Dr. Lulzim Nika/

Përkujtojmë me nderim sot ditëlindjen e ideologut të filozofisë së celulës së parë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe të luftës së saj – Heroit Hamzë Jashari.

Ai, me mendjen e tij të ndritur dhe vizionin e qartë për liri, ishte rrezatuesi më i fuqishëm i mobilizimit të shumë të rinjve dhe të rejave në luftën çlirimtare të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Heroi Hamzë Jashari ishte i veçantë me vizionin dhe besimin e pathyeshëm në idealin e lirisë së Kosovës.

Sot kujtojmë edhe meritën e veçantë të Heroit për organizimin dhe masovizimin e UÇK-së, që nga embrioni i saj e deri te dalja në skenë para mediave ndërkombëtare, ku me një përshkrim bindës për të drejtën tonë për liri i dha një imazh të jashtëzakonshëm ndërkombëtar luftës së drejtë të UÇK-së. Kjo intervistë u vlerësua nga diplomatë të huaj si një hap drejt bashkëpunimit politik me UÇK-në.

Pra, Hamzë Jashari, përveç një zë frymëzues për të rinjtë e të rejat që t’i bashkoheshin luftës për liri, ai u shqua edhe një strateg “par excellence” i organizimit dhe drejtimit të luftës në një plan më të gjerë, por edhe një ushtarak i diciplinuar terreni, duke u marrë me detajet më të vogla, p.sh., të organizimit të një beteje etj. Kështu, te figura e tij përmblidhen dy aapekte: strategu dhe luftëtaeri.

Jo më kot, në kujtesën tonë historike, ka mbetur emblematike thënia e tij:

“Kjo tokë e duron vetëm këmbën e shqiptarit.”

Kontributi i tij dhe i familjes Jashari mbetet i veçantë dhe themelor në themelet e lirisë së Kosovës së lirë.

Gjeneral ® Piro Ahmetaj/

Konferenca e 62-të e Sigurisë, që u zhvillua fundjavën e kaluar në Mynih, Gjermani, jo vetëm u ndoq me interes të shtuar, por dhe vijon të mbetet në “top të lajmeve” si dhe analizave për kancelaritë, institutet dhe personalitetet në Washington, Bruksel, Londër, Berlin, Pekin, Moskë etj. Me kapacitetin e “Ekspertit për Sigurinë Kombëtare, Rajonin dhe marrëdhëniet me SHBA/NATO”, po paraqes një përmbledhje rreth rrethanave, diskutimeve dhe mesazheve me peshë gjeopolitike që u përcollën nga Mynihu:

Konferenca është mbajtur për herë të parë në Mynih në vitin 1963, ndërsa për shkak të ndarjes në kampe armiqësore (Varshavë – NATO) deri në vitet ’90, mernin pjesë më pak se 100 pjesëmarrës. Gjithësesi MSC ishte projektuar si ngjarje e përvitshme që u jepte mundësi udhëheqësve nga vendet e NATO/BE dhe SHBA të ndanin këndvështrime për: “përballjen me rreziqet e sigurisë kolektive dhe ato globale”.

Pas viteve ’90, kjo Konferencë jo vetëm është zgjeruar, por edhe është “institucionalizuar” si një nga forumet më të rëndësishme për komunitetin e sigurisë në botë. Motoja shumë e gjetur për MSC-2026: “Under Destruction”, e shqipëruar: “nën dhe përtej rrënojave të rendit të vjetër global të sigurisë”. Edhe pse u zhvillua në një sfond paqëndrueshmërie gjeopolitike, konfliktesh të përshkallëzuara dhe pikëpyetjesh kritike mbi të ardhmen e rendit ndërkombëtar të sigurisë, konferenca u dominua nga atmosferë mirëkuptimi, ose e quajtur: “Rregulli i Mynih-ut =mos jepni leksione, mos e injoroni por ndërveproni me njëri-tjetrin”!

Këtë vit morën pjesë 40 kryetar shtetesh dhe qeverish si dhe rreth 1000 ministra, diplomatë, shkencëtarë, gjeneralë, biznesmenë, ekspert, etj. Ndër pjesëmarrësit e shquar përmendim Kancelarin gjerman, Sekretarin e Shtetit Amerikan, Presidenten e KE Ursula von der Leyen, Kryeministrin e UK, Presidentin ukrainas, etj. 5 çështjet thelbesore të azhendës: (1) “Rendi global i sigurisë përballë rivalitetit mes fuqive të mëdha”; (2) “Marrëdhëniet transatlantike në raport me përqasjen e ShBA/Trump”; (3) “Mbrojtja kolektive/NATO dhe autonomia ushtarake evropiane”; (4) “Luftërat në Ukrainë, Lindjen e Mesme si dhe pasojat humanitare”; (5) “Kërcënimet kibernetike, qeverisja e inteligjencës artificiale dhe siguria energjetike”.

Ashtu siç pritej, vëmendje kryesore mori fjalimi i Sekretarit Marco Rubio, i cili, pasi kritikoi ashpër rendin e vjetër të sigurisë, konfirmoi edhe më fort vendosmërinë e Presidentit Trump: “SHBA-të nuk do t’i marrin askujt leje (përfshi OKB-së) për të përdorur fuqinë ushtarake ndaj çdo vendi që ekspozon kërcënim për integritetin dhe standardet e jetesës së popullit amerikan”. Më tej shtoi se “paqja nëpërmjet forcës” shërben edhe si garanci shtesë për mbrojtjen e 32 vendeve të NATO-s (Neni 5). Ndoshta për të ç’tensionuar homologët, theksoi se: “jemi pjesë e një qytetërimi, ndaj SHBA mbetet e interesuar për Evropë më të fortë”, duke nënvizuar se “agresioni rus ndaj Ukrainës si dhe ekspasioni i Kinës mbeten kërcënim serioz për rendin ndërkombëtar dhe vlerat perëndimore”. Po ashtu, përsëriti kërkesën për rritjen deri në 5% të buxhetit nga vendet e NATO-s, si dhe rikonfirmoi vendosmërinë e SHBA-ve për t’i dhënë fund gjakderdhjes në Ukrainë: “End the Ukraine war once and for all”, ose: “fund njëherë e përgjithmonë luftës në Ukrainë”.

Përtej “ankthit nga tërmeti/Trump në politikën e jashtme amerikane”, fjalimet, ose qëndrimet e krerëve të shteteve evropiane, si të UK, Francës, Italisë etj, mund të përmblidhen përmes gjetjeve të ftohta dhe frymës së mirëkuptimit të Kancelarit gjerman Friderich Merz: “Rendi global i sigurisë nuk ekziston më, ndaj mbetet kritike forcimi i kohezionit euroatlantik si dhe vijimi i mbështetjes së pakushtëzuar për fitoren e Ukrainës”. Nga ana tjetër, u diskutua hapur edhe për: “autonomi më të madhe strategjike politike, ekonomike, ushtarake dhe teknologjike (ose Berlinin+ më të avancuar), projekt që gjithësesi nuk e konkurron, por e komplementon fuqinë ushtarake të SHBA/NATO-s”. Po ashtu, u prezantua edhe ngritja e “Ukraine House”, çka demonstron edhe vendosmërinë e vendeve të BE-së deri në gjunjëzimin e Rusisë në Ukrainë.

Duke falënderuar për mbështetjen e ShBA dhe perëndimit, Presidenti Zelenskyy foli për: “intensitetin e luftës; refuzoi lëshimet territoriale (=kurorëzim i pushtuesit/Putinit); bëri thirrje për mbëshetjen (urgjente) ajrore, për garanci afatgjata, monitorim gjithëpërfshirës, etj”.

Së pesti, në Konferencë u demonstrua kriza e thellë e rendit global, por dhe përpjekjet serioze të udhëheqësve euroatlantikë për të shkundur, zgjuar dhe zhvilluar një lidership me vizion dhe vullnet të forte si dhe projekte për modernizimin e fuqisë ushtarake, me qëllim përballimin e rreziqeve ndaj paqes, sigurisë dhe stabilitetit demokratik, përfshi dhe përtej hapësirës euroatlantike.

Në shtesë, nga kjo konferencë me peshe historike mund të adresojmë “5 rekomandime strategjike”:

Së pari: “NATO/BE janë të dënuara” për të forcuar më tej kohezionin dhe besimin reciprok mes aleancave, vendeve dhe vlerave euroatlantike, duke mbështetur pa asnjë kompromis deri në fitoren e Ukrainës ndaj Rusisë, si dhe dhe për përmirësimin e fuqisë ushtarake (përfshi deterrence/aftësitë shkurajuese) në mbrojtje të tërësisë territoriale të 32 vendeve anëtare, si dhe interesave gjeopolitike të NATO/BE-së.

Së dyti, mesazhe Euroatlantike ndaj Beogradit zyrtar: “të mos keq-përdoret për axhendën Moskës dhe Pekinit në rajon; të mos armatoset kot stër koti (deri në dhëmbë) me MiG-29, raketa, tanke, dronë rusë etj; të mos frymëzojë grupet kriminale në veriun e Kosovës; si dhe të mos guxojë të kërcënojë ushtarakisht sovranitetin e Kosovës, status quo-në si dhe interesat gjeopolitike të SHBA/NATO-s në rajon”!

Së treti: “përveçse të demonstrojë solidaritet për angazhimet dhe projektet në interes të sigurisë kolektive (Neni 5) si dhe në mbështetje të Ukrainës, RSh do duhet të promovojë edhe peshën që mbart në partneritetin me SHBA/NATO; rolin lider në projektet e përbashkëta si dhe procesin e integrimit euroatlantik të 6 vendeve të Ballkanit Perëndimor”. Me këtë rast, sigurisht meriton të riduartrokiten pjesëmarrja e RSh/Kosovës si “bashkëthemeluese të Bordit Trump të Paqes; rritja e buxhetit 2026; marrëveshja mes Kroacisë, Kosovës dhe RSh-së në fushën e mbrojtjes; ndërtimi i Bazës Ajrore të NATO-s në Kuçovë; angazhimi i RSh-së për Korridorin 8; trajtimi i ushtarakëve si dhe përmbushja e detyrimeve në NATO”.

Së katërti, prioritet Nr.1 mbetet: “modernizimi konceptit, strukturave, kapaciteteve, balancave demokratike të pushteteve, si dhe forcimi bashkëpunimin strategjik me SHBA/NATO”. Në këto përpjekje nuk vlejnë: “as privatizimi i dashurisë për mëmëdhenë dhe as i agjendës euroatlantike; as gajasja me opozitën/kompaninë private të falimentuar, të neveritur dhe të refuzuar përgjithmonë nga shqiptarët si dhe as shpërdorimi i institucioneve kushtetuese si infermieri (pa)shërimi nga sëmundja ballkanike e gjithë-pushtetit”, por vetëm dashuria për vendin, vizioni, përulësia dhe përgjegjësia e lartë shtetërore ndaj interesave mbarëkombëtare, besimi në vlerat demokratike, si dhe “bekimi” nga/ndaj partneritetit strategjik me SHBA-në.

Së fundmi, por mbi të gjitha, shpresoj që mesazhet e kësaj konference t’ju shërbejnë elitave mendjehapura në NATO/BE, përfshi RSh/Kosovën, për të risjellë në kujtesë thirrjen ulëritëse: “njerëz, qëndroni vigjilentë; paqja, siguria dhe demokracia nuk janë dhurata të përjetshme (as nga SHBA)”, si dhe mesazhin e mençur të Presidentit Kennedy 62 vjet më parë, pra në hapjen e Konferencës së I-rë të Mynih-ut: “t’i hedhim sytë përtej rreziqeve të së sotmes, te shpresat e së nesërmes”! Thënë këto, na duhet të besojmë dhe të promovojmë fort se jo lufta, por paqja në Ukrainë, Lindjen e Mesme, Ballkanin Perëndimor, si dhe në mbarë globin, mbetet shpresa dhe misioni i vetëm i njerëzimit.

* Autori: Gjeneral ® Piro Ahmetaj:

Senior Ekspert për Sigurinë dhe Mbrojtjen Kombëtare,

Ballkanin si dhe marrëdhëniet me USA/NATO.

Nga Frank Shkreli

Më 17 shkurt 2008, në Prishtina, Kuvendi i Republikës së Kosovës shpalli Pavarësinë e Kosovës – një akt historik që kurorëzoi dekada sakrificë, qëndresë dhe përkushtim kombëtar. Për shqiptarët në Shtetet e Bashkuara, kjo datë nuk është thjesht një përvjetor shtetëror. Ajo është një triumf i përbashkët, një dëshmi e fuqisë së diasporës dhe e miqësisë së pathyeshme të saj me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me përfaqsuesit e saj më të lartë politikë. 

Historia do shënojë se çlirimi me 1999 dhe pavarësia e Republikës së Kosovës, me 17 shkurt 2008 ishte një fitore edhe e shqiptarëve të Amerikës.  Diaspora shqiptaro-amerikane ka qenë shtyllë kyçe në rrugëtimin e Kosovës drejt lirisë. Që nga lobimi i organizatave si Vatra, Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan, Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane, e të tjera deri tek angazhimi, i brezave të vjetër e të rinj, në institucionet amerikane, lokale e shtetërore. Zëri i shqiptarëve të Amerikës në Uashington në mbrojtje të të drejtave të shqiptarëve të Kosovës për liri, demokraci e pavarësi, nuk ka munguar asnjëherë.

Gjatë viteve 1980-90-ave, kur Kosova përballej me represionin dictatorial të regjimit sllavo-komunist të Slobodan Milosheviçit, komuniteti shqiptaro-amerikan organizoi protesta, kërkoi sesione dëgjimore në Kongres, fushata të ndryshme ndërgjegjësimi për publikun amerikan mbi gjendjen e rëndë të shqiptarëve në Kosovë dhe takime me ligjvënës amerikanë, pothuaj në çdo shtet e qytet ku kishte komunitete shqiptaro-amerikane, në mbarë Amerikën. Këto përpjekjet të diasporës shqiptare në Amerikë, kontribuan në krijimin e një klime mbështetse në përgjithsi dhe në përpjekjet që çuan, eventualisht, në ndërkombëtarizimin e çeshtjes së Kosovës në Amerikë dhe në botë, në krye me figurën e madhe të Kombit shqiptar,  Presidentin historik Dr Ibrahim Rugova dhe në luftën heroike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. E që, më në fund, e gjithë kjo fushatë sensibilizimi të çeshtjes së Kosovës — në nivel kombëtar e ndërkombëtar — prej të pakën dy dekadash, kulmoi me ndërhyrjen e NATO-s në vitin 1999 dhe, përfundimisht, në Pavarësinë e Republikës së Kosovës, më 17 Shkurt, 2008.

Roli i Shteteve të Bashkuara – aleatit strategjik të përhershëm — në çlirimin dhe konsolidimin e shtetit të Kosovës është i pakontestueshëm. Nga administrata e Bill Clinton, e cila udhëhoqi ndërhyrjen e NATO-s, e deri tek njohja e menjëhershme e pavarësisë në vitin 2008 nga Administrata e Presidentit Xhorxh Bush i riu, Amerika ka qenë garantuese e sigurisë dhe e shtet-ndërtimit të Kosovës.

Për diasporën, 17 Shkurti i Pavarësisë së Republikës së Kosovës, është edhe një ditë falënderimi ndaj këtij partneriteti strategjik me Amerikën – një kujtesë se liria e Kosovës është e lidhur ngushtë me vlerat perëndimore të lirisë, demokracisë dhe të drejtave të njeriut.

Por Dita e Pavarësisë së Kosovës duhet të shërbejë, gjithashtu, edhe si një rast riangazhimi dhe përgjegjësie për brezin e ri të diasporës shqiptaro-amerikane.

Sot, diaspora shqiptare në Amerikë përballet me një sfidë të re: ruajtjen e identitetit dhe forcimin e lidhjeve me Kosovën. 17 Shkurti duhet të jetë më shumë se një festë me flamuj kuqezi.  Duhet të jetë një angazhim konkret për mbështetjen e zhvillimit ekonomik të Kosovës, për promovimin e imazhit të saj në qarqet akademike e politike amerikane dhe për forcimin e mëtejshëm të marrëdhënieve strategjike Kosovë–SHBA. Por një riangazhim i tillë nga komuniteti shqitaro-amerikan — sot shumë më i madh dhe shumë më i përgatitur se përpara — nevojit bashkim politik dhe bashkrendim patriotik të përpjekjeve në mbështetjte të kauzave shqiptare në Washingtonin zyrtar dhe në mbarë Amerikën. Sepse pavarësia, ashtu siç është edhe liria e demokracia, nuk është një akt i përfunduar, pasi mund të zhduket brenda një brezi kohor, siç është shprehur dikur Presidenti amerikan Ronald Reagan. Por është një proces i përhershëm konsolidimi e mbrojtjeje, sidomos, kur të merret parasysh pozita gjeopolitike dhe mahalla në të cilën gjëndet Kosova, përball sulmeve të lloj-llojshme të identitetit të saj iliro-arbëror, nga armiqtë e saj shekullor. 

Prandaj, sot në këtë ditë të shenjtë, kur valëvitet me kreanri flamuri i Kosovës, nderojmë me përulje të gjithë ata që kontribuan për të sjellur Kosovën aty ku është sot — e pavarur, e lirë e demokratike. Sidomos ata që dhanë jetën për këtë ditë. U përulemi nënave që rritën heronj, familjeve që sakrifikuan gjithçka dhe brezave që nuk e humbën kurrë shpresën. Liria e Kosovës sot ka emra, përfshir komunitetin shqiptaro-amerikan, ka histori dhe ka gjak të derdhur anë e mbanë Dardanisë. 17 Shkurti është ditë krenarie, bashkimi dhe besimi në të ardhmen. Kjo ditë është betim se Kosova do të ecë përpara, me dinjitet, me punë dhe me dashuri për Atdheun. Kjo sot nuk varet më as nga Beogradi as nga miqët strategjik të Kosovës dhe shqiptarëve, por nga vet shqiptarët, se si i rregullojnë punët e veta, për të mirën e përbashkët, në interes të Kombit, mbi interesat politike dhe partiake.

Shqiptarët në përgjithsi, anë e mbanë trojeve shqiptare, por edhe diaspora shqiptaro-amerikane duhet të vazhdojnë të kenë detyrimin moral, politik dhe historic. Të jenë të bashkuar me një mendim e me një qëllim rreth interesave afatgjata kombëtare, përtej ndasive partiake, politike, krahinore, fetare, ose cilat do qofshin ato. 

17 Shkurti, është pra, dita kur kujtojmë se liria dhe pavarësia kanë emër, sakrificë, por edhe përgjegjësi politike – sidomos kjo i takon klasës aktuale politike shqiptare në Kosovë dhe në Shqipëri. Por është edhe dita kur shqiptarët në Amerikë, nga Nju Jorku në Detroit, nga Bostoni në Çikago e deri në Kaliforni e Florida, e ndjejnë Kosovën jo vetëm si atdhe shpirtëror, por edhe si histori të përbashkët të realizuar me besim, këmbëngulje dhe miqësi të madhe dhe të “përhershme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës”, ashtu siç është shprehur dikur Presidenti historik i Kosovës, Dr Ibrahim Rugova, njëherazi, edhe mik i madh i komunitetit shqiptaro-amerikan ndër dekada – ky komunitet, ku ai ka gjetur gjithmonë mbështetje dhe adhurim.

Gëzuar 17 Shkurtin – Ditën e Pavarësisë së Kosovës — simbol i lirisë, krenarisë dhe shpresës për Kosovën dhe mbarë Kombin shqiptar!

Frank Shkreli

*Në mungesë të një redaktori, teksti është përgatitur nga autori me ndihmën e “ai”, si mjet asistues në organizimin dhe formulimin e këtyre rreshtave. Përgjegjësia për përmbajtjen mbetet, ekskluzivisht, e autorit.

Në Kuvendin e Republikës së Kosovës me Presidentin Ibrahim Rugova dhe mikun e madh të Kosovës dhe të shqiptarëve, ish-kongresistin Eliot Engel, Prishtinë, 2005 

Kur minatorët mbrojtën Kushtetutën, dinjitetin dhe të ardhmen e një kombi.

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Shkurti që ndryshoi historinë. Ka muaj në historinë e kombeve që bëhen epoka.

Shkurti i vitit 1989 është një i tillë për Kosovën.

Në thellësitë e minierës së Stantërgut, 1,300 minatorë zbritën jo vetëm në galeritë e tokës, por në themelet e historisë. Ata hynë në grevë urie për të mbrojtur autonominë kushtetuese të Kosovës, të garantuar nga Kushtetuta e vitit 1974, e cila po shuhej nën presion politik dhe institucional.

Ajo që ndodhi në Trepçë nuk ishte një akt i zakonshëm sindikal. Ishte një akt i ndërgjegjshëm politik, një reagim qytetar ndaj rrënimit të rendit kushtetues dhe një paralajmërim se një popull nuk mund të zhveshet nga subjektiviteti i tij politik pa rezistencë.

Kur qytetarët bëhen mbrojtës të Kushtetutës

Në doktrinën moderne të së drejtës kushtetuese pranohet se kushtetuta nuk është vetëm një tekst normativ, por një kontratë shoqërore që mbështetet mbi legjitimitetin dhe vullnetin e qytetarëve.

Kur procedurat formale përdoren për të shkatërruar thelbin e saj, lind e drejta morale dhe politike e rezistencës.

Minatorët e Trepçës vepruan pikërisht në këtë frymë. Ata u bënë mbrojtës materialë të rendit kushtetues, duke dëshmuar se dinjiteti njerëzor dhe barazia politike nuk janë privilegje të dhëna, por të drejta që kërkojnë qëndresë.

Në atë shkurt, në heshtjen e galerive, u artikulua një mesazh i qartë: autonomia nuk ishte një dhuratë administrative, por shprehje e vullnetit politik të një populli.

Akti i parë i ndërkombëtarizimit

Greva e Trepçës shënoi fillimin e një procesi që do ta çonte çështjen e Kosovës në arenën ndërkombëtare.

Parimet e Kartës së OKB-së dhe të pakteve ndërkombëtare për të drejtat e njeriut njohin të drejtën e popujve për vetëvendosje. Kur kjo e drejtë cenohet sistematikisht, çështja nuk mbetet më e brendshme – ajo bëhet çështje ndërkombëtare.

Nga viti 1989 e deri te ndërhyrja e vitit 1999 dhe shpallja e pavarësisë më 2008, ekziston një vijë historike dhe juridike që fillon pikërisht në Trepçë.

Opinioni Këshillëdhënës i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (2010) e konfirmoi se shpallja e pavarësisë së Kosovës nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare. Por rrënjët e këtij procesi qëndrojnë në momentet kur një popull ngriti zërin për të mbrojtur të drejtat e tij themelore.

Një solidaritet që u bë simbol

Greva e Minatorëve të Trepçës nuk mobilizoi vetëm punëtorët dhe qytetarët, por edhe elitën kulturore dhe intelektuale shqiptare, duke krijuar një solidaritet të rrallë në historinë moderne të Kosovës.

Ndër aktet më domethënëse të asaj kohe ishte qëndrimi i aktorit të madh të kinematografisë botërore, Bekim Fehmiu, një figurë me reputacion ndërkombëtar, i cili në shenjë proteste dhe solidariteti me popullin shqiptar të Kosovës dhe me minatorët e Trepçës, vendosi të tërhiqej nga skena dhe nga jeta publike artistike në ish-Jugosllavi.

Ky vendim kishte një peshë të jashtëzakonshme simbolike. Bekim Fehmiu nuk ishte thjesht një artist i njohur; ai ishte një personalitet që kishte arritur kulmet e kinematografisë evropiane dhe botërore, duke përfaqësuar një figurë që tejkalonte kufijtë kombëtarë dhe ideologjikë. Për këtë arsye, akti i tij nuk ishte vetëm një gjest individual proteste, por një formë e fuqishme e rezistencës morale dhe qytetare.

Deklarata e tij e njohur, “Fati i kombit tim është fati im”, përbën një nga formulimet më të fuqishme të përgjegjësisë qytetare dhe të identifikimit moral të intelektualit me fatin e popullit të vet. Kjo thënie nuk ishte një shprehje emocionale e momentit, por një qëndrim i vetëdijshëm etik, që pasqyronte bindjen se arti dhe kultura nuk mund të qëndrojnë indiferente përballë padrejtësisë dhe shkeljes së të drejtave themelore.

Në historinë e kombeve, janë pikërisht këto akte solidariteti që e bëjnë një rezistencë të përjetshme në kujtesë.

Nga errësira në dritë

Sot, më shumë se tri dekada më vonë, Greva e Minatorëve të Trepçës nuk është thjesht një kujtim historik.

Ajo është simbol i rezistencës kushtetuese.Është dëshmi e manifestimit të së drejtës për vetëvendosje.Është akti i parë i shtetësisë moderne të Kosovës.Sepse shtetet nuk lindin vetëm me deklarata formale; ato lindin me sakrifica, me ndërgjegje dhe me qëndresë.

Në shkurtin e vitit 1989, në errësirën e galerive të Trepçës, minatorët ndezën një dritë që do ta udhëhiqte Kosovën drejt lirisë, ndërkombëtarizimit dhe shtetësisë. Dhe ajo dritë vazhdon të ndriçojë edhe sot.

Vjosa Osmani/

Pavarësia e Kosovës ishte vullnet i popullit të Kosovës. Ishte sakrificë shekullore për të cilën dhanë jetën mijëra dëshmorë e civilë të pafajshëm e për të cilën luftuan, me heroizëm dhe me luftë të pastër, Ushtria Çlirimtare e Kosovës.

Gjenocidi, krimet kundër njerëzimit dhe krimet e luftës janë krime që Serbia i kreu kundër popullit të Kosovës ndër shekuj.

Gjatë luftës së fundit në Kosovë, Serbia kishte për qëllim shfarosjen e popullit shqiptar, qëllim të cilin e shpërfaqi nëpërmjet vrasjes dhe masakrimit të mijërave fëmijëve, grave, burrave e të moshuarve, dhunimeve të mijëra grave e burrave, shkatërrimit të qindra mijëra shtëpive, dëbimit të mbi 80% të qytetarëve të Kosovës nga shtëpitë e tyre, spastrimit etnik, zhdukjes me dhunë të mijëra personave dhe krimeve të tjera të llahtarshme.

Çdo përpjekje që tenton të barazojë luftën çlirimtare të UÇK-së me krimet e agresorit gjenocidal serb e minon besimin në drejtësi dhe e dëmton rëndë paqen afatgjatë.

Kosova dhe qytetarët e saj kërkojnë drejtësi. Lufta e UÇK-së ishte e drejtë dhe e pastër. Kjo e vërtetë nuk ndryshohet me tentime për ta rishkruar historinë dhe për ta njollosur dhe zhvleftësuar betejën e popullit të Kosovës për liri.