Me rastin e 110-vjetorit/

Kosta Papa Tomori, Barbaritë greke në Shqipëri-kujtime historike (1913-1914), Botoi: Naimi, Tiranë, 2012

Planet ekspansioniste të fqinjëve tanë sllavë e  grek kundër viseve etnogjeografike shqiptare janë të njohura nga shek.XIX, që u vërifikuan nga ana e Kongresit të Berlinit(1878) por ata  vazhduan edhe në shek.XX, që dëshmohet me rastin e pavarësisë së Shqipërisë dhe pas saj, pasi jashtë Shtetit shqiptar mbeti gjysma e trojeve dhe popullsisë shqiptare. 

Në rastin konkret kemi të bëjmë politikën pushtuese të grekëve të cilët   e  kishin planifikuar në detaje për të pushtuar jugun shqiptar, që sipas tyre duhet të  ishte pjesë e Vorio Epirit. Dhe një veprim i tillë fillimisht  u realizua nga ana e andartëve e më pas edhe nga ushtria e rregullt greke të cilët masakruan popullsinë vendase, gjatë viteve 1913-1914. Një veprim i tillë  duhet të quhet me  emrin e vertetë  gjenocid, që ishte për spastrim etnik kundër shqiptarëve  për përfitime territoriale të politikës greke

Nail  Draga

Pikërisht në lidhje me këtë gjenocid  na ofron të dhëna Kosta Papa Tomori me librin “Barbaritë greke në Shqipëri“, botuar në SHBA në vitin 1917, ndërsa është shtypur  nga SHB”Naimi”në Tiranë në vitin 2012.

Sipas botuesit libri “Barbaritë greke në Shqipëri” përmban shënimet historike të një veprimtari fare pak të njohur në studimet shqiptare për periudhën prej shpalljes, deri në njohjen e Pavarësisë së shtetit shqiptar. Kosta Papa ka qenë protagonist e dëshmitar i ngjarjeve traumatizuese të dy luftërave ballkanike, kryesisht në Shqipërinë e jugut.

Në mënyrë të veçantë ai paralajmëron se do të ndalet në vitin e mbrapshtë 1913 dhe në disa mbrapshti të tjera që vijuan më 1914 e më vonë. Ndonëse nuk ka shumë të dhëna një gjë është ruajtur e përcjellë deri sot për autorin: Kosta Papa u dënua me vdekje nga qeveria greke e kohës pikërisht pse publikoi dëshmi rrenqethëse që do të turpëronin faqe botës çdo vend e popull që ndërmerr akte të tilla armiqësore ndaj fqinjit të tij historik, qoftë edhe në rrethana historike të mbrapshta.

Masakrimi i civilëve shqiptarë

Në sajë të këti botimi lexuesi do të informohet  për masakrimin e   popullsisë civile nga ushtria greke në qytetet dhe fshatrat e Shqipërisë jug-lindore në vitet 1913-1914 në Përmet, Leskovik, Kolonjë, Korçë, Tepelenë, Memaliaj, Skrapar, Berat, Gjirokastër, Sarandë, Delvinë etj., pa dallim fetar, myslimanë dhe të krishterë, të moshuar, burra dhe gra, të rinj, fëmijë e të mitur, është bërë në mënyrën më makabre që ka parë e dëgjuar historia botërore ndonjëherë. U kanë çarë barkun me kama dhe thika nënave shtatzëna dhe janë tallur para tyre me fëmijën e gjallë, të palindur.

Me sëpata u kanë prerë kokat fëmijëve e të rriturve, me thika e hanxharë u kanë çarë barkun për së gjalli duke u thëne se me zorrët e tyre do t’i varin, u kanë prerë për së gjalli gjymtyrët, i kanë djegur e i kanë hedhur në pus të gjallë duke vazhduar edhe me torturime psikike. Ushtarët grekë i lidhnin me zinxhirë e litar burrat dhe në sytë e tyre u çnderonin nënat, nuset dhe vajzat e mitura ku edhe vdisnin. Cekim më këtë rast dy masakrat më të mëdha nga grekët siç janë ajo në Panarit të Korçës ku nga data 2-10 korrik 1914 u masakruan 375 persona, si dhe ajo me 29 prill 1914 në  Hormovë ku u therën dhe u vranë 217 shqiptarë.

Në sajë të dhënave del se nga gjenocidi i  grekëve në këtë periudhë kohore llogaritet  se  janë  vrarë rreth 50.000 shqiptarë, si dhe  janë   dëbuar me mijëra  nga vendbanimet e tyre.  Po ashtu kriminelet grekë kanë  djegur   me mijëra shtëpi, në fshatra e qytete, si dhe iu është vjedhur e gjithë pasuria e tyre, grabitur  bagëtitë e shumta dhe prodhimet bujqësore, dëme dhe vjedhje që i kalojnë me qindra miliona dollarë.

Duhet shënuar masakra të grekëve 

Deri më tash nga autor të ndryshëm si studiues apo  intelektualë  kemi pasur rast të lexojmë ku këto masakra nga grekët i kanë shkruar  me tituj “Masakra e Panaritit”, “Masakra e Hormovës” etj, por ata duhet të shkruhen drejtë si  Masakra e grekëve në Panarit, ose Masakra e grekëve   në Hormovë, Masakrat e grekëve në Frashër, në Kolonjë etj. Një veprim i tillë është obligim moral e profesional se të pa informuarit, mund të jenë në lajthitje, sepse mund të mendojnë se ata krime janë realizuar brenda shqiptarëve. Andaj, edhe në vendet përkujtimore apo lapidarët e ndryshëm duhet të shënohen drejtë dhe pa paragjykime, që opinioni vendas apo i huaj të kuptojë të vërtetën se subjekt të krimeve ishin grekët. Në këtë aspekt duhet  te vlerësojmë librin e Kosta Papës Tomori   “Barbaritë Greke në Shqipëri“, që është i obligueshëm për të gjithë ata qe duan të dijnë të vërtetën e masakrave të grekëve kundër shqiptarëve në Shqipërinë Juglindore.

Mungon dosja e gjenocidit grek 

Pasi deri më tash  shteti shqiptar  përkatësisht institucionet shtetërore  nuk janë marrë  me dokumentimin e krimeve që grekët kanë kryer në këtë periudhë në Shqipëri, duke krijuar dosje të veçantë,   del   se në lidhje me këtë çështje  ata kanë qenë pasiv, dukuri e cila është në favor të politikës greke, sepse ata kanë  bërë çmos që të mos shkruhet e dokumentohet gjenocidi i tyre kundër popullsisë shqiptare në Shqipërinë Juglindore. Çdo hezitim në këtë aspekt nuk mund të arsyetohet, madje mund të interpretohet dhe të politizohet nga individë dhe subjekte të ndryshme, për çështje jo vetëm subjektive.

Vazhdon  heshtja qeveritare

Ndonëse kemi të bëjmë me 110-vjetorin e gjenocidit grek në Shqipërinë  Juglindore, nga ana e Qeverisë dhe institucioneve shtetërore, nuk është inicuar shënimi i këtij përvjetori apo organizimi i një konferencë shkencore, në nivel kombëtar. Heshtja nga institucionet shtetërore, dëshmon qartë se mungon serioziteti dhe guximi për të trajtuar tema e ngjarje tragjike për popullin shqiptar. Mos gadishmëria për tu marrë më çështje të tilla, dëshmon se strukturat qeveriare e institucionale si më parë në monizëm edhe tash  në pluralizëm nuk kanë qenë në nivelin e duhur. 

Qendrimi i tillë indiferent dëshmon se interesat personale e partiake,  janë në rend të parë, ndërsa ata kombëtare i janë lënë rastit e asgjë më shumë.

Në mënyrë identike në heshtje ka mbetur edhe çështja çame e cila kërkon zgjidhje sipas normave ndërkombëtare.

Nuk zbëhet kujtesa  historike

Por, nuk duhet harruar se masakrat greke në vitet 1913-1914, nuk  janë zbehur sepse  edhe sot populli shqiptar i tyre  zonave  i ruan brez pas brezi në kujtesën e tij, ndërsa Shteti shqiptar vazhdon të heshtë veprim që nuk mund të arsyetohet, sepse kujtesa historike është pjesë e identitetit kombëtar.  

Data dhe memoriali i munguar

Në sajë të përmbajtjës dhe lëndës së prezantuar e them  pa hezitim se ky libër  duhet të lexohet dhe të jetë pjesë e bibliotekës personale, për të gjithë ata qe duan të njohin të vërtetën e gjenocidit të grekëve në Shqipëri të Jugut.

Po ashtu gjenocidi grek në Shqipëri të Jugut në vitët 1913/14 duhet të jetë leksion i veçantë nga lënda e historisë  në shkollat fillore dhe të mesme në Shqipëri, dhe kudo ku ka shqiptarë.

Ndërsa në nderim të viktimave  shqiptare duhet të përcaktohet një datë përkujtimore si dhe të  ndërtohet memoriali kushtuar të masakruarve shqiptarë nga greket, duke qenë një vend për të vendosur lule në shenjë respekti  duke vepruar si kudo në botën demokratike. 

(Nëntor 2024)

Nga Harry Bajraktari/

Prof. Sami Repishti, një nga figurat më të shquara jo vetëm në historinë e komunitetit shqiptar por edhe të kombit shqiptar ka mbyllur sytë përgjithmonë në moshën 99-vjeçare. Ishte një personalitet i shquar, një intelektual, profesor kolegji, autor librash e shkrimesh, udhëheqës organizatash në komunitet, e njeri shumë i respektuar.

U rrit në një familje patriotike dhe veprimtaria e tij në shërbim të kombit ka zgjatur për më shumë se 70 vjet. Që kur ishte i ri u aktivizua kundër pushtuesve nazistë, por qendrimet e tij patriotike për Kosovën e futën në konflikt me komunistët të cilët e dënuan me 15 vjet burg. U lirua pas 10 vitesh dhe u arratis në Jugosllavi, ku përsëri e burgosën për veprimtarinë e tij politike kombëtare.

Në Shtetet e Bashkuara, u bë shpejt një nga udhëheqësit më të njohur, me dëshmitë e tij në Kongresin Amerikan, me korrespondencat me politikanë e gazetarë, me shkrimet dhe tekstet e protestës.

Luajti rol kyç në lobimin për Kosovën dhe shqiptarët në trojet e tyre etnike dhe ishte instrumental në themelimin e organizatave si NAAC, Liga etj.

Do të na mungojë shumë Prof. Sami Repishti. Por edhe do të vazhdojë të na frymëzojë me punën dhe veprën e tij të madhe. Për mua, për familjen time, për shumë nga veprimtarët e komunitetit ka qenë një privilegj dhe një nder i madh që kemi pasur rastin të punojnë me të për dekada me radhë.

Çfarë udhëtimi i jashtëzakonshëm ka qenë jeta e tij!

Por kujtimi më i vyer që do të më mbetet nga Prof Sami Repishti është udhëtimi që bëmë bashkë në prill 2000, në Kosovën e çliruar nga pushtuesi serb. Më kujtohen vizita emocionuese te Varrezat e Jasharëve si dhe mikpritje fenomenale që na bëri Presidenti Ibrahim Rugova në shtëpinë e tij. Ai e njihte mirë dhe e vlerësonte Prof. Repishtin.

Kur e nisi punën Prof. Sami Repishti Kosova nuk ishte në radarin e vëmendjes amerikane, por puna e tij dhe e patriotëve të tjerë dha rezultate, Kosova u bë e lirë dhe e pavarur.

Populli i Kosovës do ta kujtojë gjithmonë si një luftëtar të vendosur për pavarësinë e saj dhe do t’ia mbajë gjithmonë gjallë kujtimin.

Shqiptarët kudo në trojet e tyre do ta kujtojnë me respekt dhe mirënjohje sepse e kanë patur një avokat e veprimtar të vendosur për të drejtat e tyre.

Ishte i vendosur për fitoren e demokracisë në Shqipëri dhe me rënien e komunizmit iu dha mundësia të kthehej përsëri në atdhe.

Me rastin e 90-vjetorit, me një numër bashkëpunëtorësh e miq të tij organizuam një veprimtari të bukur për të vlerësuar punën dhe veprën e tij. Në vitin 2018, kur Federata PanShqiptare Vatra e nderoi me një çmim special, pata fatin të mbaj fjalimin prezantues. Ka marrë shumë çmime e nderime, por gëzimi më i madh që ka pasur ishte pavarësia e Kosovës dhe ardhja e demokracisë në Shqipëri.

I paharruar qoftë kujtimi i Prof Sami Repishtit!

Harry Bajraktari është themeluesi dhe ish-botues i gazetës “Illyria” (1991-1998). Ai është një veprimtar, biznesmen dhe filantropist shqiptaro-amerikan, i nderuar me shumë çmime mes tyre edhe Nderi i Kombit nga Presidenti i Shqipërisë, Medalja Presidenciale e Kosovës për Merita si dhe Dekorata e Thirrjes Presidenciale për Shërbim nga Shtëpia e Bardhë në SHBA.

Luljeta Xhediku/

E diela e fundit e nëntorit mblodhi së bashku, miq, dashamirës dhe anëtarë të shoqatës shqiptaro-amerikane “Skënderbej” Inc. për të festuar ditën më të shenjtë për shqiptarët 28 Nëntorin, ditën kur Ismail Qemali ngriti flamurin në Vlorë dhe shpalli Pavarësinë e Shqipërisë. Tashmë është kthyer traditë që kjo shoqatë të mblidhet së bashku për të festuar festën më të madhe të shqiptarëve që këtë vit përkon edhe me festën e Falënderimeve në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Programi u hap me këndimin me dorë në zemër të dy himneve atij amerikan edhe shqiptar. Më pas fjalën përshëndetëse e mbajti kryetari i shoqatës shqiptaro-amerikane “Skënderbej” Inc., z Imer Lacaj, i cili falënderoi të gjithë pjesëmarrësit dhe u uroi të gjithë shqiptarëve kudo që janë Gëzuar festën e Flamurit dhe qofshin ngahera të bashkuar ashtu si sot. Z. Lacaj, gjithashtu mbajti fjalën e rastit dhe na njohu me pikat kyçe të historisë deri në shpalljen e pavarësisë. Më pas në skenë performoi grupi artistik “Skënderbej” këngën “Për ty atdhe”, ku si solist interpretoi balerini i talentuar, z. Klevis Tafaj. “Përtej oqeanit” ishte titulli i performancës së dytë nga grupi “Skënderbej”, i cili u duartrokit nga të pranishmit, jo vetëm për performancën, por për vetë titullin që mban kjo këngë që vetëm emigrantët e ndiejnë vërtet çdo të thotë të jesh përtej oqeanit. Nderoi me pjesëmarrjen e tij, sekretari i Federatës Pan shqiptare “Vatra”, Dr. Pashko Camaj, i cili u shpreh: Në emër të Federatës Pan Shqiptare “Vatra” ju uroj këtë ditë të shenjtë që është Dita e Flamurit. Dy gjëra janë të rëndësishme për shoqatat siç është kjo e juaja dhe “Vatra”, misioni ynë për të mbajtur vlerat tona kombëtare dhe për t’ua lënë breznive që vijnë, duke afrimuar se kush jemi, historinë tonë, vlerat tona, që këta fëmijë që ne shohim sot ta dinë ku i kanë rrënjët e tyre që kur të rriten të jenë amerikanë të mirë, por edhe shqiptarë të mirë, duke i kultivuar dhe ruajtur këto vlera, duke i kaluar prej gjeneratave tona, në gjeneratat që vijnë”. Një përshëndetje dhe urim i përzemërt edhe nga ish-ushtari i UÇK-së, z. Blerim Gjocaj, i cili i uroi të gjithë Dardanisë gëzuar Festën e Pavarësisë. Programi vazhdoi me dy interpretime të tjera të grupit artistik “Skënderbej”, të cilat ishin këngët “Thuaja Rini”, dhe vallja “Moj Hatixhe Shamikuqe”. Bukuria e këtij grupi në këtë festë ishin ata fëmijë të vegjël nën 5 vjeç që jo vetëm i janë bashkuar grupit, por vallëzojnë plot pasion e dëshirë dhe duken por si ato fluturat e bukura që fluturojnë plot jetë e gjallëri. Kryetari Lacaj nderoi grupin artistik “Skënderbej” me drejtuese znj. Adelina Lacaj, znj. Gela Bulku, dhe balerinin Klevis Tafaj me një certifikatë mirënjohjeje me motivacionin: Për kontributin e çmuar në ruajtjen dhe promovimin e traditave dhe kulturës shqiptare, si dhe interpretimeve të tyre në aktivitetet e shoqatës shqiptaro-amerikane “Skënderbej” Inc dhe të diasporës në NY. Këngëtarja Elona Leka përshëndeti me disa këngë të krahinave të ndryshme shqiptare. Nxënësja Erla Lamce ftoi në skenë për të përshëndetur z. Agim Kotaj, kryetar i shoqatës “Xhamadani” si përfaqësues i rinisë së Diasporës. Nxënësi Kelvin Rustani recitoi poezinë “Anës Lumenjve” të poetit të madh rilindas, Fan Noli. Fjalën mbyllëse e mbajti përsëri kryetari shoqatës shqiptaro-amerikane, “Skënderbej” Inc. z. Imer Lacaj, i cili falënderoi të gjithë pjesëmarrësit dhe uroi të gjithë shqiptarët: Gëzuar festat e Nëntorit dhe kështu festofshim gjithmonë!

Dr. ALBERT KURTI

Harta e shpërndarjes së fiseve kryesore ilire

Luftëtarët ilirë

Termi Iliri përfshin territoret në perëndim dhe në qendër të gadishullit të Ballkanit (në Europën Juglindore) të banuar për më shumë se 7,000 vitesh nga ilirët e paraardhësit e tyre. Gjithashtu ilirët ishin të pranishëm edhe në një pjesë të gadishullit Apenin.  

Ilirët si kufi verior kishin lumenjtë Sava e Drava në veri (në veri të Sllovenisë dhe në verilindje të Kroacisë), duke shkuar drejt jugut, si kufi lindor shërbente rrjedhja e poshtme e lumit Drina (në lindje të Bosnjes dhe Hercegovinës). 

Më pas kufiri kalonte (me drejtim perëndim – lindje) në lumin Morava në sektorin e mesëm dhe më pas vazhdonte në drejtim veri – jug me malet Homolje, Star Planina e Besna Kobila (në lindje të sektorit të Sipërme dhe të Mesëm të luginës Moravës Jugore) në Serbi. 

Kufiri vijonte me sektorin e Mesëm të lumit Vardar (ky sektor e ndan pothuajse në dy pjesë Republikën e Maqedonisë së Veriut: në lindje dhe perëndim). 

Më në jug si kufi shërbente vargu malor i Varnousit (Barnousit). Kufiri vazhdonte me relievin malor, që vazhdonte diagonalisht drejt jugperëndimit deri në gjirin e Ambrakisë (Artës) në Greqi. 

Në perëndim, territoret ilire lageshin nga detet Adriatik dhe Jon, madje në fillim të mijëvjeçarit të parë Para Lindjes së Krishtit disa fise ilire u vendosën, aty ku sot ndodhet Italia: në anën tjetër të këtyre dy deteve.

Nëse do të vështrojmë hartën politike në ditët e sotme, atëherë konstatohet që ilirët shtriheshin në këto shtete: Slloveni, Kroaci, Bosnje dhe Hercegovina, Serbi, Mali i Zi, Kosovë, Shqipëri, Maqedoni e Veriut, Greqi dhe Itali. 

Shtrirja e fiseve kryesore ilire sipas hartës së sotme politike 

Nr.	Shteti	Fiset kryesore ilire
1	Sllovenia	Japodët dhe Liburnët
2	Kroacia	Liburnët, Desidiatët, Dalmatët, Autariatët, Ardianët, etj.
3	Bosnia dhe       Herzegovina	Autariatët, Dalmatët, Desidiatët, Dorsejtë,              Pleratët, Ardianët, etj.
4	Serbia	Autariatët, Desidiatët, Pleratët, Dokleatët,               Dardanët, etj.
5	Mali i Zi	Ardianët, Pleratët, Dokleatët, Labeatët, etj.
6	Kosova	Dardanët
7	Maqedonia e Veriut	Dardanët, Pajonët, Penestët, Pellagonët, Lyhnidët, Lynkestët, Enkelejtët, etj.
8	Shqipëria	Ardianët, Dokleatët, Labeatët, Pirustët, Arbët, Albanët, Taulantët, Parthinët,                Enkelejtët, Dasaretët, Bylinët, Amantët, Atintanët, Eordejtë, Mollosët,                 Kaonët, etj.
9	Greqia	Thesprotët, Mollosët, Kaonët, Dasaretët, Eordejtë, Lynkestët, etj.
10	Italia	Japodët, Mesapët, Peusetët, Japigët, Daunët, etj.

Fiset ilire kufizoheshin:

▪ Nga fiset Kelte në veri;

▪ Në verilindje nga fiset Dake;

▪ Në lindje nga fiset Thrake;

▪ Në juglindje nga fiset Maqedonase;

▪ Nga fiset Greke (qytet – shtete e Antikitetit) në jug;

▪ Në perëndim nga detet Adriatik e Jon;

▪ Nga fiset Italike në gadishullin Apenin; 

Ilirët shtriheshin ndërmjet këtyre koordinatave gjeografike: 

◦ Gjerësi Gjeografike Veriore: në veri 46° 28’ (në veri të kryeqytetit të Sllovenisë, Lubjanë) dhe në jug 38° 39’ (në gjirin e Artës, Greqi);  

◦ Gjatësi Gjeografike Lindore: në lindje 22° 09’ (në lindje të qytetit të Nishit në Serbi) dhe në perëndim 13° 50’ në Kroaci (në gadishullin e Istrës). 

Sipas shkrimeve historike, ilirët shtriheshin edhe përtej këtyre koordinatave gjeografike. Në Azinë e vogël u shpërngulën grupe popullsish Dardane, Pajone, të cilët përmenden në eposin homerik si pjesëmarrës, përkrah trojanëve në luftën e tyre kundër grekëve, etj.   

Fjala në anglisht nga Eda Zhiti.

MOTHER TERESA CANONIZATION DAY.

We were in the Vatican, in the most beautiful square of the Catholic world, in Saint Peter’s, when Mother Teresa was to be canonized. I cannot say how blessed we were to be there, and in full disclosure, we were very much front and back, working on behalf of Albania there, as   my husband worked as the head of the Albanian Embassy in the Holy See at that time.

There was so much light and emotion that Sunday, September 4, 2016. More than 120,000 pilgrims, coming from all continents, waving the flags of the Vatican, but also of Albania, Kosova, India, Europe and America

The crowd stretched all the way to the Tiber River bridges and no one could see where the end was. It looked like a sea of people.

During the Canonization mass for Blessed Mother Teresa, Cardinal Amato – the Prefect of the Congregation for the causes of saints presented a biography of the Church newest Saint in the presence of Pope Francis. He said:

“This humble nun, to whom countless number of people turn, affectionately calling her “Mother Teresa”, is the Blessed Soul we are presenting to your Holiness today so…, the whole world may contemplate her, ask her intercession, and imitate her in charitable works. Throughout her life, following the example of Christ the Good Samaritan, she was always close to anyone she encountered who was in need, sharing in the suffering of those who live on the extreme outskirts of society and witnessing to God’s boundless love for His people. (Vatican Radio-Catholic news). 

Blessed Mother Teresa of Calcutta was born Agnes Gonxhe Bojaxhiu in Skopje, to a family of Albanian origin. As an adolescent she became ever more active in her parish while her vocation to give herself totally to the Lord grew. Leaving her family, she was received as a Postulant in the convent of the Blessed Virgin Mary of the Sisters of Loreto, near Dublin.

Sent to Darjeeling, in India, at the end of her novitiate, she made her final profession and took the name of Teresa. She served as a teacher and spent 17 years at Saint Mary’s Bengali Medium School, near Calcutta.

While travelling by train from Calcutta to Darjeeling, she received what she defined as “the call within the call”: an intuition to begin a religious institute that would “satisfy the infinite thirst of Jesus on the Cross for love and for souls by working for the salvation and the sanctification of the poorest of the poor”.

She opened houses of mercy first in India where not only the poverty was extreme, but so was also the thirst for God, to continue in Latin America, in Europe.

Then it was the turn of the Middle East: At Amari, at Gaza, then to Yemen where there had been no Catholics for many centuries. The government accepted Mother Teresa’s conditions and she said: “After six centuries Christ has returned among these people”. In Asia, In North America, In central America and Africa.

Mother Teresa said about herself and about the Missionaries of Charity: “I know that we are merely a drop in the ocean of human misery and suffering, but if it were not for this drop, human misery and suffering would be even greater…”

  Mother Teresa always sought to involve many people doing something good for God.

She founded various branches of her Congregation:

• The Missionaries of Charity Sisters;
• The Missionaries of Charity Brothers
• The International Association Co-workers of Mother Teresa, approved and blessed in 1969 by Pope Paul VI.
• The Missionaries of Charity Sisters – contemplative branch
• The Missionaries of Charity Brothers – contemplative branch
• The Missionaries of Charity Fathers…

Mother Teresa was canonized nine years after her death

According to the Vatican law, the first miracle attributed to a candidate for sainthood means beatification can be conferred. Recognition of her first miracle resulted in Mother Teresa’s beatification in 2003. Monika Besra’s healing, from an incurable stomach tumor happened after a sister placed a medal that had been touched to Mother Teresa’s body on Monica’s stomach.

        We attended as pilgrims the Beatification mass too. We also had with us the prayers of Mother Teresa, which my husband published for the first time in Albania. And a portrait of Mother Teresa, which our son had drawn when he was three and a half years old, with several crosses in a background of different colors, which the Vatican newspaper “Osservatore Romano” would publish, commenting that “those crosses represent the human races united by Mother Teresa, and the drawing of this child is stronger than the treaties of statesmen”.

Let’s continue with her canonization. A second miracle followed so canonization and entry into sainthood took place.

Mother Teresa’s second miracle was curing a man who had brain abscesses

In 2008, Brazilian Marcilio Haddad Andrino was close to death. An infection had left his brain with abscesses and accumulating fluids, and his worsening condition made him fall into a coma. His wife, Fernanda, prayed to Mother Teresa for help, she put Mother Teresa relic on Marcilio’s head, where he had the abscesses. 

While Andrino was taken into surgery room, he woke up and stated, “What I am doing here?” His wife’s prayers were answered as Andrino made a fast and complete recovery. 

As before, the Congregation for the Causes of Saints and a medical committee examined the case. No medical explanation was discovered for how Andrino had been cured. In 2015, his recovery was deemed to be Mother Teresa’s second miracle.  

This is what the Holy Father said that day:

“Mother Teresa, in all aspects of her life, was a generous dispenser of divine mercy, making herself available for everyone through her welcome and defense of human life, those unborn and those abandoned and discarded. She was committed to defending life, ceaselessly proclaiming that “the unborn are the weakest, the smallest, the most vulnerable”. She bowed down before those who were spent, left to die on the side of the road, seeing in them their God-given dignity; she made her voice heard before the powers of this world, so that they might recognize their guilt for the crime – the crimes! – of poverty they created. For Mother Teresa, mercy was the “salt” which gave flavor to her work, it was the “light” which shone in the darkness of the many who no longer had tears to shed for their poverty and suffering. Her mission to the urban and existential peripheries remains for us today an eloquent witness to God’s closeness to the poorest of the poor. Today, I pass on this emblematic figure of womanhood and of consecrated life to the whole world of volunteers: may she be your model of holiness!”

I wanted to collect the emotions and sentiments of everyone who was there, but that would have been impossible. Then I thought: What about the women? There were thousands of them too. That was also impossible. I suddenly had the idea to make an anthology with the impressions of the women of the Diplomatic Corps only, of the women ambassadors and the wives of male ambassadors. I thought taking even a sentence from each one would be a great testimony about that great day.

I felt it was my duty as a Catholic, also as a compatriot of Mother Teresa. And I started writing to all of them. And they were kind enough to answer me.

Thus, a book was created. 

The women who brought their impressions and reflections about Mother Teresa included the wife of the Ambassador of Italy to the Holy See and the wives of other ambassadors from Japan, Austria, Poland, France, Slovenia, etc… the 

Ambassador of the United Kingdom, Bosnia, the European Union, from African countries.

I also included thoughts and reflections of two Albanian nuns, Elena and Majlinda, as they are truly spiritual ambassadors of Saint Mother Teresa.

  The women authors brought a variety of memories, prayers in the presence of and with Saint Mother Teresa, their meetings with her; one of them even shared about a not so pleasant moment , when she had been arrested, in  a former socialist country; another recalled what the Cardinal of her country had told her when he had come with Mother Teresa to Albania, even sharing how they had met the widow of dictator Hoxha, and how Mother Teresa had asked her for a house for her sisters of charity. 

“The one who pays the most will get it,” the widow of the dictator had said, implying that this was the nature of your system, in a capitalist world.

And Mother Teresa replied: “Don’t you understand that I want to give you the chance to show kindness?”

  Albania has paid the highest price of all. But blessed be the land that also gave the world Mother Teresa, who not only is an example of how to not let go the chance to show kindness, but it brings goodness and spreads it.

                                                        ***

On the day of her canonization “The voice of Pope Francis seemed to spread with the white wings of doves and stopped in the nest of every heart”, – that was a sentiment I entered in my book:

My book was published in Italian by “Libreria Editrice Vaticana” under the title “Day of Saint Mother Teresa” and I shared few things from the book here.

Mother Teresa is the most famous woman on the planet thanks to the divine love she still spreads, but how does she unite the world? With her prayers. With the mission she fulfilled.

Faith in action – would become Mother Teresa’s mission and she would later be called the greatest investor of smiles.

I also like to call this day “A holy day of Mother Teresa” All days, in fact, are like this: they carry the light of her soul, that spirit. 

I close by praying every day with love:

May Saint Mother Teresa be our model of holiness.

Thank you!