Happy 250th Anniversary of the Independence of the United States of America!

Sot eshte festa e pavaresise e vendit tone qe na mirepritu, na dha shtetesine dhe çdo te mire qe gezojme sot si shtetas te saj te barabarte me çdo shtetas tjeter amerikan.

Amerika eshte vendi më demokratik në botë dhe vendi më miqesor ndaj Shqiptareve, Kombi qe na ka ndihmuar me shume se asnje vend tjeter ne bote pergjate gjithe historise sone 114 vjeçare.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës, presidentet e saj ndër vite dhe populli amerikan kanë bërë shumë për vendin tonë, për lirinë tonë, për sigurinë tonë, për të drejtën tonë për të ekzistuar dhe për çdo qytetar shqiptar.

Por mbi te gjitha qendron padyshim çlirimi i Kosoves nga okupatori, ushtria dhe çetniket e Serbise duke krijuar dy shtete te pavarura Shqiptare në Ballkan.

Në datën 4 Korrik, si shtetas krenar Shqiptaro-Amerikan festojmë krahas popullit amerikan dhe kujtojmë vlerat e idealet mbi të cilat janë ndërtuar Shtetet e Bashkuara.

Në këtë ditë, kujtojmë edhe të gjithë ata që pergjate dekadave kanë dhënë kontribut të jashtëzakonshëm në ndërtimin e miqësisë sonë të përjetshme.

Personalisht jam shume krenar per kontributin, pjesmarrjen dhe drejtimin e operacioneve luftarake me te suksesshme te historise te Forcave te Armatosura ne bashkepunim me ushtrine me te forte te globit ushtrine Amerikane ne terrenet me te veshtira operacionale, gje e cila po te kerkohet edhe neser do ta ishte privilegji me i madh per mua.

Në mënyrë të veçante dëshiroj të kujtoj dhe vlerësoj të gjithë ata kolegë te Forcave te Operacioneve Speciale BOS që kanë sakrifikuar drejtëpërdrejtë në frontet më të vështira në luftën kundër terrorizmit global dhe heroin tonë Feti Foglin që dha jetën në krye të detyrës.

Se fundi, te gjithe politikanet hajdute te Rilindjes te cilet perpiqen te justifikojne planet e tyre te erreta antishqiptare duke i cilesuar protestat me demokratike dhe paqesore te rinise Shqiptare keto 34 dite si protesta kunder Amerikes, genjejne, mashtrojne dhe nuk do ja dalin pasi askush me mire se Amerika jua kupton qellimin.

May God Bless United States of America and United States of Albania.

Dr. Dritan Demiraj.

Nderi i Kombit, 2014.

Vaso Pasha (Pashko Vasa) është një nga figurat më të rëndësishme të Rilindjes Kombëtare Shqiptare.

Ai lindi më 17 shtator të vitit 1825 në Shkodër. I ati quhej Hilë Gjokë Vasa, e ëma Drande Gjegja. Të parët e fisit të tij, nga i ati, ishin shpërngulur nga Mirdita dhe ishin zhvendosur në Shkodër, n’atë shtëpi ku sot është shtëpia-muze e Pashko Vasës.

Pasi kreu mësimet e para në vendlindje, shërbeu si sekretar i konsullatës britanike nga viti 1842 gjer në vitin 1847, ku pati mundësinë të përmirësonte dijet e tij në gjuhët e huaja: italisht, frëngjisht, turqisht dhe greqisht.

Karriera e tij u zhvillua kryesisht në administratën osmane, ku mbajti detyra të larta si vali i Libanit dhe më pas i Egjiptit, duke u dalluar për aftësitë e tij diplomatike e organizative. Megjithatë, Vaso Pasha mbetet i paharruar për kontributin e tij në çështjen kombëtare shqiptare. Ai ishte një nga themeluesit e Lidhjes së Prizrenit dhe autor i shkrimeve të rëndësishme që mbrojtën gjuhën dhe identitetin shqiptar.

Në vitin 1864, në Stamboll, u bashkua me Kostandin Kristoforidhin, Hasan Tahsinin dhe Ismail Qemalin për sigurimin e fondeve financiare, lidhur me formimin e shkollave shqipe, si dhe me caktimin e një alfabeti të vetëm.

Më 1867-n ai qëndron në krye të përpjekjeve për themelimin e një shoqërie kulturore dhe të një alfabeti të përbashkët mbi bazën e alfabetit latin.

Më 1869-n merr pjesë në grupin nismëtar për krijimin e një shoqate shqiptare me karakter kulturor, arsimor e gjuhësor.

Më 1871-shin, në Stamboll, bashkë me Jani Vreton dhe Sami Frashërin, nis orvatjen për krijimin e një organizate atdhetare shqiptare.

Në vitet 1878-1882 krahas Abdyl Frashërit u shqua si një nga figurat kryesore të Komitetit të Stambollit për mbrojtjen e Shqipërisë.

Më 1879-n ishte ndër veprimtarët më aktivë të “Shoqërisë së të shtypurit shkronja shqip”.

Vaso Pasha ishte autor i një vargu veprash me karakter politik e historik, në të cilat mbrojti çështjen e popullit shqiptar, të drejtën e tij për të jetuar i lirë dhe i pavarur. Botoi “Skicë historike mbi Malin e Zi sipas traditave të Shqipërisë” (Esquisse historique sur le Monténégro d’après les traditions de l’Albanie), Konstandinopojë, 1872, ku përshkroi pashallëkun e Shkodrës nën Bushatasit, “E vërteta mbi Shqipërinë dhe shqiptarët» (La vérité sur l’Albanie et les Albanais), Paris 1879, në të cilën, krahas të dhënave historike, kritikoi administratën burokratike osmane dhe paraqiti kërkesat e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare. Ai hartoi veprën “Bosnja dhe Hercegovina gjatë misionit të Xhevdet Efendiut” (Bosnie et Hercegovine pendant la mission de Djevdet Effendi), Kostandinopojë 1865.

Vaso Pasha shkroi një varg veprash të tjera, të cilat i shërbenin zgjidhjes së çështjes së shkrimit dhe mësimit të shqipes; “Alfabeti latin i zbatuar në gjuhën shqipe” (L’alphabet latin appliqué à la langue albanaise), Konstandinopojë 1878; “Gramatika shqipe për të u përdorur nga ata që dëshirojnë ta nxënë këtë gjuhë pa ndihmën e një mësuesi” (Grammaire albanaise à l’usage de ceux qui désirent apprendre cette langue sans l’aide d’un maître), London 1887).

Si shkrimtar, ai la gjurmë si autor i vjershës së njohur “Moj Shqypni, e mjera Shqypni!” (1880), e cila u botua si fletë fluturuese, dhe me romanin “Bardha e Temalit”, një nga veprat e para të letërsisë shqiptare, por edhe me poezinë e tij patriotike. Thirrja e tij e famshme “Feja e shqiptarit është shqiptaria” u bë moto e Rilindjes Kombëtare dhe mbetet deri sot një nga shprehjet më të fuqishme të unitetit kombëtar.

Vaso Pasha u nda nga jeta më 29 qershor 1892 në Bejrut, duke lënë pas një trashëgimi të pasur letrare, politike dhe patriotike që e vendos ndër figurat më të ndritura të historisë sonë kombëtare.

www.akad.gov.al

Pierre Cabanes, historian i antikitetit, albanolog dhe studiues i mirënjohur i fushës së epigrafisë greke, u nda jeta më 13 qershor 2023, në moshën 93-vjeçare.

Ai është një nga personalitetet më të shquara të albanologjisë dhe arkeologjisë klasike, i cili e lidhi emrin e tij ngushtësisht me studimet mbi Epirin dhe Ilirinë e Jugut. Pas doktoraturës mbi historinë e Epirit nga vdekja e Pirros deri në pushtimin romak, ai u bë profesor në Universitetin Clermont-Ferrand dhe më pas në Paris X-Nanterre, duke botuar mbi 20 libra dhe dhjetëra artikuj shkencorë.

Veprat e tij më të njohura përfshijnë: L’Épire de la mort de Pyrrhos à la conquête romaine (1976); Les Illyriens de Bardylis à Genthios (1988) dhe serinë monumentale Corpus des inscriptions grecques de l’Illyrie méridionale et d’Épire (1995–2007), të realizuar në bashkëpunim me studiues shqiptarë.

Kontributi i tij nuk kufizohet vetëm në botime: në vitin 1992 themeloi misionin arkeologjik francez në Apoloni, duke rifilluar gërmimet e ndërprera që nga Lufta e Dytë Botërore dhe duke sjellë zbulime të reja për qytetërimin antik.

Ai ishte gjithashtu bashkautor i Hartës Arkeologjike të Shqipërisë (2008), projekt i UNESCO-s i realizuar me arkeologët shqiptarë akad. Myzafer Korkuti, akad. Apollon Baçe dhe prof.dr Neritan Ceka. Përmes organizimit të kongreseve ndërkombëtare dhe botimeve të përbashkëta, Cabanes e vendosi Shqipërinë në qendër të vëmendjes akademike europiane.

Marrëdhëniet e tij me Shqipërinë nisën që në vitet ’70, kur vizitoi vendin dhe krijoi kontakte të qëndrueshme me arkeologët shqiptarë edhe në kushtet e izolimit politik. Ai ndihmoi brezin e ri të studiuesve përmes bursave në Francë dhe vazhdoi vizitat e tij pothuajse çdo vit deri në moshën 85-vjeçare. Një gjest i veçantë i tij ishte dhurimi i të gjithë bibliotekës personale Bibliotekës Kombëtare të Shqipërisë, duke e lënë si trashëgimi të çmuar për studiuesit shqiptarë.

Për kontributet e mëdha në albanologji, Pierre Cabanes u nderua si Anëtar Nderi i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë dhe u dekorua me Urdhrin “Gjergj Kastriot Skënderbeu” dhe më herët me Urdhrin “Naim Frashëri” të klasit të parë. Ai mbetet një urë e fuqishme mes shkencës franceze dhe asaj shqiptare, i cili ka afirmuar rëndësinë e Ilirisë dhe Epirit në historinë e antikitetit, duke lënë një trashëgimi të pasur për arkeologjinë dhe kulturën shqiptare.

www.akad.gov.al

Pallagorio shndërrohet në një galeri arti në qiell të hapur, që bashkon Arbërinë e Krotonës me Kosovën.

Edicioni i parë i “Javës së Muraleve Arbëreshe – Settimana dei Murales Arbëreshë” u përmbyll me një pjesëmarrje të gjerë dhe entuziazëm të madh. Ky projekt, i promovuar nga shoqata Fili Meridiani APS, nga data 3 deri më 9 qershor e shndërroi Puheriun (Pallagorio) në një laborator të artit urban, të kujtesës dhe të dialogut ndërkulturor. Iniciativa, e realizuar në bashkëpunim me Mural Fest Kosova dhe Universitetin e Shkencave të Aplikuara në Ferizaj, nën patronazhin e Komunës së Ferizaj, shënoi një moment të rëndësishëm takimi mes Arbërisë dhe Ballkanit, duke përfshirë artistë, studentë, operatorë kulturorë dhe qytetarë në një rrugëtim të përbashkët për vlerësimin e identitetit arbëresh. Për një javë, komuniteti mikpriti dhe mbështeti pesë artistë, Argjenda Azimi, Elba Gashi, Gentrit Osmani, Reema Salihu dhe Prof. Dr. Lebibe Topalli (Dekane në Universitetin e Ferizajt dhe Drejtoreshë Artistike e Mural Fest), në realizimin e veprave të reja murale që ndërthurin historinë dhe kulturën e të dyja brigjeve të Mesdheut.

Këto murale nuk përfaqësojnë thjesht ndërhyrje artistike, por ura të vërteta të rrëfimit vizual, të afta për të bashkuar rrënjët, kujtesën dhe ndjenjën e përkatësisë së një territori që vazhdon të shikojë drejt së ardhmes pa harruar historinë e vet. Në këtë kuptim, është emblematike vepra kushtuar kujtimit të Don Sergio Spezzano, një figurë referimi për komunitetin arbëresh, i nderuar përmes një murali të frymëzuar nga aktiviteti i tij në mbështetje të kërkimit të paqes gjatë luftës së Kosovës në fund të viteve të nëntëdhjeta, dhe i pasuruar me vargje nga një prej krijimeve të tij poetike. Veçanërisht e rëndësishme ishte prania e delegacionit nga Universiteti i Shkencave të Aplikuara në Ferizaj, i udhëhequr nga Rektori Prof. Dr. Agron Bajraktari, së bashku me Prof. Faton Spahiu, Prof. Florit Hoxha dhe Prof. Labinot Topilla. Kjo prani kontribuoi në forcimin e dialogut kulturor dhe institucional midis dy brigjeve të Mesdheut, duke konfirmuar vlerën ndërkombëtare të kësaj nisme dhe duke hapur perspektiva të reja për bashkëpunim në të ardhmen.

Ndër momentet më domethënëse mbeten edhe takimet institucionale të zhvilluara në selitë e komunave të Pallagorio-s (Puheriut), Carfizzi-t (Karficit) dhe San Nicola dell’Alto (Shën Kollit), të cilat shërbyen si një mundësi dialogu mes administratave lokale – të udhëhequra respektivisht nga Umberto Lorecchio, Mario Antonio Amato dhe Luigi Rizzuti – dhe delegacioneve nga Kosova. Pikërisht gjatë këtyre takimeve u shpreh vullneti i shoqatës Fili Meridiani dhe i administratave vendore për ta zgjeruar nismën e muraleve, me qëllim krijimin e një itinerari të vërtetë artistik dhe kulturor brenda të tria komuniteteve, i cili të përsëritet çdo vit. Ky propozim gjeti mbështetjen e plotë të Rektorit të Universitetit të Ferizajt dhe të Drejtoreshës Artistike të Mural Fest.

«Java e Muraleve Arbëreshe i tejkaloi të gjitha pritshmëritë – deklaron Ettore Bonanno, president i shoqatës Fili Meridiani APS. Gjatë këtyre ditëve kemi parë se si arti u shndërrua në një mjet konkret pjesëmarrjeje, takimi dhe ndërtimi marrëdhëniesh. Në këtë kuptim, dëshiroj të vë në dukje kontributin e Michele Giudicissi-t, një artist i ri nga Pallagorio, i cili mori pjesë në projekt duke pikturuar disa dyer në qendrën historike në bashkëpunim me artistët kosovarë. Ky projekt do të vazhdojë edhe në muajt e ardhshëm me realizimin e dyerve të tjera rrëfyese. Të gjitha veprat e realizuara do të mbeten si një trashëgimi e përhershme për komunitetin dhe do të përfaqësojnë një dëshmi të prekshme të identitetit tonë arbëresh.

Por rezultati më i rëndësishëm është ndoshta ai njerëzor: ndërtimi i urave midis njerëzve, institucioneve dhe territoreve të ndryshme, duke konfirmuar se kultura mund të jetë një motor i fuqishëm dialogu dhe zhvillimi». Përkrah realizimit të veprave artistike, programi zhvilloi një rrugëtim të strukturuar shpjegues, pjesëmarrjeje dhe përfshirjeje të komunitetit, duke e shndërruar festivalin në një hapësirë të vërtetë takimi mes artit, kulturës, edukimit dhe identitetit. Një vëmendje e veçantë iu kushtua brezave të rinj përmes punëtorive krijues të dedikuar për fëmijë dhe të rinj, të cilët patën mundësinë të bashkëbisedonin drejtpërdrejt me artistët dhe të trajtonin temat e kujtesës, të përkatësisë dhe të vlerësimit të territorit. Një moment mjaft domethënës kishte si protagonistë fëmijët e kopshtit të Pallagorio-s (Puheriut), të cilët lanë në mënyrë simbolike gjurmën e tyre mbi veprat e realizuara, duke kontribuar me ngjyra, shenja duarsh dhe gjeste krijuese në një rrëfim kolektiv që bashkon të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen e komunitetit arbëresh.

Ndër aktivitetet më të rëndësishme ishte tryeza e diskutimit “Roli i artit në mbrojtjen e trashëgimisë kulturore”, e cila bëri bashkë përfaqësues nga bota kulturore, akademike dhe institucionale. Në këtë bashkëbisedim morën pjesë Ettore Bonanno, president i shoqatës Fili Meridiani APS, Agron Bajraktari, Rektor i Universitetit të Shkencave të Aplikuara në Ferizaj, Lebibe Topalli, pedagoge dhe studiuese e angazhuar në promovimin e marrëdhënieve kulturore midis Shqipërisë dhe diasporës arbëreshe, si dhe Angelo Astorino, Kryetar i Sipërmarrësve të Rinj të Konfindustrisë së Krotones (Confindustria Crotone). Takimi ofroi një reflektim mbi vlerën e artit bashkëkohor si një mjet për mbrojtjen, rigjenerimin dhe përcjelljen e trashëgimisë materiale dhe jomateriale të komuniteteve pakicë, si dhe si një levë për zhvillimin ekonomik. Programi kulturor u pasurua më tej nga ekspozita fotografike “E ardhmja në Arbëri – Vizione Grash” (Futuro in Arbëria – Visioni di Donne) nga Lorenzo Fortunati, kushtuar rolit të grave në proceset e ndryshimit dhe të ruajtjes së identitetit arbëresh, si dhe nga Ekspozita Digjitale e realizuar nga studentët e Fakultetit të Arteve të Aplikuara USHAFerizaj, e cila prezantoi një lexim bashkëkohor të lidhjeve kulturore mes Arbërisë dhe Ballkanit përmes gjuhëve multimediale dhe inovative.

Hapësirë e madhe iu kushtua gjithashtu muzikës, një element qendror i traditës arbëreshe. Publiku pati mundësinë të ndiqte koncertin e Peppino Siciliani-t, interpretues dhe promovues i

muzikës arbëreshe, interpretimet e muzikantëve arbëreshë Giovanni Bellio dhe Nicolino Basile, shfaqjen e Grupit Folklorik të Shën Kollit (Gruppo Folk di San Nicola dell’Alto), si dhe pjesëmarrjen e Bandës Muzikore të Rrethit Arbëresh (Banda del Distretto Arbëresh), nën drejtimin e Maestro-s Franco Amendola, e cila me repertorin e saj diti të gërshetonte traditën e bandave muzikore, identitetin territorial dhe trashëgiminë muzikore të komuniteteve arbëreshe. Këto interpretime muzikore kontribuuan në krijimin e një ure lidhëse midis shprehjeve të ndryshme të kulturës arbëreshe, duke vlerësuar gjallërinë e saj dhe aftësinë për të bashkëbiseduar me të tashmen.

Tërësia e aktiviteteve e shndërroi festivalin jo vetëm në një ngjarje artistike, por në një laborator të hapur të pjesëmarrjes kulturore, të aftë për të përfshirë qytetarët, institucionet, shkollat, shoqatat dhe universitetet në një rrugëtim të përbashkët për vlerësimin e identitetit arbëresh dhe për forcimin e lidhjeve midis komuniteteve të Arbërisë dhe botës ballkanike. Manifestimi lind në fakt me një vizion afatgjatë. Synimi i shoqatës Fili Meridiani APS është ta shndërrojë Javën e Muraleve Arbëreshe në një takim të rregullt e të qëndrueshëm, të aftë për të përfshirë shkallë-shkallë edhe komunitete të tjera arbëreshe, duke i dhënë jetë një rrjeti kulturor që përdor artin urban si një mjet për rrëfimin e identitetit, vlerësimin territorial dhe bashkëpunimin ndërkombëtar.

Veçanërisht domethënëse ishin momentet e inaugurimit të festivalit, të cilat panë pjesëmarrjen e tre kryetarëve të komunave të Rrethit Arbëresh, duke dëshmuar konkretisht vlerën ndërkomunale të nismës dhe vullnetin e përbashkët për të forcuar lidhjet midis komuniteteve arbëreshe të territorit. Inaugurimi u shndërrua në një moment intensiv kremtimi dhe pjesëmarrjeje, me një parakalim festiv që përshkoi rrugët e Pallagorios (Puheriut), të gjallëruara nga banorët, mysafirët, artistët, përfaqësuesit institucionalë, Banda Muzikore e Rrethit Arbëresh, si dhe nga gratë e vajzat e veshura me Cohën, veshja tradicionale arbëreshe, në një atmosferë entuziazmi dhe bashkëndarjeje. Dita u përmbyll me një festë të madhe në ambientet e “MUZÉ Spazio Arbëria”, i cili për këtë rast u shndërrua në një vend takimi, muzike, mikpritje dhe shkëmbimi kulturor. Përmes performancave artistike, momenteve muzikore, degustimeve dhe mundësive për dialog informal, MUZÉ mikpriti banorët dhe vizitorët në një mbrëmje që kremtoi jo vetëm festivalin, por mbi të gjitha forcën e një komuniteti që vazhdon të gjejë veten te vlerat e veta, te traditat e veta dhe tek aftësia për të ndërtuar perspektiva të reja për të ardhmen e Arbërisë.

Bonanno përfundon: «Një falënderim i veçantë u shkon artistëve, vullnetarëve të shoqatës Fili Meridiani që ishin madhështorë, kryetarëve të komunave tona, muzikantëve, grupit folklorik, bandës muzikore të Rrethit Arbëresh, sponsorëve të nismës NewDay url dhe Emira Digital, si dhe pronarëve të shtëpive. Faleminderit mbi të gjitha komunitetit të Pallagorio-s (Puheriut) që e mirëpriti dhe e mbështeti me entuziazëm të gjithë këtë nismë. Me bujari dhe shpirt të madh mikpritjeje, ai kontribuoi në suksesin e një projekti që lë si trashëgimi jo vetëm vepra të reja arti, por edhe marrëdhënie të reja, mundësi të reja dhe një ndërgjegjësim të përtërirë për vlerën e

trashëgimisë arbëreshe». Me përmbylljen e edicionit të parë, “Java e Muraleve Arbëreshe – Settimana dei Murales Arbëreshë” nuk përfaqëson një pikë mbërritjeje, por fillimin e një rrugëtimi të destinuar për t’u rritur ndër vite, duke e shndërruar Arbërinë në një hapësirë të madhe të përbashkët krijimtarie, kujtese dhe dialogu mes kulturash.

Përgatiti: Dr. Eduart Caka/

Veziri ishte një burrë i shkurtër, rreth pesë këmbë e pesë inç i gjatë, dhe shumë i shëndoshë, megjithëse jo veçanërisht i shëndoshë. Ai kishte një fytyrë shumë të këndshme, të çelët dhe të rrumbullakët, me sy të kaltër të shpejtë, aspak të shqetësuar nga një gravitet turk. Mjekra e tij ishte e gjatë dhe e bardhë, dhe një të tillë si çdo turk tjetër do të ishte krenar; megjithëse ai, i cili ishte më i zënë me mysafirët e tij sesa me veten, nuk vazhdoi ta shikonte, as ta nuhaste dhe ta ledhatonte, siç është zakonisht zakon i bashkatdhetarëve të tij, për të mbushur pauzat e bisedës. Ai nuk ishte veshur shumë madhështisht, përveç se çallma e tij e lartë, e përbërë nga shumë rrotulla të vogla, dukej prej muslini të artë, dhe yatagani i tij, ose kama e gjatë, ishte e mbushur me diamantë.

Ai ishte jashtëzakonisht i sjellshëm; dhe tha se na konsideronte si fëmijët e tij. Ai na tregoi një obus malor, i cili ndodhej nërezidencën e tij, dhe shfrytëzoi rastin të na tregonte se kishte disa topa të mëdhenj. Ai u kthye dy ose tre herë për të parë përmes një teleskopi anglez dhe më në fund na e dha, që të shihnim një grup turqish që hipnin mbi kalë përgjatë brigjeve të lumit drejt Tepelenës. Pastaj tha: “Ai burrë që shihni në rrugë është kryeministri i armikut tim, Ibrahim Pasha, dhe tani po vjen tek unë, pasi e ka braktisur zotërinë e tij për të marrë anën e fortë.” Ai iu drejtua kësaj me një buzëqeshje Sekretarit, duke dëshiruar që ai të na e interpretonte.

Ne morëm me vete pipa, kafe dhe ëmbëlsira; por ai nuk dukej aq i kujdesshëm për këto gjëra sa turqit e tjerë që kemi parë. Ai ishte në humor të mirë dhe disa herë qeshi me zë të lartë, gjë që është shumë e pazakontë për një njeri me rëndësi. Nuk kam parë kurrë një rast tjetër të tillë në Turqi. Në vend që dhoma e tij të ishte e mbushur me oficerë të këtij oborri, gjë që është shumë zakon i pashallarëve dhe burrave të tjerë të mëdhenj, ai ishte krejtësisht i pashoqëruar, përveç katër ose pesë të rinjve të veshur shumë madhështisht me veshje shqiptare dhe me flokët e tyre të lëshuara deri në mes të shpinës. Këta sollën pije freskuese dhe vazhduan të na furnizonin me pipa, të cilat, megjithëse ndoshta jo gjysmë të zbrazura, u ndërruan tri herë, siç është zakoni kur për një mysafir bëhen nderime të veçanta.