Nga Aleko Likaj/

Notre Dami /

Ç’më kujton Esmeraldën e gungaçin e mjerë,

Kjo kishë që lartohet këtu në Sant Mishel.

Më, lypsat ka kohë që nuk i sheh kjo derë,

dhe famulltarin, Frolon, të veshur me mantel

Tek ky shesh i thjesht përpara pa njerëz,

s’ ka gjurmë beteje për ciganen e bukur.

Sipër në këmbanoren e madhe yjet e verës,

ndrijnë si xhevahir nën qiellin e purpurt

Veç fjala “fatalitet” gdhendur atje lart n’ mur,

mbledh çdo ditë nga bota me dhjetra vizitor

Dhe të duket se nga kujtesa, jo më, jo kurrë,

nuk do të shlyhet romani i Viktor Hygos

Por katedralia e vjetër këtu e madhërishme

qëndron si monument mbi të bukurin  Paris

Nën “çmenduri”, shkrepje blicesh, e vezullime,

kapitoli, duket se këtë natë qiellin lart qendis

Ç’më kujton Esmeraldën e gungaçin e mjerë

Kjo kishë që lartohet këtu në Sant Mishel.

Më lypsat ka kohe që nuk i sheh kjo derë

dhe famulltarin Frolo, të veshur me mantel

  Paris ; Qershor, 2003

Autori jeton prej shume vitesh ne France midis Parisit dhe Bordosë

***

Nji vogëlushe ka dek mbram

Nga Kris Ditmiri

Nji vogëlushe ka dek mbram’.

Vogëlushe, s’pakun sepse

ka majt mbi supat shumë vite t’saj

ma bukur sa çdokush menon.

Dranofille, shumë ma e dashtun se e admirume.

E përunjun, shumë e admirume ndonse e harrume.

Teksa flakët ishin tuj u çue nalt n’qiell

dhe njerezit po shikjonin

si nji vogëlushe ka dhan shpirt.

Plot habi janë çudit,

a nuk ishte ajo vajzë, e cila jetonte

tanë kohën bashkë me na?

Nji vogëlushe nuk ishte këtu këtij mjesi,

porse t’dillës që vjen, ajo

ka m’u çue prapë, dhe me njek Zotin e vet.

Ai e din udhën për me dalë prej territ.

© 2019 Kris Ditmiri