Sofra Poetike – Page 33 – Dielli

SOBALKA E GJYSHES…

April 4, 2020 by dgreca

Në Sofrën Poetike të “Diellit”/

JULIA GJIKA/ Worcester-MA/

SOBALKA E GJYSHES/

Sobalka e gjyshes, Tempulli i saj,/

me një dritare tre pëllëmbë e ca./

Hyn drita dhe rezja e diellit me vrull/

ndricon sobalka,e vogla gjith’ nur./

Atje ndjehet era e kandilit,/

që ndezur rinte dit’ e natë,/

për shpirt të atyre që kishin ikur/

dhe për ata që ishin gjallë./

Atje psherëtimat, atje lotët e saj/

Atje është kryqi dhe lutja e gjyshes:/

“O Zot falna mëkatet”!

Fëmijë më dëgjoni:

“Un’ fjal’n e shenjtë u them: përuluni,

që në paqe me vehten të rroni”!

Sobalka e gjyshes, Tempulli i saj,

ku thurte ëndrrat.

Qilimin me dy fletë, të punuar vetë

me brezin e Perëndisë,shtruar cep më cep.

Aty ende dëgjoj mësimet e gjyshes:

“Perëdimi i diellit,

mos ju gjejë me asnjë të mëritur.

Kërkoni falje kur gaboni, dhe falni”!

Këmbanë për ne, ky zëri i gjyshes.

SOFRA POETIKE E DIELLIT-POEZI NGA PËLLUMB LAMAJ

March 21, 2020 by dgreca

ME RASTIN E DITËS BOTËRORE TË POEZISË/

QELIA /

Brenda katër muresh/
Rrethuar nga terri/
Zvarritem parreshtur/
S’po di nga lind dielli/

Brenda katër muresh 
Shtangur nga vetmia 
Hijet më rrethojnë
 Nxinë e tërë qelia

Brenda katër muresh 
Kruspull nga të ftohtit 
Pres të vij mesnata 
Ti drejtohem Zotit

Brenda katër muresh 
Dhe pse natë e thellë 
Më kot pres unë Zotin  
Ai është lart në qiell

***
STATUJË E LIRISË

Eh Statujë, Statujë e Lirisë 
Sa kufoma rinie vyshkur mbi ball 
Jehona dashurie që kurrë s’u dhuruan 
Kafka martirësh mbetur pa varr

Eh Statujë , Statujë e Lirisë 
E vetmja dritë, i vetmi zjarr 
E vetmja ëndërr ku shpresat udhëtojnë 
Përzjere në klithma,kulluar në gjak.

Eh Statujë,Statujë e Lirisë 
E vetmja dritë që na mban gjallë 
Por dhe po ikëm pa u takuar 
Besomë, do vijnë të të puthin vrasësit tanë.
Spaç 1979

DITA E VERËS

Trishtimin flaka sot 
Mbi telat me gjemba 
Dhe sytë e lodhur në qiell 
Në arratisjen e një reje rebele

 Që largohej me shpejtësi 
Drejt foleve të panjohura 
Ravijëzuan fytyrën tënde 
E në çast,mitralozët
 E bajonetat drejtuar nga unë 
U shndrruan në petale dashurie 
Vall pse je kaq larg Sot që është
Dita e Verës 
E unë trëndafilin e kuq  
Dot nuk ta sjell…!
Spaç 1979

BASTARDËT

Gjithë jetën i kënduat përbindëshit 
Kur ngordhi e qatë në ç’do varg 
Tani si jashtëqitje sllavokomunizmit 
S’ju mbetet gjë tjetër veç të pështyni lart

Të parët që ngritët dy gishtat lart ishit ju
Sekretarë të partisë, komsomolas te rinisë
E pështytë,me këmbë e shkelët paçavuren e kuqe
Dhe në mëngjes u gdhitë pishtarë të demokracisë

Të parët që ja mbathët në perëndim ishit po ju 
Shkrimtarë të realizmit socialist,pa Zot,pa atdhe` 
Ju që mbi gërmadhat e botës së vjetër kapitaliste 
Do ndërtonit internacionalen komuniste,botën e re`

Ju që gjithë jetën shkelët mbi varre
Dhe hija e vdekjes ju ndjek nga pas

Mos harroni shkrepëtimën që zbret nga qielli
Ofshamat dhe mjerimin e një populli të pafat…

DY POEZI NGA JULIA GJIKA

March 16, 2020 by dgreca

Julia Gjika ne Sofren Poetike te Diellit/

NË ËNDËRR ME NËNËN TIME GARUFO/

Kënaqësia, kjo mikeshë kalimtare,/nga lodhja e ditës na shpëton./Mbështetur në minder pranë dritares/ në ëndrra syhapur, ku s’ fluturoj?/Jashtë flladi përkund degët e pishës/xhamin e dritares prek me ritëm,/ gjumin e ëmbël sakaq më ndjell./Papritur më shfaqesh ti nënë,/në bregun e detit Jon/ Deti që të riti me aromën e jodit./E shkujdesur nga qielli zbrite,/si zanë, në detin e përjetshëm./
         Oh, ky çast, mbushi shpirtrat tanë
         malli, sa mall për njëra tjetrën!
         Po vjen drejt meje?
         Çfarë do të më thuash?
         Do të shkosh përsëri?
         Nuk prita më:
         Në pëllëmbë mora ujrë shkumëbardhë
         Në vend të një tufe zambakësh
         të të uroja mirëseardhjen.
         Të kujtohen zambakët e rërës?
         Petalebardha me aromë t’ ëmbël?
         Kur për ty i mblidhja në verën e largët?
         Tinguj dhe ngjyra, qiell dhe det
         qetësi edhe çlodhje, të kujtohet?
         Ajo hapi krahët, deti u tund.
         Nga ëndrra u zgjova.
         U kënaqa me fytyrën e saj,
         si të ishte e gjallë…

* * *

NJË ZË DËGJOJA/

(Poezi kushtuar pranverës)

         Kur dimri largohej nga qyteti im
         dhe akujt shkriheshin nëpër pellgje,
         kur ujrat rrëshqisnin nga malet me nxitim,
         nga diçka e gjallë dëgjova një zë.
         Zëri vinte nga thellësi e tokës,
         sytë i mbërtheva në kopsht,
         drurin e qershisë përgjova.
         Kur era vinte e shkonte
         si alarmi i zjarrfikëseve që s’ndalet,
         deri në pushim të zjarreve,
         bënte të shpërthenin petalet.
         Buzëqeshte mbrekullia:
         pranvera mikluese.

DITËLINDJA E MIRELËS

February 14, 2020 by dgreca

NGA ALFONS GRISHAJ/

Një ditëlindje… shndrit një ditë…/

Si një yll ndërplanetar,/

Aureolë nga Perënditë,/

Aromë Hyjneshe, nektar./

Mblodhi Zoti gjith’ cilësitë,/

Pa kursim, plot dashuri,/

Shkriu talentin dhe ndjesitë /

Për të krijuar një perri! /

Vitet përsërisin veten /

Lulëzon një urim!/

Ujit dashuria jetën:/

Është misteri vetë burim!/

ELEGJI PËR POEZINË DHE KANGËN

Sa shumë poetë n’ nji vend t’vogël

Tanë t’ mëdhaj e kurrkush gogël…

Tanë të fortë tue thye çdo tjegull

Rimë foljore kanë kryerregull.

Hosana…! Vrik mistrecët n’tallava,

Muzik pa kryp, “Sherbet…bakllava!”

Bejta bajate, histori dylberësh…

Lakuriq’ me za nga duar berberësh.

Nonji poetuc merret dhe me Krishtin!

Metafor micash qi losin me bishtin,

Humor pushtash e ngërç faqezi,

Turpit krijues i thonë: “poezi!”

I raftë pika letrave e poezisë!

Deka artit vjen prej kakërdhisë,

Tue i marr frymën rimës së përkor

Tue vra ritmin… damarët muzikor!

Qajnë Vaçe, Myfarete e Frederiku…

Vdiq kanga, pendkrijusi e liriku.

E pra, kjo elegji për “poetnit e mëdhaj”…

Qi e çuen poezinë e muzikën n’ vaj.

MINJVE

Dikur në qeli… lagështirë, minj.

Fatkeq, polic, hafije trularë,

Në terr të zi, pa dritë e qirinj,

Zgjodha miun si mik të pandarë.

E pyes një ditë: “Si të duket njeriu?”

Pa çuar kok’n nga tasi foli si përçart:

“Njeriu në qeli shkrihet si qiriu,

Ndërsa unë në hapshane bëj art.”

Në liri… panevoj’… minj me dy këmbë

Që askund s’ishin me miun e qelisë,

Të pabesë, pis, shkurre e gjëmbë

Q’ vjellin vner mbi shpinë t’ vegjëlisë.

Si grabofç hakaten, her kobarë…

Po të jet nevoja shesin dhe nderin,

Për një kockë lehin si zagarë

Gjaku i djallit, dashnor me Çerberin!

KATËR POEZI DASHURIE NGA FAIK KONICA

February 13, 2020 by dgreca

DRIT’ E SHPIRTIT TIM/

Drit’ e Shpirtit t’im,/

Ki pakëz besim:/

Se pa ty s’roj dot,/

Jeta është kot./

Unë i mjeri heq,/

Zëmra më rënkon:/

Si s’të vjen keq,/

Pse më mundon?/

FITOVA MOJ ZEMBËR/

Fitova, fitova, fitova, fitova, moj zembër

Ah mos derth më lot ah mos derth më lot

Nga zgjedhë e dashurisë shpëtova sot.

I flaktë i verbër gjer sot un’ i gjori,

E desha diallushen lumi mënt më mori,

Remës marësisht i shkoj tani koha,

Zjarri i dashurisë mu shua shpëtova.

Kur buz’ e saj qeshte zembra ndizej ,

Vështronjam pshertinja nga malli dot s’flisnje,

Tani ësht’ i thyer zinxhiri mërzitshmë,

Që më mbante lidhur posi skllav të frikshm.

NJË TË DASHUR KUSH KA GJETUR

Një të dashur kush ka gjetur,

Q’është e besës dhe e drejtë

Le ta puthë le ta dojë,

Jetën le t’ja ëmbëlsojë,

Dhe me lule le t’ja shtrojë.

Po besnike që të jetë,

Në kafas duhet ta ketë,

Djallushet kur ndrojnë erë,

Ju pëlqen nga no njëherë,

Të shijojnë tjatër verë.

Kur veçan Hëna kadritë,

Miq, i hapni mirë sytë,

Se bandilli përgjon çastin,

Vogëloshes i jep rastin,

Hap edhe zbraz kafazin.

HELENA E TROJËS

Në Trojë, nga maja e një kullë të lartë
Helena e bardhë zgjat kryet dhe përgjon
Poshtë nën’ muret luftën që lufton

Menella syzi me Parin flokëartë…

Shikon buzëqeshur e me ballë të qartë
zjarrin që ka ndezur vetë dhe ëndërron
e stolisur si ditën që hipi në fron
Kur vajti nus’e re nga Amykla në Spartë.

Dhe në shesh Menella me Parin të tërbuar
Goditën me sulm për të mundur a për të vdekur
Gjëmojnë duke çuar zërin në qiell.

Gjaku u ka hyrë faqe dhe duar
Kordhë me kordhë hekuri me hekur
Përpiqen, tringëllojnë, shkëlqejnë në diell.