REVOLTA- SPAÇ  E FERR/

Nga Agim Xh. Dëshnica/Boston-DIELLI/

O ti, o Orë e malit,/

pse rri e kqyr më kot,/

rrudh ballin e menduar,/

e faqeve të  rigojnë lot?/

Migjen, Migjen,/

poet i ndijshëm ndaj mjerimit,/

me apoteozat e ngadhnjimit,

në meditimin tënd,

a t’ka ra ndër mend

dhunim e poshtërim,

që ç’mend si ky mjerim!

Ku, jeta hiqet zvarrë,

pa shenjë e pa mbresë.

Sizifi i dërrmuar,

do shuhej nën ngarkesë,

ku veç një qen të ndjek  si qengj,

e zogu në frengji këndon si shenjtë,

e uji vjen e qan, e sy e buzë të lan!

Sfilitur, skllevër, por bijë të mirë,

kur s’dinë u ngrys apo ka gdhirë!

 Tmerr  e ferr-minierë!

 Mundim pafund-vagon-Karont,

me afsh vullkani në çdo front,

me kohë mortore e normë mizore,

tunel e guvë, gas dhe helm

qysqi e plagë, kazmë e lopatë,

vare e rëndë, vdekje, mandatë,

pluhur e baltë në ditë pa dritë,

fener i zbehtë në natë pa hënë

e qielli i pakët  n’atë gropë pa  diell

e brenda burgut, qeli, litar!

Cerber i prapë, pa vesh, pa shpirt! 

Me dhëmbët plumb, që shemb,

 e kthetrat si kamxhik! 

O Spaç, o Spaç!

Mos griset re e ngrysur,

sipër, majë më majë, 

e copë e pakët qielli 

dëbon trishtim e vaj?

 Me flladin e mendimin,

 ulet  përtej   në Spaç,

mbi kulla karakollësh

 rojtarë me armë huton, 

gropat radhë mbulon,

në përrua -rrjedhë gjaku, 

ku treten jetë martirësh, 

me ritin e munguar 

e fjalën e ndaluar

 troket në dyer rëndë. 

Të lodhur ngre nga gjumi i thellë,

 me thirrje e pak fjalë. 

Të ndrydhur, të vdekur e të gjallë!…

E gjaku vlon në tru , zemër e dej.

Ringjallja merr vendim,

Dëgjohen zëra -gjëmim:

Më këmbë! Lirinë! 

Më këmbë! Flamurin!

 Mjaft më, gazetë e supë e zezë,

përbindësh apelesh çdo mëngjes,

 pa diell, pa qiell, pa livadh e hijeshi 

e shtigje qark për miqësi!

Na digjet shpirti për lule e degë,

 na digjet buza për fjalë e këngë!

T’i vemi nënës sonë të gjorë,

na qan për ditë,  na pret çdo orë! 

Të pijmë një gotë tok me babanë, 

gëzim me motrën e me vëllanë!

Na presin punët, shkolla e shokë, 

të kuvendojmë kokë për kokë! 

Të dalim rrugësh, në bulevard,

 kur moti ngroh a mali zbardh! 

Të shkojmë të lahemi në lumë,

nën hije manash të bëjmë zhurmë!

O ti, o Orë e malit!,Kqyr  gjak e gropë, 

 teksa  ballin ul, faqeve  rrjedhin lot.

Skënderin, Palin, Dervishin, Hajriun,

s’i preu plumbi, as vdiqën, as humbën.

 Jetojnë, thërrasin: Kujdes! Kujdes!