister was denied a visit to Moscow in 1946, and Albania was not invited in September of 1947 in the meeting for the founding of COMINFORM, where all other eastern communist countries were invited. On the other hand in 1947, Great Britain jointly with the U.S. (which the former had managed to pull to its side) had decided to overthrow with force the Albanian government that had come out of the common antifascist war, through general elections that had been recognized by these two powers and found to be free (1. Binaj, ibid). Albania had no other choice but to jump on the side of the Soviet Union, even more so since the majority of its political leaders idealized it.

Nonetheless, despite the ideological war against American Imperialism, Albania never ceased requesting the reestablishment of relations with the U.S. In February of 1946, E. Hoxha made an attempt to ease the U.S. through the Yugoslav ambassador in Washington during the meeting with Secretary Acheson, but Acheson said that the patience of the U.S. towards Albania had come to an end. The second attempt was made in 1949 through Behar Shtylla, our Minister plenipotentiary to France, when he was participating in a meeting of the UN General Assembly NY for examining the dispute between Greece, Bulgaria, Yugoslavia and Albania. He told the State Department officials that the Albanian Government was willing to review the situation in the context of the new conditions that had arisen. But the American Government together with Britain had already decided what they would do (1. Binaj, ibid). In 1955, just when Albania had become a member of the UN, another unsuccessful attempt was made through our ambassador Reiz Malile in a meeting, requested by him, with the American ambassador Henry Cabot Lodge II (as related to the author by Mr. R. Malile himself). An attempt to get close to the U.S. was repeated in on October 5, 1966, after the break with the Soviet Union, through the Austrian Foreign Minister Lujo Tonic-Sorinj during his meeting with the U.S. Secretary of State Din Rusk. Referring to the desire expressed by Hoxha to a rapprochement to the west, he asked the U.S. Secretary if they expected any change from Albania. But Rusk thought it would be a great mistake by the U.S. if they were to attempt exploring Albanian intentions (1. Binaj, ibid). Maybe history wouldn’t have gone the way it went, if our Western allies had chosen a softer approach towards us.

Small nations are small nations and they should be perfectly aware of their stand. But the citizens of small nations should not live with a feeling of self-guilt towards a lack of achievements that is not only due to their shortcomings. They shouldn’t take upon their shoulders all of the weight of the lack of achievements even when that weight does not belong to them, but tell the truth openly, as they try to identify the painful areas in which a great friendly country should not be disturbed. On the first place this applies to us Albanians, who are often ready to criticize ourselves, without clarifying first what is the complete truth, or without wanting to know it – if that is our eclectic choice – while we bow down to others with a grimace on, taking upon ourselves even their fault, without even a blink.The rest is history. Albania had to pay a price for the independence and integrity that it safeguarded, fanatically, for 45 years. Yet, the time would come when Albania wouldn’t be so worthless for the U.S. any longer; and on March 15, 1991, the diplomatic relations between the two countries would be re-established. The Albanian community in the U.S. would become a major factor in bringing the two countries closer and keeping them so.

And nevertheless, Albania continues to suffer. Surprisingly, Albanian political leaders, once they come to power, cling by tooth and nail to the chair. Even when they’re yanked away from it, they never stop with their efforts to return. They identify our national interests with theirs and with the interests of their private circles. They identify the welfare of Albania with their own welfare. In order to raise themselves to a height that does not belong to them they use destructive language, invective, contempt, humiliation, stigmatization and damnation against their predecessors, young or old, as well as against the opponents who challenge them; language and behavior unworthy even of a simply immoral citizen. Their actions are covered by a thick veil that allows no ray of light to penetrate. The citizens, not used to think on their own and left in the dark, prefer to follow their shining Masters. The independence and sovereignty of the country is equalized with the independence and sovereignty of its rulers, to do whatever it suits them. This comes with a price catastrophic for the existence, freedom, development and prosperity of the country. Our national interests are not the interests of its rulers, neither of the EU, nor of the international community. If it passes through our mind that our existence within our actual boundaries is guaranteed, we’re making a big mistake! If it passes through our mind that the time of conflicts in the Balkans has ended, we’re making a big mistake! All of these can happen, with politicians who live with such dreams and do not work seriously towards determining our national aims, our national interests, and our treading lightly on the basis of priorities, without impinging on the interests of others, but also without allowing that others impinge ours.

The educators and the historians should open our eyes. More than anybody else they are today before a great test: Either help Albanian citizens to learn to think on his own, or stultify them even more and let them walk blindly after the diabolic leaders, capable of cheating and manipulating and telling grandmothers tales, where they make themselves to be the good ones and the others evil, so that they should be rulers while others should obey them. Dividing people and pitting them against themselves is their best weapon. They reach the point where they convince themselves, through their confabulation, that their “wisdom” would leave anyone who listens to them open mouthed. Too much wisdom is the curse of its owner, say in Shkodra, but until the curse reaches the destination it will have plenty of time to wreak unimaginable havoc.

It is clear that Albanians have much more to do. But let’s begin, firstly, to doubt the tales we are told and demand believable proof; and then understand that a democratic system can never be implemented without free and fair elections; that those who will do wrong to the country and the people must be punished by justice according to law – applicable equally to all; that we should punish the sowing of discord and national disunity as well as its perpetrators; that we should appreciate friends and allies by their deeds and help them love us, not do our job for us.

Caption: From Left to Right: Donald Leka, Dr. Agim Leka, Drini Leka/

Filed Under: Histori Tagged With: Donald Leka, Dr. agim leka, Dr. Ahmet Kamberi, Drini Leka

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 594
  • 595
  • 596
  • 597
  • 598
  • …
  • 697
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Amerika dhe Rendi i Ri Botëror: Forca, Përgjegjësia dhe e Ardhmja e Perëndimit
  • Këmbana lufte – “Gruaja që Vinte nga Mjegulla” botohet në gjuhën angleze
  • The Last Besa…
  • FRANG BARDHI ME VEPRËN E TIJ, APOLOGJI E SKËNDERBEUT MBROJTI ME BURIME TË SHEK.XV E XVI, ORIGJINËN SHQIPTARE-ARBËRORE  TË SKËNDERBEUT
  • Ismail Qemali, 16 janar 1844 – 24 janar 1919
  • Letërsia si dëshmi e së vërtetës…
  • Mirënjohje për atin tim…
  • Isa Boletini, 15 janar 1864 – 23 janar 1916
  • “Yll’ i Mëngjezit”
  • “Histori e shtypit arbëresh: nga zanafilla deri në ditët e sotme”
  • “Personalitet Historik” – Bajram Curri: Një jetë në shërbim të çështjes kombëtare
  • Shqiptarët dhe parimet themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe përgjegjësia evropiane
  • Në Ditën e Gjenocidit në Kosovë, nevoja e Kualifikimi Juridik Ndërkombëtar për Krimet e Kryera në Kosovë (1998–1999)
  • FUNDI I REZISTENCËS SË NACIONALIZMËS 1946-1947
  • ZBULOHEN KONGRESET E BALLIT KOMBËTAR

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT