Komente – Page 156 – Dielli

VUCIC E THACI DO TE TAKOHEN ME 23 MARS

March 19, 2018 by dgreca

Nga AFP- Perktheu per Diellin Gjon Kadeli/
Presidenti i Serbise Aleksander Vuciq tha se javen qe vjen do te takohet ne Bruksel me presidentin e Kosoves Hashim Thaci, per t’u perpjekun te zgjidhin problemet ndermjet dy vendeve. Vuciqi u tha gazetarve ne Beograd me 17-te te ketij muej se “Do te perpiqemi me rifillue bisedimet…..keshtu qe mundsisht ti zgjidhim problemet, megjithse nuk kam besim se nji gja e till mund te mberrihet,”….

Por shtoi se ne nuk kemi rrugdalje tjeter.
Vuciqi tha se takimim me Thacin asht planifikue te bahet me 23 te ketij muej.

Bashkimi Europian insiston se normalizimi i marrdhanjeve ndermjet Beogradit e Prishtines,te cilet zhvilluen nji lufte kunder njeni tjetrit me 1990,asht nji kusht thelbsor,qe te dy vendet, pa tjeter duhet te zbatojne, keshtu qe te bahen antare te Bashkimit Europian.
Vuciqi tha,per ne, gjaja ma e veshtri drejt antarsimit ne Bashkimin Europian, asht ne te vertete ceshtja rreth Kosoves,dhe per kete arsye, Serbia asht….gati per te bisedue mbi mundsine e nji kompromisi.
Qendresa me arme nga ana e Kosoves me 1999 perfundoi mbas 78 dite bombardimesh ajrore nga NATO-ja kunder Serbis per te ndalue Serbin ne fushaten e saj te pergjakshme kunder shqiptareve te Kosoves. Kohet e fundit Beogradi e Prishtina rifilluen bisedimet e nivelit te ulte per te te organizueme nga Bashkimi Europian, te cilat, pjesa e pare e ketyne bisedimeve u fillue me 2011-te.

Qeverisje me virtyt

March 19, 2018 by dgreca

1 astrit LULUSHI

Nga Astrit Lulushi/

Nëse planifikon diçka çoje deri në fund ose mos e fillo fare. Sepse është diçka vetëm në se mendja të thotë se eshtë diçka. Ajo që koncepton ekziston, thoshte Sokrati. Edhe në se ti nuk nuk e realizon, dikush tjetër në të ardhmen do ta sjellë në ekzistencë.
Pas vitit 1990, shqiptarët pa dyshim hynë në rrugën e ndryshimeve; me shpejtësi ndryshimet përfshinë shumë sfera. Ndryshimet politike u bënë njësoj të lehta a të domosdoshme sa edhe ndryshimet në shoqëri, familje, individ; burrat ndërruan gratë dhe anasjelltat; më të rinj ndërruan vendin duke marrë rrugët e mërgimit; edhe qeveritë ndërruan njera tjetrën, duke mbetur të lidhura pas vendit.
Mënyra më e mirë nuk është të veprosh njësoj si ai që të ka bërë keq; kjo të bën ty njësoj të keq. Ai që është i mirë, do të bëhet më i mirë, dhe ai që është i keq do të bëhet më i keq; vesi, virtyti dhe koha janë tri gjëra që nuk rrinë palëvizur.
Ai që me të vërtetë e do vendin, përpiqet më së shumti për të promovuar virtytin e tij dhe, ndërsa fuqia dhe ndikimi i tij zgjaten, ai nuk do të lejojë që një njeri të zgjidhet në ndonjë zyrë të pushtetit në se nuk është i mençur dhe i virtytshëm. Në qoftë se ne do ta gëzonim me të vërtetë këtë dhuratë, vetëm atëhere do të bëheshim një popull i virtytshëm. Gjëja kryesore është që gjëja kryesore të mbetet gjëja kryesore.

IN RESPONSE TO ALBANIA’S PRIME MINISTER’S REMARKS ON KOSOVA

March 17, 2018 by dgreca

While doing some research on tonight’s story about the Prime Minister of Albania causing a stir over remarks about Kosovo, I came across a letter to the editor of the New York Times Op/Ed page, published in the November 25, 1987 edition of the newspaper.

The letter was in response to an earlier article with which the letter’s author, Donald Leka, took issue with an earlier piece published on November 10th, 1987 which he felt erroneously represented the true situation involving ethnic Albanians in the Kosovo region of then-Yugoslavia. This is a time period, well-within the lives of many reading this, where the Soviet Union and Yugoslavia still existed and dominated daily news headlines. Where the shadow of Josep Broz Tito still cast itself upon an increasingly-fracturing collection of Southern Slavs. The Berlin Wall had not fallen. Ronald Reagan was the President of the United States. All of this was the subject regular, day-to-day conversation.

And the subject matter of the letter, as well as the article to which it was written in reply, is frighteningly relevant to the geopolitical world of today.

[….]

This letter predates any concept of online social media. There was no immediate gratification or response to Mr. Leka; and any response that may have followed would have taken place perhaps a couple of weeks following the publication of his letter.

While there is an unquestionable advantage in communication with the ability to instantly read, reply or speak with another person anywhere around the world almost instantaneously; there is also something that has been lost in the eloquence of the English language, and how one carries themselves in a thoughtful conversation. […]

Technology and social media has changed the way that people communicate; but a nice look back at the art of communication of days gone by remains a treat for many out there, myself included.

Now is the part where I ask all of you reading to please like, share, hashtag, upvote, leave a comment or an emoticon denoting a reaction; all while shamelessly aware of my hypocrisy in the face of everything I just wrote. I can live with it.

——————————————————————–

Dielli online is posting the majority of the author’s response

PYETJE: KUR TE NDANI DETIN KUSH DO TI MARRE PESHQIT E MEDHENJ?

March 17, 2018 by dgreca

PO JU PYES SI SHIROKAS…/

1 Fritz Radovani Nga Fritz RADOVANI/Bukuria e Liqenit të Shkodres reflektohet edhe nder shkambijt e Taraboshit, tue i dhanë pamje piktoreske edhe Shirokës, fshatit bukur ku lindën dhe u rritën të Parët e mij…

Shiroka… Mjaft e marrun nëpergojë, per “malin pa dru e njerzit pa tru…”. Megjithate, Emnat e njerzve të dijtun ua kanë mbyllë gojen mjaft peshqëve që edhe ikën prej andej.

Ishte kenë derman Dajlani me i mbledhë e me i çue nder universitetet e Tiranës…

Aty Gjyshi im Toma, i pat dhanë një dhomë Kishës së Shirokës dhe Don Zef Ashta, hapi në vitin 1874 Shkollen e Parë me Gjuhen Shqipe, per banorët e Shirokës. Ndersa, ne nipat e Tomës, asnjeni nuk u lejueme me ndjekë shkollat e nalta nga “lufta e kllasave”…

Siduket, per këte arsye nuk zehet me gojë as Shkolla e Shirokës, si Shkollë e Parë…

Kur Shiroka ishte zonë kufitare kam shkue rrallë e aspak, vetem kur më merrte me vete mësuesi i nderuem dhe Miku im Sander Troshani, që ishte mësues atje…

Ndoshta, malli per Shirokën më shtonte dashuninë dhe dëshiren per me kalue pushimet në bregdetin tonë të mrekullueshem! E jo, ma pak per Bjeshkët e Nêmuna…

Kur shkova në Dhermi, mendova se Shqipnia asht vendi ma i bukri në Botë… Liqejt e Lurës ishin krejtë tjeter gja… Per me i kuptue ata, Shqiptari duhet me jetue 150 vjetë…

Me siguri bukuria e Tokës Shqiptare, per të cilen Gjergj Kastrioti e la edhe Stambollin, asht një nder arsyet që fqinjët tanë, nuk na e lypin po kerkojnë me na vue thonjët në fyt dhe me na e marrë “një pllambë” tokë… E “dy pllambë” prej bregdetit tonë aq të bukur!

Në vitin 1924, në muejn shtator gazeta “Ora e Maleve” publikon mjaft ngatrresa që nuk ndryshojnë fare nga të sotmet, ndermjet fqinjëve ku nuk perjashtohet as Italia…

***

Tashti në 2018 kanë fillue edhe njëherë “davatë e pafund të grekëve per ujnat tona”!!

Me siguri, kjo çeshtje do të shkojnë per shqyrtim edhe në Bruksel apo Hagë…Nuk e dij!

Sigurisht, kjo asht puna e “atyne” që merren me “atë çeshtje” (perveç Atdhetarëve)!!

Mue si Shirokas (edhe pse jam shumë larg) më intereson tjeter gja, prandej, po ju pyes:

“Kur të ndani ujnat e Detit Jon në brigjet e Shqipnisë së Jugut, po peshkaqenët tanë kush do ti marrin…?! Flas per peshkaqenët e vjeter e të rij… Mos m’i ndani Ju lutem!..”

Melbourne, Mars 2018.

E majtë dhe e djathtë

March 16, 2018 by dgreca

1 astrit LULUSHI
Nga Astrit Lulushi/
Njeriu, në dukje i qetë, dëshiron atë që nuk e ka vetë; paqe me botën e jashtme apo një lloj armëpushimi. Përbrenda ai vlon. Por njeriu vërtetë i i qetë është në paqe. Kjo, jo më shumë për faktin se nuk di të ketë bërë gjë të keqe, por sepse nuk i ka shërbyer imorales e amorales, atyre për të cilat një ditë duhej t’i vinte turp.
Na ishte një herë një kohë kur liria nuk kishte shumë vlere, madje nuk çmohej fare. Njeriu i trembur “kishte dëshirë” t’i dorëzonte vullnetarisht liritë e veta dhe ishte gati t’i nënshtrohej lehtësisht çdo autoriteti. Ishte epokë kur dijet merreshin e mbaheshin mbyllur që të mos përhapeshin, dhe virtytet nuk respektoheshin, shkeleshin, nuk ruheshin. Kjo gjendje e bënte njeriun të ishte injorant, padije, gjithmonë i zhgënjyer në veprimet e veta, të fundosur nënpeshën e tyre edhe pa ndihmën e shtetit.
Po ashtu, spastrimet e herë-pas herëshme, apo “fushata e luftës së klasave” tregonin se asnjë person nuk ishte i mbrojtur nga “gabimet”; njeriu nuk shpërblehej për atë që kishte dhënë, por për atë që jepte, ose jo. Kjo e bënte atë lehtë skllav përballë një dënimi apo një fjale a lëvdate publike.
Por kur mendon për të kaluarën, njeriu priret të harrojë keqbërësit dhe idiotët që i shërbyen asaj kohe, dhe kujton të urtët. Sepse në fund, nuk ka rëndësi se si, por në ç’anë ke luftuar. Dhe ishin vetëm dy anë; e majtë dhe e djathtë; e keqe dhe e mirë.