Mihal Ciko/

Diaspora shqiptare ka qenë historikisht një nga shtyllat më të rëndësishme të mbijetesës dhe zhvillimit kombëtar. Që nga fillimet e emigrimit masiv në fillim të shekullit XX, shqiptarët që u larguan nga atdheu mbartën me vete jo vetëm nevojën për një jetë më të mirë, por edhe një mision të qartë: të ndihmonin Shqipërinë. Nga bisedat me përfaqësues të brezit të dytë të diasporës shqiptare në Argjentinë, del në pah një filozofi që ka shoqëruar emigrantët e parë, sidomos ata që u vendosën atje rreth vitit 1907 e në vazhdim.

Motoja e tyre ishte e thjeshtë, por e fuqishme: “Të ndërtojmë Amerikën”. Kjo nuk nënkuptonte vetëm integrimin dhe suksesin në vendin pritës, por një qëllim më të madh — të punonin, të kursenin dhe një ditë të ktheheshin në atdhe për të investuar fitimet e tyre në zhvillimin e Shqipërisë. Ata ëndërronin ta shndërronin Shqipërinë në një “Amerikë të dytë” në Ballkan.

Megjithatë, ky mision fisnik mbeti kryesisht i parealizuar. Arsyet ishin të shumta dhe komplekse. Vështirësitë ekonomike, kushtet e rënda të punës dhe jetesës në emigracion, si dhe distanca e madhe gjeografike e bënë të vështirë kthimin dhe investimin në atdhe. Shpenzimet e udhëtimit ishin të larta, ndërsa lidhjet me Shqipërinë shpesh dobësoheshin me kalimin e kohës. Për më tepër, zhvillimet politike dhe mungesa e stabilitetit në Shqipëri nuk krijonin gjithmonë një terren të favorshëm për investime.

Sot, panorama është krejtësisht ndryshe. Diaspora shqiptare jeton në një epokë globalizimi, ku komunikimi është i menjëhershëm dhe lëvizja është shumë më e lehtë. Teknologjia ka shkurtuar distancat, ndërsa mundësitë për bashkëpunim ekonomik dhe profesional janë shumëfishuar. Në këto kushte, diaspora ka potencialin më të madh ndonjëherë për të kontribuar në zhvillimin e Shqipërisë.

Një nga asetet më të rëndësishme të diasporës së sotme është niveli i lartë arsimor. Shqiptarët në mbarë botën janë të arsimuar në fusha të ndryshme të shkencës, teknologjisë, mjekësisë, inxhinierisë dhe ekonomisë. Ky kapital njerëzor përbën një mundësi të jashtëzakonshme për transferimin e dijes dhe përvojës në Shqipëri. Përmes bashkëpunimeve akademike, projekteve kërkimore dhe iniciativave profesionale, diaspora mund të ndikojë drejtpërdrejt në modernizimin e vendit.

Po ashtu, bizneset e diasporës luajnë një rol kyç. Sipërmarrësit shqiptarë jashtë vendit kanë krijuar kompani të suksesshme dhe kanë fituar eksperiencë të vlefshme në tregje të zhvilluara. Investimi i tyre në Shqipëri — qoftë në industri, turizëm, teknologji apo shërbime — mund të gjenerojë vende pune, të rrisë konkurrueshmërinë dhe të nxisë inovacionin.

Ndryshe nga e kaluara, diaspora e sotme nuk ka nevojë të zgjedhë midis jetës jashtë dhe kontributit për atdheun. Ajo mund të bëjë të dyja njëkohësisht. Përmes rrjeteve profesionale, investimeve në distancë dhe bashkëpunimeve ndërkombëtare, shqiptarët kudo në botë mund të jenë pjesë aktive e zhvillimit të Shqipërisë.

Në përfundim, ëndrra e emigrantëve të parë për të “ndërtuar Shqipërinë” nuk duhet parë si një mision i dështuar, por si një trashëgimi që vazhdon. Brezi i sotëm i diasporës ka më shumë mundësi se kurrë për ta bërë realitet atë vizion. Sfida mbetet që ky potencial të organizohet, të mbështetet dhe të kanalizohet në mënyrë efektive, në mënyrë që Shqipëria të përfitojë maksimalisht nga energjia dhe përkushtimi i bijve të saj në mbarë botën.

Komunikatë për shtyp – Mbi zhvillimin e zgjedhjeve dhe konstituimin e organeve drejtuese të Diasporës Shqiptare në Greqi.

Athinë, 9/04/2026

Diaspora Shqiptare në Greqi, si organizatë e shkallës së tretë (Konfederatë) dhe struktura më e lartë përfaqësuese e shoqatave shqiptare në territorin e Republikës së Greqisë, njofton opinionin publik dhe bashkëatdhetarët se, më datë 29/03/2026, në Athinë, në ambientet e hotelit “Wyndham”, u zhvillua me sukses procesi zgjedhor për zgjedhjen e kryesisë së Diasporës Shqiptare, si dhe të kryetarit të saj.

Në këtë proces morën pjesë përfaqësues të autorizuar me të drejtë vote nga organizata dhe shoqata shqiptare të shkallës së parë dhe të dytë nga e gjithë Greqia. Konkretisht:

• Unioni i Shoqatave Shqiptare në Greqi,

• Lidhja e Shoqatave Shqiptare në Kretë,

• Shoqata Kulturore dhe Artistike “Lushnja” në Greqi,

• Shoqata “Emigranti” – Patra,

• Shoqata e Emigrantëve Shqiptarë të Nafpaktos dhe Dhoridhas,

• Organizata e Gruas “Jeta”,

• Shoqata “Emigranti” – Velvendos, Kozani,

• Shoqata e Emigrantëve Shqiptarë “Qefalonja”,

• Bashkimi “Delvinjot” Greqi,

• Lidhja Shqiptare në Greqi “Tirona”,

• Shoqata “Me Ju për Ju”,

• Shoqata e Pensionistëve Shqiptarë në Greqi.

Procesi zgjedhor u zhvillua në përputhje të plotë me dispozitat statutore të Konfederatës, vendimet e organeve përkatëse dhe kuadrin ligjor në fuqi, duke respektuar parimet themelore të demokracisë përfaqësuese, transparencës, barazisë së pjesëmarrjes, ligjshmërisë dhe integritetit institucional.

Punimet e Asamblesë u hapën nga Kryetari i Asamblesë së Përgjithshme të Diasporës Shqiptare në Greqi, z. Ardian Daullja, i cili paraqiti një pasqyrë të sfidave dhe arritjeve të deritanishme, duke theksuar rëndësinë strategjike të këtij procesi për konsolidimin institucional dhe rritjen e kapaciteteve përfaqësuese të Diasporës.

Në vijim, fjalën e morën përfaqësues të kryesisë së përkohshme, të cilët drejtuan Diasporën deri në zhvillimin e zgjedhjeve. Akademiku dhe intelektuali Iliaz Bobaj vlerësoi kontributin e dhënë dhe rëndësinë e procesit në funksion të forcimit të kohezionit komunitar. Z. Lulzim Cina theksoi domosdoshmërinë e unitetit dhe bashkëpunimit si elemente thelbësore për ndërtimin e strukturave të qëndrueshme dhe efektive. Z. Etmond Guri e cilësoi këtë proces si një moment me peshë historike për komunitetin shqiptar në Greqi, duke nënvizuar nivelin e lartë të përgjegjshmërisë dhe organizimit institucional të treguar.

Procesi zgjedhor u administrua nga Komisioni i Votimit, i përbërë nga z. Pëllumb Meçe (kryetar), z. Festim Zaçe dhe z. Marin Lala (Frroku), si dhe nga anëtarë të autorizuar, në praninë dhe me asistencën juridike të avokatit të Diasporës Shqiptare në Greqi, z. Vasilis Papadopoulos, duke garantuar zhvillimin e rregullt, të ligjshëm dhe transparent të të gjitha fazave të procesit.

Pas përfundimit të numërimit dhe verifikimit të rezultateve, u shpallën organet drejtuese të Diasporës Shqiptare në Greqi si vijon:

Kryesia

Kryetar: z. Etmond Guri

Nënkryetar: z. Andrea Ferizi

Sekretare e Përgjithshme: znj. Sofia Ioli Buda

Arkëtar: z. Kristo Dule

Përfaqësues për Marrëdhëniet me Median: z. Julian Haxhiu

Sekretar i Rinisë: z. Ersi Fama

Anëtarët e Kryesisë:

z. Ardian Daullja, z. Lulzim Cina, z. Engjell Alizoti, z. Klement Osmanllari, z. Flober Braholli, z. Petrit Jushi dhe z. Arjan Tollumi.

Në funksion të forcimit të mekanizmave të kontrollit dhe llogaridhënies institucionale, u konstituua edhe Komisioni i Revizionimit, i përbërë nga z. Pëllumb Meçe, z. Eulis Gjolena dhe z. Elvir Belba, i cili do të ushtrojë funksionin e mbikëqyrjes dhe auditimit të veprimtarisë financiare dhe administrative të organizatës.

Në kuadër të konsolidimit të strukturave organizative dhe rritjes së kapaciteteve funksionale, kryesia miratoi strukturat e departamenteve të Diasporës Shqiptare në Greqi, që përfshijnë fusha strategjike, ekonomike, sociale, arsimore, kulturore, juridike dhe të komunikimit publik.

Në këto struktura përfshihen:

• Departamenti për Marrëdhëniet me Jashtë dhe Diasporën në Shkallë Ndërkombëtare

z. Lulzim Cina, z. Ardian Daullja dhe z. Arjan Tollumi

• Departamenti i Koordinimit të Organizatave Anëtare dhe Zgjerimit

z. Engjell Alizoti dhe z. Petrit Jushi

• Departamenti i Financave

z. Kristo Dule

• Departamenti i Ekonomisë dhe Sipërmarrjes

z. Klement Osmanllari dhe z. Ardian Daullja

• Departamenti i Inovacionit, Projekteve dhe Fondeve

znj. Sofia Ioli Buda

• Departamenti i Politikave Sociale dhe Familjes

znj. Sofia Polou Tsambiri (psikologe), znj. Jeta Dashi

• Departamenti i Gruas dhe Barazisë Gjinore

znj. Iris Balli Hajdinaj, znj. Vasilika Lici, znj. Mirela Cela

• Departamenti i Pensioneve dhe Sigurimeve Shoqërore

z. Luan Abazi

• Departamenti për Arsimin dhe Gjuhën Shqipe

znj. Kristiana Veliu, znj. Boralda Petromile Papajanti, znj. Lefteri Metkaj, z. Flober Braholli, z. Vangjel Halili

• Departamenti i Kulturës, Identitetit dhe Sporteve

z. Laurent Hoxha, znj. Lindita Kulla, znj. Edlira Pani, z. Benard Veliu

• Departamenti i të Drejtave dhe Çështjeve Ligjore

znj. Ergita Piperi (avokate), znj. Juli Rexhepi (avokate), z. Andrea Ferizi

Rezultatet e këtij procesi zgjedhor pasqyrojnë vullnetin e lirë dhe demokratik të komunitetit të Diasporës, duke garantuar legjitimitetin e plotë të organeve drejtuese.

Kryesia e re angazhohet për ushtrimin e funksioneve të saj në përputhje me statutin dhe kuadrin ligjor në fuqi, me synim garantimin e funksionimit efektiv të strukturave organizative, përfaqësimin dinjitoz të interesave të bashkëatdhetarëve shqiptarë në Greqi, forcimin e rolit institucional të Diasporës dhe promovimin e të drejtave sociale, ekonomike dhe kulturore të komunitetit shqiptar.

Në këtë kuadër, riafirmohet angazhimi për ndërtimin e një Konfederate moderne, funksionale dhe të qëndrueshme, mbi bazën e parimeve të ligjshmërisë, transparencës, përgjegjshmërisë, llogaridhënies dhe bashkëpunimit institucional.

Diaspora Shqiptare në Greqi, si organizatë e shkallës së tretë e legalizuar sipas ligjeve në fuqi, është e hapur për të gjitha organizatat dhe shoqatat që veprojnë në Greqi, si dhe për qytetarët, figurat publike, intelektualët, profesionistët dhe përfaqësuesit e botës akademike e shkencore, me qëllim bashkërendimin e përpjekjeve dhe kontributin sa më efektiv në shërbim të komunitetit shqiptar.

Për Diasporën Shqiptare në Greqi

Përfaqësuesi për Marrëdhëniet me Median

Julian Haxhiu

“ING. AVNI HOXHA , SHKËNDIJA E NJË KTHESE?”

Po t’i hedhim një sy mbrapavështrues  dy dhjetëvjeçarëve të fundit të shekullit që shkoi e deri më sot, ballafaqohemi me kundërthënie vërtet marramendëse!

Për hir të temës që trajtohet, të rikujtojmë disa momente kyçe. Vitet 80-të historia do t’i studjojë si vitet që shënuan asgjësimin e kometës komuniste. Ajo u nis drejtë hapësirave kozmike e mbështetur dhe e shtyrë përjetë nga vrulli i masave  të shtypura që udhëhiqeshin nga disa ëndërrues idealistë. E vazhdoi flurudhën për një farë kohe duke lënë mbrapa veç kufoma armiqsh dhe tradhëtarësh imagjinarë, e në mes tyre domosdo ndër të parët edhe ish idealistët e saj, sepse ata fill mbas marrjes së pushtetit u asgjësuan nga tiranët diktatorë t’ardhshëm. Nuk kishte se si të ndodhte ndryshe. Ekonomia pastaj, ajo forcë e jashtëzakonëshme, ligjet e së cilës barazohen edhe me ligjin e qëndërtërheqjes universale, e detyruan atë kometë të hynte në shtresat e dëndura të atmosferës tokësore e duke u djegur … të asgjësohej. Goditja qe e tmerrshme. 

Po tek ne ç’la? Një pështjellim të plotë në mëndjet e njerëzve! Ky rezultati i parë, më i prekëshmi! Po tjetër? Luftë për mbijetesë pa marrë parasysh as norma, as etikë pa le moral. Nuk kishte se si të ngjiste ndryshe. Ai popull indiferent  deri në dhimbje, ku e kishte katandisur  barazia në skamje, veç vegjetonte. E në këta kushte nuk duhet harruar se kush qe ai popull. Ai nuk e ndiente veten më as pasardhësin e Kastriotit, Ded Gjolulit, Ismail Qemalit apo të Topullarëve, ashtu siç edhe gruaja shqiptare nuk e ndjente aspak veten pasuese të Shotës apo Suliotëve. Ai ishte në mesatare, njeriu i ri socialist! Ai ishte veç karilatura e shqiptarit si e deshi partia dhe ku e katandisi ai eksperiment djallëzor që desh t’i mbushë mëndjen botës se do t’i jepte shëmbull asaj në gjithçmos! Atëbotë, kur nuk kishte më se si të shërohej gërbula që e kish përfshirë ekonominë socialiste as me tufëza e as me arëza, atëkohë u shëmb edhe diktatura! Dhe shqiptari, i lartpërmenduri shqiptar, u ballafaqua me realitetin sa të bukur e gjithaq të vështirëpër t’u përballur: Ekonominë e trëgut! Ah sa e vështirë  ishte n’ato rrethana, të gjëndej orientimi. Dhe populli ia hyri aventurës, dikush duke shitur pije freskuese, tjetri duke luajtur kartën e emigrimit dhe përballimit me një të panjohur tjetër akoma më të madhe e domosdo dikush … duke u veshur me pushtet. Dihet se ç’do shëmbje pasohet nga një rilindje. Është e vërtetë. Mirëpo rilindja mbas dhjetëvjeçarësh të tërë, përgjatë të cilëve u punua sistematikisht  të vlerësohej antivlera e të çvlerësoheshin normat e etikës si edhe të moralit, do të rezultonte  një rilindje (mbase jo një abort), por sidoqoftë një rilindje tejet dhe tragjikisht e vështirë. Kësisoji si fenomen, natyrshëm bashkëudhëtar i demokracisë, lindi i brishtë por u mëkëmb dhe tani ka marrë përmasa të frikëshme, korrupsioni. Ky është realiteti.

Pa dashur tashti të analizohen të metat e kaluara, se s’ka si bëhet më e kollajtë të kritikosh atë që punon ndërsa ti qëndron jashtë loje, por njëkohësisht pa ju dorëzuar fatit, e vetmja alternativë pozitive mbetet ajo e të thënit gjithsecili vetes: Ҫ’ duhet bërë që vëndin tonë t’a nxjerrim nga këneta ku është zhytur?  Pa asnjë mëdyshje, hapi i parë  është kufizimi i korrupsionit. Mendoj se si ata që e përcaktuan Ing. Avni Hoxhën kandidat për Kryetar Bashkie të Durrësit e gjithashtu edhe vetë Avniu që e pranoi kandidaturën, kanë marrë një vendim skajshmërisht të drejtpeshuar: të parët, duke nxjerrë mësime nga e kaluara, (më mirë vonë se sa kurrë), dhe i dyti thjeshtë nga dashuria e tij e skajshme për qytetin e tij të lindjes si edhe për popullin e Durrësit, kanë vendosur t’a bëjnë këtë qytet që, për nga rëndësia vjen mbas kryeqytetit, por përsa i takon luftës që i duhet bërë kontrabandës si edhe korrupsionit, mbase merr rëndësi të dorës së parë, shëmbull për të ndjekur për të gjithë!  

U kthehemi tashti garancive etiko – morale që jep ky kandidat. Unë personalisht kam që në thellësitë e viteve që njihem me familjen e Hoxhajve duke qënë mik i ngushtë me të ndjerët vëllezërit e Avniut, Hilmiun si edhe Idrizin, (mungesën e të cilëve e ndjej shumë). Rrënja e familjes, xha Shabani i ndjerë, (i ati i Avniut) ish me zë në Durrës si tregtar i pasur, i ndershëm deri tek ai, si edhe bamirës. Vëllai i madh, Hilmiu, i cili edhe sakrifikoi e bëri shumë për vëllezërit e tij, punoi mullixhi, shofer e ç’nuk bëri ai pergjatë jetës së tij duke qënë shëmbull ndershmërie e bamirësie për të tjerët. Në këtë mjedis familiar u brumos edhe pinjolli i kësaj familjeje të nderuar, Avni Hoxha. Nuk kam si të mos e përmend me këtë rast edhe vjehrrin e Avniut, të nderuarin tashmë të ndjerë, Sulejman Bratin, të cilin e kam njohur që në vitet 50-të dhe e them me kryelartësí se e kam për nder që kam qenë mik i tij. Nuk kish si të bëhej njeriu më me karakter se ai. Kështu Avniu  pati fatin  të lindet, të jetojë, të rritet e të burrërohet në një mjedis me plot kuptimin e fjalës fisnik! Sa i takon vetë Avniut: e njeh gjithë Durrësi, veçanërisht përgjatë periudhës mbas diktaturës, sa i ndershëm, korrekt dhe i aftë është treguar gjatë viteve që drejton si bashkëpronar firmën SIAC.

Vijmë tashti tek garancitë teknike që jep Avniu si kandidat. Në rradhë të parë është i pakorruptueshëm sepse është fisnik nga prejardhja si edhe nga formacioni i vet karakterial. Gëzon mirëqënie, (për të mos thënë se është i pasur),si rrjedhojë e punës së palodhur shumëvjeçare të pa asnjë njollë. I papëzier me zhvillimet politike e pra jashtë ndikimeve partiake. Shumë i aftë teknikisht si inxhinier ndërtimi si edhe me shpirt organizatori të përkryer. Dhe pa e zgjatur më shumë kurorën e virtyteve që ka, ai e pranon detyrën e kryetarit të Bashkisë së Durrësit vetëm si barrë e pa as më të voglin pikësynim përfitimi vetiak.Ai e di sfidën që do t’i duhet të përballojë dhe pikërisht dashuria e tij për bashkëqytetarët e zhgënjyer si edhe për qytetin e tij, e detyrojnë t’a marrë përsipër këtë barrë! 

Tashti dy konsiderata. Së pari, paralelizmi me Bashkinë e Tiranës. Duhet t’a them që në fillim se në mënyrë të paragjykuar, nuk kam se si të kem konsideratë për zotin Edi Rama nga e kaluara e tij, (tejet i përfolurnga kolegët e tij të Klubit Dinamo në rinin e tij të hershme e pastaj disident i skajshëm, gjithmonë simbas tij, i regjimit diktatorial e në vazhdim çuditërisht menjëherë i thithur nga socialistët në rrjetën e tyre, deri sa për hir posti gjasat janë që nuk do të çudiste asnjeri sikur t’a shihnim në poste drejtuese të socialistëve). Nga ana tjetër, nga ç’kemi lexuar  në shtyp, i akuzuar nga gjithë anët si mitëmarrës dhe i korruptuar. E ky person me këmbëngulje kërkon të rizgjidhet sërishmi kryetar i Bashkisë së Tiranës! Logjika e thjeshtë thotë se ky njeri, sado karrierist që të jetë, për t’a patur të drejtën morale të kandidimit, po të jetë njeri i ndershëm dhe i pakorruptuar siç pretendon, hap të parë duhet të bëjë pastrimin publikisht të figurës së tij nga njollat që i venë dhe të hedhë poshtë akuzat me të cilat e ngarkojnë. Kjo do t’i takonte si qytetari numur një i kryeqytetit. Po ai hesht dhe e …e vazhdon fushatën e tij. E tashti, duke iu kthyer Durrësit, me gjithë ndonjë sukses që lidhet me punën e zotit Rama  në Bashkinë e Tiranës, a ka se si krahasohet zoti Edi Rama me Ing. Avni Hoxhën? I lemë përfoljet ndaj tij (z. Rama) se unë së paku nuk kam prova për to e prandaj as nuk i marr në konsideratë.  Por e them me plot bindje se shtysa e zotit Rama ka qenë vetëm vetqëndërsia dhe egoizmi i tij. Ai nuk është ilidhur me qytetin e Tiranës dhe as nuk ka se si të ketë profesionalizmin teknik, i krahasuar me përgatitjen teknike të Ing. Avni Hoxhës si edhe përkushtimin e tij ndaj qytetit si edhe banorëve të Durrësit. Planimetria e Tiranës është bërë, me plot kuptimin e dhimshëm të fjalës, një kaos. E ky kryetar vazhdon dhe e inkurajon kaosin. (Nuk bëj  insinuata mitëmarrjeje lidhur me këtë kaos, por vetë diletantizmi i tij profesional nuk e lejon t’i a ndryshojë rrjedhën ngjarjeve). Kurse Ing. A. Hoxha në rradhë të parë falë vetë formimit profesional si edhe pastërtisë së tij, jo që do t’i thotë ndal aventurizmit në ndërtim, por do të dijë të hartojë planet perspektive të shtrirjes së Durrësit si edhe  të korigjimeve eventuale që mund t’u bëhen gafave të kaluara.

Ja edhe konsiderata e dytë. Jo pa qëllim e theksova më lart se udhëheqja e PD-së më në fund e kuptoi se punës i duhet gjetur njeriu i ndershëmsi edhe i aftë, pa u ndikuar nga gjoja besnikëria e partishme. E theksoj këtë moment nisur mga fakti se në ata çaste të përmbysjes së diktaturës  u hodhën nga ana e demokratëve me kuç e me maç, (si i thonë lebërit), e kjo solli si pasojë  edhe atë çoroditje në veprimet si edhe mëndjet e njerëzve. Prandaj edhe vendosja e demokracisë në Shqipëri kaloi nëpër zig-zage të tilla ku sot e dijmë mirëfilli se ku ishim, po aspak se ku po shkojmë. A ka farsë më të goditur, (për t’a paraqitur veten) se sa të deklarohet nga institucioni shkencor si sihariq i madh se u zbulua shtëpia e nënës dhe motrës së Nënë Terezës? I gjithë brezi im që është rritur në zonën mes Lanës dhe rrugës së Kavajës e ka ditur mirëfilli se cila ishte shtëpia ku banonin nëna dhe vajza e Bojaxhive. E dijnë kryesisht mirëfilli Zajmët e pas tyre Bermemajt si edhe Brahimajt, e dijnë Hamzarajt si edhe Bulkët e gjithashtu Plasarët me gjithë Vuthët. Po nuk mbaron me kaq farsa. Shkencëtari që e jep këtë lajm njofton njëkohësisht se do të promovojë më 19 tetor albumin e hartuar prej tij me titull “Shqipëria dhe Nënë Tereza”. Unë i drejtohem shumë njerëzisht duke e ftuar të heqë dorë nga kjo  ripërshtatje e tij rrethanave të reja. E ka njohur i gjithë Durrësi si punonjës shkencor. Por e ka njohur edhe si përfaqësues të asaj partie që Nënë Terezën e quajti “lavire” si edhe agjente të Cia-s. E ftoj pra të merret me shkencën së cilës i është përkushtuar e t’ua lerë Nënë Terezën studjuesve me emër dhe të nderuar  si Dr,Dom Lush Gjergjit me shokë.  

Me këtë kategori  të ripërshtaturish u mbush PD-ja, pa e diskutuar fare pastaj faktin se si brënda natës, ata që nuk milituan me PD-në, ranë për të fjetur si ish komunistë dhe u gdhinë … socialistë! E kjo qe pra tragjedia e Shqipërisë. Se po të ishin  zgjedhur që në fillimet e s’ashtuquajturës demokraci, drejtues të kalibrit të Ing. Avni Hoxhës, ndryshe do të kishte ecur Shqipëria”.  

Tashti edhe një kujtim i cili flet vetë. Ishte fundi i vitit 1981. Kisha qenë për darkë tek Avni Hoxha  dhe aty pranë mesnatës ai po më përcjell. Ngjitur me shtëpinë e tij shohim njerëz të ulur në trotuar. Avniu i shikon dhe i revoltuar nga fakti që ata të shkretë kishin zënë rradhën me shpresë për të marrë dy shishe qumështi në mëngjes, më thotë gjithë pasion … të betohem Mërgim, të më emërojnë  kryetar Komiteti në vëndin e Isa Kurtit, brënda dhjetë ditësh po nuk zhduka rradhët për qunësht e nevojat e popullatës të mbulohen pa vështirës, mos më thënçin Avni! Dhe shtoi … dhe besoma se i di si planet e detyrimeve që ka rrethi i ynë si dhe prodhimin faktik të qumështit. Por e keqja vjen vetëm nga ç’organizimi i organizuar i këtij sistemi!

Është e qartë se atëhere as Avniut e as mua nuk kishte se si të na shkonte në mëndje se do të vinte dita dhe ai do të kandidonte pikërisht për postin e drejtuesit kryesor të rrethit.Por ama ai fakt duhet t’u flasë shumë bashkëqytetarëve të  Avniut e t’u thotë se u ka ardhur dita  që vërtet t’a hedhin votën e tyre për njeriun i cili i ka mundësitë të bëjë shumë pòër ta si dhe qytetin e tyre!

Megjithatë, uroj nga zemra që më në fund opozita mos t’a lerë ing. Avni Hoxhën një rast të vetmuar e të tillë njerëz të zgjidhen si në poste drejtimi shtetëror e gjithashtu edhe partie. Por edhe partia në drejtim sot, shpresoj t’i tnërrasë mëndjes e të reagojë duke e kuptiar se po nuk bëri ndryshime cilësore me vlera filluar që nga maja e piramidës së saj, sa vjen dhe do të degradohet.

E tashti, para se t’i mbyll këto rradhë, dua t’u kujtoj durrsakëve të vjetër një moment shumë kuptimplotë nga e kaluara.

Durrësi ka patur dy kryetarë Bashkie tejet të nderuar: Zotërinjtë Ahmet Dakli si edhe Hysen Myshketa. Emrat e të dyve janë të lidhur me zhvillime shumë kuptimplote.Z. Dakli, si kundërshtar i Ahmet Zogut, largohet më 1925-ën nga Shqipëria kur ky i fundit e mori fuqinë në dorë. Mbas disa viteve mërgim, i lodhur nga jeta larg atdheut, kërkon leje të kthehet dhe Mbreti ia aprovon kthimin. Mbas disa ditëve e thërret në Pallatin Mbretëror dhe e informon se e kishte emëruar kryetar të Bashkisë së Durrësit. Ahmet Dakli e refuzon emërimin duke i parashtruar më shumë se sa arësye, sebepe. I kthehet Mbreti dhe i thotë: Zoti Dakli, duhet t’a pranosh se Shqipërinë nuk e dua unë më shumë se sa ti. Në Durrës ti do të jesh Mbreti i qytetit. Puno me ndershmërinë që të karakterizon, përparoje dhe lulëzoje qytetin e t’a kemi shëmbull edhe për qytetet e tjerë. Dhe i gjithë Durrësi e mban mënd se sa i shërbeu qytetit ai kryetar Bashkie.

Vite më vonë emërohet kryetar Bashkie njeriu me emër si i ndershëm si edhe filantrop ii njohur i Durrësit, zoti Hysen Myshketa. Me sjelljet si edhe veprimet e tija qe bërë simboli i qytetit dhe ngado të ktheje kokën dukej dora e dashuruesit të qytetit si edhe banorëve të tij.

I kujtova këta dy raste për të vënë në dukje se si historia jo e largët ka treguar së pari se si Durrësi ka patur traditë shumë të mirë në pasjen si kryetarë të Bashkisësë tij figura madhore edhe të kombit tonë e së dyti, që ing. Avni Hoxha duhet t’a mbajë mirë parasysh se, veç të tjerave, ç’përgjegjësí po merr përsipërduke u bërë objet krahasimi me ata dy burra të nderuar!

Po i mbyll këto rradhë duke qenë i gëzuar që popullit të Durrësit po i jepet mundësia të votojë këtë herë për një person që i ka të gjitha të dhënat të bëhet  farkëtues i ndryshimeve  të mëdha për bashkëqytetarët si edhe qytetin e tij, të votojë për ing. Avni Hoxhën.   

We’re excited to remind you about the upcoming 5th Annual Gjergj Kastrioti Skenderbeu Street Fair taking place on Sunday, May 3, 2026.

As we continue preparing for this incredible day celebrating Albanian culture, we wanted to follow up regarding vendor booths and digital truck advertising opportunities.

Spots are filling up quickly, and we encourage anyone interested in participating to secure their space as soon as possible.

If you would like to:

• Reserve a vendor booth

• Advertise on our digital truck

• Explore sponsorship opportunities

Please reply to this email at your earliest convenience, and we will be happy to assist you.

Attached you will find:

• Event flyer

• Vendor application

• Sponsorship package

• Digital truck advertising information

We look forward to having you be part of this special event and appreciate your continued support.

skenderbeufair@gmail.com

347-398-6161

We would greatly appreciate your help in sharing the flyer on social media to help spread the word and support this community event.

Thank you, and we look forward to celebrating together!

Nga Frank Shkreli/

Një simpozium i cilësuar si “ndërkombëtar”, me temën “Masakra e Tivarit 1945 – E vërteta e fshehur” do të zhvillohet ditën e martë më 31 mars 2026, në Tivar,  Tivar: Simpozium ndërkombëtar për “Masakrën e Tivarit 1945”, thirrje për ndriçimin e së vërtetës historike – Ulqini Online – Lajme nga Ulqini, Ana e Malit, Kraja, Tivari, Tuzi, Plava dhe Gucia, njoftoitre ditë më parë portali Ulqinionline.  Sipas portalit, kjo veprimtari po organizohet në përkujtim të Masakrës së Tivarit, 1945, “ku në pranverën e vitit 1945 u vranë pa gjyq qindra të rinj të paarmatosur, kryesisht shqiptarë, si dhe një numër i konsiderueshëm boshnjakësh”, shton Ulqinionline,duke iu referuar njoftimit zyrtar të organizatorëve të këtij tubimi. Se si e sa “boshnjakë” paskan qenë pjesë e asaj masakre unë nuk e di dhe as nuk kam parë deri më sot ndonjë referencë të besueshme për një konstatim të tillë. Ne e dinim se të masakruarit në Tivar më 1945 kanë qenë të gjithë djelmosha shqiptarë nga Kosova. Por presim që ky simpozium të hedh dritë mbi tezën e “boshnjakëve” të masakruar në Tivar, gjoja së bashku me shqiptarët nga Kosova.  Në këtë ndërkohë, shpresojmë që organizatorët e këtij simpoziumi të mos përhapin dezinformacionpa prova mbi identitetin e të masakruarve,madje pa filluar ende tubimi shkencor.

Qoftë kjo si të jetë – por me këtë shënim modest nuk e kisha në mend që “boshnjakët” të ishin subjekt diskutimi, porvetëm të shënojkëtë rast për të përkujtuar edhe njëherë, ashtu siç kam bërë disa herë në të kaluarën, masakrën e 2-3 mijë djelmoshave shqiptarë në Tivar, në vitin 1945, duke bërë thirrje, njëkohsisht, për ndriçimin e së vërtetës historike për këtë krim kundër njerëzimit, ndër krimet më të mëdha jo vetëm kundër shqiptarëve, por edhe në mbarë rajonin e Ballkanit.

Masakra e Tivarit 1945, një plagë e hapur që kërkon kujtesë dhe ndriçimin e të vërtetës.Ka momente në histori kur detyra më e thjeshtë — të kujtosh — bëhet edhe më e rëndësishmja. Jo për të ushqyer dhimbjen, por për të zbuluardhe për të ruajtur të vërtetën. E tillë është edhe Masakra e Tivarit, një nga ngjarjet më të rënda dhe më pak të trajtuara të historisë kombëtare të shqiptarëve.

Në pranverën e vitit 1945, ndërsa Lufta e Dytë Botërore po i afrohej fundit, mijëra shqiptarë nga Kosova u mobilizuan nga autoritetet jugosllave të luftës dhe u drejtuan në mënyrë të organizuar drejt Tivarit, nepërmjet rrugëve dhe shtigjeve të Shqipërisë së Veriut. Të çarmatosur, të lodhur dhe të mashtruar për fatin që i priste, ata u përballën, me kushte të vështira gjatë rrugëtimit dhenë mbërritje në Tivar, me një tragjedi që do të mbetej për dekada në hijen e historisë. Shumë prej tyre u vranë në rrethana të dhunshme, duke shënuar një nga episodet më të dhimbshme të asaj periudhe dhe një nga ngjarjet më të rënda dhe më pak të trajtuara, të historisë  kombëtare. Si e tillë ajo tragjedi lidhet ngushtë me marrëdhëniet shqiptaro-jugosllave të kohës dhe me politikën sllavo-komuniste të JosipBroz Tito-s për konsolidimin e kontrollit mbi shqiptarët në Kosovë. Dhe ekzistonte nga frika e komunistëve jugosllavëdhe e regjimit komunist në Tiranë, nga një rezistencë shqiptare anti-komuniste në trojet shqitare. Siç dihet, në historiografinë zyrtare të ish-Jugosllavisë, kjo ngjarje u hesht për dekada. Edhe në Shqipërinë komuniste, e deri në ditët e sotëme të tranzicionit të turpshëm, Tirana zyrtare politike dhe akademike e 35-viteve të fundit, Masakrën e Tivarit e ka   filtruar politikisht, duke e trajtuar atë si një temë për të cilën nuk flitet. Se çfarë fshehin sot autoritetet politike dhe akademike shqiptare në Tiranë dhe në Kosovë për të vërtetën e Masakrës së Tivarit, vetëm ata e dijnë!?

Për dekada me radhë, kjo ngjarje nuk mori vëmendjen që meritonte nga historiografia shqiptare. Rrethanat politike të kohës së komunizmit, ndërtimi i një narrative zyrtare dhe mungesa e një vullneti institucional për ta trajtuar të plotë të vërtetën, bënë që Masakra e Tivarit të mbetej në periferi të kujtesës historike shqiptare. Në vend të një shqyrtimi të hapur dhe të balancuar, mbizotëroi heshtja zyrtare. Dhe me heshtjen, siç ndodhë, gjithëmonë, erdhi edhe harresa.  Megjithatë, kujtesa nuk mund të shuhet plotësisht. Në vitet e mëvonshme, ndonjë studiues, dëshmitarë dhe familjarë të viktimave kanë bërë përpjekje për të sjellë në dritë faktet, për dokumentimin e asak masakre dhe për të ruajtur dinjitetin e atyre që humbën jetën. Këto përpjekjet, ndonëse të pamjaftueshme, përbëjnë një hap të rëndësishëm drejt një kuptimi më të plotë të historisë shqiptare dhe të Masakrës së Tivarit. Uroj që edhe simpoziumi i ditës së martë në Tivar, të zhvillohet në këtë frymë – që të trajtohet, seriozisht dhe shkencërisht, e vervet e asaj tragjedie. 

Sepse sot, më shumë se 8-dekada më vonë, Masakra e Tivarit mbetet gjithnjë plagë e hapur. Jo vetëm për shkak të dhimbjes që ajo përfaqëson, por edhe për mungesën e një ballafaqimi të plotë institucional dhe historik me këtë ngjarje, qoftë nga Tirana ashtu edhe nga Prishtina zyrtare, sikur ata të shkretë që u vranë në Tivar të mos kishin qenë shqiptarë. Njohja e së vërtetës, në të gjitha dimensionet e saj, nuk është thjesht një detyrim ndaj së kaluarës — është një nevojë për ndërtimin e një të ardhmeje më të drejtë dhe më të ndërgjegjshme mpër shqiptarët. Të kujtosh nuk do të thotë të mbetesh peng i së shkuarës, sado tragjike të jetë ajo. Përkundrazi, është një akt përgjegjësie qytetare dhe historike. Por kujtesa është një mënyrë për të nderuar viktimat dhe për të siguruar që ngjarje të tilla të mos përsëriten më. Sepse një shoqëri që nuk përballet me të kaluarën e saj, sidomos me krimet e rënda, siç është masakra e Tivarit, rrezikon ta përsërisë atë, qoftë fjala për krimet e shtetit shqiptar në komunizëm, qoftë krimet e ish-Jugosllavinë komuniste kundër shqiptarëve anë e mbanë trojeve, nën ish-Jugosllavi, qofshin krimet tyre të përbashkëta të komunist[ve shqiptarë e jugosllavë, sa ishin miq e bashkpuntorë të ngusht të asaj kohe.

Tivari kërkon drejtësi historike. Dhe drejtësia fillon me pranimin e së vërtetës — edhe kur ajo na vë përballë vetvetes. Tirana zyrtare por edhe Prishtina e kanë për detyrë morale e kombtare hapjen e plotë të arkivave dhe një hetim të ndershëm histtorik, përndryshe përgigjja dhe e vërteta mbeten peng. Mos mendoni se heshtja zyrtare dhe mungesa e përgjigjeve për Masakrën e Tivarit do zbeh edhe përgjegjësinë zyrtare sot për ju.   Përkundrazi, e rëndon atë.

Sepse tragjedia nuk mbaron me krimin, por ajo thellohet me heshtjen.Prandaj, kujtesa për Tivarin nuk është vetëm një përkujtim. Ajo është një thirrje edhe për reflektim, për maturi dhe për përkushtim ndaj së vërtetës dhe përgjegjësive zyrtare të shtetit aktual. Sepse ndonjëherë, kujtesa është forma më e qëndrueshme e drejtësisë që kemi.

Sot, Masakra e Tivarit nuk është vetëm çështje historie. Është çështje e vet dinjitetit kombëtar të shqiptarëve. Një komb që nuk kërkon të vërtetën për viktimat e veta gjatë historisë, rrezikon të humbasë jo vetëm kujtesën, por edhe drejtimin për të ardhmen.Nuk kërkohet hakmarrje, jo. Kërkohet zbulimi i së vërtetës.Nuk kërkohet propagandë, por kërkohet drejtësi historike.Se Masakra e Tivarit, nuk është, thjesht, një episod i errët i historisë –por është një krim i pambyllur, një e vërtetë e shtypur dhe një ndërgjegje e paqartësuar kombëtare.Sepse pa e quajtur krimin me emrin e tij të vërtetë, pa e nxjerrë atë nga hija e ideologjisë komuniste dhe frikës, masakra e Tivarit do të mbetet një plagë që nuk shërohet – por vetëm mbulohet.Dhe plagët e mbuluara, herët a vonë, rihapen.

Urojmë që Simpoziumi për “Masakrën e Tivarit 1945”, ditën e martë me 31 mars, 2026 në Tivar, të hedhë në dritë dokumentacione të reja për ndriçimin e së vërtetës historike të asaj tragjedie kombëtare e njerërzore.

Frank Shkreli