Opinion – Page 831 – Dielli

NJERZIT ME DOSJE JANË SI KUAJT’ E KARROCAVE…

February 5, 2013 by dgreca

Në 45 vjetorin e Revolucionit Kultural/ NE FOTO: LABIRINTET E PAFUND TË DOSJEVE NË SHQIPNI

Nga Fritz RADOVANI/ Të gjitha perpjekjet e një shteti komunist porsa merr frenat e drejtimit në dorë janë që me pasë një rrjetë sigurimi sa ma të madh dhe me sa ma shumë njerzë, që kanë nenshkrue me dashje apo me dhunë bashkpunimin e tyne me organet e diktaturës dhe të shpifjes antinjerzore. Kur kam pyet në vitin 1992 një shkodran Mark Uli, komunist i vjeter, që kishte ba disa deklarata nder gjyqe të viteve 1945 – 46, kunder bashkqytetarëve të rijë në moshë që nuk kishin la as duert e tyne me gjak por u pushkatuen, si shpjegohet që ju keni kerkue pushkatimin e tyne, më asht pergjegjë: “Ishte ajo kohë që nuk kemi pa me sy ma larg se deri tek maja e hundës!”

Kur ende partia komuniste ishte në ilegalitet ajo angazhoi antarët e saj në sigurimin e shtetit, të njohuna organet e ndjekjes, në frontin demokratik, prej të cilëve shumica u pushkatuen. Ata që u zgjodhën deputetë u konsideruen tradhëtarë, e në fakt shumica e tyne ashtu ishin, mbasi kur kerkohej nderhymja e tyne per me u dorzue ndonjë qytetar që ishte arratisë nder male, gati të gjithë u kapen nga forcat e ndjekjes se “shokët deputetë” njoftonin vendin e ndodhjes së tyne.

Vendet ku rekrutoheshin rinia apo të arrestuemit në sigurimin e shtetit ishin të shumta, tue fillue nga aksionet e hapjes së rrugëve, hekurudhave, shkollave e teknikumeve, ushtrisë dhe vendeve të preferueme të punës, e deri vonë nder disa fakultete të zgjedhuna nder shkolla të nalta e universitete. Ndersa me të arrestuemit ishte kushti i parë per dënime të “lehta”. Një nga pikat e dyshimta ku janë njollosë shumë shqiptarë asht kenë zona kufitare, pa hy me folë per marrveshjet e sigurimit shqiptar me organet e spijunazhit të shteteve fqinjë. Një fushë kaq e gjanë rrekrutimi agjentash me një veprimtari të panderpreme 47 vjeçare, ka sjellë sot tek ne një shtet pa kolonë vertebrale, të pafuqishem me qendrue as nder karroca handikapesh, mbasi i duhet me u ruejtë edhe nga fluturimi i një insekti që asht tue ngordhë mos ta kafshojnë si “hakmarrje” e veprave të tyne kriminale, që u dalin para syve në të gjitha anët e vendit, madje deri nder varreza…

Tue perjashtue veprat terroriste të organeve të diktaturës, mbas tyne njerzit ma damsjellës të shoqnisë shqiptare kryesisht nder institucione, qendra pune e fabrika apo kooperativa dhe ferma bujqësore, janë kenë sekretarët e partisë e mbas tyne drejtorët, të cilët angazhonin me krye këto vepra jo vetem operativët e sigurimit të kudondodhun, por dhe brigadierët e turneve.

E gjithë veprimtaria e tyne permblidhej në “Dosje”…të shefave të kuadrit, të ushtrisë, të degës së mbrendshme, të hetuesisë, të kryetarit të degës, të gjykatave, të arkivit ministrisë së mbrendshme, të gjykatës së naltë, të kuvendit popullor dhe e “njoftimeve personale të shokut komandant Enver Hoxha”, ku mbyllej “cirku” i terrorit dhe i masakrave, me dekorimin dhe urdhnat që u jepeshin vrasësve ma të “dalluar” në sherbim të krimit nga PKSh, apo PPSh…

“Dosja” sot mbetet e mbyllun! Ajo nuk hapet se vneri i tyne, i shpifjeve dhe i krimeve ma të pergjakuna mbulon rrugat e ndertesat ma të flliquna ku kurdiseshin këto vepra makabre.

“Dosja” sot i paraprinë zgjedhjeve, vendeve të punës e deri tek “ma të respektuemit” që ndodhen nder zyret e bizneseve në marrdhanje me të huejtë… ju lutem mos u ngatrroni me shumë nga punojsit e ambasadave, të cilët kanë edhe një dosje ma shumë: “Në sherbim të shtetit huaj…”

Nder komunistët e vjeter “Dosja” e Ramiz Alisë asht ma e mbushuna me dollarë e euro, mbas tij vijnë zevendsit e bashkpuntorët e tij…që “nuk varen më nga kobra Nexhmije Hoxha.”, mbasi asht plakë dhe ka frikë se vdes pa e ngranë pasuninë e vume me “djersen e ballit”…

Po mbas saj kush mujt me ia kalue këta njëzetedy vjetë? – Janë jo pak në gara…

Me ia kalue asht e vështirë. Ajo dhe grueja e Komeinit janë ma të pasunat në Botë!

“Dosjet” e tyne janë nen peshen e randë të disa tonelatave të arit… Kanë me ngordhë edhe dy a tre breza të tyne pa dijtë ku i kanë “as dosjet e bankave nderkombëtare”, mbasi per tjera nuk po pyet ma kush. Krimet janë “harrue”, se sigurisht u mbyllet goja me nga një çek edhe shumë “institucioneve” nderkombëtare, që po “plasin” me i hapë “Dosjet” e krimeve të komunizmit!

Vetem me dashtë me hapë “Dosjet” e kriminelave shqiptarë, do ti duhej atyne që do të kerkonin me i lexue ato, me ua lirue Selinë e O.K.B., e nuk dij a ua nxen…me çka asht ba tek ne.

E pra, mjaft prej “Dosjeve” i “kemi zhdukë” per mos me zanë zyret me to. Një pjesë e mirë që punuen per zhdukjen e tyne, sot betohen: “Le të dalë një dhe të thotë se unë kisha dosje, isha sekretar partie, po nuk i kam bërë një të keqe njeriu…I bëri kujt partia ynë një vrasje apo burgosje? Kurrë! Punuam në hetuesi apo në Kuvendin Popullor, në gjykata apo prokurori, firmuam ndonjë pushkatim, po “ata” ishin armiqë, e meritonin, e di gjithkushi!..”

“Sot kemi të tjera probleme”…Kaloi 100 vjetori i Pavarsisë, tashti duhet të mendojmë per votimet, si do ti organizojmë “fitoret” të gjithë bashkë, të lidhun e të bashkuem dhe me “armiqtë” tanë, duhet me e thanë haptas nga pushtuesit turq apo sllavë neve dhe “partisë sonë” (atëherë dhe sot) “nuk na erdhi ndonjë e keqe…” Mendojnë me vete!

Asht dhe “frika” se në atë ecjen e tyne disi të veçantë njerzit me “dosje” kanë pasaporta, patenta, automjete, motorra, aeroplana…tunele, bunkera…anije, motoskafe, dekorata, çmime…

Nuk ka mbetë emen i nderuem e i pa nderuem pa u ba “dekoratë” apo “çmim nderi”…

Të maskohesh me “lirinë artistike” për me provokue opinjonin asht krim fund e krye.

Nuk ka mbetë “prof. dr. e akademik” i vjeter e i ri pa shkrue një gja per një tjeter…

Tue fillue nga politikanët pothuej të gjithë janë ba shkrimtarë, artistë e biznesmenë…

            Shumica e tyne duken sikur merren me art e letersi...ecin të marrakotun tue mendue si të “krijojnë” vepra letrare, teatrale, tv., filmike, monumente, etj. Sigurisht, vazhdojnë mashtrimin e vjeter tue shkrue sot të kunderten e asaj që kanë shkrue dje, po tue e modifikue dhe tue ruejtë në shkrimet e tyne po ata cilësi të dobta të karakterit e të moralit të vet, që i dhanë bashkë me helm pa u kursye per 50 vjet Rinisë dhe gjithë Popullit Shqiptar. Vetem në Shqipni ndigjohet shprehja: “Vertetë e kam shkruar...por kam dashur të them...”. Sikur ajo që asht shkrue nuk thotë “asgja”.

A kemi shumë të tillë në Shqipninë “demokratike”? – Koha po tregon se po!

Ata janë si kuajt e karrocave…Shikojnë vetem “punen” e vet! Mos i pritni rrugen!

Kujdes! E mundohuni, mos me i mbetë në “kujtesë” të tyne po, dhe as me ua kujtue “Fjalimin Programatik të 6 shkurtit 1967”, dita ma e zezë per të gjithë Popullin Shqiptar!!

Melbourne, Shkurt 2013.

Platforma e Thaçit dhe Strategjia e Daçiqit

February 5, 2013 by dgreca

Nga Albin Kurti/

Qeveria e Kosovës dhe kryeministri i saj aq shumë e aq shpesh kanë theksuar se s’kemi pse merremi me Rezolutën e Platformën e Serbisë saqë ajo mbase edhe nuk duhej lexuar fare sipas tyre. Njëkohësisht, vazhdonin ata, Kosova nuk ka pse harton Platformë të saj për dialogun politik meqenëse ne s’duhet ta imitojmë Serbinë dhe fryma, germa e vijat e kuqe për neve tashmë i ka shkruar ish Presidenti finalandez Marti Ahtisaari. Sidoqoftë, kryeministri Thaçi i mblodhi pardje krerët partiakë të koalicionit qeverisës dhe ata opozitarë që s’e kundërshtojnë dot, për të përpiluar një dokument i cili si në strukturë po ashtu edhe në përmbajtje i ngjan pikërisht një Platforme për dialogun politik me Serbinë.

Shumëçka do të mund të thuhej për këtë Platformë dhe kontekstin e saj politik, mirëpo këtu po kufizohem në pesë elemente që m’u dukën më të rëndësishme. E para, kjo Platformë i referohet territorit gjeografik në veri të lumit Ibër në Kosovë si Veriu i Kosovës, pra me ‘V’ të madhe thua se bëhet fjalë për një entitet të veçantë, tërësisht në përputhje me aspiratat e Serbisë. Së dyti, problematizimi i strukturave shtetërore të Serbisë në Kosovë kufizohet vetëm te ato të MUP-it famëkeq duke mos i quajtur ato as armiqësore, as kriminale dhe, në fillim, as ilegale, por vetëm struktura të sigurisë. Më tej, kërkohet veçse largimi i këtyre strukturave, gjë që paraqet një lloj amnistie për krimet e tyre të panumërta në këto vitet e pasluftës. Së treti, është ofenduese që kjo Qeveri të zotohet që do të themelojë ‘Fondin Zhvillimor për Veriun’ në kohën kur edhe qasja e vizioni, edhe buxheti shtetëror, sipas kësaj Qeverie e vitet e saj të qeverisjes, mund të jenë gjithçka tjetër përveçse zhvillimore. Së katërti, asnjë fjalë nuk thuhet në këtë Platformë për Luginën e Preshevës, përkatësisht Kosovën Lindore, ashtu qysh e kishim parashikuar qysh moti. Dhe, së pesti, fjalia “Natyrisht, ne e kuptojmë që Serbia nuk do të mund ta njohë pavarësinë e Kosovën në fund të këtij procesi…” shfaq mirëkuptim sa të çuditshëm aq edhe të dëmshëm të Thaçit dhe të të tjerëve për Serbinë. Kjo do ta trimërojë Serbinë dhe do të ketë pasoja të mëtutjeshme në zbutjen e qëndrimit të faktorëve ndërkombëtarë karshi saj.

Platforma e Qeverisë së Kosovës me të cilën u pajtuan edhe disa opozitarë po e përgatit terrenin për kompromisin e radhës për Kosovën. Ky kompromis nis me veriun por zgjatet edhe te njëfarë bashkësie e komunave me shumicë serbe si dhe sërish te trashëgimia kulturore ortodokse. Meqë ky dialog nuk bazohet në drejtësi ai s’mund të sjellë drejtësi. Nuk është i bazuar në drejtësi sepse nuk ka asnjë parakusht për Serbinë dhe aty dialogohet veçse për çështje të brendshme të Kosovës. Nuk do të sjellë drejtësi andaj më shumë koncesione drejt marrëveshjes së kompromisit do të kërkohen nga pala më e dobët e që në këtë rast është Kosova.

Bashkimi Evropian dhe Serbia pajtohen që ndërmjet idesë së ndarjes së Kosovës dhe Planit të Ahtisaarit ekziston një hapësirë. Zyrtarë të shumtë të BE-së që janë preokupuar me rajonin e Ballkanit perëndimor, në kohëra dhe forma të ndryshme, e kanë pohuar këtë gjë. Këta zyrtarë evropianë dhe qeveritarët serbë mund të mos pajtohen për madhësinë e asaj hapësire por jo edhe për faktin nëse ajo ekziston. Në anën tjetër, Qeveria e Kosovës duket se pretendon të kundërtën, së paku deklarativisht e para publikut kosovar. Mirëpo, kjo Platformë tash porsi edhe vetë hyrja në dialog me Serbinë më herët, e demantojnë Qeverinë e Kosovës.

BE-ja dhe Serbia po nxitohen për njëra-tjetrën, kurse Kosova po përfundon si dëm kolateral. Thaçi është këtu në Kosovë (dhe jo vetëm atëherë kur shkon atje në Bruksel) për ta riemëruar këtë dëm si ndonjëfarë fitore të Kosovës. Normalizimi i marrëdhënieve me Serbinë është abnormalizim i veriut dhe i krejt Kosovës. E gjithë kjo për normalizim të marrëdhënieve të Thaçit me BE-në ku ky jep shtetësi e territor të Kosovës ndërkaq merr imunitet politik nga EULEX-i për korrupsionin e tij. Po ky kryeministër që para disa muajve thoshte që nuk do të ketë dialog politik me Serbinë, kurse para disa javëve që nuk do të dialogojë me Serbinë për veriun e Kosovës, tash na thotë që nuk do të lëshojë pe në këtë dialog politik i cili qartazi me 17 janar 2013 do të jetë (edhe) për veriun e Kosovës. Siç e tha vetë Maja Kocijançiq, zëdhënësja e Baroneshës Ashton: “Raundi i ardhshëm i dialogut Prishtinë-Beograd do të jetë më i vështirë se takimet e tjera të mbajtura deri më tani dhe tema e veriut do të jetë temë kryesore”.

Dihet që Serbia është faktor destabilizues dhe destruktiv në Kosovë. Nëpërmjet dialogut politik në Bruksel me Kosovën e për Kosovën, Serbia po legalizohet si faktor stabiliteti dhe faktor konstruktiv në sytë e BE-së. Kësisoj, ajo po ribëhet hisedare në stabilitetin dhe ndërtimin institucional në Kosovë. Nga këndvështrimi i BE-së, Qeveria e Kosovës dhe ajo e Serbisë janë komplementare në Kosovë si faktor stabilizues e ndërtues. ‘Normalizimi i marrëdhënieve’ ndërmjet Kosovës e Serbisë është sajimi i kësaj marrëdhënie komplementare në Kosovë ndërmjet Qeverisë së Kosovës dhe Qeverisë së Serbisë.

ALTERNATIVAT E PROFESORIT SCHMITT

February 4, 2013 by dgreca

NGA EUGJEN MERLIKA/Festimet e njëqindvjetorit të Pavarësisë kombëtare të Shqipërisë vazhdojnë të kenë jehonën e tyre në shtypin e huaj. Arsyeja qëndron në pohimin me zë të lartë të çështjes kombëtare nga përfaqësues të ndryshëm të politikës, jo vetëm në Shqipëri, por dhe në trevat e tjera shqipfolëse, jashtë kufijve të saj. Shprehje, si ajo e kryeministrit Berisha nga Shkupi, “ U bëj thirrje shqiptarëve të punojnë çdo minutë, çdo orë, çdo muaj, çdo vit për bashkimin e tyre”, apo ajo e Xhavit Halilit : “Ne kemi një gjak, një gjuhë dhe një flamur” nuk kanë asgjë të jashtzakonshme apo “eksplozive”, por bëjnë bujë sepse, prej 70 vjetësh, nuk dëgjoheshin nga goja e autoriteteve zyrtare të politikës shqiptare dhe për opinionin publik të huaj quheshin koncepte t’atrofizuara e të papërfillëshme.

Befasimi kapi dhe një firmë të njohur për publikun shqiptar, Oliver Jens Schmitt, një profesor i Historisë së Evropës Juglindore në Universitetin e Vjenës, autor i vëllimit “Skënderbeu”, botuar në shqip para pesë vjetësh. Profesori, në artikullin e tij “Një vetëbesim i ri i shqiptarëve në Ballkan”, ve në tehun e kritikës së tij pothuaj të gjithë klasën politike shqiptare, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Kosovë e Maqedoni, veçanërisht deklaratat e disa prej përfaqësuesve të saj në atë përvjetor. Madje ai e shton dozën e kritikës, duke rrjeshtuar dhe kundërveprimet e diplomacive të huaja, në rradhë të parë të fqinjëve, e duke pohuar se “dëmet në politikën e jashtme janë të mëdha”.

Në të gjithë këtë paraqitje nuk ka asgjë të re, është një vazhdim i interpretimit të çështjes shqiptare në një vështrim kundërshtar të saj. Ajo që më duket se mungon në analizën e profesorit, apo të pikave të tij të riferimit në publiçistikën shqiptare, është fakti se prirja kombëtariste e shqiptarëve, dëshira e tyre për të jetuar së bashku në një shtet, interpretohet në versionet më të mundëshme të një logjike që funksionon në dritën e nevojave imediate të politikës, e jo në një kërkesë të brëndëshme individuale e kolektive të vetë qytetarëve. Pohimet e ndryshme të politikanëve interpretohen si shpalosje e një strategjie zgjedhore në kërkim të votave, e jo si paraqitje e një problemi që lindi në çastin historik të gjymtimit të shtetit shqiptar në dobi të fqinjëve. Madje Schmitt bën të vetin një arsyetim të Ben Blushit, që e quan “…nacionalizmin si një opozitë sistemi, ku armiku merr fytyra të ndryshme….” si një vlerë e ndryshueshme, e cila shfaqet në çaste të caktuara e në forma të ndryshme, duke synuar objektiva gjithashtu të ndryshme.

Nacionalizmi shqiptar nuk është e nuk duhet të jetë një krijesë e tillë e shtirur, e lindur rastësisht në vartësi të rrethanave e të interesave të klasave drejtuese e përfaqësuesve të tyre. Ai përbën një strategji të një kombi që, në çastin e themelimit të shtetit të tij, është ndjerë i dënuar pa të drejtë, i ndarë për gjysmë pa asnjë motiv të vlefshëm historik apo moral. Autori i shkrimit përmend shprehjen “mit i viktimës”. Që Shqipëria u nda dysh në konferencën e Londrës 1913 nuk është një mit, një përrallë e shpikur nga shqiptarët, por është një fakt historik me pasoja të pallogaritëshme humbjesh shqiptare në jetë njerëzore, në pasuri e në shpërngulje të detyruara të qindra mijra qytetarëve të Kosovës e të Çamërisë.

Nacionalizmi shqiptar qe më i riu në Evropën e shekullit të njëzetë, nuk pati bazën e tij në madhështinë e perandorive apo mbretërive të fuqishme, nuk pati kurrë shfaqje agresiviteti ndaj të tjerëve, por mbrojtjeje të vetvetes. Nuk ka nevojë që këtë të vërtetë t’a pohojë me forcë kryeministri, ajo është në vetë logjikën e ngjarjeve të një shekulli, të cilën, profesori i nderuar i historisë së Evropës Juglindore, duhet t’a dijë më mirë se kushdo tjetër. Aspirata e shqiptarëve për të jetuar në një shtet të përbashkët është një kërkesë sa e drejtë aq edhe e ligjëshme, ajo nuk është një variabël e humoreve të politikës ndërkombëtare, por një e drejtë e patjetërsueshme e tyre, një kostante e qënies së tyre si komb e si shtet.

Habit fakti që kjo dëshirë demonizohet në forma të ndryshme, duke i ngjitur dhe etiketat më t’urryera, duke i veshur dhe atë të komunizmit, me të cilin vetëm një verbëri e theksuar politike e historike mund t’a njëjtësojë. Komunizmi qe armiku më i egër i nacionalizmit shqiptar, qe ai që e varrosi termin dhe idenë pwr gjysëm shekulli, si për arsye ideologjike, ashtu dhe për interesa partiake e varësi nga P.K.jugosllave. Nëse tirania komuniste në çaste të caktuara, u mundua të japë idenë se i shërbente interesave të Atdheut, ajo kurrë nuk mbështeti një strategji të bashkimit kombëtar, të cilin e bëri pluhur e hi sapo mori pushtetin, n’emër të internacionalizmit proletar e të “vëllazërimit” me grekët dhe jugosllavët. Përvoja e trajtimit të çamëve e kosovarëve në Shqipërinë enveristeështë një dëshmi e pakundërshtueshme e politikws komuniste në lidhje me shqiptarët e mbetur jashtë kufijvet dhe interesat e tyre.

Cilido që ka lexuar në gazetën Shqiptarja.com “Përshpagimet shqiptare” është në gjëndje të bëjë dallimin ndërmjet qeverive nacjonaliste dhe atyre komuniste, përsa i përket qëndrimit ndaj trevave shqiptare, jashtë “shtetit amë” dhe interesave të banorëve të tyre.

Autori i shkrimit na ve një alternativë zgjedhjeje : “ose një Shqipëri më të madhe, ose një Shqipëri më të mirë”. Nuk kuptohet se nga çfarë autoriteti sot ne na shtrohet si komb kjo zgjedhje e mbi ç’bazë morale apo politike mund të motivohet ajo. Shqipëria më e madhe do të jetë dhe Shqipëria më e mirë, sepse bashkimi i energjive dhe forcave të gjithë shqiptarëve, sigurisht, do të prodhojë më shumë të mira për shtetin e tyre. Se si do t’arrihet kjo aspiratë shekullore është e gjitha për t’u vlerësuar e përsiatur. Sigurisht do të arrihet nëpërmjet mjeteve paqësore, në marrëveshje me fqinjët dhe miqtë, në kuadrin e një Evrope që, nëpërmjet bashkimit të saj duhet të shmangë të gjitha padrejtësitë e shekullit të shkuar. Është e vërtetë se diplomacia ndërkombëtare, në njëqind vitet e shkuara, na ka detyruar të pranojmë ndarjen tonë, por nuk ka arritur të na bëjë të heqim dorë vullnetarisht prej bashkimit.

Nëse sot qindra mijra qytetarë të Shqipërisë, Kosovës, Sërbisë, Maqedonisë e Malit të Zi, festojnë 100-vjetorin e shpalljes së Pavarësisë shqiptare, nëse 1,5 milionë qytetarë vizitojnë, në 45 ditë, armët e Skënderbeut, simbole të kombit luftëtar të lirisë, ato diplomaci duhet të binden se dëshira për bashkim mbetet një projekt që kërkon sendërtim, që ruhet në thellësi të vetëdijes së secilit prej shqipfolësve, që nuk është zvetënuar nga koha, që nuk është tharë nga të gjitha stinët e flakëve që e kanë përzhitur prej njëqind vitesh. Ai projekt kapërcen llogaritë e politikanëve fqinj e të miqve të tyre, ashtu sikurse dhe konsideratat e intelektualëve të tipit Schmitt që tremben nga ky “…dimër nacionalisto-shqiptar”.

Si i tillë ai duhet trajtuar me seriozitetin e duhur, pa hipokrizinë e kushtëzimit të pjesëmarrjes në bashkësitë dhe organizmat ndërkombëtare, pa arrogancën e “diplomacisë së kanonierave” e të logjikës së më të fortit, pa idolatrinë e tabuve të mos ndryshimit të kufijve. Ajo duhet të mbajë parasysh vetëm një gjë, respektimin e vullnetit të lirë të popujve për vetëvendosje, që do t’ishte edhe ngadhënjimi i demokracisë së vërtetë në marredhëniet mes shteteve.

Në këtë vështrim, mendoj se hapi i parë do t’ishte një hulumtim i vullnetit të gjithë shqipfolësve, nëpërmjet një referendumi. Hapat e mëtejshme do të ishin rrjedhojë e përfundimit të tij, pra subjekte marrëveshjesh e kompromisesh që nuk do të cënonin as parimet e Evropës demokratike dhe as qëndrueshmërinë e sigurinë e rajonit tonë.

Itali, Shkurt 2013

JU LUTEM Z.MINISTËR GJUHËN E SHTETIT TIM MOS MA MOHONI!

February 4, 2013 by dgreca

Letër të hapur ministrit z.Blerim Bexhetit/

I nderuar Ministër!/

Më datë 1 Shkurt 2013 parashtrova kërkesë në gjuhën shqipe për një certifikatë kurorëzimi, certifikatë që unë e marr çdo vit pranë zyrave të gjendjes civile në Tetovë dhe që janë në varësi të Ministrisë së Drejtësisë (kështu më thanë punonjësit e asaj zyre). Ditën e premte nuk kishin mundësi të ma jepnin këtë certifikatë me arsyetimin se janë shumë të ngarkuar me punë dhe sipas logjikës njerëzore e lamë që të hënën më 4 Shkurt të marr certifikatën. Të hënë më japin certifikatën vetëm në gjuhën maqedonase dhe unë kërkoj përse nuk është në gjuhën shqipe, punonjësit e tuaj më thonë se nuk ke bërë kërkesë që duhet të jetë edhe në gjuhën shqipe. Por unë si shtetas i Shqipërisë dhe që nuk kam njohje fare të gjuhës maqedonase u them se ajo është mbushur vetëm në gjuhën shqipe dhe është logjike që certifikata të duhet të jetë në dy gjuhë në bazë të Kushtetutës së RM. (Gjatë pranimit të kërkesës punonjësit më pyetën tre herë se për ku e dua certifikatën dhe u them për në Tiranë, pra në dy gjuhë e dua). Punonjësit ngulmojnë se me gënjeshtra se nuk jepen certifikata të martesës në gjuhën shqipe, atëherë unë i nxjerr certifikatën e vitit 2011 në gjuhën shqipe. Më tej këta gjakprishës shqiptar të cilët mohojnë gjuhën e mëmës së tyre, gjuhën e shtetit tim shqiptar më thonë se makineria nuk e njeh gjuhën shqipe.

Z.Ministër! Deri kur ju dhe ministria që drejtoni do talleni me gjuhën shqipe të Republikës së Shqipërisë? Ju them me gjuhën shqipe të Shqipërisë sepse ju gjuhën e mëmës suaj e mohoni personalisht, këtë ua vërtetoj. Ju vazhdoni të talleni edhe përse janë aprovuar ligje me gjuhën e shqipe bashkë me punonjësit tuaj gënjeshtar dhe analfabet. Unë po të shkruaj shqip e shkurt, pa prapavija politike, pa ndonjë luftë personale, por dua që gjuha ime amtare si shtetas i Republikës së Shqipërisë të respektohet në bazë të marrëveshjeve reciproke, të njohura edhe me vulën APOSTILLE.

Me respekt për postin që keni

Arben Llalla

REFLEKSIONE NGA ZHVILLIMI I VEPRIMTARISE ATDHETARE PER SKENDERBEUN

February 3, 2013 by dgreca

NGA A RTUR VREKAJ, WORCESTER, MA/

Programimi i veprimtarive me temë kombëtare/

Është domethënës programimi dhe përkushtimi për të organizuar një veprimtari atdhetare përkujtimore në Amerikë, sidomos për figura shqiptare që e kalojnë përmasën kombëtare kur bie fjala për Gjergj Kastrioti Skënderbeun.Ne, anëtarët e shoqatës “KOMBI” në Worcester, Massachusetts kemi tashmë më shumë përvojë nga organizimi i Simpoziumit për 100-vjetorin e Kongresit të Manastirit (2008), i festimit të 100-vjetorit të lindjes së Nëne Terezës (2010), i festimit të Pavarësisë së Kosovës (2011) apo edhe së fundi nga festimi me madhështi i 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë (2012). Pra, është përmbushje e misionit tonë atdhetar, por edhe bazë e programit tonë të Identitetit Kombëtar. Aq më tepër që, festimet apo përkujtimi i përvjetorëve historikë për ngjarje dhe figura të shquara janë një domosdoshmëri për ta mbajtur gjallë edhe veprimtarinë tonë, shoqatën Atdhetare Kulturore “KOMBI” dhe dashurinë për Shqipërinë dhe shqiptarët si dhe për kombin amerikan.

Vlerësimi dhe bashkëpunimi me njerëz të letërsisë, artit dhe shkencës.
Në veprimtari të tilla për simbole kombëtare shqiptare siç është Gjergj Kastrioti Skënderbeu audienca, diaspora, shqiptarët në Ballkan apo edhe komuniteti shqiptar i Amerikës është më i ndjeshëm për informacionin e ri që përcjellin simpoziumet. Dhe informacionin më të studjuar, më të qëmtuar s’ka kush ta sjellë tjetër përvecse historianët, shkrimtarët, poetët dhe gazetarët e mirëfilltë.

Për fatin tonë, në Amerikën e Veriut (nga Hartford,CT , Worcester, MA e deri në Boston,MA (zona e Anglisw së Re) banojnë disa njerëz të letrave shqipe si : Aristotel Mici, autor i librave “Prejardhja e emrit shqiptar” dhe “Himni i Flamurit” ku është përfshirë edhe trajtesa “Shtegtimi i armëve të Skënderbeut”. Është Rozi Theohari, autore e librit “Jehona Skënnderbeg-jane” dhe një aktiviste e palodhur për Identitetin Kombëtar shqiptar në shtetin e Massachusetts.

Është Raimonda Moisiu, autore e disa librave dhe artikujve ku bie në sy edhe përkushtimi i saj për të pasqyruar punën e aktivistëve të çështjes kombëtare siç është libri i saj me 61 Intervista me figura veprimtarësh shqiptarë të Diasporës. Është Lediana Stillo, poete dhe përkthyese, Skifter Këllici shkrimtar, Fuat Memeli poet dhe gazetar, Rita Saliu poete, Rezarta Reso përkthyese, Vasil Rrakaj skulptor, Dhimitër Cika ikonograf, Ardian Murraj gazetar dhe dokumentarist e disa të tjerë.
Në këtë zonë banojnë njerëz të shkencës si PhD Maksim Ilirjani, (njohës i historisë shqiptare), PhD Petrit Skënde, akademik dhe fizikan i njohur si dhe PhD Peter Christopher, profesor i WPI si dhe një nga matematicienet më të shkëlqyer që ka sot Amerika, që megjithëmend i meritojnë gradat shkencore për kontributin e tyre në shoqërinë shqiptare dhe amerikane, në universitetet amerikane si dhe në komunitetin shqiptar të Massachusetts.
Janë me dhjetëra shqiptarë me grada shkencore master dhe profesor doktor në fushën e mjekësisë si PhD Denis Kola, Dr. Gani Abazi, kimisti i talentuar Mikel Sharrëxhi , Rolanda Dhimitri, kimiste gjithashtu dhe shumë të tjerë në disa fusha të shkencave ekzakte dhe shoqërore. Ka profesorë shqiptarë që japin mësim si Meri Treska, fizikane në MIT apo në Harvard University, Vesel Kucuku dhe Tomi Stefani në Quinsigamond College etj. Dhe kjo s’është pak. Ne po tregojme vëmendje për të vlerësuar kontributin e tyre, sepse na nderojnë me nivelin e arritjeve dhe përfaqësimin e tyre në kompanitë dhe audiencat e kolegjeve amerikane.

Përbashkimi si nevojë e ditës…
Me këtë ne shqiptarët e Amerikës që jetojmë në Massachusetts nënkuptojmë sensibilizimin, ndërgjegjësimin dhe edukimin e brezit mw të ri me vlerat botërore dhe kombëtare të historisë së shqiptarëve. Nënkuptojmë përcjelljen tek brezat e rinj dhe shoqatat shqiptare në Amerikë se vetëm të bashkuar mund të bëjmë më shumë për Identitetin Kombëtar dhe komunitetin shqiptar, pse jo dhe për çështjen Kombëtare në tërësi. Nënkuptojmë gjithashtu edhe gjithëpërfshirjen e të gjithë brezave të shqiptaro-amerikanëve që janë ose aktive në programet e Identitetit Kombëtar të Komunitetit shqiptar. Nënkuptojmë edhe bashkimin e vërtetë të njerëzve veprues që janë busulla e veprimtarisë atdhetare në cdo qytet amerikan ku banojnë shqiptarë, sidomos në Worcester dhe Boston të Massachusetts, në Harftford dhe Waterbury të Konektikat apo edhe në Nju Jork. Po me këtë fjalë”përbashkim” nënkuptojmë edhe një riprogramim të punës së shoqatave apo dhe institucioneve fetare shqiptare për të bashkëvepruar për një përfaqësim sa më dinjitoz në komunitet. Sepse ne kemi kombin si mision mbi gjithcka. Ndaj edhe suksesi ynë për veprimtari masive me cilësi nuk ka munguar.
Përbashkimi i shqiptarëve të Amerikës është nevojë e ditës, është kërkesë e kohës edhe për faktin, sepse vërehet një situatë gjumi, një në vendnumëro e mbuluar me lavdinë e brezit të fillimshekullit të kaluar. Ende s’ka një vizion të ri për Ardhmërinë dhe Identitetin Kombëtar, një strategji më saktë për të gjithë shqiptarët e Amerikës. Por ajo që është më e rëndësishmja, përbashkimi po merr konturet e tij kur vërtet bëhen veprimtari me cilësi siç ishte simpoziumi për Skënderbeun i organizuar në Worcester si askund në Diasporë apo edhe në Shqipëri apo Kosovë.

Ne shqiptaro-amerikanët e ardhur pas 1990-ës në Amerikë përcjellim një mesazh të fortë edhe tek shqiptarët e lindur këtu në Amerikë para ardhjes sonë, por edhe tek shqiptarët në tërësi, sepse kur ka përkushtim për programin e Identitetit Kombëtar ka edhe sukses. Dhe ne harrojmë gjithë vështirësitë e kësaj pune vullnetare që na dalin përpara, sepse dimë të organizojmë e t`i paraprijmë suksesit me botime periodike, me libra dhe artikuj, me dokumentarë dhe ekpsozita, me simpoziume, me ligjërata të shkruara dhe këtu në Amerikë, me pasqyrim në kohë e me cilësi për gjithë shqiptarët e Amerikës dhe Kanadasë, me një njoftim në vazhdimësi për programin tonë edhe me rrjetet sociale apo faqet e internetit, www.kombiusa.org, në Facebook apo me takime të drejtpërdrejta me shqiptarët, me bashkëveprim të ndërsjelltë me liderë aktivë të çështjes Kombëtare Shqiptare.

Bashkëpunimi midis organizatave shqiptare është baza e suksesit
Nuk është hera e parë që Shoqata “KOMBI” e Worcester, Massachusetts bashkëpunon e programon veprimtari të tilla përbashkuese me organizata të tjera shqiptare në shtetin Massachusetts apo dhe më gjerë në shtetet e zonës së Anglisë së Re.

Ne organizuam Javën e Kosovës në vitin 2011 për Pavarësinë e Kosovës në tre qytete, Springfield, Worcester dhe Boston për 4 ditë rresht bashkë edhe me shoqatën Kosova të Boston dhe hodhëm kështu hapin e parë drejt bashkimit të programeve dhe ideve por edhe të njerëzve.

Ndaj edhe duam ta bëjmë sa me real Ribashkimin. Ndaj, ne këmbëngulim shumë për të risjellë në skenë thirrjen e një Kuvendi Mbarëkombëtar në Amerikë për ta mishëruar këtë Vizion për Programe të mirëfillta të Gjuhës Shqipe dhe Qendra Kulturore në cdo qytet amerikan me shumicë shqiptare! Dhe jemi në rrugë të mbarë! Edhe në New York ka organizata që na mbështesin për programin e Identitetit Kombëtar që zbatojmë ne.

Kështu, vërtet ne e organizuam simpoziumin me organizatën më të fuqishme shqiptaro-amerikane, LQSHA e New York që lobon në Uashington për Cështjen Kombëtare për 24 vjet, por programuam e zhvilluam këtë veprimtari edhe me pjesëmarrje përfaqësi të shoqatave si më poshtë: Shoqata e Shkrimtarëve, New York; e studentëve shqiptarë të Universitetit të Konektikat; e Kosovës në Boston; e MassBesa në Boston, e Bletës (Dardha) në Boston dhe aktivistë të komuniteteve shqiptare në Rod Ajlend, Hartford dhe New York. Ndaj edhe programi dhe informacioni që përcolli kjo veprimtari ishte i qëmtuar me kujdes dhe i larmishëm për nga temat që u shtjelluan për të plotësuar figurën e Skënderbeut në të gjitha drejtimet, sepse u njoftuan të gjithë pa dallim, të gjithë shqiptaro-amerikanët që kanë punuar e janë ende në vijën e parë kur bie fjala për festimin apo përkujtimin e ngjarjeve të tilla madhore me temë kombëtare. Plus, ne nxjerrim mësime nga cdo veprimtari, ne përfitojmë nga shkëmbimi i përvojës me Bordet Drejtuese a me këdo që është i hapur të diskutojë e të ndihmojë me ide që cojnë në përmbushjen e misionit tonë atdhetar.

Tjetër. Ndikon shumë edhe prezantimi i punës së shoqatave shqiptare, pavarësisht se ato veprojnë në qytete të ndryshme sic është zona gjashtë shtetëshe e Anglisë së Re në Amerikën e Veriut. Pra, ne e shohim ardhmërinë të sukseshme edhe për arsye se po punojmë për të që sot, duke afruar dhe brezin e ri, duke i promovuar ata që me të vërtetë kanë dhunti për tu perkushtuar më shumë për punën atdhetare. Dhe ne dimë ta bëjmë këtë. Ne kemi studentë të shkëlqyer si Josian Golemi, Astela Hoxhallari, Enxhi Qatipi etj të angazhuar me Shoqatën KOMBI. Dhe po synojmë te zgjerojme grupin e studentëve. Shqiptarët e Massachusetts janë të kthjellët se duhet të ribashkohemi dhe ne duam ta shohim sa më afër lidhjen Worcester-Boston-Hartford-Waterbury jo vetëm për hir të gjeografisë por edhe për hir të misioneve tona që janë njëlloj: Trashëgimi e Identitetit Kombëtar! Ndaj edhe i bëjmë programet më të kordinuara.

Historia çerekshekullore e DioGuardit
Joseph Diouardi u shkrua përfundimisht në historinë e kombit shqiptar si misionar i shqiptarisë në periudhën e fundfillimshekujve 20-të dhe 21. Ai është për ne shqiptarët një nga figurat madhore të lëvizjes kombëtare për çlirimin dhe Pavarësinë e Kosovës dhe për më shumë të drejta njerëzore të shqiptarëve në Kosovën Lindore, Mal të Zi, dhe Maqedoni. Ish-kongresmeni amerikan me origjinë arbëreshe u përball me Milloshevicin për të dënuar dhunën ndaj shqiptarëve të Kosovës dhe genocidin serb për spastrimin etnik të territoreve të banuar nga shqiptarët në Ballkan në territorin e Ish-Jugosllavisë.

Aktiviteti diplomatik e patriotik i DioGuardit në Amerikë, Europë dhe në Australi tregon për një udhëheqje largpamëse dhe për gjithëpërfshirjen e shqiptarëve në çështjen Kombëtare Shqiptare. Ndaj ai edhe sot është krah nesh për më shumë ndërgjegjësim e përkushtim për çështjen kombëtare.
Kështu, organizimi i veprimtarise përkujtimore per Skënderbeun nga Shoqata “KOMBI” e Worcester,MA bashkë me organizatën më të fuqishme lobiste në Uashington për çështjen Shqiptare për më shumë se 20 vjet e sidomos me referues Joseph DioGuardi dhe Shirley Cloeys DioGuardi i dha një dimension kuptimplotë përbashkimit të vlerave edhe të shqiptarëve të letrave shqipe këtu në Amerikën e Veriut, sidomos në New England dhe New York. Kush më mirë se DioGuardi mund të rrëfeje historinë e Skënderbeut në Kongresin Amerikan dhe në qytetet amerikane ku ka shumicë shqiptare apo edhe para audiencave universitare? Sepse ai është trashëgues e përçues i vlerave të vërteta kombëtare edhe për arsye të rrënjëve të tij arbëreshe që lidhen pikërisht me Skënderbeun.

Dhe natyrshëm, Uashingtoni e besoi DioGuardin për Kosovën. Sepse kongresmenët amerikanë të udhëhequr e këshilluar nga DioGuardi panë me sytë e tyre në Prishtinë dhe Beograd ç`po ngjiste në Kosovë në fillimvitet e 1990-ës!
Jospeph DioGuardi është ambasadori i vërtetë i shqiptarëve të Ballkanit në Amerikë, që prej vitit 1986. Eshtë me rrënjë arbëreshe nga fshati Greci, vendbanim i ushtarëve të Skënderbeut nga rrjedh edhe familja e tij. Pra, ka një histori trashëguese të Identitetit edhe pse gërshetohen tek familja e tij tre kombësi: amerikane, shqiptare(arbëreshe) dhe italiane.

Nuk ka një figurë tjetër pas Nolit dhe Konicës në Amerikë, në periudhën shekullore 1912-2012 përvec DioGuardit që ka një angazhim total politik, diplomatik, atdhetar, humanitar dhe bashkëveprues me Presidentët Amerikanë , Kongresin Amerikan, Senatin Amerikan, liderët shqiptarë të Ballkanit apo dhe me aktivistë të Diasporës Shqiptare në botë. Edhe pse Diaspora shqiptare në Amerikë është e paqartë për një ribashkim të ri, DioGuardi ka ditur të udhëheqë me largpamësinë e tij për ta promovuar Shqipërinë, Kosovën dhe çështjen Shqiptare në tërësi.
“Sikur të mos këmbëngulnim për Kosovën më 1992, kur edhe hartuam Rezolutën për Pavarësinë e Kosovës, zor se do të bëhej Kosova e Lirë dhe e Pavarur kaq shpejt”,- thotë me siguri DioGuardi. Lum kombi dhe Kosova për DioGuardin!

Rezoluta për Skënderbeun – dokument historik
Udhëheqësit e Lidhjes Shqiptaro-Amerikane Ish-Kongresmani DioGuardi dhe Zonja DioGuardi, një analiste e zonja për çështjen Shqiptare kanë formuluar Rezolutën për Skënderbeun, që u votua në Kongresin Amerikan në kuadrin e 600-vjetorit të lindjes së Skënderbeut. Ajo është një dokument i rrallë me vlera historike për këtë figurë shqiptare kaq të studjuar, vlerësuar e përkujtuar si strateg ushtarak që në moshë të re, si mburojë e Krishtërimit edhe pse me ushtri vullnetare e të pakët në numër, si diplomat që zotëronte disa gjuhë të huaja, si udhëheqës e inspirues për bashkimin e shqiptarëve dhe të Botës Kristiane, si kampion i qëndresës për Liri e Pavarësi të shqiptarëve kundër Perandorisë Osmane.
Risjellja e kësaj rezolute në anglisht, në simpozium e përcjelle nga një studente aktive në punën atdhetare sic është Krisela Karaja me shoqatën e studentëve shqiptare të Universitetit të Konektikat është edhe një mundësi më shumë për të promovuar figurën e Skënderbeut tek amerikanët, por edhe për ta bërë më shumë të njohur tek brezi i ri i shqiptarëve që kanë lindur në Amerikë në këto dy shekuj. Por duke patur mes nesh DioGuardët, hartuesit origjinalë të Rezolutës është edhe një natyrshmëri shqiptare për t`i falenderuar për këtë punë kaq vizionare për ne shqiptarët e Amerikës por edhe për shqiptarët në tërësi si komb i lashtë, sepse ne identifikojmë me këtë figurë kombin, flamurin dhe Shqipërinë.

Një dhuratë speciale për miqtë e shqiptarisë
Mikja e shqiptarëve të Amerikës, shkrimtarja dhe poetja Rozi Theohari nga Dardha e Korcës, kur i telefonova t`i jepja lajmin e organizimit të një veprimtarie përkujtimore për Skënderbeun në kuadrin e 545- vjetorit të vdekje (1468-2013) , në Worcester, MA-SHBA u gëzua si gjithmonë kur mëson ndodhira të tilla që na mbajnë gjallë këtu në Amerikë për të mos harruar nga kemi ardhur.Pasi mësoi programin e simpoziumit që do të bëhej më 26 Janar 2013 ishte e natyrshme të më tregonte se ka një dhuratë të vecantë për çiftin DioGuardi!

Ajo për mua është shqiptarja e Amerikës që dhuron lulen përmetare Barbarosa ! Dhe na sjell në mendje qytetin simbol të luleve -Përmetin. E mbaj mend në takimin për nder të themelimit të Kishës së Shën Gjergjit në Boston,MA-SHBA nga Noli në mars, në vitin 2009 kur i dhuroi lulen Barbarosa priftit me origjinë shqiptare At Artur Liolin,pasardhësit të Nolit. Dhe të gjithë u mahnitën dhe e duartrokitën për dhuratën me një histori tashmë përmbi njëqindvjecare. Një lule të tillë, zonja Rozi ja dhuroi edhe Presidentes së Republikës së Kosovës, zonjës Atifete Jahjaga në Boston, më 2012, në vitin e 100-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë.

… 26 Janar 2013. Libraria Qendrore Worcester, Massachusetts,SHBA. Simpoziumi për Skënderbeun i organizuar nga Shoqata “KOMBI” dhe Lidhja Qytetare e DioGuardit kishte marrë udhë. E morën fjalën ish-Kongresmani DioGuardi dhe Shirley Cloeys DioGuardi, këshilltare për Ballkanin, një nga ligjërueset më të zjarrta për çështjen Kombëtare Shqiptare në Kongresin dhe Senatin Amerikan. Dhe me radhë ligjëruan shkrimtarë dhe poetë nga New York, (përmbi tre orë e gjysëm me makinë nga vendi ku u zhvillua veprimtaria); nga Hartford i shtetit Konektikat , nga shteti Rode Ajlend, nga Boston i Massachusetts .I erdhi radha të përshëndeste shkrimtarja dhe poetja Rozi Theohari, njëra nga aktivistet e mirënjohura në Massachusetts për gjallërinë dhe bukurinë e fjalës së saj. Ajo u paraqit në podium me librin e saj “Jehona Skenderbeg-jane” dhe pikërisht edhe me dhuratën speciale: Lulen Barbarosa. Dhe si një fisnike, si një mërgimtare kur përfundoi fjalën e saj, ajo i dhuroi ciftit DioGuardi, Joseph dhe Shirley lulen e ardhur përmbi njëqind vjet nga Përmeti, të kultivuar në Amerikë nga një familje shqiptare së bashku me librin “Jehona Skënderbeg-jane”.
Salla u elektrizua ! Sa domethënëse kjo dhuratë për një grua, shkrimtare dhe poete! Po sa u mrekulluan DioGuardët kur mësuan për historinë e lules Barbarosa që edhe pse mbi 100 vjet në Amerikë ajo thirrej po Barbarosa dhe ka për mbiemër vendlindjen Përmeti. Ky ishte dhe casti më pikant, më kuptimplotë i dhurimit sipas traditës shqiptare të njerëzve të letrave shqipe: libra dhe lule! Mërgojnë e trashëgohen shqiptarët, librat shqip, simbolet kombëtare dhe…lulet shqiptare!
Sa bukur! Na le një kujtim të bukur zonja Rozi! Të urojmë mbarësi e shëndet për fjalëurtën tënde që e ke shqipëruar në Amerikë, që ta trashëgojmë traditën e bukur të letërsisë shqipe brez pas brezi.

Promovimi i librit “Rrethimi i Shkodrës” në anglisht i autorit David Hosaflook Është i pari promovim në Amerikë dhe i dyti një javë më pas veprimtarisë në Muzeun Historik Kombëtar. Jo vetëm që është një mundësi më shumë për ta lexuar e mësuar për qëndresën dhe shpirtin luftarak të shqiptarëve edhe 10 vjet pas vdekjes së Skënderbeut, por edhe është një mesazh i qartë se kur qëndron për dicka të drejtë sic është Liria dhe Pavarësia suksesi është i padiskutueshëm! Dhe fakti është që Kalaja e Rozafës nuk u muar me luftë nga Turqit. Këto dy rrethime dramë më 1474 dhe 1478 janë një frymëzim i pashembullt për kineastët amerikanë dhe shqiptarë për të projektuar një film në Hollivood për një nga ngjarjet më të mëdha të shekullit të pesëmbëdhjetë në Europë ku sillet në detaje dyluftimi i një ushtrie vullnetare shqiptare shumë të vogël në numër, gati sa një gjysmë divizioni kryengritësish në njërën anë me turqit e Perandorisë Osmane që kishin një armatë disa qindra mijëshe të armatosur, me topat më moderne të kohës, me gjylet disa qindra kilogramëshe, që nuk arritën dot të shkatërrojnë bedenat e kalasë së Rozafës.

Cfarë kuptojmë me fjalën Calabria?

DioGuardi shpjegoi edhe prejardhjen e provincës në Itali me emrin Calabria. Cala = Kal+a(bria); abria= a(r)bria ose Kalaja e Arbrit! Sepse arbëreshët e Italisë janë shqiptarët e qytet-kalave shqiptare.

Mesazhi i punës atdhetare
Të punojmë së bashku! ” Gur-gur bëhet mur”! Ky është mesazhi që përcjellim ne në Worcester në radioprogramin Ora Shqiptare e drejtuar nga Andrea dhe Rebeca Tanaca, www.wcuw.org cdo të shtunë nga ora 2 deri në 4 pasdite me orën e Shqipërisë si dhe në takimet e drejtëpërdrejta me njerëzit apo edhe në veprimtaritë tona atdhetare e kulturore. Ne vërejmë edhe në Worcester, MA, se ka grupe në qytet apo individë që duan ta përdorin komunitetin shqiptaro-amerikan për influencë dhe interesa personale, por jo për t`i kthyer gjallërinë e duhur për Identitetin Kombëtar. Këtu në Amerikë flasin për Nolin, por kur u themi hapur për ta nderuar me një shtatore as që u bie në mend! As kudo. Dhe bëjnë e be e rrufe për Nolin! Noli i bëri bashkë shqiptarët dhe ndihmoi Shqipërinë ,por ende nuk e ka marrë nderimin që i takon as në Shqipëri as në Amerikë.
Prandaj, shoqata KOMBI u bën një pasqyrim më real vlerave kombëtare, kur themi se këtu në Worcester,MA njëqind e një vjet më parë erdhi Noli dhe Konica e përndezën Bashkimin e madh të shqiptarëve të Amerikës. Këtu këndoi zotin në shqip At Stath Melani, dëshmor i kombit shqiptar apo prej Worcester,MA u nisën djemtë e Bandës Kombëtare që ngritën Shqipërinë më këmbë më 1920 me këngën e Thoma Nasit “Vlora-Vlora”!

Ne shqiptarët jemi komuniteti i vetëm nç Worcester si edhe në tërë SHBA nga më të vjetrit që s’kemi një qendër kulture të mirëfilltë! Dhe ndaj u kërkojmë kujtdo që ka dëshirë e dashuri për kombin dhe Shqipërinë: Ejani të bashkohemi , ta bëjmë dhe Qendrën Shqiptare të Kulturës në cdo qytet amerikan me shumicë shqiptare që t`i rikthejmë dinjitetin Identitetit tonë kombëtar akoma edhe më shumë!
Që ti mbajmë të gjalla rrënjët tona kombëtare me më shumë veprimtari atdhetare, që të mos harrojmë nga kemi ardhur!