Asllan Bushati/

Nga Çikagoja na njoftojnë se më 30 janar 2024, u nda nga jeta intelektuali i nderuar ushtarak Avni Hajro. Ai lindi më 19 dhjetor 1947 në Boshanj të Ersekës. Pasi mbaroi shkëlqyeshëm shkollën shtatë vjeçare në vendlindje, studio në Shkollën Ushtarake “Skënderbej” në Tiranë, në Shkollën e Bashkuar dhe Akademinë e Mbrojtjes. Punoi me përkushtim në të gjitha detyrat që ju ngarkuan që nga komandant toge deri ne Shef Katedre në Akademinë Ushtarake, duke mbajtur gradën e lartë shkencore Profesor Doktor.

Avni Hajro, veç të qënit shok, mik, bashkëshort e babai i mirë, ishte edhe mësimdhënës elokuent, pedagog kompetent, intelektual i mirfilltë ushtarak e mbi të gjitha atdhetar i përkushtuar. Ja cfarë shkruante ai në statusin e tij më 17 shkurt 2022 ”Urime Kosovë, jetofsh dhe lulëzofsh në shekuj. Ne krenohemi me ty o pjesa e atdheut tonë. Lavdi heronjve të cilët derdhën gjakun për liri”.

Duke qenë i shqetësuar për mirarsimimin e gjërë të brezit të ri më 5 gusht 2022 shkruane:”Unë mendoj se e kemi detyrë tu përcjellim brezave pasurinë kulturore edhe të fushave të tjera për kombin tonë”.

Ndonjëherë i brumosur në shpirtë me krenarinë e karakterin e fortë kolonjar dhe pa pajtueshmërinë e qeverisjes së dobët, shfrynte dufin duke thënë:”O qeveritarë mjeranë shqiptarë. Mirë që për vendin tonë nuk bëni asgjë të mirë, por lereni Kosovën në hallet e saj, të cilat në vend që tja lehtësoni po ja shtoni dhe ja ngatërroni më shumë”.

Avni Hajro, i ndershëm e i etur për dije, i pa lodhur në çdo detyrë, i mençur e kurajoz, la pas një vepër të madhe atdhetare në fushën e mbrojtjes e sigurisë kombëtare. Ai vërtetë la në pikëllim familjen, miqtë, shokët, ish kolegët e dashamirët, por nga kushdo që e ka njohur la mbresat më të mira të njeriut dhe intelektualit atdhetar. U prehësh në paqe e përjetësi Avni Hajro.

Adresa e Funeral Home:

5825 Saint Charles Rd Berkeley 60163 il United States. Funerali të shtunën.

Homazhet: ora 8:30-11:30 !

Ora 12 përcjellja për në varreza.

Rafael Floqi/

Commonwealth. (Skotia Neck, N.C.) 17 qershor 1922

Tiranë, Shqipëri, Qershor 1922

“Na njihni ne” i thotë Ahmet Bej Zogu, Ministri i Punëve të Brendshme të Shqipërisë, agjencisë Associated Press në një intervistë të fundit.

“Nëse Amerika na njeh dhe dërgon një përfaqësues diplomatik në Shqipëri, kjo do të jetë shtytja më e madhe që mund të ketë Shqipëria”, tha ai.

“Ne jemi një racë e lashtë dhe krenare. Kemi tradita para epokës së krishterë. Kemi vuajtur nën thembërin e tiranit. Jemi të shtypur nga popujt aziatikë dhe evropianë. Ne kemi ëndërruar me shekuj një ëndërr lirie. Ne jemi raca më homogjene në Ballkan dhe dëshirojmë shansin që ta përcaktojmë vetë fatin tonë.

Amerika, faqet e historisë së cilës shkëlqejnë me vepra të lavdishme në kauzën e lirisë njerëzore, duhet ta riorganizojnë Shqipërinë, sepse është një vend që ka vuajtur në shekuj të gjatë robëri dhe tani, e rilindur si komb, dëshiron ta ruajë lirinë për aq gjatë sa ta mbajë” –

Ahmet Bej Zogu trung i një fisi fisnik luftarak. Traditat fisnore dhe grindjet në Shqipëri-kanë ngjallur tek ai një shpirt luftëtari të trashëguar. Sot ai është heroi i Shqipërisë dhe spikat me dukshëm e guximshëm teksa kombi i ri po përpiqet të nxisë mundësitë për ekzistencën e tij kombëtare. Ai është një i ri jo më shumë se 28 vjeç dhe konsiderohet si sundimtari i vërtetë i Shqipërisë. I imët shtatlartë, bjond, me sy të kaltër të mprehtë, ai ka një pasion dhe ai do ta ngrerë Shqipërinë në këmbë dhe t’ë vendin e vet.

Intrigat depërtojnë në jetën politike, të shtetit të ri që po ngrihet me vështirësi, por Zogu ka qenë gjithmonë në gjendje t’i kapërcejë ato qysh në fillim dhe të ruajë respektin për autoritetin e krijuar.

“Shqipëria është larg sherrit të brendshëm.;”, tha ai për korrespondentin. “Ne kemi një ushtri të vogël prej 9000 burrash. Këto duhen përdorur për të mbajtur rendin. Kur kombet e tjera thonë se Shqipëria po i sulmon, është absurde, sepse Shqipëria nuk ka as mjete dhe as forca për të sulmuar dikë.

Ne kemi një popullsi që llogaritet mbi 1.000.000 dhe të gjithë shqiptarë. Nuk ka asnjë fis, soj apo grup të huaj brenda kufijve tanë. Vetëm për këtë, ne kemi të drejtën për të pasur kombësinë tonë”.

Nga Evarist Beqiri*/

Kjo faqe është shkëputur nga “Ditari” i Sir Maurice de Bunsen (8 janar 1852 – 21 shkurt 1932) dhe mban datën 29 prill 1900. Ajo publikohet për të parën herë në Shqipëri. Sir Maurice De Bunsen, ishte një diplomat i njohur britanik, i cili shërbente atëherë si këshilltar në ambasadën britanike në Kostandinopojë. Pak vite më vonë, Sir Maurice De Bunsen shërbeu edhe si ambasador i Britanisë në Spanjë (1906-1913) dhe Austro-Hungari (1913-1914). Duke qenë një rrëfim i një dëshmitari të dorës së parë dhe protagonisti në zhvillimet diplomatike të kohës, kjo dëshmi merr akoma edhe më tepër vlera historike.

Në ditarin e tij De Bunsen përshkruan, ndër të tjera, zhvillimet politike në Perandorinë Osmane. Ai shkruan për guximin e rrallë të Ismail Qemalit për t’u përballur me sulltanin despotik Abdyl Hamidin II dhe arratisjen e tij të famshme nga Turqia, më 1 maj të vitit 1900:

“29 prill

Pyes veten nëse dokumentet do ta përmendin arratisjen e Ismail Qemal Beut. Ai është ndër të paktët Turq (shënim i E.B.: kupto shtetas), të cilët unë i njoh mirë, dhe një nga të rrallët që ka guxuar që t’i flas hapur Sulltanit, për t’i nxjerr në pah dëmet që ai është duke i shkaktuar vendit (Nga këta burra lulëzoi lëvizja e “Turqve të Rinj”).

Me dhënien e postit të Guvernatorit të Përgjithshëm të Tripolit, ai ishte duke u syrgjynosur dhe u bind që do të vritej nëse do të shkonte aty. Ai u rrëshkiti spiunëve që e ndiqnin dhe erdhi që të më takonte të premten, dhe më tha se asgjë nuk mund ta shpëtonte veçse strehimi në luftanijen angleze, të cilën kishte ndër mend që t’a bënte. Ai është tanimë në bordin e “Salamander” me tre djemtë e tij, dhe kemi dëgjuar se është shkaktuar një trazirë e madhe në “Pallatin Yildiz”, pasi ata nuk e kanë zbuluar akoma vendndodhjen e tij.

Ne po përpiqemi që t’a hipim atë në një anije tregtare britanike, të drejtuar për në Pire. Natyrisht që është e pamundur për ne që ta dorëzojmë atë tek Turqit dhe, ndonëse ambasadori është mërzitur nga ky incident, nuk ka çfarë të bëj tjetër veçse ta ndihmoj atë. Ismaili ka qenë një nga avokatët kryesor të aleancës së vjetër turko-angleze, dhe unë kam pasur biseda të gjata me të. Ai është një nga të paktët që guxon të vij në ambasadë.

Asnjë turk me pozita nuk lejohet të bëj vizita ose të vij për darkë në një ambasadë pa lejen e Sulltanit – e cila shpesh refuzohet. Shumë po internohen përditë, dhe një gjendje terrori mbretëron kudo, e shkaktuar nga tmerri që ka Sulltani nga çfarëdolloj lëvizje Liberale kundër tij. Turqit e dënuar, kryesisht i bëjnë apel Anglisë, dhe është tepër e vështirë që të trajtosh kaq shumë kërkesa për ndihmë që i adresohen ambasadës…”

Arratisja e Ismail Qemalit e shqetësoi Portën e Lartë për vetë pozicionin e rëndësishëm që ai kishte si udhëheqës në çështjen shqiptare. Sipas autorëve turk, edhe para arratisjes së tij, Ismail Qemali ndiqej me dyshim nga qeveria osmane, për shkak të aktivitetit të tij në lëvizjen kombëtare shqiptare. Referuar dokumenteve arkivore turke, Ismail Qemali kërkoi mbështetjen e Greqisë për një Shqipëri të pavarur.

Ndërsa gjendej në Greqi ai përmendi edhe “vëllazërinë shqiptaro-greke”. Madje përflitej se Ismail Qemali kishte mbledhur shqiptarët e krishterë të Janinës, për krijimin e konsensusit kristjano-mysliman për çështjen shqiptare. Ndërkohë, Veziri i Madh dhe kushëriri i tij Ferid Pashë Vlora, e siguroi sulltan Abdyl Hamitin II, se Ismail Qemali nuk kishte ndikim të madh tek shqiptarët.

Lideri ka kurajën që ta sfidoj dhe ai përpiqet që ta ndryshoj realitetin. Këto dëshmi autentike e ilustrojnë më së miri lidershipin vizionar të Ismail Qemalit dhe besimin e madh që populli ushqente tek udhëheqja e tij. Prandaj, shembulli i Ismail Qemalit vazhdon të jetë frymëzues e shpresëdhënës për të rinjtë e sotshëm njëlloj siç ishte frymëzues e shpresëdhënës për të rinjtë e atëhershëm.

Ismail Qemali ishte njeri me ide të qarta dhe të qëndrueshme. Ai ishte trim, i pavarur, serioz dhe sillej hijshëm. Ai ishte një politikan i zoti dhe e njihte thellësisht diplomacinë evropiane. Vargjet e poetit të ri vlonjat në atë kohë, Dush Strati (Duçe Jorgo Baba) të shkruara në vitin 1900, menjëherë pas arratisjes së bujshme të Ismail Qemalit nga Turqia, e përshkruajnë profetikisht thelbin e lidershipit të Ismail Qemalit dhe besimin e madh që populli ushqente tek udhëheqja e tij:

“Fryte dritë e Shqipërisë,

Jashtë nga qytet i errët,

T’i veç dërmën dhelpërisë,

E të gëzoç na të mjerët.

Ti që kurdole në jetë,

Që kur bëri nëna djalë,

Kokën e mbajte përpjetë,

Edhe shpirtin zjarr e valë.”

Ismail Qemali është themeluesi i shtratit ideor mbi të cilin u strukturua lëvizja politike kombëtare shqiptare. Në këtë 180-të vjetor të lindjes dhe 105 vjetor të kalimit të tij në amshim, modeli i lidershipit të tij mbetet standardi i artë me të cilin ne duhet të krenohemi dhe busulla ku ne duhet të orientohemi në këto kohë të trubullta…

*Autor i librit “Themeluesi-Lidershipi i Ismail Qemalit. Ky artikull botohet me rastin e 180 vjetorit të lindjes dhe 105 vjetorit të ndarjes nga jeta të Ismail Qemal Vlorës.

Pëgatititi: Elez Osmani

Fragment nga Monografia, në përgatitje për Vasil Germenjin

Tare Libohova – Stamboll, 24 11. 1953,x Letër dërguar z,Vasil Gërmenjit Marsej- Francë

I dashur Z.Vasil

Duke pritur letren t’uaj, kam vonuar t’ju shkruaj shpresoj të jini shëndoshë e mirë. Nuk di se çkini bërë? Lutem më lajmëroni se sa të holla kini marë këtej. Adresën Vinjahut, s’gjeta njeri që t’a dijë këtu. Më thanë se do t’a dijë vëllaji Vasil Avramit që ndodhet në Romë. Me këtë letër mundohen t’ju orientojë mbi gjëndjen e Kolonisë së këtushme. Me atë që do të vijojë, do t’a përshkruaj gjëndjen e Shoqatës.

Kolonija shqiptare në Turqi:

Kjo Koloni ka kaluar mjaft faza kritike pas Shpalljes t’indipendences Shqiptare. Në periudhen e shpalljes të luftës Ballkanike me 1912, sundimi Qeveritar në shtetin Otoman, ka qenë në duart të Partisë xhonturke që quhesh (Union Progré) e cila në politiken e saj të mbrendëshme çfaqesh anëtar fanatik për një sistem administrimi Qëndror (sistem centralisasion) Në kundërshtim me këtë Parti, një (Parti Liberale) qe ka patur në krye Prens Sabaheddin dhe Ismail Qemal Vlorën ka qenë anëtar për një sistem qeverimi decentralisasioni (si n’Amerikë).

Partija Unioniste në fuqi e akuzonte të dytën në tradhti duke pretenduar se me predikim për administratë decentralisasioni ushqente aspiratat nacionale të pakicave që do të shkaktonte shpartallimin e Shtetit Otoman.

Liberal ‘et, akuzonin Partinë Unioniste në fuqi me shovenizme Turke për dhe më keq -administrim që do të shkaktojë reaksionin e pakicavet dhe në përfundim demtimin e strukturës Shtetënore.

Në këto grindje të këtyre dy partive, elemneti Turk dhe Israil u radhit shumë pas Partisë Unioniste dhe pakicat (Arab, Shqiptar, Qurd, Ermen, Grek me pas Partisë Liberale.

Nga një anë ekstremizma dhe keq-administrimi i Partisë në fuqi, nga ana tjetër grindjet dhe antagonimat e partivet, provokuan dhe nxituan marëveshtjen e shpejtë të shtetevet Balkanik, shpalljen e luftës Ballkanike dhe disfatën e Turqisë.

Demarshet, përpjekjet politike për shpëtimin dhe sigurimin e Indipendences Shqiptare, u konkretizuan në këto kohë të disfates.

Por Partija Unioniste, për t’a lehtësuar përgjegjësinë e disfates që pësoj, bëri ç’qe e mundur (me Qarkorera t’administrates, me shtyp, me propaganda dhe me çdo mënyrë që shkakun dhe fajësinë e disfates, të i ngarkojë Partisë Liberale Pakicavet dhe posaçërisht Shqiptarevet pretendonin se:

a) Kryengritja e Kosovës (para luftes Balkanike) e krijuar nga Ismail Qemal Vlora, Hasan Prishtina, Isa Buletini, Bajram Curi, si dhe kërkimet e tyre me imponim nga Qeveria Turke, paskanë shkaktuar lirimin e fuqive ushtarake të rregullta që ishin grumbulluar në Ballkan dhe kështu Shtetet Ballkanike duke përfituar nga kjo gjëndje favorabl, paskan shpallur luftën befas dhe sheshin e kanë gjetur të lirë pa kundërshtim.

b) Në vazhdim të luftës Ballkanike gjoja Shqiptarët s’pas kanë luftuar, bile kanë qarmatosur fuqite armate Turke.

Këto pretendime të kësaj Partije nuk i përshtateshin së vërtetës.

Sepse: Qeveria Turke në fuqin (e Partisë Unioniste), aq ka qenë e okupuar me grindjet dhe mos kënaqësitë e mbrendeshme të shkaktuara nga shovenizma dhe keq administrimi i saj, sa s’ka mundur, të kuptojë lëvizjet, mareveshtjet politike që bëheshin midis Shtetevet Balkanike kundër saj. Dhe prandaj Pozitat Ushtarake në Ballkan i kish lënë pa fuqi, pa armë dhe pa organizim është aqë e vërtetë që: kur plasi lufta Ballkanike Shqiptarët të çarmatosur nga operacionet të Shevqet Durgut Pashes gjendeshin pa armë të kohës dhe pa municion.

Depot ushtarake ndodheshin të zbrazta. Pra, në këtë gjendje si mundesh që Shqiptarët të perballnin sulmet e katër Shtetevet fqinj (Bulgar, Serb, Grek, Malazez ) që e kishin rethuar ? Kurse Turqia vetë duke patur krahët të hapta (nga Asia me burime rezervash) nuk mundi të përballet me sulmet vetem t’ushterisë Bulgare që kish aritur ne prak të Stanbollit

Po të aresyetonin në llogjik, do të kuptonin se ç’dobi kishin dhe patën Shqiptarët që të mos kundërshtonin sulmonjësit t’atdheut të tyre. Ata sulmonjësit që refuzonin të drejtat Shqiptarisë dhe kanë kundërshtuar Indipendencen Shqipërisë

Por e vërteta është se: Partia Unioniste, po të kish ndjekur një politikë në prudence dhe Liberale, edhe po të krijonte të paktën një Administratë autonome në Ballkan me dy Guvernatori generale duke përmbledhur njëra (Traka dhe Makedonine) dhe tjetra Shqipërinë me katër Vilajete Kosovë, Manastir, Janina the Shkodër) nuk do të pesohesh ajo disfatë katastrofale si për Shtetin Otoman edhe për Shqipërinë, që sot krasitur nga të katër anët po mundohet të mbroje ekzistencën e saj me 1.350.000 frymësh..

UNIONISTE-t, përgjigjen të kësaj katastrofe, vetëm e vetëm për t’a mbuluar fajësinë e tyre, krijuan një atmosferë anti-Shqiptare që ka vazhduar një kohë të gjatë. Kjo, anti-shqiptarizma e ushqyer sistematikisht,ka dëmtuar shumë Shqiptarë që shërbenin si fonksionare n’aparatin Qeveritar Otoman po n’atë kohë edhe ata që jetonin me inisainjative private. Ne një shkalle sa shumë shqiptarë u shtrenguan të fshihnin kombësinë e tyre.

Kjo Propagandë dhe antipatia kundër Shqipëtarevet, pushoj për një kohë, kur filloj levizja Kryengritene e Mustafa Qemalit kundra Qeverisë Otomane. Sepse në këtë lëvizje Kemaliste kishin marë pjesë edhe Shqiptarët. Në gjithë këtë, disa UNIONISTA shoven që kishin marë pjesë në lëvizjen Mustafa Kemal’it me pozita të larta si ISMET INONU (ISH Kryetari Republikës), REXHEB PEJKER (ish Kryeminister), SHUKRU KAJA (Ish Minister i Mbrendëshme) dhe satelitat e këtyre, e kanë vazhduar dhe ushqyer antipatine kundër Shqiptarevet. Veçanërisht pas triumfit të M.Kemalit dhe formimit të Republikës Turke, dy ngjarje e kanë ringjallur antishqiptarizmen:

Ngjarja I:

Ne konferencën e Lozan-it kur bisedohesh çështja e det-publikut Turk, ISMET INONU (që kryesonte Delegasionin Turk të qeverisë Kemaliste) duke pretenduar se të hollat që kanë lidhje me këtë det-publik, mbasi jane harxhuar me shumë në Balkan, kërkoj që një pjesë e madhe e këtij borxhi duhet të pjesetohet midis Shtetevet Balkanike. MEHDI FRASHERI (që kryesonte delegasionin Shqiptar) ka kundërshtuar me një gjuhë t’ashpert duke deklaruar se Turqit, gjatë sundimit të tyre, s’kanë lënë dhe s’kanë bërë as një vepër civilizimi në Shqipëri , dhe pra, nuk është e drejtë që Shqipëria të ngarkohet me ndonjë borxh të kohës se shkuar. ISMET INONU kur është kthyer nga Lozani në Turqi, duke gjetur si pretekat këtë, është shprehur shumë ashpert kundra Shqipërisë dhe shqiptarëve. aqë sa edhe në kohën që u dërgua Eshref Frasheri në Turqi, për mareveshtjet Konsulare dhe nene-shtetesije Turko-Shqiptare, me gjithë langazhin ipokritik që përdori në favor të Turqise, nuk pati ndonjë sukses në plotësimin e misionit të tij.

Ngjarja II

Zogu, para se të shpallesh Mbret, si Ministër i Shqipërisë n’Ankara ndodhesh Rauf Fiço. Ky, ka qenë i shkollës Turke dhe shok shkolle me disa Ministra të qeverisë Turke në fuqi. Kish fituar simpatinë M.Kemalit dhe sado që ISMET INONU ka qenë Kryeministri i asaj kohe, por shpresohesh që duke përfituar nga simpatia e M. Kemalit, gradualisht të shdukesh anti-shqiptarizma. Bile, me kanë thënë se, Mustafa Kemali, (si pas pershkrimevet të Rauf Fiços) duke konsideruar Zogun si një Kryetar Republik Energjik, kish çfaqur dëshirën për një vizitë të Zogut në Turqi qe t’a vinte në korent me reformat sociale të tij.

Por pak kohë para shpalljes të Zogut si Mbret, dëgjohet lajmi n’Ankara. M. Kemali e pyet Rauf Fiçon nese është e vërtetë a jo. Ky përgenjeshtron kategorikisht duke shtuar se Zogu, është betuar të mbrojë Republikën dhe nuk mund të tradhtojë. Qeverija Turke po n’atë kohë me anë të Ministrit Turk në Tiranë bën skandal Zogun icili verbalisht përgënjeshtron. Por çuditërisht pas një jave, Zogu shpallet si Mbret. Rauf Fiço mbetet në një pozitë delikate, kërkon leje, shkon në Tiranë. Mbi këtë ngjarje, një gazetar i huaj bën një intervistë me Mustafa Kemalin dhe duke përmendur çështjen e Zogut, shton se është dëgjuar një leje si kur edhe M.Kemali ka për t’a shpallur vehtën Mbret. M.Kemali me një zemërim shprehet kundër lajmit dhe Zogut që ka tradhtuar betimin duke shtuar se nuk do t’a njohi. Dhe më të vërtet për një kohë të gjatë nuk e njohu dhe nuk pranoj ndo një Minister të Shqipërisë. Ismet Inonu,duke perfituar nga zemrimi I Kryetarit te Republikës u shfaq haptazi anti- shqiptar.

Pas vdekjes se Mustafa Kemalit, si kryetar I Republikës u zgjodhë Ismet Innonu.Ky filloj sundimin me fuqi Diktatoriale.Si partija popullore qëe kryesonte,ashtu e dhe çdo qeveri që formohesh me direktivat e tij vepronin pa a snje kundershti dhe pikërisht sipas urdherave të tij.Fuqia diktatoriale e tij,zgjati deri ne zgjedhjet e vitit 1950.Gjatë kesaj kohe Administarta ka qenë shovene Turke dhe kundra pakicavet,midis tyre e dhe kunder shqiptarëvet. Ne kohen e ketij diktatori janë dhene urdhera secrete qe si Administarta edhe ushtria te pastrohen nga Shqiptarët dhe Arabet.

Si u bë bujë e madhe edhe në botën e jashtme për te cdukur supremacinë Ekonomike të pakicave dhe te huajve,vetë Ismet Inonu me kryeministrin e tij shoven,ka perpiluar një ligj të çuditshem me dia nene qe mori emnin Taks Pasurimi , me te cilin gjithë pakicat janë taksuar me shumera aq fantastike,sa e tera pasuni e çdo personi nuk kapte 1/20 ten e shumës të taksuar.Midis këtyre, përfshiheshin edhe Shqiptarët,qofshin nenshtetas Shqiptar apo Turk.Shpëtuan vetëm ata Shqiptar muhamedan që nuk ishin çfaqur si Shqiptar por konsideroheshin Turk.Edhe pjesa e penalitetit të ligjit ka qenë barbare. Kjo Administratë diktatoriale që vazhdoi 14 vjetë,tërhoqi dhe shkaktoi vërejtjen e Amerikës,edhe sipas vendimit të Sanfranciskos,deridikume imponim e terthorazi,mori një drejtim si demokratik.U formula një Parti politike e dytë me emnin(Parti Demokrate) e cila gjeti përkrahjen e madhe n’opinion public dhe posaçerisht në pakicat.U hartua një ligj I zgjedhjeve me votim të fshehtë dhe kështu në zgjedhjete vitit 1950,fitoj Partija e riformuar me një shumicë ekrazante,sa nuk shpresohesh dhe kështu u rrexua Partija popullore nga fuqia, e cila përseri nën kryesinë e Ismet Inony merr pjesë në Parlament si parti kundershtare.

Partiaj Demokrate e sotshme që ndodhet në fuqi,konsiderohet më Liberale.Hë për hë ka përkrahjen e pakicavet.Tendencat nuk duken shovene. Natyrisht tash për tash me një desizion të premë nuk mund të jepet një mendim dhe vendim I prerë .Po të shofim.

Ja pra Shoqëria Turko -Shqiptare, u krijua Brenda kësaj atmosfere.Si filloj dhe si qendron do ta tregojmë në letren tjetër.

Numri i gazetës që bëni fjalë se kini një artikull Frengjisht s’ka ardhur akoma.Kam marë Nr. 8.

Te fala të përzemërta edhe Remziu. Tare Libohova (nenshkrimi)

Pëgatititi: Elez Osmani

Fragment nga Monografia, në përgatitje për Vasil Germenjin

Kryetari i “VATRËS” në Boston, z. Mentor Maksutaj, caktoi ekipin e vatranëve me të cilët do të drejtojë degën për katër vitet e ardhshme.

Pas votëbesimit të marë nga vatranët në zgjedhjet e 17 Dhjetorit 2023 dhe bazuar në Kanunoren e “VATRËS”, z. Maksutaj ka zgjedhur Kryesinë dhe Bordin Drejtues të Degës.

Detyrën e Zv/Kryetarit të Degës, z. Maksutaj, ja ka besuar Hirësisë së Tij, Peshkopit Theofan Koja. Në detyrën e Sekretarit të Degës së “VATRËS” në Boston, z. Maksutaj ka emëruar z. Flamur Vezaj. Ndërkaq financat, z. Maksutaj ja ka besuar z. Jorid Çelaj që do të mbajë detyrën e Arkëtarit.

Ndërsa si anëtarë të Bordit Drejtues të “VATRËS” në Boston, z. Maksutaj ka vendosur të ketë 7 vatranë.

Ai ka përzgjedhur vatranët; Andrea Pani, Petrit Alibeaj, Lindita Meçe, Subi Çako, Isa Bytyqi, Ervis Dhima dhe Edlira Cako.

z. Maksutaj, tha se çdo vatran i caktuar në ekipin e tij, do të ketë nga një detyrë përkatëse me të cilët do të punojë për të ngritur në lartësinë e duhur Degën e “VATRËS” në Boston.