Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Për hir të vërtetës

by

Të nderuara Vatrane,  /

Të nderuar Vatranë!/

Do mundohem të jem sa më i thjeshtë në këtë ekspoze, për të sqaruar disa gënjeshtra që kërkojnë të institucianilizohen si të vërteta absolute,  por  në fakt,  s’ janë asgjë tjetër vetëm trillime paranoide dështakësh. Pas kësaj paranoje qëndron  “Udhëheqësi Suprem”  Gjon Buçaj, i cili po mundohet të përdorë keq disa vatranë të mirë.

Si u bë  Dritan Mishto  Kryetar i Vatrës?

Një ditë duke biseduar me Dr. Gjonin, ai  më tha se duhej të largohej nga Kryetari i Vatrës (arsyeja se donte te ishte pranë fëmijëve të vet) dhe se duhej të gjenim një zëvendës tjetër. Unë i përmenda Agim Rexhën dhe Asllan Bushatin, meqë të dy ishin nënkryetarët dhe bashkëpunëtorët e tij . Ai u përgjigj prerë si për Asllanin dhe Agimin: “Nuk bëjnë! Asllani ka qenë komunist dhe Agimin nuk e don askush!” Në shpirt nuk u pajtova me të… për arsyen e thjeshtë se, burri kur flet për bashkëpunëtorët e ngushtë ashtu…, çfarë mendon për ata që i ka më larg! Megjithatë, nga respekti i moshës nuk e kundërshtova, por e pyeta se për cilin mendonte ai. Gjoni ishte i paqartë në vetvete, duke menduar se asnjë në NY nuk ishte i aftë për atë detyrë. Përmenda disa emra të nderuar si,   Elez Biberaj, Harry Bajraktari etj. Ai përsëri solli ca shembuj negativë dhe për ta. Atëherë i propozova, Dritan Mishton. Ai m’u përgjigj tekstualisht kështu: “Ku ta gjejmë, po a e pranon Dritani?” E njëjta pyetje që u bë dhe në takimin e Floridës: “More është nder ta kemi Dritanin anëtar të Kryesisë , por a pranon ai ?” Pra, Dritani shihej nga Gjoni si një personalitet që e mbushte karrigen e Kryetarit (duke qenë i ri, vital, me karrierë dhe kontakte diplomatike) madje si i vetmi që mund ta zëvendësonte atë.

Unë i kërkova të bisedonte ai me Dritanin, meqë ishte autoriteti që do i lëshonte vendin. Pas bisedës me Gjonin, mora në telefon Dritanin për t’i treguar çfarë mendonim për të. Ai me delikatesën e një diplomati m’u përgjigj: “Unë do e ndihmoj Vatrën deri sa të kem fuqi, por plani juaj nuk është në axhendën time, kështu, do të ishte më me vend që të zgjidhni një tjetër, që ka më kontribute në Vatër!” Bisedën ia tregova Gjonit, dhe ai më tha se do fliste vetë me Dritanin. Ata drekuan sëbashku dhe biseduan me njëri-tjetrin dhe siç duket argumentet e Gjonit e kishin bindur dhe ndoshta vënë edhe para një përgjegjësie morale Dritanin që të pranonte  të bëhej Kryetar i Vatrës.

            Ne pregatitëm terrenin për Dritanin, kur, papritmas pak kohë para Kuvendit na doli dhe kandidatura e Mithat Gashit, një burrë i  qëndrueshëm, që jetonte midis dy botëve. Këtë përshypje ma konsolidoi në Kuvendin që u bë NY , ku ai si kryesues i punimeve u dha të gjithëve nga një laps e letër, duke i testuar burrat si të ishin në fillore. Unë dhe Dalip Greca nuk e morëm letrën, kur të gjithë e kishin marrë seriozisht “shakanë” e tij… Ai e vërejti këtë… dhe m’u afrua me buzë në gaz: “Alfons, ti nuk po shkruan asgjë?!” Unë iu përgjigja se  kisha vite që kisha harruar Shkollën Fillore. Ai buzëqeshi me çiltërsi.

Marrëdhëniet midis meje dhe Mithatit ishin shumë të mira, biles, pas Gjonit, me të kam komunikuar më tepër se me askënd tjetër me postë elektronike . Prandaj, mendova që sa ishim ende në kohë, të bënim një zgjidhje për të  mos lënduar asnjërën prej Kandidaturave. Ia parashtrova mendimin tim  Gjonit  dhe iu luta që të qëndronte Kryetar dhe për një vit, duke vendosur të dy kandidaturat në detyrat e zv/Kryetarëve, me qëllim që gjatë vitit… t’i shihnim secilit aftësitë, përkushtimin, vizionin dhe projektin për zhvillimin e Vatrës, që më pas të ishim të qartë në zgjedhjen e kandidaturës së duhur. Siç dukej Gjoni ishte me vrap. Më shpjegoi se ai nuk mund të qëndronte më në NY dhe se do shkonte tek fëmijët, dhe më kundërshtoi sërish: “Jo kush të fitojë le të bëhet Kryetar!”. Unë me durim i shpjegova se shumica e vatranëve kishin vendosur tashmë të mbështesnin kandidaturën e Mishtos, dhe kështu, padashur do digjnim kandidaturën tjetër (për të cilin ruaja respekt) çka do krijonte qejfmbetje… mbase dhe çarje. Dr. Gjoni nuk bëri asnjë hap prapa. Ai kalimthi përmendi babain e Dritanit, duke thënë: “Njerëzit do na sulmojnë për kandidaturën e tij, pasi ai ka pasur babën Prokuror, por ne nuk jemi duke vendosur babën e Dritanit, por një djalë të mrekullueshëm që e njohim prej vitesh dhe që e kemi dhe anëtar Kryesie.”  Komentet janë të tepërta!!!

Gabimet e Kuvendit:

1-Kryetari i Kuvendit u zgjodh në mënyrë arbitrare, pa votuar kandidaturën e dytë  që u propozua nga Kuvendi.

2-Kryetari i Kuvendit ishte në konflikt interesi të hapur, duke pasur parasysh se Kandidatura e Gashit ishte propozuar nga vetë Kryetari i Kuvendit.

3-Delegatëve që mendohej të ishin simpatizantë të Gashit, iu dha e drejta e fjalës nga tre e katër herë, kurse  atyre që mendohej se ishin kundra dhe që kishin nga dy e tre  mandate , iu pre fjala pa e nisur mirë.

4- “Pas debatit për vitet e antarësimit të Mishtos… Gjon Buçaj, u ngrit në Kuvend, duke propozuar kandidaturën e Dritanit për t’a votuar për aprovim ose jo, si kandidaturë për Kryetar të ardhshëm. Kuvendi votoi mbi 90%, pro!”

5-Pas pushimit, Kryetari i Kuvendit, Armin Zoto, i vazhdoi punimet mbrapsht, duke rrëzuar propozimin e Kryetarit Buçaj dhe vendimin e Kuvendit (që ka fuqi absolute vendimarrëse) që aprovoi me vota dërmuese kandidimin e Mishtos.  Këtu drejtimi i Kuvendit rrëshqiti. Akti i papërgjegjshëm i drejtuesit të Kuvendit, i cili injoroi tempullin e fjalës së lirë dhe vendimarrjen legjitime të Kuvendit, çoi në debate të ashpra, deri në propozimin e largimit të Armin Zotos si drejtues Kuvendi.

Post mortum

Pas Kuvendit, tek po hynim për “Darkën e Fundit”, Gjoni në prani të shoqes dhe të bijës më tha: “Jam me propozimin që më ke bërë para Kuvendit, do të bëhem unë Kryetar përsëri!”

Unë ia ktheva, “Po, more të marrsha të keqen! Dritani do të ishte shumë i lumtur për një zgjidhje të tillë ,për arsye se ne ia kemi dhënë si me zor, por tani na duhet që të gjejmë formulën që të mos bëhemi qesharakë.” Gjoni më tha se nuk ishte serioz në kërkesën e tij. Por kur hymë në sallë , kuptova se ai ishte penduar rëndë në “përllogaritjet” e tija . E keqja e njeriut dritëshkurtër është se nuk e kupton kurrë gabimin , por e thellon atë deri në krisje.

Pas asaj që ndodhi nuk kisha çfarë t’i bëja më mikut tim, Gjon Buçaj, i cili në mëngjes, fliste ndryshe, në drekë ndryshe dhe në darkë pendohej për çfarë kish folur në mëngjez dhe në drekë. Ai atë ditë, paralajmëroi hijen e zezë që do e ngrinte vetë kundër Vatrës. Të gjithë ata që kanë qenë prezent në atë sallë e kanë parë puthjen e fundit të Judas Iscariot.

Dhuna denigruese

Përgatitja për të marrë me dhunë Vatrën dhe rrëzuar Kryetarin, i cili  u zgjodh me mbi 70% të votave, ka qenë eksperienca më e neveritshme që jam ballafaquar në tridhjetë vjet demokraci: Emaile, pako ngjyrë turmerik, character assassination, defamation ! O Zot si mund të flenë gjumë këta njerëz që merren me gruan e mikut (bash një zonjë, që familja e saj vuajti nga kolera e kuqe)… në një vend konglomerat, ku demokracia është në shkallën më të lartë? Çfarë janë këta njerëz që shfaqen si pragmatistë, por që në të vërtetë veprojnë si komunistë 100 karatësh?!

Përpjekja për të goditur Kryetarin e Vatrës Dritan Mishto, ka qenë akti më i shëmtuar në historinë e Vatrës, dhe për këtë vë me faj Gjon Buçaj. Aty, Armin Zoto, kërcënoi dhe Frederik Ndocin, Gëzim Nika etj. Zoto u ngrit pa pyetur askënd me dhjetëra herë, duke lujtur perfekt rolin për të cilin i kish besuar  Grand Vulture.

Pas mbledhjes së Këshillit, në zyrën e Dalipit, ai më pyeti përse e mbroja unë Dritan Mishton. I shpjegova se kush ishte Dritani dhe Agata, ashtu siç u shpjegova shkurt  pak kohë më parë në një prononcim për Buçaj dhe anëtarët e Vatrës. Armini më tha: “ A keni dëshirë që unë të jap dorëheqjen!” Unë i shpjegova se jemi vëllezër e motra,  dhe se asnjë nuk është i tepërt në Vatër. Tani duke lexuar prononcimet e tija  më duket se nuk është ai person që biseduam , por influenca  e vaksinës  Buçaj.

            Tre apo katër persona flasin për përçarjen e Vatrës. Kjo është një deshirë e madhe e njerëzve  të vegjël . Po kush janë në të vërtetë ata përçarës ? Gjoni me disa persona në minorancë  po  përpiqen për një gjë të tillë, por pa rezultat! Ata mendojnë se Vatra është pronë e tyre … dhe jo Institucion Kombëtar i trashëguar në breza që, do vazhdojë, përparojë e kalojë kushedi edhe sa Gjonë e gjoniada.

Vatra duhet parë si Institucion gjithëpërfshirës, emancipues e demokratik, si shembull edukimi e tempull patriotizmi në dekada e shekuj, dhe jo si hipotekim familjar. Pretendime fëmijësh të rritur që nuk e kuptojnë misionin e shenjtë të Vatrës,  duhen mëshiruar. Për ta ilustruar këtë, le të marrim një shembull:

           Sikur unë, Kolec Ndoja dhe tjerë themelues të PD,  t’u thonim anëtarëve të rinj të PD-së: “Largohuni ju tani… se ne e krijuam PD!”,  ata do na shikonin me çudi, dhe do të mendonin se nuk jemi në rregull nga mendët e kresë. Sigurisht, për të mos na ofenduar, ata do të na mëshironin në heshtje. Arma më efikase e njeriut të zgjuar kundër çmendurisë… është pikërisht arma e heshtjes që përdori Dritan Mishto, ndaj denigruesve të pabesë, të cilët e ulën në sofrën e Vatrës për t’i ngulur thikën prapa shpine. Mendoj se, pabesia është definicioni i shëmtisë, sepse reflektimi i pabesisë zbulon lakuriqësinë e shpirtit të zi, atë shpirt që është midis territ dhe vdekjes.

Komisioni i vetëpërjashtimit

Të gjithë ata që e kanë lexuar Kanunoren e Vatrës e dinë  pa hyrë në thelb, që ky Komision i 5 Tetorit, është ilegjitim dhe vetëpërjashtues, i cili nuk ka nevojë për votë kundërshtare. Komenti është humbje kohe! Zoti Greca e ka shpjeguar në mënyrë perfekte dhe nuk dua ta përsëris atë. Nuk vlen vjetërsia  e antarësisë së  asnjërit për të justifikuar një  budallallëk të tillë! Komisioni paralel, sipas ligjeve të Vatrës në fuqi (apo dhe ligjeve juridike ndërkombëtare dënohet me ligj),  nuk mund të përdorë  vulën dhe emrin e Vatrës, për arsye se është ilegjitim! Ata mund të krijojnë një shoqëri tjetër, por jo të përdorin logon e Vatrës. Kryesia e Vatrës duhet të hapë një proces ligjor kundër fallsifikatorëve të vetëpërjashtuar. Ky Komision flet për shkelje të Kanunores kur vetë e ka përdhosur Kanunoren prej kohësh në mënyrë sistematike.

Shpërdorimet e fondeve  në Vatër

Para se Gjoni të largohej nga Vatra, e ka pranuar vetë shpërdorimin e parave në arkën e Vatrës. dhe për turpin e drejtuesve të “Fondacionit Vatra”, Kryetarit Buçaj,   dhe stafit të asaj kohe, ky akt u mbulua në errësirë të plotë, duke ia fshehur të vërtetën vatranëve.

Kush fshihet pas këtij shpërdorimi të shumave të konsiderueshme, dhe pse pikërisht bëhet zhurmë nga personat që dyshohen se kanë gisht në këtë abuzim? A mos vallë lufta kundër Mishtos filloi pikërisht këtu, kur ai u zotua se do i nxirrte fundin këtij shpërdorimi të turpshëm? Ka zëra që “Fondacioni Vatra” i drejtuar nga Kaliqi, ka sponsorizuar Kryetarin e Vatrës në udhëtimet e tija Shqipëri , Dardani , Shkup dhe Europë… I mbetet Kuvendit  të Janarit të  hapë Kutinë e Pandorës.

Kuvendi i Vatrës në Michigan

Sa i përket Kuvendit që bëhet në Michigan, ka qenë praktikë tradicionale e Vatrës. Ideja e përçarjes është sa qesharake dhe turpshme, sepse në Kuvendin që drejtoi Gashi në NY, u vendos që Kuvendi i ardhshëm i Vatrës të zhvillonte punimet në Michigan. Por si gjithnjë, Gjoni e shkeli pa i bërë syri tërr, duke e zhvendosur Kuvendin në Florida. Dega e Michiganit e respektoi “vendimin” dhe atë shkelje të radhës e konsideroi si një lapsus moshor. Por pati dhe një arsye tjetër përse dega e Michiganit e quajti si të pavend që të reagonte kundër kësaj shkeljeje. Vatranët e Floridës, ishin vëllezërit e motrat  e vatranëve të Michiganit  dhe mbarë Amerikës.

            Tani, nëse dikush mendon se NY është Vatra… dhe Degët, janë vasale vetëm sa për të paguar kuotat, është gabimi  më i rrezikshëm që ndihmon  të keqen e nisur nga të vetëpërjashtuarit e K 5… apo Pavioni  5 …!

Për sa i përket “rrugaçërisë” dhe epiteteve të sëmura që përdor Armin Zoto, apo ndokush tjetër, ato nuk janë për Vatrën dhe vatranët, por për mistrecët me injeksione diabolike si Zoto, i cili i ka kthyer gjërat tashmë personale dhe për këtë ai, ka për ta pasur në kohë përgjigjen e merituar personale!

Për  tu pasur në konsideratë

Askush nuk mund të thotë se Gjon Buçaj, nuk është patriot, përkundrazi ! Eshtë një superpatriot! Por, superpatriotizmi (jo si ai i Erik Larsen), e asfikson shoqërinë… gjunjëzon e varfëron kombe(jo më shoqata), krijon impakte , që duhen vite për tu ringritur dhe shëruar. Shembuj ka plot në dy gjysmat e kupave të globit, si ai i Bonopartit, Hitlerit etj . Ndërsa patrotizmi real , frymëzon shoqërinë , mirëkuptimin, rimëkëmb shtete , ruan identitetin dhe zhvillon pasurinë shpirtërore si çelës i përjetësisë së ekzistencës së kombeve të qytetëruara. Kështu, dhe boshti i Vatrës , për të ruajtur vlerat universale dhe sensin kombëtar duhet të mbështetet tek patriotizmi real dhe kurr në  ëndrrat e super-ave , që herët a vonë shkasin në prehrin  e kundërvlerave dhe diktatit.

                  Mendoj se inteligjenca në Vatër, apo gjetkë , nuk do që  të dëgjojë më çangën arkaike  të ish-ve destruktiv. Sot , Vatra ka figura të tilla  që mund ta udhëheqë lundrimin e anijes saj në shekullit e Ri , sipas kërkesave dhe standarteve kohore dhe klasike, besa-besë dhe jo besa-vesë!

Zoti e ruajtë Vatrën… nga marrëzia e madhështisë dhe superpatriotizmi !

Kur shpirti vritet

by

Nga Alfons Grishaj/ Kur  shpirti vritet, nuk ka më ndërgjegje, dhe kur ajo mungon nuk ka më as nerv, as ndjenjë dhe qenia punon në mënyrë robotike. Kjo është dhe arsyeja që i pashpirti  e ka  gjuhën  brisk, që, ashtu si era e veriut në dimër të pret pa mëshirë. Me këtë lloj gjuhe foli  Kryeministri i Shqipërisë, përpara gazetarëve lidhur me situatën e rëndë të vrasjeve në Shqipëri. Ai, pa pikën e turpit dhe me një vetëkënaqësi paranoidi, shpërveshi grimasat e qenit të tërbuar, ikur prej hekurave, turrur gjallesave  për t’i viktimizuar. Kur më thanë që Rama kishte bërë një deklaratë skizofrenike… nuk u besova fjalëve deri në momentin që  pashë intervistën. Kam parasysh që çdo politikan diletant flet budallallëqe, por në intervistën me gazetarët, Rama do ngjasonte me një vorraxhi të rëndomtë: “Hëngshin kokat e njëri-tjetrit dhe për sa herë që hanë kokat e njëri-tjetrit ne do marrim frymë thellë!”. Të gjithë vorraxhinjtë fërkojnë duart kur vdes ndonjë njeri, sepse sa më shumë njerëz të vdekur aq më mirë e kanë biznesin. Dhe Kryeministri foli si i tillë. Po çmenduria e tij nuk u ndal tek biznesi i vorraxhiut, më e keqja ishte se ai veshi rrobën e kriminelit, duke bërë thirrje: “Janë të lutur që të vrasin njëri-tjetrin!” dhe më tej, ai krenohej që në Shqipëri, krimi është “parandaluar dhe zbuluar” si asnjëherë më parë, dhe, hopa(!) pas pak kohe vjedhjeje spektakolare 10 milion euro në Rinas!

            Gazetarët “Kazanxhinjë” përpiqeshin që ta fusnin  Ramën në shina, duke i kujtuar atij se ishte Kryeministri i Shqipërisë dhe duhej të ishte garant i jetës së qytetarëve, qoftë dhe të atyre me preçedente penale. Megjthatë ai nuk ndalej, por nën influencën e virusit tërbimit funeral ndjellte orbitën e lamtumirës së fundit, frymëzonte vetëgjyqësinë. Sikur kjo të ndodhte në një vend me demokraci të konsoliduar, deklarata e Ramës do të kishte pasoja… ku mbase do bashkonte pozitë dhe opozitë për largimin e një kryeministri të çmendur. Në librin “ Essential of Psychology” në Chapter 4, Brain and Mind, What makes you human, shpjegon në mënyrë të shkurtë esenciale funksionimin e trurit. Aty ka dhe një thënie të famshme të Dekartit: Cogito, ergo sum “, në gjuhën angleze , “I think , therefore I am”  që do të thotë, “Unë mendoj, prandaj unë jam”. Ky citat përkthehet: “Nuk është e mjaftueshme të kesh mendje të mirë, por kryesorja është që ta përdorësh mirë.” Pra, ne shohim piktorin “krijues” të bëhet  politikan varrkërkues, i cili nuk është në gjendje të shikojë më larg se hunda e  tij,  po përpiqet të bëhet njëherësh hetues, prokuror dhe gjykatës inkuizitor!

            Në qendër të Londrës, në oborrin e Gjykatës Kriminale  (dhe jo vetëm aty), qendron Statuja e Drejtësisë, e cila paraqitet nga një femër blindfold (sylidhur – tashmë simbol i përbotshëm), me krahët e hapur horizontalisht, që mbajnë, në të djathtën shpatën e ngritur vertikalisht, ndërsa në të majtën, peshoren. Shumë prej njerëzve që kalojnë në atë shesh, ndalen për ta admiruar atë vepër arti duke reflektuar mbi mesazhin që përcjell. S’ ka dyshim që çelësi i mesazhit qendron tek sytë e lidhur. Shpjegimi është pak a shumë ky: ajo nuk duhet të shikojë animin e peshores. Simboli tregon se nuk do ketë favor dhe se gjykimi do të jetë i paanshëm dhe i barabartë për të gjithë, si për njerëzit me influencë, mbretërorë e aristokratë ashtu edhe për të paprivilegjuarit, njerëz të thjeshtë, të varfër, e të pambrojtur, deri dhe ata me precedentë penal. Gjykimi ka për bazë vetëm faktet, jo thashethemet dhe hakmarrjet personale dhe diferencat politike.

            Statuja të ngjashme, për shkak të traditës historike europiane, ka dhe në disa nga kryeqytetet e ish-vendeve komuniste, por drejtësia ende nuk ka arritur të jepet plotësisht sipas parimit të paanësisë. Tek ne, ku sundon autokracia, ky simbol shpërfillet ose shkelet, prandaj dhe kryeministrat e vendit tonë, i kanë kthyer gjykatat në zgjatime të pushtetit të tyre.

            Kam lexuar me dhjetëra biografi politikanësh botërorë, qindra libra politikë. Kam gjurmuar gjithë jetën intervistat e politikanëve të mirëfilltë, por asnjëherë nuk kam parë qivur të hapur në studiot televizive si në rastin e Ramës… Monstra të tilla shfaqen vetëm në  diktatura.

            Pa kaluar habia e deklaratës së papërgjegjëshme të Ramës: “Të hanë kokat e njëri-tjetrit”, u vra në Shkodër, Haxhi Ibrahim Bilali, anëtar i Kryesisë Unionit Antikomunist Shqiptar, Anëtar i Partisë Demokratike, i dekoruar me Medalje të Artë “Pishtar i Demokracisë”. Ibrahim Bilali ishte Kryetar i Shoqatës  Antikomuniste “2 Prill 1991”, por dhe pionier dhe kampion i Hipizmit në Shqipëri. Në lagjen Kiras, porta e tij ishte  dera e parë  që u hap për demokraci dhe PD. Ai u vra sëbashku më të vëllanë, Astrit Bilali dhe ai anëtar i PD-së, gjithashtu  Kampion i Hipizmit.

            Në Veri të Shqipërisë dhe Kanun thuhet: “Ma zi gërgasi se dorasi!” Shteti, që ka për detyrë t’i shuajë hasmëritë me të gjitha mjetet që ka në dispozicion, duke i trajtuar si larje hesapesh, dhe për më keq akoma, duke bërë të ditur publikisht se do të qendronte dorëjashtë, pra duke u shmangur nga një nga detyrat e veta themelore siç është mbrojtja e jetës së çdo individi, inkurajoi zgjerimin e qerthullit të vrasjeve. Ai u tha palëve të konfliktuara: “Veproni sipas kodeve tuaja! Vrisni njeri-tjetrin! Bëjini ju hetimet, dhe bëjeni vetëgjyqësinë! Ne s’kemi pse të merremi me punët tuaja se duhet të vazhdojmë rrugëtimin për në Europë!”. Ç’ tregon në të vërtetë ky qendrim? Kryeministri nuk e ka hallin tek integrimi. Në Bruksel lexohen edhe raportet mbi hasmëritë, hakmarrjet apo gjakmarrjet në shoqërinë shqiptare dhe mënyrat se si i trajton shteti këto fenomene. Në mos një kapitull, ato përbëjnë një çështje standarti që Shqipëria duhet ta arrijë për të hyrë në BE. Por, nga tjetër, sikur unë të vazhdoj logjikën e Ramës, dhe  të ndjek  ligjet e errëta të Kanunit dhe vetëgjyqësisë, duhet të them se, Kryeministri Rama është në gjak me fisin Bilali, sepse inkurajoi vrasjen e dy vëllezërve. Sadoqë altoparlanti i Ramës thërret: “Larje hesapesh!”, Gërgasi, nuk shpëton dot nga  karma.

            Unë nuk jetoj në Shqipëri, por dhe s’ më ka pëlqyer kurrë të ndjek sagën e thashethemeve dhe fantazive të sëmura. Sigurisht, një gjë e di mirë. Edhe nëse zanafillë konflikti ka nisur si një problem ordiner, në përmasat dhe mënyrën se si apo zhvillohet ai është tashmë një konflikt fisesh, që do të thotë se ka dhe do të ketë viktima të mosveprimit të shtetit, apo më keq akoma të faktit se shteti ka larë duart… Shpirtligjtë e djallit  dhe propaganda laramane mund të shprehet gjithsesi për jetët e humbura para kohe (sepse e tillë është palodemokracia jonë), por ne e dimë se kur vrasjet shoqërohen nga propaganda e fëlliqur të disorientimit që ka për qëllim të turbullojë mendjet me avullin e opiumit të gënjeshtrës,  qoftë për shoqërinë e viktimave ashtu dhe grupimin ku kanë milituar, është politika e degjeneruar që ka ndezur gjeneratorin. Fjalitë standarte të dala boje si: “Hesape të vjetra!”,  “Vrarë nga shokët e vet !”, të çojnë në laboratorin e prodhimit të shpifjeve  komuniste.  Kështu ndodhi me Azemin, me Arbenin, me  Senahiun etj… Tani dhe me Haxhi Ibrahim Bilalin?! Por! Dhe nëse ka ndonjë një të vërtetë aksidentale që kurorëzon thashethemin, do i lutesha familjeve ant-ikomuniste: mos bini pre e propagandës së kuqe, lërini zënkat! Bashkohuni dhe njëherë si në 1991!

Dhe pse mendoj se paqja është e vetmja zgjidhje për të ardhmen e shoqërisë tonë dhe zhvillimin e njerëzimit, më duhet të them se, filozofia e paqes me frymëzuesit e krimit nuk shkojnë bashkë! Nëse vrasësi nxitet nga motivet e verbra kanunore apo jo kanunore, tregon pasojën e disorderit psikik individual e shoqëror, ku paraprin instikti dhe jo koshienca e hemisferave trunore. Ndërsa frymëzuesi i krimit, është krimineli i vërtetë, sepse ai me mendje të ftoftë përpunon dhe kthen në art qëllimin e vrasjes, çfarë tregon se, sadizmi nuk është i rastësishëm, por gjenetik. Në rastet e vrasjeve të paralajmëruara, siç janë ato të konflikteve fisnore, vrasësi nuk është thjesht dorasi, por mosveprimi i shtetit që priret nga filozofia e krimit. Nga ana tjetër, vrasje të tilla e shqetësojnë opinionin publik, i cili kërkon të shkëputet njëherë e mirë nga tradita e të drejtës primitive. Shoqëria ka të drejtë të shqetësohet dhe të frikësohet sepse këto vrasje rigjallërojnë kodin e vetgjyqësisë, ndërkohëqë, janë akoma më të shqetësuar nga deklarata e papërgjegjshme e kryeministrit. Duke i trajtuar si vrasje mes bandash, kryeministri i përcjell shoqërisë mesazhin se bandat po forcohen, sepse qytetarët e dinë se bandat nuk asgjësohen nga vrasjet, por përkundrazi pushteti i tyre vetëm rritet, aq për më tepër kur shteti ka zgjedhur të rrijë dorëjashtë. Ndaj më duhet të them se logjika e propagandës së larjes së hesapeve, s’është tjetër veçse logjikë kriminale!

            Tani që Ibrahimi shkoi në parajsë, i lutem Zotit që t’ua shndrisë  mendjen politikanëve  që të mos flasin përçart! Jeta e njeriut është e shenjtë dhe si e tillë nuk ka të drejtë askush ta marrë  përveç  Zotit. Çdo deklaratë e papërgjegjëshme ndjell konflikt dhe gjak. Nëse Rama apo kushdo tjetër frymëzon krimin, ai krim do të jetë një ditë dushi i ndërgjegjes së tij. Çdo qenie që udhëton mbi dhe do transformohet, kurse njeriu ka një shans që të mos tjetërsohet, ky shans është: të mos vrasë shpirtin!

            Merimanga tjerr  pezishkën sipas  rëndesës së peshës së vet, dhe nëse instikti i saj përpiqet për të krijuar një peshë specifike më të rëndë, pezishka bie… dhe bashkë më të dhe merimanga.

Midis shekujsh kontraversial

by

NGA ALFONS GRISHAJ/
 
George Soros  është njënga filantropët më të mëdhenj në botë. Në listën e filantropëve Amerikanë radhitet i gjashti pas Bill Gate. Ndryshe me filantropët e tjerë, Bloomberg, Buffet, Zuckenberg, Sanford (duke mos përfshirë filantropët nëpër botë si, Princ Alwaeed Bin Talal apo ata të brezave më të hershëm si Alfred Nobel, John Rockfeller etj), dëshira e Soros  konsiston në skllavërimin e nevojës. Ai nuk nguron të ndihmojë, por ndihma duhet tëkanalizohet nështratin e kontraversit të pikëpamjeve të tij filozofike dhe politike. Duke qenë se, “filantropizmi” i tij ka njëdefinicion tëtillë, ka krijuar imazhin e garuzhdës në shumë vende të botës, përfshi këtu dhe vendin tim. Si urithi punon nëntokë për politikat e majta dhe pse filozofia e kapitalizmit  i solli pasurim  marramendës. Ai është  narcist dhe ksenoman, kontravers ky i rrallëqë  bën sojin e tij malignant përtej imagjinatës.
         Lindur nëHungari, por i shpallur“armik i shtetit”. Izraelit me origjinëpor gjithnjë në kundërvënie të politikës Izraelite duke propozuardy shtete atë Palestinez dhe Izraelit. Përkrahës i shpalljes së Pavarësisë të Dardanisë… nuk mungon qëcfurkun e djallit ta fusë në zemrën e politikës botërore, Amerikë. Teoricien i kapërcimit të krizave finaciare, Sorosit i numërohen edhe disa spekulime “të ligjshme” në adresë të disa monedhave europiane.
    Në kohën kur George W Bush, President i Amerikës ishte në garë për mandatin e dytë, e gjithë makina Sorosiane do të ngrihei në sulm kundër tij… Soros do ta quante“jetë a vdekje” largimin e Presidentit, dhe nëse e siguronte njeri se kjo arrihej, do e shkrinte gjithë pasurinë për këtë qëllim. Të njëjtën përpjekje të egër bëri dhe kundër Donald Trump, por padobi. Mjafton kjo paqyrëe shkurtër për t’ia hequr petkun falls të filantropit. 
       Filantropizmi është shkalla mëe lartëe ndërgjegjes dhe përgjegjësisëmorale që, si thirrje altruiste sakrifikon më tëmundshmen për humanizëm. Filantropizmi është ajo veprimtari konkrete që ushtrohet në shërbim të shtresave dhe individëve në nevojë, për të zbutur plagët që shkaktojnë varfëria, insuficienca e institucioneve, fatkeqësitë, dhe gjithashtu ndihmon inovacionet në shërbim të njerëzimit, jo si qëllim në vetvete,  kurth këmbimi i shpirtit me materien. 
      Nganjëherë Soros sillet si Shenjt, çfarë tregon kulmin e ironisëdhe fodullëkut, sepse të pasurit si ai, kanëpetkun e materies por jo shpirtin pelegrin të Shenjtit. Materia dhe shpirti nuk mund të bëhen kurrësimbiozëpermanente. Siddartha Gautama (Buddha), la mbretërinëe materies për të fituar pavdeksinëe shpirtit. Ai braktisi mbretërin e vogël për t’u bërë mbret shiprtëror i 540 milion njerëzve në mbarërruzull. 
         Vite të shkuara, kam shkruar kalimthi për Soros, i cili gjeti si djep agoninëe të majtës. Paratë e tija qarkulluan nën dhe e mbi dhe. Nën dhe…u financuan disa projekte biznesi të krahut të majtë, përfshi dhe politikën e majtë. Mbi dhe… u ndihmua ndonjë kopësht apo shkollë. Por, kontributi i tij më i dukshëm në vendin tonë është marketimi i disa figurave politike, të cilat, pasi e kanë përqafuar dhe përvetësuar sorosianizmin deri në detaje, po shesin asgjënë si produkt të cilësisë së parë, ndërsa realizimin e nganjëhershëm të detyrave rutinë si mrekulli, ndërsa pjesa dërrmuese e shoqërisë varfërohet  për ditë e më shumë. Tani Soros, ka shkuar dhe më larg!
     Fondacioni “Shoqëri e Hapur” i George Soros u akuzua nga Senati Amerikan, se ka ndërhyrë në zgjedhjet në Shqipëri dhe Maqedoni, duke sponsorizuar krahët e majtë. Siçdihet këto fondacione dhe pse janë pjesë  kapitalit fillestar dhe emërimit të Soros,  apo ndonjëtjetri si ai, mbahen me fondet e shtetit Amerikan, nëkuadrin e politikave të jashtme. Siç vërehet, Soros me shokë, paturpësisht shfrytëzojnëparatë e taksapaguesve amerikanë,  për egon dhe qëllimet e tyre delirante-destruktive.  
     Sipas mendimit tim, një njeri që del kundër vendit ku ka lindur, kundër vendlindjes dhe qëllimit të prindërve, që pështjellon njështet të adoptuar si nuova patria, Amerika, s’e ka për gjë të pështjellojëShqipërinë tonë të varfër, vend që u shtyp prej afro pesë shekujsh nga Turku…, 47 vjet nga komunizmi, dhe  që… akoma eksperimenton  me metastazat e tyre.
     Mos u habisni, miqtëe mi! Kontraversi përkund kontraversin, se nuk është faji i Soros, por faji i ksenomanisë tonë, që duke urryer njëri-tjetrin për vdekje, bëjmë pronar djallin në tokën tonë. Ne notojmë midis shekujsh kontraversial. Eksperimentet i bëjmë gjithnjë me të huajt dhe njerëzit e këqinj, duke mos i lënë kurrëshans promovimit të mirëve. Një idiotësi e tillë i ka kushtuar Shqipërisë dhe shoqërisë tonë rrezikun:  “To be,  or not to be …”  
         Dikur, Shkodranët e vjetër thonin: “ Mos e fut sherrin  nëSheriat se pagun…”, qëdo të thotë, mos e fut ngatërresën në rrugën e drejtë (në Kuran, mbrojtja e rrugës së fesë, rruga e vërtetë etj.), se e pëson. 
         Që të përparojë vendi ynë, duhet të shërohemi nga ksenomania dhe urrejtja ndaj njëri-tjetrit. Të duam vetveten, duke u larguar njëherëe përgjithmonënga pasqyra e thyer. 

“Shqiponjat e Kallajit ”Ramëzi, si “Sulmuesit” e PP-së

by

NGA ALFONS GRISHAJ/

2-Alfons-Grishaj1-250x300

 

NGA ALFONS GRISHAJ/

“Simiti i Diasporës”  zbuloi revolucionin e PS ndër Kontinente.

Të pranishmit ishin skanuar nga Partia dhe ambasadat me shumë kujdes… Gjeniu i kanabisit kish shpikur dhe një shqiponjë për të nderuar besnikët e partisë,  “Shqiponja e Kallajit”, e lyer me bojë metali ngjyrë ari. Kjo më solli ndërmend “Sulmues-it” e Partisë Punës, që u jepej aksionistëve, dhe “Kryqin e Hekurt” të Hitlerit, që nazizmi ua akordonte emigrantëve dhe industrialistëve besnikë. Por, ama foli hakun, “Shqiponja e Kallajit” ia kalonte “Sulmuesit” të PP-së dhe “Kryqit të Hekurt”, sepse  ishte mashallah goxha e madhe sa  të mbushej dora plot, biles po të shkrihej t’i mbushte dhe poturet.

Në takim ranë në sy lektorë  nostalgjikë nga  familje të PP-së, të cilët me letra fallso (ashtu siç janë dhe vetë) janë bërë azilantë në perëndim. Përjashto Ekrem Bardhen që foli si patriot, të tjerët…,  sehirxhinjë dhe aminxhinjë. Askush nuk kritikoi Qeverinë  e blerimit të kanabisit  dhe varfërisë. Të gjithë  duartrokisnin dhe brohorisnin… duke shpresuar të merrnin “Shqiponja Kallaji”  për t’i  çuar si trofe në shtëpitë e largëta.

Në shoqërinë e civilizuar, hipokrizia dhe militantizmi nuk sjellin progres, përkundrazi!  Thirrja “I love You”,  e kaloi në ekstazë  Kryetarin e liliputëve. “I love you too!”, – iu përgjigj ai. Pjesa teatrale mori hov dhe grimasat kaluan caqet e çdo vizatimi surreal…

Kokëministri fryrë si gjeli majë plehut, me një gjestikulacion musolinian zbuloi sekretin e madh se, përtej Adriatikut, Mediat e vërteta,  Mediat patriotike anti-tradhëti, anti-drogë, anti-varfëri, anti-krim, ishin  kazan e shkuar kazani! Disa prej të pranishmëve iu qeshi mustaku për “bombën” që lëshoi  Ramëzezi. Po  kush i quan kështu atdhetarët e vërtetë?! Bash  mjeshtri i kazanit, teneqexhiu Ramëzi.

Sa për informacion, në vitin 1775 Amerika kishte 37 gazeta javore në kolonitë e saj (The Challenge of Democracy, F. 151). Vatra do kremtojë110 vjetorin e Gazetës Dielli me 6 Prill 2019. Shtypi i Diasporës Shqiptare të Amerikës ka lindur dhe është zhvilluar në truallin e traditës më të mirë të gazetarisë në botë, prandaj dhe është i ndryshëm nga modeli i branavekëve allaturka të çitaklliut Ramëzi, i cili gjen kurajon t’u mësojë njerëzve, që thithin prej dekadash ajrin e lirisë perëndimore, se çfarë do të thotë gazetë, media… Le të kujtohet pak se ironia e tij me kazanë, bakalë etj. është kulturalisht vetëpaditëse, shprehje e dashurisë ndaj kontaminacionit anadollak…

Simiti i Diasporës nuk propozoi ndonjë lloj strategjie zhvillimi,  bashkëpunimi apo as dhe minimalisht ndonjë vizion për të ardhmen, vetëm një organizim paratrupor për të testuar votuesit dhe krijuar celulat e PS në botë. Ajo që të vjen keq është që në këtë vorbull ishte dhe ndonjëri si,  Mark Gjonaj, i cili aksidentalisht (besoj jo në mënyrë të qëllimtë) është bërë instrument i të majtëve, pa e kuptuar se duke i shërbyer atyre, po digjet në opinionin nacional. Ai mori një Medalje të vërtetë nga Kryeministri Haradinaj, por nuk i shkoi në mendje për asnjë moment ta pyeste teneqexhiun e Kazanit, pse Kryeministri Haradinaj, Heroi i vërtetë i Dardanisë (që është dhe homologu i Ramëziut),  nuk merrte pjesë në  Simit-in e “Shqiponjave…”?!

Unë e kuptoj se njeriu ka shumë dëshira… dhe një nga ato është për të udhëhequr masën, për t’u bërë i madh. Po dëshira i kalon shpesh herë kufinjtë e mundësisë, sepse nuk është dëshira që arrin objektivin, por nënqenia, shpirti i frymëzuar dhe i angazhuar në misione fisnike e realizon atë. Udhëheqësit kanë përmasa unike, të cilat  nuk fitohen, por lindin.

Në Simit, nuk u panë intelektualët e vërtetë, personalitetet kritike të komunizmit, luftëtarët e lirisë dhe demokracisë që luftuan dhe luftojnë ende për çështjen kombëtare: Zhozef DioGuardi, Dr. Elez Biberaj, Prof. Sami Rrepishti, Prof. Nikolla Pano, Dritan Mishto, Naum Prifti, Harri Bajraktari, Dr. Gjon Buçaj, Dr. Gjon Kelmendi, Prof. Franz Grishaj, Baba Helidon Pashaj, Dom Ndue Gjergji, Dom Pjeter Popaj, Imam Edin Gjoni, Dom Fred Kalaj, Dalip Greca, Imam Shuajip Gërguri, Zef Balaj, Agim Rexhaj, Kolec Ndoja, Merita Bajraktari, Marjana Bulku, Ilir Levonja, Çezar Ndreu, Marko Kepi, Eduard Aliko, Gjeto Ivezaj, Kujtim Qafa, Frederik Ndoci, Gëzim Nika, Gjen. Asllan Bushati, Nevruz Nazarko, Col. Dritan Demiraj, Mynyr Nazifi, Toni Vulaj, e shumë e shumë personalitete të cilëve nuk mund t’ua rreshtoj emrat në dy faqe letër. Mospjesëmarrja e këtyre figurave  dhe të tjerëve  tregon se kush ishte  në atë sallë…

Vatra nëpërmjet strukturave të saj, Kryetarit Mishto, Editorit  Greca dhe Degës së Michiganit, denoncuan natyrshëm Simitin e fryrë me brumë dhe sodë rozë. Unioni i Biznesmenëve, organizatat lokale e kombëtare, mediat,  personalite patriotë në Diasporë e kritikuan këtë tubim si paranojë të Ramëziut, do të thoja,   takim faustian.

Pamëdyshje, tubimin në fjalë do e quaja, “Takimi me Diasporën e Partisë  Punës”,  sot  Partia Socialiste.

Sinqerisht, nëse Ramëzezi, do ta quante Samitin e Diasporës, “Simiti i Diasporës Socialiste”, askush nuk do shqetësohej, biles do t’i uronim  nismën. Por asnjë emigrant patriot nuk mund të rrijë gojëkyçur dhe duar lidhur që të mos thotë një fjalë… apo të mos hedhë në letër mendimin e vet për të denoncuar manipulimin dhe gënjeshtrat e një Qeverie të paturpshme që ka shtrirë tentakulat përtej oqeaneve për të helmuar opinionin kombëtar dhe atë ndërkombëtar se gjoja u bë  Samiti i Diasporës …

Kazani që ka përgaditur Ramëzezi për të tjerët, po vlon…, dhe herët a vonë,  ky kazan do e përpijë  dhe të zonë. Snajperat mbi Xhami janë një sakrilegj , një shëmti e qeverisë në agoni. Dje u dogjën dy goma, nesër çerdhja e krimit!

Morali Politik i të majtës dhe djegia e mandateve të Opozitës

by

-Këshilla ime për Edi Ramën është: ai duhet të bëhet eremit për të gjetur parajsën e humbur të piktorit, sepse Hitleri, porsa humbi penelin u bë diktator, Musolini sa braktisi penën u bë fashist!

NGA ALFONS GRISHAJ/

Të gjithë e dinë se politika e majtë (shqiptare dhe jo vetëm) nuk ka moral, dhe  se komunizmi solli më tepër viktima se Lufta e Dytë Botërore… këtë e kanë mësuar dhe fëmijët. Shkencërisht është provuar se të majtët sjellin kudo diktaturë, varfëri, përçarje, plaçkitje, injorancë. Popujt që e provuan mbi kurriz e hodhën poshtë me neveri sistemin e kalbur të socializmit. Po si ka mundësi që populli shqiptar përsërit ciklin e dalë boje, kur plagët e komunizmit janë stampuar në rrullat e tyre si brazda toke, pasqyrë e varfërisë tejskajshme (penurious)? Populli ynë sakrifikoi gjithë jetën duke djersitur për një pension qesharak (të barabartë me një ditë pune në perëndim) që s’ia mbulon dot as nevojat minimale të medicinës. Pasojat?… Dy breza si parmenda të thyera në  mes të arës.

Politika e majtë ngjason me një shportë me vrima që është e pamundur ta mbushësh me ujë. Ndërsa njeriu mundohet tërë jetën për të mbyllur vrimat e shportës,  papritmas koha soset…

Njerëzit e mbajnë mend se si Enver Hoxha i hante shokët e vet një nga një. Po tani “Inkuzicioni modern” nuk të ha dot, por të vret moralisht, të vret në tavolinën e bukës. Ashtu siç thonin  diktatorët e mëdhenj, Napoleon dhe Stalin që, kur e vret tjetrin moralisht e ke vrarë dhe fizikisht! Njeriut të sotëm i është vrarë shpresa dhe ashtu në kufirin e varfërisë ekstreme… një thes miell dhe 50 euro sot i duken  më të mëdha  se e nesërmja e sigurtë.

Dikur, Fatos Nano  mori Edi Ramën nga një trotuar  (gojët e liga thonë bordelo) në Francë dhe e ndihmoi të bëhej ky që është sot. Por ai si trotuaristet ia drodhi Nanos, duke e sakrifikuar atë sikur të ishte një shitës domatesh dhe jo mentori i tij. Më pas, Rama u martua me Ilirin… Martesa tyre theu rekord nëpër TV, duke publikuar unitetin dhe idealin e  pathyeshëm  rozë. Miqësia e liderëve shkëlqente kudo nëpër fasadat e mureve, trotuareve dhe selinë rozë. Aurora borealis ra dhe mbi shoqëruesit  që ndërruan çitakët me xhinsa.

Detashmentët e kuq zëvendësuan yllin me një lulkë rozë… duke u vetquajtur: “Rilindas” (Kur  themi “Rilindas” kemi parasysh klasën e krimit dhe oligarkëve dhe jo antarësinë e thjeshtë, të ndershme të PS-së, që disa i kemi dhe miq), të cilët iu qepën si dikur maleve dhe kënetave për ti bërë fusha pjellore. Ashtu të etur si 700 dreqërit e legjendave popullore, mbollën fusha, male e kodra me kanabis, duke gjelbëruar dhe majmur hambarin oligark dhe  ngritur lart emrin e Shqipërisë si Kolumbi e dytë.

Kafshatë që s’kapërdihet asht or vlla mjerimi, kur të helmon  djalli, s’të shëron dot heqimi! Siç shihet… një “revolucion” oligarkësh pa karar,  populli barkthatë dhe qentë me hambar. Mirëpo, Meta nuhati rrezikun e babëzitjes dhe braktisi hambarin, duke e lënë zbuluar  Ramën.

Rama, vendosi ta ndëshkonte tradhëtarin e hambarit. Delegoi një nga “delet e buta” (i sprovuar… për pisllëqe të tilla), duke rekorduar shokun për ta diskretituar dhe më pas t’i këndonte një elegji mbi varr. Po ç’t’i bësh se,  ai… “shpellari…, maloku i dreqit” ia prishi planet çitaklliut të trotuarit francez. Kjo solli retorikat supersonike për supremaci në hapësirat e  hambarit…

Me parullën: “Secili për vete dhe Zoti për të gjithë”, udhëdreqërit e të majtës braktisën popullin në përgjithësi dhe klasën e vet në veçanti, e cila u besoi…, porse  mbeti përsëri në mjerim; flamur humbës me të djathtët dhe barkthatë me  të “majtët”. Unë nuk besoj se në shekullin XXI ekziston akoma sllogani: “Bar do të hamë dhe Marsizëm–Leninizmin nuk do e tradhëtojmë!” Shpresoj se këtu nuk bëhet më fjalë për besnikëri anakronike të tillë, se atëherë është kohë e humbur për t’i përmendur e jo më të shpresosh në ndryshime thelbësore filozofike – demokratike europiane.

Qëndrimet malevolente të Ramës ndaj opozitës, gazetarëve, të varfërve sollën një epitomë shëmtimi të shtetit dhe demokracisë. Vendosja e Prokurores së Republikës në mënyrë arbitrare qe një akt musolinian që u kontenstua nga pjesa dërmuese e inteligjencës, ligjvënësve dhe popullit shqiptar. Megjithatë ai nuk pyeti askënd, përkundrazi, deklaroi si Musolini në ballkonin e FB, se,  drejtësia do vendosej në vend. Dhe drejtësia u vendos allakomunistëshe me mereqep rozë si në kohën e “bac Enverit”: Në burg të pafajshmit, dhe  ngritje në detyrë  për fajtorët?!

Pra, kjo sjellje apoplektike e Ramës e çoi në kolaps historik Shqipërinë, duke detyruar opozitën të dorëzonte mandatet, një akt (siç thonë disa…) i panjohur në lojën politike demokratike botërore.

Disa kancelari të huaja e quajtën të tepruar dorëzimin e mandateve, por secili në ndërgjegjen e tij dhe hullinë diplomatike është e qartë se, opozita i kishte konsumuar të gjitha format e njohura… Asaj i mbetën veç dy rrugë: të merrte armët për një përmbysje me dhunë, ose të dorëzonte mandatet si shenja më civilizuese në demokracitë e brishta. Ky akt i tregoi dhe popullit se opozita nuk mund të ishte më fasadë e krimit, por njëkohësisht i dha mundësinë pozitës  qeverisë të oligarkëve dhe prokurorisë personale të kësaj oligarkie të (hakmerren) vërtetojnë akuzat “e shpërdorimeve të opozitës” në kohën kur ata qenë në pushtet. Tani pozita është e lirë të hetojë “Gerdecin”, “Rrugën e Kombit” e tjerë… Ky është  një shans ideal për të vërtetuar propagadën bajate… qoftë dhe sajimet e shpifjet e pozitës. Pas ballafaqimit të fakteve, pozita nuk do ketë më moral të akuzojë më opozitën. Kështu makina propagandistike e gënjeshtrave vdes… bashkë me ta oligarkët e pozitës sotme.

Dhe së fundi, tre mendime :

1- Lëvizja opozitës  nuk ka më kthim prapa, por vetëm korrigjimin historik në Shqipëri. Ky është një moment optium që duhet ta shfrytëzojnë me pjekuri dhe largpamësi…, qoftë dhe me dhimbje .

2- Mendoj se klasa e majtë që të gëzojë respektin e të gjithëve duhet riformatuar si fizionomi perëndimore, si forcë përparimtare vitale. Kjo do të ishte në të mirën e Shqipërisë dhe vetë Partisë Socialiste.

3- Këshilla ime për Edi Ramën është: ai duhet të bëhet eremit për të gjetur parajsën e humbur të piktorit, sepse Hitleri, porsa humbi penelin u bë diktator, Musolini sa braktisi penën u bë fashist! Piktorët dhe krijuesit e vërtetë kanë një botë të madhe…, armikun e bëjnë mik dhe mikun vëlla, dhe jo mikun armik dhe vëllaun të huaj.