Sokol Paja/

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra në bashkëpunim me shoqatat kryesore patriotiko-kulturore, shkollat shqipe dhe klubet e studentëve shqiptarë në New York, New Jersey, Philadelphia etj organizon për herë të parë një festë madhështore të librit shqip në New York. Një ngjarje kulturore dhe atdhetare me synim themelimin e një tradite të vyer që rrit, promovon dhe bashkon shqiptarët e mërgatës rreth dijes, librit e kulturës.

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra fton shtëpi botuese, autorë, grup autorësh, shkrimtarë dhe krijues nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi, Evropa, Kanadaja dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës që ti bashkohen festivalit të librit shqip që do të zhvillohet në New York nga datat 28 – 30 nëntor 2025. Ky festival libri është një ngjarje kulturore që promovon letërsinë, kulturën dhe identitetin kombëtar shqiptar në diasporën e Amerikës e më gjerë.

Për herë të parë libri shqip i të gjitha gjinive e prej të gjitha trevave do bëhet bashkë në New York për të shënuar ngjarjen më të rëndësishme kulturore për shqiptarët e Amerikës nën udhëheqjen e Vatrës.

-Nga protesta studentore e 1 Tetorit 1997 nga Prishtina në Tiranë raportoja për ndërhyrjen e egër të forcave serbe kundër mëse 30,000 studentëve shqiptarë, se “për në Velani janë drejtuar dhe tanket”. Theksoja përkrahjen e gjithë popullit për protestën: “Në tërë qytetin e Prishtinës, ku kanë dalë mbi 100,000 qytetarë, përkundër shtetrrethimit policor, mbretëron një atmosferë tepër e rëndë dhe e jashtëzakonshme”/

-“Në Prishtinë dhe në 6 qytete të Kosovës Protestat paqësore u përballën me brutalitetin policor”, shkruante në mbititull e kryetitull në ballinë gazeta e rezistncës “Bujku”, e cila në një nga nëntitujt theksonte se, “Nuk ka njoftime për të vrarë, por ka të plagosur e të arrestuar”/

-Nga raportimet e mia të 30 Shtatorit e 1 Tetorit 1997: Protestat paqesore te studenteve per lirimin e objekteve te pushtuara shkollore e universitare do te fillojne me 1 tetor, beri te ditur njeri nga udheheqesit e Unionit te Pavarur te Studenteve, Albin Kurti\

SPECIALE – Gazeta DIELLI nga korrespondenti në Kosovë Behlul Jashari

PRISHTINË, 1 Tetor 2025/ Në Kosovë përkujtohet e vlerësohet protesta e fuqishme e studentëve dhe profesorëve shqiptarë të Universitetit të Prishtinës, e para 28 viteve, 1 Tetorit 1997, në mbrojtje të arsimit shqip, për lirimin e Universitetit e shkollave të okupuara e të mbyllura nga regjimi i dhunës serbe që nga viti 1991.

Të mbështetur edhe me pjesëmarrje në protesta nga rektori historik i Universitetit të Prishtinës, Ejup Statovci, drejtues të Lëvizjes Studentore në Kosovë në atë kohë ishin Bujar Dugolli, Muhamet Mavraj, Albin Kurti, Driton Lajçi, Ernest Luma e të tjerë.

Para 28 viteve gazeta e vetme e përditshme shqipe në Kosovë i bënte jehonë e përkrahje të madhe protestës. “Në Prishtinë dhe në 6 qytete të Kosovës Protestat paqësore u përballën me brutalitetin policor”, shkruante në mbititull e kryetitull në ballinë gazeta e rezistncës “Bujku”, e cila në një nga nëntitujt theksonte se, “Nuk ka njoftime për të vrarë, por ka të plagosur e të arrestuar”.

Legjenda e fotografisë në ballinë ishte: “Në Prishtinë dje protestuan paqësisht mbi 30.000 studentë, profesorë e intelektualë të tjerë, e mbi 100.000 qytetarë shqiptarë dolën në rrugë e sheshe për përkrahje e solidarizim, përkundër shtetrrethimit policor serb”.

Gazeta raportonte se Presidenti i Kosovës Ibrahim Rugova dënoi ashpër brutalitetin policor mbi protestuesit, se Qeveria shqiptare dënon dhunën që ushtron Beogradi mbi shqiptarët, se Ambasada e SHBA-ve është e brengosur për situatën e krijuar…

“Pas ndërhyrjes së policisë serbe kundër studentëve shqiptarë në Kosovë Kongresisti Amerikan Eliot Engëll kërkon që SHBA-të të dënojnë energjikisht Serbinë – Komuniteti ndërkombëtar nuk do të qëndrojë duarkryq për të lejuar që protestat paqësore të shtypen me dhunë”, theksonte gazeta në mbititullin, titullin e nëntitullin e një prej shkrimeve në shumë faqe.

Nga protesta e nisur në Lagjen Velania e shtëpive të shqiptarëve të shndërruara në universitet, pikërisht para 28 viteve, drejtpërdrejtë nga protesta, raportoja për Agjencinë Shtetërore Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë – Agjencinë Telegrafike Shqiptare (ATSH) dhe për Radio Televizionin Shqiptar (RTSH) se “në Prishtinë ka shumë studentë të plagosur pas ndërhyrjes së policisë serbe”, se “janë rrahur edhe shumë vajza – studente të Fakultetit të Mjekësisë sepse donin të ndihmonin studentët e lënduar” dhe theksoja përkrahjen e gjithë popullit për protestën. “Në tërë qytetin e Prishtinës, ku kanë dalë mbi 100,000 qytetarë, përkundër shtetrrethimit policor, mbretëron një atmosferë tepër e rëndë dhe e jashtëzakonshme”, dëshmoja si korrespondent i ATSH-së nga Prishtina përmes telefoninit në 1 Tetor 1997.

Raportimin e bëja edhe nga ambientet e Rektoratit të Universitetit të Prishtinës në lagjen Velania, ku ishte vendosur në një shtëpi private pas dëbimit të dhunshëm e të përgjakshëm të shqiptarëve të Kosovës nga objektet shkollore e universitare.

“Forcat policore kanë bllokuar edhe ndërtesën e rektoratit. Në rektorat janë strehuar shumë studentë të lënduar, ndërsa brenda hyn edhe tymi i gazit lotsjellës”, raportoja nga vendngjarja, ndërsa që në njoftimet e para për ndërhyrjen e egër të forcave serbe kundër mëse 30,000 studentëve shqiptarë protestues bëja të ditur se “për në Velani janë drejtuar dhe tanket”.

Në raportim theksohej edhe se “‘Policët e

egërsuar po shqyejnë nëpër sheshe e rrugë pankartat e studentëve

protestues. Në tërë qytetin e Prishtinës, ku kanë dalë mbi 100

000 qytetarë, perkunder shtetrrethimit policor, mbretëron një

atmosferë tepër e rënde dhe e jashtëzakonshme’,-deshmon

korrespondenti i ATSH-se nga Prishtina”.

Universiteti i Prishtinës është themeluar me ligjin e miratuar nga Kuvendi i Kosovës në 18 Nëntor 1969 edhe si kërkesë e demonstratave studentore e gjithëpopullore kosovare një vit më herët – në 1968-tën. Kuvendi themelues i Universitetit është mbajtur në 13 Shkurt 1970, ndërsa mbledhja solemne e tij dy ditë më vonë, në 15 Shkurt, dhe kjo datë është shpallur Dita e Universitetit të Prishtinës.

Gazeta e rezistencës “Bujku”, që ishte e vetmja në gjuhën shqipe në Kosovë në atë kohë, kryeredaktor-themelues i së cilës isha, që sfidonte ndalimin e dhunshëm të gazetës tradicionale Rilindja, para 34 viteve – në 3 Shtator 1991 shkruante në titujt e ballinës: “Pushteti serb pengoi fillimin e mësimit në shkollat shqipe në Kosovë – Fillimi i vitit shkollor shtyhet deri më 1 Tetor – Serbia mbyll shkollat e shqiptarëve”. Në numrin pasues shkruante: “U ndalua gazeta ‘Bujku’ e 3 Shtatorit (viti 1991). U ndalua sepse shkroi se policia serbe nuk lejoi nxënësit shqiptarë të hyjnë në shkolla”…

Gazeta nuk u ndal edhe kur u ndalua, vijoi të dalë duke qenë pjesë e lëvizjes e luftës për liri e pavarësi, me orientim e përcaktim të fuqishëm perëndimor euroatlantik…

As nga fillimi i Tetorit e as muajëve e viteve në vijim pushteti okupues i Serbisë nuk hapi dyert e shkollave e të Universitetit të Kosovës për shqiptarët…

Gazeta “Bujku” e 3 Tetorit 1991 në ballinë kishte kryetitullin “Shkollat janë tonat, ato nuk i japim”, ndërsa mbititullin “Në tërë Kosovën protestë e qetë e nxënëseve, studentëve, arsimtarëve dhe prindëve shqiptarë”. Një nga titujt tjerë ishte: “U arrestuan dhe u maltretuan shumë pjesëmarrës të protestës së qetë”.

Nga protestat kudo në Kosovë kundër mbylljes së shkollave shqipe botoheshin edhe fofografi me raportimet në ballinë e në faqet vijuese të gazetës “Bujku”…

Titujt e gazetës si dëshmi i lexoj edhe në një film dokumentar nga greva e urisë e gazetarëve e shkrimtarëve shqiptarë, të nisur nga simboli i rezistencës Adem Demaçi, në Pallatin e Shtypit Rilindja në Prishtinë, të zhvilluar nga 24 Maji deri në 3 Qershor të vitit 1993.

Trokëllima e telexit, të lidhjes së vetme të mundëshme nga Prishtina në Tiranë në atë kohë, të raportimeve që bëja për Agjencinë Shtetërore Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë, duke nisur nga 24 Maji 1992 i zgjedhjeve të para pluraliste në Kosovë, hapë filmin dokumentar të xhiruar gjatë grevës njëmbëdhjetëditëshe. Flas në dokumentar: “Këtu është zyra e telexit të Rilindjes. Nga ky telex për çdo ditë dërgojmë raporte, informata për Agjencinë Telegrafike Shqiptare, në Tiranë. Ja, në këto momente jemi duke u përpjekur ta marrim lidhjen…Presim… Lidhjet janë tepër të dobëta…”

Në atë mbrëmje të 31 Majit 1993, të ditës së tetë të grevës së urisë, dr. Gani Demolli, themelues i shërbimit mjekësor “Nëna” në kohën e dëbimit të dhunshëm të shqiptarëve edhe nga spitalet, derisa po kujdesej për shëndetin e grevistëve duke qëndruar ditë e natë pranë tyre po vijonte të bënte me kamerën e tij edhe një film dokumentar dëshmi kohe për rezistencën deri në flijim…

***

“NA E MORËN SHKOLLËN…”

Para 34 viteve, në 2 Tetor 1991, kam shkruar këtë skicë me titull “Na e morën shkollën…”, botuar të nesërmen – në 3 Tetor 1991 në gazetën e rezistencës “Bujku”:

Dy tetor ’91, ora tetë e tridhjetë e pesë, gjashtë, shtatë…minuta. Përjashta shkollës fillore “Hasan Prishtina” në Prishtinë, në rrugë, shumë fëmijë – nxënës, edhe arsimtarë e prindër të fëmijëve shqiptarë. Te dyert e shkollës – policia.

Brenda në shkollë, nga dritaret e mëdha, shihen klasët e zbrazëta, edhe klasë ku mësim ka vetëm – serbisht.

Nxënësve dhe arsimtarëve shqiptarë nuk u lejohet të hyjnë në shkollë. Në sytë e fëmijëve lotët: “Na e morën edhe shkollën…”

Fëmijët serbë e malazez nga dritaret e shkollës i gërgasin fëmijët shqiptarë, ua ngrenë tre gishtërinj, i shajnë…(O zot, a edhe fëmijët i mbushën mizori, si mundet i madhi t’ia jepë të voglit atë mësim të keq?!)

Fëmijët shqiptarë as që shikojnë andej. I shikojnë punët e veta dhe protestojnë qetë, me urti. Nuk ua tremb qetësinë as aeroplani ushtarak plot zhurmë që fluturon mbi qytet, mbi kokat e tyre. Duket se asgjë më nuk u bën përshtypje, nuk i tremb, as ai “zog frikësimi” në hava.

Qëndrojnë, protestojnë, nuk pajtohen kurrësesi t’ua marrin shkollën.

Shkollën me emrin e bukur të tribunit Hasan Prishtina. Ai ua mëson nga përjetësia e librat edhe këtë trimëri të urtisë…

Virgjil Kule/

…Pas vdekjes së të shoqit, Zonja Skënderbega bashkë me djalin e saj të vogël Zotin Gjon, u vendos në Mbretërinë e Napolit. Bashkë me të edhe dy motrat e mia, burrat e të cilave ishin vrarë në luftra. Njëra ishte Zonja Maria, e shoqja e Zotit Muzakë Kominit që ndryshe thirrej Muzaka i Angjelines, kurse tjetra ishte zonja Helena, që kishte qenë e martuar me zotin Gjergj Karles. Zonja Maria mori me vete vajzën e madhe të quajtur zonja Donna Porfiria, kurse tjetra, Zonja Donna Helena mori të bijën, Zonjën Donna Vojsava. Erdhën edhe zonja të tjera (Ne Napoli) të cilat u mirëpritën nga Mbreti.

Unë mbeta në vendin tim. Edhe disa zotërinj të tjerë qëndruan në viset e tyre tashmë të zvogëluara ku, me përkrahjen e venecianëve, për rreth 6 vite u munduam për të mbrojtur ato pak territore që na kishtin mbetur pa u pushtuar (nga osmanet). Dhe në kohën kur Mbreti Federik i Aragonës, asokohe princ, u nis me ushtrinë e Mbretit Ferrante për t’ua marrë Durrësin venecianëve, unë ndodhesha në vendin tim, në Muzakinë e Vogël që quhej Tomonishtë. I thirrur nga proveditori i Sinjorisë së Venecias, cili ndodhej në Durrës, unë shkova me shumë këmbësorë e kalorës për të ndihmuar venecianët dhe e clirova qytetin nga i sipërpërmenduri Princi Don Federiko.

Por kur venecianët bën paqe, nuk deshën të më përfshinin edhe mua në të, madje më lanë që të më arrestonin. Ja ky ishte shpërblimi, megjithëse më parë Mehmeti, Princi i Turqve, më pati shkruar disa here duke me thene tekstualisht se në rast se do të doja të shkoja te ai sëbashku me ju, o bijtë e mij, më premtonte me shumë përbetime se do të më linte guvernator të të gjithë atyre viseve dhe do të na mbante në oborrin e tij si zotërinj të medhenj. Por unë nuk desha kurrë që të braktisja fenë time të shenjtë e të vërtetë dhe as t’ju lija juve pa u njohur me të. Me gjithë këmbënguljet e tij, unë nuk ia lejova vetes të pushtohesha nga lakmia dhe etja për pozitë. Por edhe Turku, kur bëri paqe me venecianët pasi ata i dorëzuan Shkodrën (1479-V.K.) nuk deshi të më përfshinte edhe mua (në atë paqe), madje u premtoi se do të më arrestonte. Për këtë më bënë me dije disa fisnikë durrsakë dhe u detyrova të arratisesha. Ika natën i maskuar. Ashtu i panjohur shkova te një varkë që për fat ishte gati për nisje dhe, (i zoti i varkes) duke mos më njohur, më kaloi në këto anë. Duhet të ketë qene rreth vitit 1476 (Muzaki e ka gabim sepse Shkodra ra ne vitin 1479 -V.K.). Kështu ndodhi edhe me zotërinj të tjerë të Shqipërisë, dikush u arratis dikush u bë turk (mysliman), gjithcka u rrënua.

Asokohe ime shoqe, nëna juaj e quajtur Maria Dukagjina, ishte shtatzanë në muajin e fundit me Don Andrianon. Ajo shkoi në Durrës ku u fsheh në shtëpitë e disa fisnikëve miq tanët, dhe aty lindi të sipërpërmendurin Andriano, i cili u cua për pagëzim gjoja si të ishte fëmija i braktisur nga ndonjë varfanjak pa e marrë vesh nuni se biri i kujt ishte. Po kështu edhe Don Teodori dhe Donna Helena u fshehën në shtëpitë e disa fisnikëve të tjerë. Kur ia behën pastaj papritur komisarët turq që po kërkonin nëpër qytet nënën tuaj dhe fëmijët e saj, ajo u fsheh menjeherë poshtë një jorgani të trashë mbushur me pendë, të hedhur crregullt mbi shtrat. Qe hatri i Zotit që komisari turk nuk e pikasi. Kështu ajo i shpëtoi tërbimit të turqve pa rënë në duart e tyre mizore. Derisa, një muaj më pas, fisnikët e sipërthënë me disa burra që kishin qenë vasalët tanë pajtuan një anije me të cilën ajo dhe të bijtë shpëtuan përfundimisht duke u hedhur në Pulia….

Rafaela Prifti

Foto Dritan Haxhia/

Pritja e dhënë nga Presidenti i Shqipërisë Bajram Begaj me rastin e vitit jubilar të 70 vjetorit të anëtarësimit të Shqipërisë në Organizatën e Kombeve të Bashkuara (14 Dhjetor 1955) organizuar nga Misioni dhe Konsullata shqiptare në Nju Jork u mbajt mbrëmë në mjediset e Empire Steak House.

Pas fjalës së Presidentit Begaj në sesionin e 80 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së ditën e mërkurë, vizitave të nivelit të lartë, takimeve protokollare dhe pjesëmarrjes në përurime të komunitetit, mbrëmja ishte një mundësi tjetër bashkëbisedimi me bashkatdhetarët, me drejtues të shoqatave shqiptare-amerikane dhe bizneseve, profesionistë të fushave të ndryshme dhe personalitete të artit dhe kulturës e aktivistë të tjerë. Në pritjen e mbrëmshme merrte pjesë Sekretari i Federatës Pan-Shqiptare të Amerikës Vatra, Dr. Pashko Camaj.

Në fjalën përshëndetëse, Kryetari i Shtetit e vlerësoi domethënien e vitit jubilar të anëtarësimit në OKB si fryt i drejtpërdrejtë i kontributit historik të diasporës shqiptare në Amerikë. “Së bashku me delegacionin që përfaqësoi Shqipërinë në OKB, me Ministren për Evropën dhe Punët e Jashtme, Ambasadoren Suela Janina dhe stafet respektive, ne kemi kënaqësinë, gëzimin, emocionet dhe krenarinë që jemi bashkë në këtë sallë. Për kaq shumë sa jemi mbledhur këtu, është dëshmi e vitalitetit dhe fuqisë së diasporës sonë në Amerikë. Për mua, mbrëmja e sotme është një festë e shpirtit shqiptar,” tha Presidenti Begaj.

Takime të tilla me bashkësinë, Presidenti i Shqipërisë i quajti me shumë rëndësi për forcimin e marrëdhënieve me vendin amë duke nënvizuar “bashkimin si shprehje e qëndrueshmërisë së komunitetit shqiptar dhe marrëdhënieve të Shqipërisë me Shtetet e Bashkuara. Presidenti Begaj inkurajoi shqiptaro-amerikanët të jenë aktiv në platformën e Samitit të Diasporës si një mundësi të hapur për të sjellë aty ekspertizën e tyre.

“Viti jubilar është moment krenarie dhe reflektimi për shqiptarët, rrugëtimi ynë në organizatën botërore nuk do ishte i mundur pa Shtetet e Bashkuara të Amerikës,” tha ai.

Ministrja për Evropën dhe Punët e Jashtme Elisa Spiropali, në fjalën e saj, rikonfirmoi lidhjen e fortë të dy vendeve qysh në fillimet e emigrimit shqiptar në Amerikë, e përforcuar në momente kyçe të historisë sonë, ndërsa tani, tha ajo, “e konsoliduar edhe në programin dygjuhësh, në përurimin e të cilit ishim ftuar së bashku me delegacionin shqiptar, këtë javë, në Bronks.” Ministrja Spiropali e quajti gjuhën shqipe shprehjen më të qenësishme të identitetit kombëtar duke u angazhuar për koordinimin nga ana e shtetit amë të teksteve shkollore dhe lëndëve mësimore përkatëse.

Sokol Paja/

Yonkers, New York, 27 Shtator 2025 – Shqiptarët e Amerikës të kryesuar nga Liga Qytetare Shqiptaro – Amerikane në bashkëpunim dhe mbështetje nga organizat e shoqatat shqiptare në Amerikë nderuan në një ceremoni festive ekskluzive kontributin e Joe Dioguardit e Shirley Dioguardit në shërbim të çështjes kombëtare shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Presidenti i Ligës Qytetare Shqiptaro – Amerikane Joseph J. DioGuardi ka punuar intensivisht për çështjen kombëtare shqiptare në Uashington që nga viti 1989, shoqëruar ngushtë nga Shirley Cloyes DioGuardi, këshilltare për çështjet e Ballkanit. Në përkujdesin e veçantë të Agim Aliçkajt, Behlul Gashit, Ismer Mjekut dhe ekipit mbështetës, nderimi për ikonat e kauzës shqiptare erdhi në festën e ditëlindjes së tyre të 75-të e 85-të, mes shqiptarëve, popullit që mbrojtën me çdo kusht interesat dhe lirinë e tyre. Pas këndimit nga Merita Halili të hymneve kombëtare të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Shqipërisë e Kosovës, u shfaq për të pranishmit dokumentari “Një jetë kushtuar lirisë” në nderim të historisë dhe veprimtarisë së Ligës Qytetare Shqiptaro – Amerikane. Dokumentari kishte në qendër veprimtarinë e Joe e Shirley Dioguardit në institucionet amerikane në shërbim të çështjes shqiptare, ku në qendër ishin përpjekjet për lirinë e Kosovës përballë regjimit gjenocidal të Millosheviçit.

z.Agim Aliçkaj në fjalën e tij veçoi kontributin e ikonave kombëtare Dioguardi në mbrojtje të të drejtave të shqiptarëve në Shqipëri, Kosovë e trojet etnike.

Kryeministri i Republikës së Kosovës z.Albin Kurti në fjalën e tij vlerësoi punën, përkushtimin, vizionin, lidershipin dhe përpjekjet e Dioguardëve për të sjellë zërin shqiptar në institucionet amerikane. Ai veçoi kontributin e Joe e Shirley Dioguardit në lobimin e tyre pranë Presidentit Klinton e Bush për çlirimin dhe pavarësinë e Kosovës. Kurti përkujtoi me nderim të veçantë vëllezërit: Agron, Mehmet dhe Ylli Bytyqi e Batalionin “Atlantiku”. “Ju do jeni përherë pjesë e historisë dhe të ardhmes sonë” tha kryeministri Kurti teksa i dhuroi Joe Dioguardit një helmetë ilire punuar në filigram dhe librin për Skënderbeun, ndërsa Shirley Dioguardit një punim në filigram të gastronomisë punuar prej mjeshtrëve të Kosovës.

Shirley Dioguardi në fjalën e saj vlerësoi dhe falënderoi punën e bordit të Ligës Qytetare Shqiptaro – Amerikane në mbështetje të kauzës shqiptare. Joe Dioguardi në fjalën e tij prezantoi librin kushtuar veprimtarisë së shkëlqyer të Ligës Qytetare Shqiptaro- Amerikane në shërbim të çështjes shqiptare. Z.Christopher Hyland në fjalën e tij vlerësoi punën e Dioguardëve në Senatin e Kongresin Amerikan për të çuar përpara çështjen e Kosovës. Z.Edward Cox në fjalën e tij theksoi dedikimin, integritetin e pasionin me të cilin e ka shoqëruar gjithmonë kampionin Dioguardi në arritjet e tij për kauzën e lirisë së Kosovës. Fjalime emocionuese mbajtën në takim z.Vedat Gashi, z.David Tubiolo e Diamant Hysenaj në vlerësim të figurës së çmuar të Joe Dioguardit e Shirley Dioguardit.

Kryetari i Federatës Vatra Dr. Elmi Berisha i emocionuar në fjalën e tij propozoi që emrat e

Joe and Shirley Dioguardi të ndryshohen në “Kosova” dhe “Shqipëria” në nderim e vlerësim të punës së shkëlqyer për çështjen kombëtare shqiptare, Shqipërinë e Kosovën në veçanti. Dr. Berisha i quajti Dioguardët patriotë të shkëlqyer dhe qënie njerëzore të mrekullueshme që punuan mbi 36 vjet për çështjen kombëtare. Dr. Berisha falënderoi përzemërsisht kryeministrin Albin Kurti që u bë pjesë e nderimit për të festuar ditëlindjen e kontributorëve e miqve të shkëlqyer të kombit shqiptar. Në fund të takimit folën dhe përfaqësues nga Shoqata “Mërgata Shqiptare”, Marko Kepi nga “Rrënjët Shqiptare” dhe “Komuniteti Shqiptar i Teksasit” të cilët vlerësuan dhe çmuan punën atdhetare të Dioguardëve.

Një festë e shkëlqyer nderimi e mirënjohjeje nga shqiptarët e Amerikës për Joe Dioguardin e Shirley Dioguardin, dy emra të ndritur të historisë kombëtare në shërbim të çështjes shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.