Oborri Mbretëror qëndron në krah të studentëve shqiptarë në ushtrimin e së drejtës së tyre për të protestuar.

Kemi ndjekur me kujdes të gjitha aktet e dhunës dhe denoncimet për keqtrajtimin e të rinjve dhe të miturve, si në rrugë, në furgonët e policisë, ashtu edhe në komisariate, dhe ndihemi të shqetësuar për sigurinë e tyre.

Çdo veprim është dokumentuar përmes videove dhe fotografive, ndaj institucionet përkatëse duhet të veprojnë në përputhje me ligjin dhe të sigurojnë që kushdo që ka abuzuar me detyrën të mbajë përgjegjësi.

I nxisim studentët t’i bëjnë të njohura shqetësimet e tyre edhe përtej kufijve të Shqipërisë, duke informuar komunitetin ndërkombëtar dhe duke përcjellë me vërtetësi dhe përgjegjësi atë që shohin dhe përjetojnë në terren. Zëri i tyre duhet të dëgjohet dhe realiteti të pasqyrohet me ndershmëri.

Gjithashtu, i bëjmë thirrje Policisë së Shtetit të tregojë përmbajtje dhe profesionalizëm. Autoritetet kanë detyrimin të mbrojnë qytetarët, jo t’i intimidojnë apo të përshkallëzojnë tensionet përmes përdorimit të tepruar të forcës. Çdo sjellje e papërshtatshme duhet të bëhet objekt i llogaridhënies.

Protesta paqësore duhet të shoqërohet edhe me përgjegjësi. Dhuna dhe dëmtimi i pronës private janë të papranueshme dhe cenojnë legjitimitetin e çdo kauze të drejtë.

Oborri Mbretëror bën thirrje për qetësi, dialog dhe respektim të të drejtave themelore. Zëri i të rinjve shqiptarë duhet të dëgjohet dhe e ardhmja e tyre të mbrohet.

𝐎𝐛𝐨𝐫𝐫𝐢 𝐌𝐛𝐫𝐞𝐭𝐞̈𝐫𝐨𝐫 𝐒𝐡𝐪𝐢𝐩𝐭𝐚𝐫

Kur pushteti e kthen kaosin në spektakël dhe frikën në instrument sundimi.

Një reflektim mbi «Katovicën e Re» të Arian Galdinit, tiraninë e frikës dhe fitoren e lirisë.

Nga Kolec Ndoja

Në Romën e lashtë, perandori nuk kishte nevojë me luftue në arenë. Ai qëndronte mbi të, i rrethuem prej pushtetit, rojeve dhe turmës, ndërsa gladiatorët përballeshin me njëri-tjetrin për jetë a vdekje. Spektakli kishte një regjisor, një skenar dhe një përfundim që sundimtari besonte se e kontrollonte.

Perandori nuk kishte nevojë me e fitue betejën. I mjaftonte me vendosë se kush do të hynte në arenë, kundër kujt do të luftonte dhe çfarë do të quhej fitore.

Kjo asht alegoria e një prej formave ma të rrezikshme të pushtetit: sundimi jo vetëm përmes forcës, por përmes kontrollit të alternativës dhe administrimit të frikës.

Shkrimi «Katovica e Re» i Arian Galdinit na sjell pikërisht përballë këtij rreziku. Ai na paralajmëron se një sistem politik mund të mbijetojë edhe kur qytetarët kërkojnë ndryshimin, nëse arrin me kontrollue se cilat alternativa shihen, dëgjohen dhe pranohen si të mundshme.

Por unë besoj se ky paralajmërim na fton me shkue edhe ma larg.

Sepse ekziston një shkallë tjetër e manipulimit: kur sundimtari nuk mjaftohet me kontrollue alternativat, por përpiqet me e kthye vetë kaosin shoqnor në provën e domosdoshmërisë së pushtetit të tij.

I. Perandori që ka nevojë për ferrin

Në politikë, një sundimtar mund ta humbasë besimin e qytetarëve dhe prapëseprapë me mbijetue. Mjafton me i bindë se, sado i keq të jetë ai, gjithçka që vjen mbas tij do të jetë edhe ma e keqe.

Kjo asht logjika e pushtetit që nuk kërkon ma me u gjykue për atë që ka ba, por për atë që pretendon se i ka shpëtue vendit.

Kur institucionet dobësohen, kur korrupsioni gërryen besimin, kur qytetarët humbasin shpresën dhe zemërimi shpërthen në rrugë, sundimtari mund të përpiqet me e kthye çdo krizë në argument për mbijetesën e vet.

Ai nuk pyet ma: A kam qeverisë drejt?

Ai pyet: A e shihni çfarë mund të ndodhë pa mue?

Dhe kështu, edhe kur shoqnia digjet prej krizave të veta, ai që mban përgjegjësinë e qeverisjes vazhdon me u paraqitë si zjarrfikësi i vetëm.

Por ai që ka nevojë për ferrin për me u dukë si shpëtimtar, nuk mund ta ndërtojë parajsën e qytetarëve.

Kjo nuk do të thotë se çdo trazirë asht organizue prej pushtetit. Do të thotë se pushteti mund ta shfrytëzojë politikisht një krizë edhe pa qenë domosdoshmërisht autori i saj.

Për qytetarin, dallimi asht jetik. Sepse përgjegjësia për qeverisjen, përgjegjësia për dhunën dhe përfitimi politik prej dhunës nuk janë gjithmonë e njëjta gjë.

II. Parada e maskave

Në arenën e politikës moderne, nuk dalin vetëm gladiatorët.

Dalëngadalë shfaqet një paradë figurash: fanatikë që kërkojnë përplasje, kriminelë që shohin mundësi në rrëmujë, oportunistë që tregtojnë zemërimin, propagandistë që e ushqejnë frikën dhe interesa të ndryshme që përpiqen me përfitue prej dobësisë së shtetit.

Në raste të caktueme mund të veprojnë edhe rrjete ndikimi të jashtëm. Por pikërisht këtu kërkohet kthjelltësi: kombësia, feja apo prejardhja e një njeriu nuk përbajnë provë për veprimtarinë e tij.

Rreziku nuk qëndron te një popull apo besim i caktuem. Qëndron te kushdo që e përdor dhunën, manipulimin ose varësinë për me cenu sovranitetin e qytetarëve.

Në këtë paradë, secili mund të ketë motivin e vet. Por spektakli mund t’i shërbejë një përfundimi të vetëm: qytetari, i lodhun dhe i frikësuem, të mos kërkojë ma drejtësi, por vetëm një dorë të fortë.

E pikërisht aty fillon triumfi i tiranisë.

Sepse tirania nuk fiton vetëm kur ia merr popullit lirinë. Ajo triumfon kur e bind popullin se liria asht ma e rrezikshme se nënshtrimi.

III. Makiaveli, Makbethi dhe frika e humbjes së fronit

Makiaveli na kujton marrëdhënien e vështirë ndërmjet pushtetit, frikës dhe moralit politik. Makbethi i Shekspirit na zbulon tragjedinë e njeriut që, mbasi e ka fitue kurorën, nuk gjen ma qetësi prej frikës se mos e humbet.

Të dyja figurat na ndihmojnë me kuptue një paradoks të pushtetit: sa ma shumë që sundimtari e lidh fatin e shtetit me fatin e vet, aq ma shumë fillon me e pa çdo alternativë si kërcënim ekzistencial.

Ai nuk kërkon thjesht me fitue zgjedhjet.

Kërkon që qytetarët të mos munden as me e përfytyrue një të ardhme pa të.

Në Shqipninë e sotme, Edi Rama duhet të gjykohet për përgjegjësinë e tij qeverisëse, jo nëpërmjet krahasimit të pafund me Sali Berishën apo me çdo alternativë tjetër politike.

As dështimet e opozitës nuk e shfajësojnë qeverinë, as dështimet e qeverisë nuk e bajnë automatikisht opozitën zgjidhje.

Një republikë nuk mund të mbahet peng i kësaj zgjedhjeje të përjetshme.

Qytetari nuk asht i detyruem me zgjedhë mes dy frikave. Ai ka të drejtë me kërkue një të ardhme që nuk i përket asnjërës.

IV. Gabimi i perandorit

Në filmin Gladiator, perandori Commodus beson se kontrolli mbi arenën i jep edhe kontrollin mbi fatin e gladiatorëve.

Ai zotëron ceremoninë, ushtarët dhe spektaklin.

Por përballë tij shfaqet Maximus, një njeri që nuk e merr forcën prej fronit, por prej karakterit, besnikërisë dhe sakrificës.

Perandori mund ta urdhnojë turmën, por nuk mund ta detyrojë me respektue atë që nuk e meriton.

Mund ta blejë duartrokitjen, por jo ndërgjegjen.

Mund ta kontrollojë skenën, por jo përgjithmonë kuptimin e asaj që ndodh mbi të.

Dhe pikërisht këtu qëndron gabimi i çdo pushteti që e ngatërron kontrollin me legjitimitetin.

Perandori mund ta shkruajë skenarin, por nuk e zotëron ndërgjegjen e popullit.

Megjithatë, historia jonë duhet me shkue përtej filmit.

Sepse shpëtimi i një kombi nuk mund të varet prej ardhjes së një Maximus-i të ri. Edhe heroi ma fisnik mbetet njeri, me kufizimet dhe dobësitë e veta.

Fitorja e vërtetë nuk asht me e zëvendësue një perandor me një tjetër.

Asht me ndërtue një rend ku askush nuk mundet me u ba perandor i lirisë së qytetarëve.

V. Përtej Katovicës së Re

Për ma shumë se tri dekada, shqiptarët kanë jetue mes premtimeve të mëdha dhe zhgënjimeve të përsërituna.

Shpesh kemi ndryshue njerëzit pa ndryshue mjaftueshëm marrëdhënien ndërmjet qytetarit dhe pushtetit.

Kemi pritë shpëtim prej udhëheqësve, kur duhej me kërkue garanci prej institucioneve.

Kemi kërkue njerëz të fortë, kur na duheshin rregulla që nuk thyhen as prej njerëzve ma të fortë.

Prandaj përgjigjja ndaj Katovicës së Re nuk mund të jetë vetëm zbulimi i portierëve të vjetër apo demaskimi i alternativave të kontrollueme.

Përgjigjja duhet të jetë ndërtimi i një Porte të Re.

Një rend kushtetues ku sovraniteti nuk i dorëzohet fituesit të zgjedhjeve si pronë katërvjeçare; ku pasunia publike nuk trajtohet si plaçkë politike; ku drejtësia nuk ka zot dhe ku pushteti kuptohet si përgjegjësi e përkohshme, jo si trashëgimi.

Një republikë ku qytetari nuk asht spektator i arenës, por sovran i institucioneve.

Kjo nuk arrihet me një thirrje, as me një hero të vetëm. Kërkon vetëdije kushtetuese, organizim qytetar, zgjedhje të lira, institucione të pavaruna dhe guximin me ia kufizue pushtetin edhe atij që sot e admirojmë.

Sepse prova e vërtetë e lirisë nuk asht sa pushtet i japim njeriut të mirë.

Asht sa pak dëm mundet me ba njeriu i keq kur e merr atë pushtet.

VI. Fitorja që nuk ishte në skenar

Paralajmërimi i Arian Galdinit asht i mprehtë, sepse na kujton se edhe ndryshimi mund të kthehet në spektakël, nëse qytetarët pranojnë që dikush tjetër t’ua përcaktojë kufijtë e shpresës.

Por historia nuk asht pronë e regjisorëve të pushtetit.

Dhjetori i vitit 1990 na mësoi se edhe një rend që dukej i përjetshëm mund të marrë fund kur njerëzit guxojnë me mendue përtej tij.

Sot sfida asht ma e madhe.

Nuk mjafton me rrëzue një fron. Duhet me ndërtue një republikë ku askush nuk mund ta kthejë fronin në pronë personale.

Nuk mjafton me fitue një betejë politike. Duhet me fitue të drejtën e brezave të ardhshëm me jetue pa frikën e sundimtarit të radhës.

Dhe nuk mjafton me e ruajtë shpresën gjallë pafundësisht.

Mbas kaq shumë vitesh përpjekjesh, shprehja ma e bukur e shpresës duhet të jetë fitorja.

Jo fitorja e Ramës mbi Berishën, as e Berishës mbi Ramën.

Jo fitorja e një gladiatori mbi një perandor.

Por fitorja e qytetarit mbi sistemin që e detyron me zgjedhë përjetësisht ndërmjet frikës dhe nënshtrimit.

Perandori mund ta ketë ndërtue arenën. Mund t’i ketë zgjedhë gladiatorët. Mund ta ketë mbushë skenën me frikë dhe me flakë.

Por ai nuk e zotëron ndërgjegjen e popullit.

Dhe dita kur populli nuk pranon ma me jetue në arenën e askujt, asht dita kur perandoria e frikës fillon me marrë fund.

Dr. Dritan Demiraj/

Edvin Rama, kryetari i sektit antishqiptar të Rilindjes! Asnjë pushtet nuk është i përjetshëm! Tashmë rënia jote është vetëm çështje kohe.

Mund të abuzosh me pushtetin, por nuk mund ta nënshtrosh përgjithmonë një popull që kërkon liri, dinjitet dhe drejtësi.

Historia ka treguar se diktatorët bien, ndërsa popujt mbeten!

Shqipërinë nuk do ta lejojme te behet koloni e vendeve te tjera.

Shqipëria është e shqiptarëve, jo pronë e pushtetit tënd!

Protestat e ditës së djeshme, të cilat përshkallëzuan tensionet në përmasa shqetësuese, dëshmuan edhe një herë se përdorimi i panevojshëm dhe joproporcional i forcës nga Policia e Shtetit, në vend që të garantojë rendin dhe sigurinë publike, rrezikon të shndërrohet në instrument të represionit politik.

Është e papranueshme dhe e pafalshme që qytetarët shqiptarë, studentët, të moshuarit dhe protestuesit e mbështjellë me flamurin tonë kombëtar të përballen me dhunë, në vend që të mbrohen në ushtrimin e të drejtave të tyre kushtetuese!

Është e pashpjegueshme se si një pjesë e strukturave të Policisë së Shtetit, të cilat vetë përballen me paga të pamjaftueshme, mungesë vlerësimi profesional, padrejtësi institucionale dhe probleme serioze në drejtimin e tyre, pranojnë të përdoren kundër qytetarëve që protestojnë për një të ardhme më të mirë.

Policët shqiptarë janë bijtë dhe bijat e këtij kombi. Familjet e tyre vuajnë të njëjtat pasoja të keqqeverisjes, korrupsionit, varfërisë dhe shpopullimit që po godasin shoqërinë shqiptare.

Edhe ata jetojnë në një vend ku të rinjtë largohen çdo ditë, ku familjet po shpërbëhen nga emigracioni dhe ku politikat demografike e të punësimit ngrenë shqetësime serioze për të ardhmen kombëtare.

Atëherë, përse duhet të përdoret uniforma e shtetit kundër popullit të vet?

Si mund të justifikohet përdorimi i forcës kundër qytetarëve që mbajnë flamurin kuqezi, simbolin e sakrificave, dinjitetit dhe identitetit tonë kombëtar?

Uniforma e Policisë së Shtetit nuk është pronë e asnjë kryeministri, ministri apo partie politike. Ajo përfaqëson Republikën e Shqipërisë, Kushtetutën dhe interesin publik.

Një mesazh të drejtpërdrejtë dhe kolegjial për të gjithë drejtuesit, oficerët dhe punonjësit e Policisë së Shtetit:

Mos harroni kurrë betimin tuaj!

Misioni juaj është mbrojtja e jetës, sigurisë, rendit publik dhe lirive kushtetuese të qytetarëve, jo mbrojtja me çdo kusht e pushtetit politik të një qeverie.

Asnjë urdhër politik nuk mund të qëndrojë mbi Kushtetutën dhe ligjin. Asnjë karrierë, gradë apo privilegj nuk mund të justifikojë dhunën e paligjshme ndaj qytetarëve të pafajshëm.

Dinjiteti i uniformës matet me respektimin e ligjit dhe mbrojtjen e qytetarit, jo me besnikërinë ndaj pushtetit!

Drejtuesit politikë vijnë dhe ikin, qeveritë ndryshojnë, por përgjegjësia morale, profesionale dhe ligjore për veprimet e secilit mbetet.

Për këtë arsye, çdo pretendim për përdorim të tepruar të forcës, çdo dëmtim të protestuesve paqësorë dhe çdo urdhër të paligjshëm duhet të hetohet në mënyrë të pavarur, transparente dhe pa asnjë kompromis.

SOT, MË SHUMË SE KURRË, MERITOJNË RESPEKT DHE MIRËNJOHJE DJEMTË DHE VAJZAT TONA QË PREJ MË SHUMË SE KATËR MUAJSH VAZHDOJNË TË PROTESTOJNË PËR DINJITETIN, LIRINË DHE TË ARDHMEN E SHQIPËRISË!

Ata nuk po kërkojnë privilegje. Ata po kërkojnë një shtet të së drejtës, institucione të pavarura, drejtësi të barabartë, fundin e korrupsionit dhe një Shqipëri ku qytetarët të mos detyrohen të largohen për të ndërtuar të ardhmen e tyre.

Shqipëria nuk mund të vazhdojë të trajtohet si pronë private e pushtetarëve, si territor interesash oligarkike apo si një pasuri që mund të nxirret në ankandin ndërkombëtar.

Protestat duhet të vazhdojnë! Mosbindja civile paqësore, demokratike dhe kushtetuese duhet të mbetet instrumenti ynë i qëndresës qytetare.

Pa dhunë, pa provokime, pa shkatërrim të pronës publike dhe private, por me vendosmëri, guxim, organizim dhe pjesëmarrje masive.

Sepse një popull që kërkon liri dhe drejtësi nuk mund të heshtet me presion, kërcënime apo dhunë.

Qeveritë nuk janë të përjetshme. Pushteti nuk është pronë personale. Shqipëria u përket shqiptarëve!

Qëndresa jonë duhet të vazhdojë deri në largimin, përmes mjeteve demokratike dhe kushtetuese, të qeverisjes që ne e konsiderojmë përgjegjëse për kapjen e shtetit, korrupsionin dhe degradimin e institucioneve.

ASNJË HAP PAS NË MBROJTJE TË DEMOKRACISË!

ASNJË KOMPROMIS ME KORRUPSIONIN DHE ABUZIMIN ME PUSHTETIN!

PROTESTË PAQËSORE DHE MOSBINDJE CIVILE DEMOKRATIKE DERI NË RIKTHIMIN E SHTETIT TE QYTETARËT!

ZOTI E BEKOFTË SHQIPËRINË DHE SHQIPTARËT KUDO QË JANË!

Dr. Dritan Demiraj

Kolonel (R), ish-Ministër i Brendshëm i Republikës së Shqipërisë

Prof. As. Dr. Hasan Bello/

Më 29 korrik 1913, Konferenca e Ambasadorëve në Londër, e përbërë nga përfaqësuesit e gjashtë Fuqive të Mëdha, miratoi vendimin përfundimtar mbi statusin politik dhe organizimin e shtetit shqiptar. Ky vendim përbënte një moment themelor në njohjen ndërkombëtare të Shqipërisë, por njëkohësisht vendoste kufizime të rëndësishme mbi ushtrimin e sovranitetit të saj. Por mbi të gjitha ai linte jasht 2/3 e territoreve dhe të kombit shqiptar; fushat dhe tregjet kryesore, duke i lënë shtetit të ri vetëm malet dhe moçalet. Kjo e bënte atë një shtet jo rentabël në aspektin ekonomik dhe të varur gjithmonë nga fuqitë evropiane.

Më 18 shtator 1913, gazeta “Përlindja e Shqipëniës”, e cila ishte organ i Qeverisë së Përkohëshme të Vlorës botoi artikullin “Kosova asht e jona”, ku argumentonte etnicitetin dhe legjitimitetin e shqiptarëve mbi këto troje. Nga ana tjetër, ajo kritikonte vendimet e Konferencës e cila nuk kishte ndjekur parimin e kombësisë.

Ai mbetet një nga artikujt më të guximshëm i botuar nga një organ zyrtar i qeverive shqiptare, ku çështja e përkatësisë së Kosovës deklarohet hapur. Nuk e di pse nuk është ndjekur e njëjta linjë edhe për çështjen çame dhe territoret shqiptare që iu aneksuan Greqisë. Megjithatë, duke pasur parasysh heshtjen e shtypit dhe të shtetit shqiptar në vitet e komunizmit ndaj çështjes së Kosovës, ky artikull mbetet një trashëgimi e çmuar në fondin e publicistikës dhe të qëndrimeve zyrtare.