Flamur VEZAJ/

Kjo është motoja me të cilën *Albanian’s Fighting Cancer* mblodhi së bashku komunitetin shqiptar të Massachusetts në një mbrëmje gala të organizuar në “New England Conservatory”, ku për më shumë se dy orë, në sallën “Jordan Hall” të këtij institucioni të rëndësishëm dhe historik të Bostonit, interpretoi tenori i famshëm shqiptar nga Kosova, Rame Lahaj, i shoqëruar nga kompozitori dhe pianisti Genc Tukiçi.

Pikërisht në këtë mbrëmje të bukur shqiptare në mes të Bostonit dhe nën tingujt e pianos së mjeshtrit Tukiçi dhe zërit virtuoz të tenorit Lahaj, organizata me misionin e saj fisnik *Albanian’s Fighting Cancer* festoi 5-vjetorin e saj!

Në emër të *AFC*, në skenën e bukur të Jordan Hall foli presidentja dhe një nga themelueset e kësaj organizate të rëndësishme për komunitetin shqiptar, znj. Roberta Panariti. Ajo kujtoi qëllimin e krijimit të *AFC* dhe renditi punën e palodhur të gjithë bordit drejtues në misionin e tyre fisnik për të ndërgjegjësuar komunitetin shqiptar në parandalimin dhe ndihmën ndaj të prekurve nga sëmundjet kancerogjene. Sipas znj. Panariti, *AFC* prej 5 vitesh, me ndihmën e komunitetit shqiptar të cilët kanë kontribuar me dhurimet e tyre, jo vetëm ka ndihmuar pjesëtarë të komunitetit për të përballuar shpenzimet për trajtimin e sëmundjeve kancerogjene, por ka ndërtuar dhe ndihma spitalore në Kosovë dhe Shqipëri. Ajo theksoi se e gjithë puna e bordit të *AFC* është vullnetare, duke i bërë thirrje komunitetit që të vazhdojë të dhurojë për *AFC*, pasi çdo fond dhe qindarkë do të shkojë për njerëzit në nevojë, këtu në SHBA, Kosovë dhe Shqipëri!

Për të përshëndetur këtë event të rëndësishëm, tashmë të organizuar çdo vit nga *AFC* në skenën e famshme të Jordan Hall, u ftuan drejtues të organizatave të rëndësishme në Boston dhe më gjerë. Në emër të fondacionit “Kosloski Family” foli znj. Fotoni Allteni/Kosloski, e cila vlerësoi lart punën e *AFC* ndër vite. Z. Sokol Lushollari foli në emër të *MassBesa*, duke premtuar vazhdimin e bashkëpunimit me *AFC*! Ndërsa në emër të *Vatrës*, dega në Boston, që ishin edhe promotorë të këtij eventi, foli kryetari, Z. Mentor Maksutaj. Ndër të tjera, ai kujtoi se Fan Noli, një nga themeluesit e *VATRA-s*, diplomoi 86 vite më parë në këtë institucion të rëndësishëm të muzikës në Boston, siç është *New England Conservatory*. “Ne sot, tha z. Maksutaj, jemi bashkuar të gjithë këtu pranë *AFC* për të dhënë ndihmën tonë, sado të vogël, para kësaj organizate me mision fisnik që për 5 vite ka ndihmuar dhe vazhdon të ndihmojë njerëzit e komunitetit tonë të ndërgjegjësohen dhe të luftojnë sëmundjet kancerogjene. E ne si *VATRA* do të vazhdojmë të bashkëpunojmë ngushtësisht për të gjitha projektet në vazhdim!”

Skena e sallës Jordan Hall në Boston më pas vazhdoi me meloditë e pianos të luajtura nga kompozitori i famshëm shqiptar Genc Tukiçi, që shoqërohej nga tenori Rame Lahaj me zërin e tij virtuoz!

Në një repertor të zgjedhur me kujdes, tenori Lahaj disa herë ngrohu sallën e mbushur me shqiptarë, të cilët e shoqëronin me këngë të kompozuara nga Çesk Zadeja, si “O ju male”, apo kompozime të bukura shqiptare si “Moj e bukura more”, “Me ka shku mendja me u feju”, “Kroi i fshatit tonë” e shumë të tjera. Nuk munguan kompozimet e italianëve të famshëm si Giacomo Puccini dhe Giuseppe Verdi, apo ato të kompozitorit spanjoll Pablo Sorozábal. Të dy së bashku, Lahaj dhe Tukiçi, ndezën sallën disa herë me shoqërimin e këngëve të tyre!

Në fund të koncertit, vetë tenori Rame Lahaj vlerësoi lart punën e *AFC* dhe shprehu falënderime për ftesën! Ai tha se ndihet i nderuar që është në Boston, në këtë sallë të bukur të “Jordan Hall” të *New England Conservatory*, dhe do të jetë i pranishëm sa herë të ftohet për kauza të tilla të rëndësishme për jetën! Edhe pianisti Genc Tukiçi vlerësoi shumë punën e *AFC* dhe tha se me dëshirë të madhe do të pranonte të bëhej edhe qytetar i Bostonit, që të mos largohej nga ky komunitet i shkëlqyer!

Në fund, eventi u mbyll nga Dr. Agim Aliaj, anëtar i bordit të *AFC*, me fjalët e bukura: “Në emër të shqipes u mblodhëm bashkë, në emër të shqipes do të jemi të bashkuar, dhe në emër të shqipes do të vazhdojmë misionin e *AFC* me moton ‘Nga të gjithë për të gjithë!'”

𝗡𝗴𝗮 𝗗𝗿. 𝗕𝗹𝗲𝗱𝗮𝗿 𝗞𝘂𝗿𝘁𝗶/

𝗔𝗹𝘂𝗺𝗻𝗶 𝗶 𝗗𝗲𝗽𝗮𝗿𝘁𝗮𝗺𝗲𝗻𝘁𝗶𝘁 𝗔𝗺𝗲𝗿𝗶𝗸𝗮𝗻 𝘁𝗲̈ 𝗦𝗵𝘁𝗲𝘁𝗶𝘁

Në Librarinë e Kongresit Amerikan, në Washington DC, ndër koleksionin e pasur me libra, dorëshkrime dhe dokumente historike, në pllakat e murit të praruar, mbi dritare, si dhe përreth perimetrit të hollit kryesor gjenden mbishkrime dhe citate nga e gjithë dija njerëzore ndër epoka. Ato u zgjodhën nga Presidenti i Universitetit të Harvardit Charles W. Eliot dhe kreu i Bibliotekës së Kongresit Rand Spofford.

Ja disa prej tyre, të cilat shërbejnë si udhërrëfyes për kalorësit e mençurisë dhe të dijes:

𝗗𝗶𝘁𝘂𝗿𝗶𝗮 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗴𝗷𝗲̈𝗷𝗮 𝗺𝗲̈ 𝗲 𝗿𝗲̈𝗻𝗱𝗲̈𝘀𝗶𝘀𝗵𝗺𝗲; 𝗽𝗿𝗮𝗻𝗱𝗮𝗷 𝗳𝗶𝘁𝗼 𝗱𝗶𝘁𝘂𝗿𝗶𝗻𝗲̈. 𝗘𝗱𝗵𝗲 𝘀𝗶𝗸𝘂𝗿 𝘁𝗲̈ 𝗵𝘂𝗺𝗯𝗮𝘀𝗲̈𝘀𝗵 𝗮𝘁𝗼 𝗾𝗲̈ 𝗸𝗲, 𝗳𝗶𝘁𝗼 𝗱𝗶𝘁𝘂𝗿𝗶𝗻𝗲̈.

𝗜𝗻𝗷𝗼𝗿𝗮𝗻𝗰𝗮 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗺𝗮𝗹𝗹𝗸𝗶𝗺𝗶 𝗶 𝗣𝗲𝗿𝗲̈𝗻𝗱𝗶𝘀𝗲̈. 𝗗𝗶𝗷𝗮 𝘀𝗶𝗴𝘂𝗿𝗼𝗻 𝗸𝗿𝗮𝗵𝗲̈𝘁 𝗺𝗲 𝘁𝗲̈ 𝗰𝗶𝗹𝗮𝘁 𝗳𝗹𝘂𝘁𝘂𝗿𝗼𝗷𝗺𝗲̈ 𝗽𝗲̈𝗿 𝗻𝗲̈ 𝗽𝗮𝗿𝗮𝗷𝘀𝗲̈.

𝗕𝘂𝗸𝘂𝗿𝗶𝗮 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗲 𝘃𝗲̈𝗿𝘁𝗲𝘁𝗮, 𝗲 𝘃𝗲̈𝗿𝘁𝗲𝘁𝗮 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗯𝘂𝗸𝘂𝗿𝗶𝗮.

𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝗮 𝗲 𝗯𝗼𝘁𝗲̈𝘀 𝗲̈𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗯𝗶𝗼𝗴𝗿𝗮𝗳𝗶𝗮 𝗲 𝗻𝗷𝗲𝗿𝗲̈𝘇𝘃𝗲 𝘁𝗲̈ 𝗺𝗲̈𝗱𝗵𝗲𝗻𝗷.

𝗔𝘁𝗮 𝗾𝗲̈ 𝘀𝗵𝗼𝗾𝗲̈𝗿𝗼𝗵𝗲𝗻 𝗻𝗴𝗮 𝗺𝗲𝗻𝗱𝗶𝗺𝗲 𝗳𝗶𝘀𝗻𝗶𝗸𝗲 𝗻𝘂𝗸 𝗻𝗱𝗶𝗵𝗲𝗻 𝗸𝘂𝗿𝗿𝗲̈ 𝘃𝗲𝘁𝗲̈𝗺.

………

See insights and ads

Create Ad

All reactions:

11

Filmi Shqiptar “Aroma e trëndafilit të kuq” me skenar dhe regji nga Aurel Naqi rrëmben çmimin “Best Drama” në festivalin e kategorisë A në Toronto tinff. Filmi po vazhdon rrugëtimin me sukses në festivalet e kategorisë A por dhe festivale të tjera të rëndësishme, duke u vlerësuar me 4 çmime të para:

-Në festivalin e metrazhit të shkurtër në Venicë të Kalifornisë.

-Festivali i filmit në Vjenë të Austrisë

-Festivali indipendent i filmit në Los Angeles ( Film Crash)

-Festivali i Filmit në Toronto ( tinff)

Filmi bën ndalesën e radhës në edicionin e 27 të festivalit të filmit në Filadelfia ku kandidon për dy çmime :

-Best Drama

-Best Actress ( Enxhi Cuku)

dhe në festivalin e filmit në Lindenhurst ( Sulfok County ku kandidon për 6 çmime

-Best International

-Best Drama

-Best Director

-Best Actress

-Best Cinematography

-Best Editing

gjithashtu do të marrim pjesë në dy festivale të réndësishme në muajin Tetor

-Louisville International Film Festival

-ARPA International Film Festival

Filmi do të përfundojë garën e festivaleve në pranverë dhe më pas do të vijë për publikun Shqiptar.

Prof. Stefan Çapaliku/

“Vdekja e kuriozitetit” është një dukuri që përshkruan gjendjen në të cilën individët humbasin dëshirën për të mësuar, eksploruar ose për të pyetur rreth botës. Kurioziteti, një nga cilësitë themelore të njeriut, është ai që na shtyn drejt përparimit dhe zbulimeve të reja. Humbja e kësaj dëshire, që mund të ndodhë për shkak të faktorëve të ndryshëm si mërzia, presioni i shoqërisë për të ndjekur norma të ngurta, ose edhe mungesa e stimujve, kishte me qenë ajo çfarë nuk e prisnim të ndodhte, veçanërisht ne që dolëm prej komunizmit shoqëruar prej një entuziazmi të thellë.

Po pse ky reflektim? Pse tani? Kjo përsiatje kështu e shkurtër, vjen tek unë mbas dy eksperiencash të njëmbasnjëshme që më kanë ndodhur këtë fundshtatori 2024. Me datë 19 deri më 22 pata prezantimin në Teatrin Kombëtar Eksperimental të një pjese dramatike (Unë, Fojerbahu), tekst I shkruar nga një nga më të mëdhenjt dramaturgë gjermanë të gjysmës së dytë të shekullit të XX, Tankred Dorst, dhe sot në ora 11 në Akademinë e Shkencave, prezantimin e veprës së arkitektit dhe skulptorit më të famshëm shqiptar të Rilindjes Evropiane, Andrea Aleksit.

Për të parë shfaqjen nuk u prenë më shumë se 40 bileta për të katërta netët dhe për të ndjekur leksionin e fotografit kroato-shqiptar Luka Mjeda për Andrea Aleksin, nuk u mblodhën më shumë se 20 vetë. Ja pra, prej një komuniteti të përbërë prej me shumë se 10.000 vetësh që kanë studiuar në këto 30 vjet tranzicioni për arte dhe letërsi, në mes të Tiranës, nuk ia dolën të vinin më shumë se 40 dhe nga komuniteti i arkitektëve dhe skulptorëve që në mënyrë aproksimative mund të numëroj rreth 5000 vetë, u mblodhën vetëm 20. A mund t’a konsiderojmë këto ngjarje si “vdekje të kuriozitetit”?

Në teori ky fenomen shpesh shoqërohet me një ndalim të rritjes profesionale dhe intelektuale, pasi mungesa e interesit për të mësuar bllokon zhvillimin e mëtejshëm të ideve dhe mendimit krijues. Shpesh “vdekja e kuriozitetit” përdoret në mënyrë metaforike për të kritikuar qëndrimin e ngushtë mendërisht ose për të diskretituar një sistem edukimi a një status shoqëror që nuk i jep rëndësi nxitjes së të nxënit.

Në praktikë ajo që po ndodhë te ne prekë edhe marrëdhëniet shoqërore, te të cilat janë mbështetë vlerat tona, e me të cilat jemi krenuar.

 Alket Veliu

Vitet e fundit janë të shumtë shqiptarët që kanë zgjedhur Çamërinë për pushimet e tyre verore, jo thjesht për plazhet mahnitëse për nga bukuria, por edhe për t’u njohur me atë krahinë për të cilën është heshtur kaq shumë. Për të gjithë ata që shkojnë për herë të parë surpriza e madhe është fakti që vendasit u flasin shqip sapo e kuptojnë që vizitorët janë shqiptarë. Por për çudinë e tyre kur i pyesin vendasit nëse janë shqiptarë, përgjigja e tyre është mohuese. Natyrshëm u lind pyetja pse?!

Çamëria e vitit 1944 kishte një popullsi me maxhorancë shqiptare prej të cilëve 26000 ishin muslimanë dhe 26000 orthodoksë. Politika gati dy shekullore greke që të cilësojë si grek çdo orthodoks pavarësisht etnisë, preku edhe Çamërin,ë por këtu grekët ushtruan një presion të pashembullt, deri në 1944 nëpërmjet politikave diskriminuese ushtruar ndaj kujtdo orthodoksi që deklarohej shqiptar.

Pas spastrimit etnik në 1944 duke dëbuar shqiptarët muslimanë nga Çamëria, shqiptarët orthodoks të mbetur në Çamëri ishin dëshmitarë të masakrave ç’njerëzore dhe kuptuan çfarë ishin në gjendje forcat shtetërore greke për të zbatuar projektin ogurzi të spastrimit etnik dhe të megalo-idesë. Por shteti grek nuk u mjaftua me kaq, shqiptarët orthodoks u njohën me një ligj i cili u ndalonte të flisnin gjuhën shqipe në ambjente publike në një rreze 60 km distancë nga kufiri me Shqipërinë.

Nëse do të gjendeshin duke folur gjuhën amtare ata do të dënoheshin me gjoba dhe në raste të përsëritura dënoheshin me burg. Ky ligj nuk kurseu askënd dhe detyroi shqiptarët orthodoksë në Çamëri të mos e flasin gjuhën shqipe në publik por vetëm në shtëpi apo vetëm në rreth të ngushtë miqsh të cilëve u besonin.

Frika që mbolli politika shtetërore greke ishte aq e madhe sa edhe sot kur shqiptarët orthodoksë pyeten nga të panjohur për origjinën e tyre ata nuk të thonë që janë shqiptarë, por nëse ata gjenden në rrethin e tyre familjar apo të miqve të tyre ata konfirmojnë etninë e tyre shqiptare, madje aq e fortë dhe e rëndësishme është për ta etnia shqiptare sa fëmijëve në shtëpi u flasin shqip për të mos harruar gjuhën dhe prejardhjen e tyre.

Për ata që nuk e njohin dhunën shtetërore greke për të asimiluar minoritetet që jetojnë në shtëpitë e veta, mund të duket e cuditëshme pse ata nuk pranojnë te të panjohurit etninë e tyre shqiptare, por për ata që njohin realitetin e tyre e vërteta është krejt ndryshe, ata janë qëndrestar të heshtur shqiptarë të cilët kurrë nuk hoqën dorë nga etnia dhe gjuha e vet duke sfiduar në mënyrën e tyre asimilimin edhe pse u braktisën nga shteti shqiptar i 80 viteve të fundit. Politika asimiluese greke ka dështuar në Çamëri, aty flitet shqip, flitet gluha e nënës!