Ilir Levonja – Page 63 – Dielli

Epoka të çmendura, njerëz të çmendur

July 28, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja-Florida/

Zyrat e Anadollit kanë lëshuar një shkresë për mbylljen e më shumë se 100 mediave. Këtu përfshihen gazeta, kanale televizive, blogje etj. Dhe padyshim me qindra gazetarë, apo intelektual me emër, sidomos ata që konsiderohen si simpatizantë të Fetullah Gylenit, janë pushuar, përndjekur dhe kërcënuar me burg, papunësi, apo izolim.

Sipas New York Times-it janë 45 gazeta, me në krye Zamanin. 16 kanale televizive, 15 revista.
Burgjet janë mbushur me më shumë se 9000 njerëz, ushtarakë të lartë, njerëz administratash, militantë partish. Deri shefa seksionesh në provincat e Anadollit të sotshëm.
Për ata që mendojnë se demokracia nuk është e kërcënuar. Eshtë veçse keqardhje. Eshtë njësoj si dënosh me demaskim publik, armiqtë e klasës. Edhe pse pamja e batalionit të tyre është e barabartë me shofrat e një qyteti.
Unë do thosha se demokracia ka vdekur. Jo kërcënuar.
Dhe shumë shpejtë koha do tregojë se solidariteti social, kur qelitë mbushen me dhunë, me mall nga mendimi ndryshe. Eshte jo verbëria, por çmenduria e një shoqërie. E cila sado të flasi për demokratizimin e vendit të saj. Nuk ka bërë gjë tjetër, veçse e ka rrëzuar atë, përdhosur dhe kriminilazuar me nderin e të çmendurit.
Këtij revanshi, nuk i kanë shpëtuar as gazetaria shqiptare. Emrat e saj. Siç është edhe rasti konkret me editorin e Expresit, Berat Buzhala në Prishtinë.
Kancelaritë e botës, sidomos ajo për të drejtat e njeriut, nuk po pushojnë së kërkuari. Për ndaljen e kësaj marrëzie në emër të mbrojtjes së kushtetutës. Apo pacënueshmërisë së shtetit nga puçet e gjeneralëve dhe gylenistëve etj. Të paktën gazetarët, ata që janë syri, veshi dhe pasqyrimi i realitetit. Edhe pse kundër këndvështrimit qeveritar, nuk duhen të ndalohen e përndiqen në këtë mënyrë. Apel ky i përsëritur nga të drejtat e njeriut.
Eshtë një situatë plotësisht e krahasueshme me etapat e Hitlerit, në kthimin e partisë, në parti shtet. Në vitet e depresionit mbas luftës së parë botërore, tek e dyta. Megjithatë revanshi erdogan është kaq i hekurosur sikur njerëzimi mos të ketë aspak memorie nga marrëzitë dhe çmendurit e shekullit të kaluar. Sidomos Europa, toka e strategëve të çmendurive genocide e shfarosjeve në masë.
Shqiptarët janë të përfshirë në këtë marrëzi. Për shkak të lidhjeve historike. Të cilat sot janë kthyer në një rrugë komunikimi njerëzor, që ndofta nuk ka aspak lidhje me erën e të çmendurit Erdogan.
Megjithatë duken si të nënshtruar për shkak të një acarimi mes tyre. Aq sa në vendin amë të kujtojnë revanshizmin e diktaturës së proletarëve kur u merrnin shtëpitë, pronat etj. Dhe i burgosnin apo internonin armiqtë e klasës në gulagun e Myzeqësë. Ndërsa ata në Kosovë e Maqedoni, janë gati të japin jetën për ymrin e diktatorit. Njeriut që ka investuar në fushatat e synetllëkut dhe mbjelljen e xhamive. Apo u kërkoi hashiqare të ndryshonin historinë në raport me dyndjet pesëqindëvjeçare të osmanllinjëve etj. Spastrimin etnik, reprezaljet, djegiet. Apo me kulturën e terrorit të kokave në kamaren e turpit. Atë që sot ca pashallarë gotash rakish, e dëshirojnë në emër të besimit, shpatës dhe dominimit patriarkal. Duke kujtuar se mundën kështu dyndjet sllave.
Sot shteti i Kosovës i dha një përgjigje të denjë ambasadës së Erdoganit në Prishtinë. Në lidhje me çështjen Buzhala. Por kjo nuk është e mjaftueshme. Aq më tepër kur një tërësi, një strukturë e ashtuqujatur media e lirë. Me organizma dhe forume. Nuk reagon në bllok. Përfshi këtu edhe shtetin amë. Kryeqeveritarin që i lumturohej xhiros së Erdoganit në Bosfor. Shoqëria civile etj.
Pasi shkaku kryesor i ndarjes sot, i ekzistencës së tyre në pesë shtete. Shkaku i vuajtjes së bërjes shtet, e demokraci etj. I dedikohet askujt tjetër, veçse mendësisë dhe ekzistencës së pushtetarëve të tipit Erdogan.

Atdheu i humbur

July 25, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

”Duro o zemër, duro…/

Siç duron bora në male”/

Jeronim De Rada/

Natën e mbrëmshme shikoja një emison për ruajtjen e traditës arbërore bash aty në jugun e Italisë. E ndofta nga kjo më çukiti kokën ky dy vargësh ”duro e zemër, duro/ siç duron bora në male.”, i De Radës. Poetit që përfaqëson atë, të ashtuqujturën letërsia e arbëreshëve të Italisë. Kjo histori e vjetër shqiptare, që njihet në analet europiane. Si historia e njerëzve me atdhe të humbur. E gjitha kjo nga rënia e Bizantit dhe triumfi i osmanllinjëve. Shqiptarët e asaj kohe, i kishin dhënë europës një ëngjull mbrojtës. Ky quhej Gjergj Kastrioti. Por shuarja e prijësit, vrulli osman, do i binin për së pari në kokë atyre vetë. Ndaj memoria mesjetare u njeh shqiptarëve shtatë eksode të mëdha. Rreth dyqind e ca mijë njerëz që u detyruan të linin vendin. Për t’i shpëtuar reprezaljeve, shfarosjes etj. Dhe që sot veç historisë së uzurpuar, kanosjeve ideologjike, shpirtrave të frymëzuar nga devotshmëria fetare etj. E flatron ajrin shqiptar vetëm një këngë e kohës. Ajo me titull, ”Moj e bukura More”. Të tjerat janë një kapitull i lënë pas dore. Ndofta për neglizhencë. Apo dështimeve të njëpasnjëshme për mos bërjen e një shteti të qëndrueshëm. Ndofta për shkak të eksodeve moderne që solli disfata e ekonomisë së planifikuar etj. Ku ka gjetur terren të hatashëm sponsorizimi i besimit nga lindja. Por edhe për shkak të konfliktualitetit politik të vazhdueshëm. Sa që çështjet kombëtare duken si një luks i largët për shqiptarët. Shkurt, nuk ka as interesin më të vogël. Përshembull shqiptarët aktualë janë të ndarë në erdoganistë ose gylenistë. Në orthodoksë grek ose nolistë. Duke ua lënë dhuratë atë orthodoksinë bizantine arbëreshëve të Italisë.

Megjithatë është një fakt i gjallë, që ne, nuk na shqetëson fare.

Por mjaft bërrtitës për të kuptuar identitetin tonë në lidhje me tabiatet (zakonet) e orientit. Një lloj simboli i njeriut që humb atdheun. Dhe që kthehet në një ishull diku. Për shkak se atdheun real e ka mbërthyer ekstaza e kalifatit dhe e sulltanit. Kështu, sot shqiptarët aktualë janë më shumë të shqetësuar për ata që i dëbuan. Se sa për njerëzit e tyre të dëbuar.

Sa shumë kohë e humbur

July 22, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Nga janari i vitit 2015, e deri këtë mesnatë korriku, u deshën plot nëntëmbëdhjetë muaj. Një e kohë e humbur tmerrësisht keq. Një kohë e shpërdoruar për shkak frymës së urrejtjes. Paragjykimeve të padobishme dhe intrigave me ta hedhur. Me gishtin kërcënues, të shenjtit përballë djallit. Dhe anasjelltas. Një kohë e pështirë sa i ka drobitur shqiptarët deri në eshtrat e të vdekurve. U ka mbushur mendjen me një bindje krahësh. Aq sa mijra socialistë, besojnë sonte se që nesër në mëngjes. Sapo të zbardhi drita, burgjet shqiptare do mbushen me xhaketat firmato të demokratëve.

Aq sa me mijra demokratë, besojnë se i dhanë fund pushtetit të hajdutëve të rilindasit Rama. Futjes në kuvend të bosëve të drogës dhe prostitutave. Ndërkohë demaskuan tradhtarët, ata që nuk duan Berishën etj. Sahan lëpirsat e Ramës. Dhe me një vështrim mënjanë tek findet e Metës.
Plot nëntëmbëdhjetë muaj vëllezer. Kohë e djegur. Kohë që nuk i frymos si duhet mushkritë e shqiptarëve. Që na bëri turpi i botës.
Kaq të vështirë e kemi të dialogojmë? Kaq vështirë e kemi të arrijmë një mirëbesim reciprok?
Megjithatë janë disa pikëpjekje kohore për të kuptuar këtë zallamahi tonën. Këtë tranzicion shqiptar, që në çaste si këto të kësaj nate…, i hepon liderët tanë në një garë fitoreje personale. Kush e kush të mburret më shumë se fitoi e tija. Jo e ardhmja e shqiptarëve. Jo demokracia e tyre. E vendit të shqiponjave.
Detaji i parë është se në emër të europës, pro amerikanizmit etj. Pro katarsisit, apo pastrimit të drejtësisë shqiptare. I politikës sonë të lidhur me krimin etj. Eshtë vet Edi Rama. Lideri që futi me ok deputëtë të inkriminuar. Qeveris me ministra kontigjen i botës së zezë. Dhe i kartonave të kuq të Gjykatës Kushtetuese. Dhe që në mënyrë të përpiktë, bëri aleancë me krimin. Pasi vrau njerëz në bulevard etj.
Detaji i dytë, skena e debatuesve, aktorët e saj. Janë një kontigjent skorjesh. Ose mbetjesh nga e djeshmja. Të cilën të gjithë e dënojnë në kor. Dhe gjëkundi se e pamë njërin nga ata në burg. Sikur njërin. Aktorë nga kinostudio republika popullore socialiste e shqiptarëve. Shkëlqesia e tij Ruçi, Braho, Xhafa… Që tashmë janë në unison. Dhe u deklarojnë shqiptarëve këto pallavra. “Kjo reformë i jep fund klientelizmit, korrupsionit dhe mungesës së drejtësisë.” Eshtë për të qarë vëllezër. Ndërkohë kur kjo virane demokraci, shteti që shqiptarët e duan si perëndimi, si europa. Akoma u detyrohet me gjakun e atyre njëzetvjeçarëve nga Shkodra, prej 2 prillit 1991. Pra plot njëzetë e gjashtë vjetë. Një grup njëzetëvjeçarësh gjak mbuluar. Pa llogaritur sa e sa humbje shqiptarësh nëpër pluhurin e padrejtësisë. Ku rryfsheti pakufi, ka bërë më të ndershëm edhe më të pamëshirshmin. Ka bërë dekan, e doktora shkencash, harbutin dhe injorantin. Ka bërë diplomatë, ministra apo kuadro të përqindjes së tenderave, analfabetët e ekonomisë dhe biznesit.
Detaji i tretë, janë një vargan aktorësh, i ca partive fiktive. Që ua morën frymën palëve me tesera. Nga ata që vriten në bulevard. Dhe që presin një ditë të jenë kryetarë, kuvendarë apo drejtues të çfarëdolloj rrengu. Ca kryetarë që herë janë demokratë, herë socialdemokratë. Herë ashtu e kështu. Tërë jetën kryetarë thërrimesh votash nga të dy krahët. Dhe që në gjyqe, kanë po ato avokat që ka edhe e armiku opozitar. Një turli shushunjash.
Pra debatojnë për drejtësinë, ata që e masakrojnë atë çdo ditë.
Detaji i katërt, krahu tjetër… Njeriu që na bëri të besojmë te Amerika. Që na tha dikur në një paradë madhështore. Pa protokoll shtetëror. Zoti e bekoftë Amerikën. Këtu e vite, vite më parë. Në sheshin e Tiranës. Në krah të sekretarit të shtetit të asaj kohe Xhejms Beker. Këto nëntëmbëdhjetë muaj na armiqësoi me ‘të.
Madje na kujtoi me mall bllokadat e Enver Hoxhës kundër Jugosllavisë, Bashkimit Sovjetik, Kinës etj.
Na ka lënë një kryetar as ashtu e as kështu. Dhe një tufë ish shtetarë. Të cilët për shkak të qeverisjes, që sa herë që fiton PD-ja…, janë në krye. Kanë ndërtuar kështjella. Kopshte me burbuqe të varuara si në Babiloni, ku therin e pjekin deshët e krishtlindjes. Ndërsa hiqen myslimanë të zellshëm. Dhe që pretendojnë akoma.
Edhe pse e kanë katandisur PD-ën nga një llavë popullore, në një rezervuar. Në një batalion bjerrakohe, negociatorësh. Prapë ata kanë të drejtë të flasin në emrin tonë. Kanë të drejtë të quhet demokratë.
Ka plot e plot vëllezër.
Por mos të helmohemi më. Në oxhakun e çatisë plot mëkate, atë të shqiptarëve, doli tym i bardhë.

Ku ta dija unë i varfri se armiku ishim ne

July 17, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Fetullah Gylen, predikuesi i komunikimit ndërfetar, është sot i akuzuari me emër për grushtin ushtarak në Stamboll. Ai jeton prej më shumë se 20 vjetësh në Pensilvania, veriun e Amerikës, për shkak të përndjekjes nga regjimi i ashtuqujtur demokratik, i Rexhep Taip Erdoganit. Manjati i një rrjeti të fuqishëm arsimor në gjithë botën. Operon një biznes në bazë të ligjeve të vendeve përkatëse, edhe pse në vendin e tij konsiderohet si kreu i terrorizmit. Dhe kjo për ironi të fatit, nga ish miku i ngushtë. Apo nga një prej adhuruesit e tij, që nga koha kur Erdogani aderonte në partinë e shpëtimit kombëtar të drejtuar nga një inxhinjer me emrin Nexhmedin Erbakan. Kryeministri i rrëzuar prej ushtrisë më 1997-tën, pikërisht për tentavitat e kapjes së shtetit nga feja., tentativa të cilat, në fillimet e tia i kundërshtonte edhe vetë Erdogani. Atëkohë idetë Gyleniste ishin frymëzimi dhe startimi i një stadi tjetër. Politikani me ambicje, Rexhep Taip Erdogan. I cili e transformoi totalisht partinë e inxhinjerit, madje i dha edhe një emër të ri. Partia për zhvillim dhe drejtësi. Sapo erdhi në pushtet, (2003) të parin që detyroi të largohej prej vendit, qe miku i tij i ngushtë. Ose ky kleriku sot terrorist, qytetari i ri amerikan Fetullah Gylen.

Që nga 2003 e deri këtë orë, qeverisja e tij është e mbushur me plot hije dhe ndëshkime, gjak apo surgjynosje. Duke mos përjashtuar korrupsionin dhe adresimin e fondeve publike në duart të një tarafi që i ngjan makinerisë së propogandës, sigurimit etj…, nga koha e revolucioneve të diktaturave të proletariatit.
Dhe gjithçka nën emrin e votës së lirë, demokracisë etj. Edhe pse përdorë tehun e shpatës si në kohët e kryqëzatave mesjetare. Megjithatë, ai sot shihet si një hero. Mijëra njerëz marshojnë nën emrin e tij. Nisur nga nga kjo dalldi masash, ai arrin e i bën karshillëk edhe fuqive të mëdha. Madje i kërcënon.
Dhe pas të gjitha gjasave, janë pikëpjekje të historisë që, për një apo dy arsye, i bën masat popullore gati të verbra. Dhe të lumtura në një vetmohim absurd.
Ndaj sot për turqit erdoganas, armiqtë janë gylenistët. Dhe jo përshembull ata, që ai bardi popullor shqiptar, i kohës së diktaturës, shkruajti se…, ku ta dija unë i gjori se armiku ishim ne.
Janë puçistët e radhës të gjithë ata gylenistë që kundërshtojnë instalimin e një sulltanati të ri. I cili në emrin aleancës së atlantikut apo Natos, hedh bomba mbi kurdët e Sirisë me preteksin se po lufton shtetin islamik. Dhe sapo shikon që i tërhiqet veshi nga aleatët, shpik grushtet e shtetit, gylinistët dhe puçistët etj.
E megjithatë, ai është heroi.
Sot webet shqiptare janë të mbushura me një protestë studentësh në Shkup nga kolegjet gyleniste. Një lloj solidariteti absurd me sulltanin, me dhunën dhe kundër arsimit. Këta janë shqiptarë…
Unë do të thoja se nuk është e çuditshme. Madje nuk keni parë akoma gjë, kur thotë Edi Rama.
Ne jemi ekzemplarë të stisjes së fakteve të rreme. E nisëm me klerikët tanë. Glorfiikuam dhunuesin me bindje se po lartësonim të vërtetën. E bëm këtë kundër inteligjencës tonë kur përkrahëm terrorin jugosllav. E bëm me rusët kundër jugosllavëve. Dhe me kinezët kundër rusëve. E bëm me diplomat tona, duke i zëvendësuar me teserat e partisë. KuE bëm me diktaturën tonë kundër botës, deri sa pritëm demokracinë. Tani po e bëjmë me shqiptarizmën, në emër të fetarizmit prej Anadollit etj.
Eshtë një rrëfim i Petro Markos, tek Retë dhe gurët, kur pas fitores së revolucionit të kuq. Enver Hoxha po u ndante hisen tarafit të tij.
Këto hise vinin nga armiqtë e popullit dhe të diktaturës së proletariatit. Midis të tjerave ai thotë se, në vilën që më dhanë të jetoja, atë të Andon Beçës. Gjeta një zonjë të gjatë, ajo ishte franceze dhe e martuar me djalin e Andonit. Më flisnin me frikë pasi e dinin që shtëpia ishte për mua. Më flisnin me frikë, dhe unë u thashë se doja vetëm një dhomë sa për të fjetur. Ajo ma ktheu se urdhri ishte që të dilni andej vetëm me rrobat e trupit.
Për të mos u zgjatur, Petro iu drejtua Koçi Xoxes se, kështu siç e kishin nisur shpejt do ishin ata armiqtë e popullit. Mirëpo, ja që populli u dha një bllok, u dha roje, u dha dëshmorë…, edhe pse klika ishte terroriste. Madje u dha pushtet për dyzetë e pesë vjetë.
Kësisoj edhe me armikun Fetullah Gylen.
Me grisjen e diplomave.
Kësisoj me lavdinë, fitoren, ruajtjen e demokracisë prej Erdoganit.
Deri sa një ditë të këndojmë në kor, atë që, ku ta dija unë i varfri se armiku ishim ne.

Lajme nga Stambolli

July 16, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Minutë pas minute, lajmet që vijnë nga Turqia flasin për rritjen e numrit të të arrestuarve dhe të viktimave. Ndërkohë një dalldi e madhe njerëzore po flirton fort me mbrojtjen e demokracisë në vend, gati të ekzaltuar. Fotot në webet e botës janë një dëshmi e ftohtë. Ushtarë të gjunjëzuar dhe njerëz të irrituar përsipër. Tanke të braktisur ku hokorija ka vetëm një emër, fitore. Ata janë kryesisht mbështetës të fortë të Erdoganit. Që sipas të gjitha të dhënave rreth përkrahësve të tij, vijnë nga zonat rurale të Turqisë. Andej nga buron dhe sundon pushteti në vend, apo diktati modern i Rexhep Taip Erdoganit. Një ekstazë që po aludon, për kthimin e dënimit me vdekje. Nga ana tjetër janë edhe njerëz të thjesht që sigurisht nuk duan që vendi i tyre të përfshihet nga kaosi dhe anarkia.

Kjo e gjitha për shkak të të ashtuquajturit grusht shteti, që në Turqi janë një histori normale. Sidomos pas shtetit laik, që krijoi Qemal Ataturku, njeriu reformator dhe krenaria e aktuale e vendit.
Mirëpo është grushti më pak i rezistueshëm, në raport me traditën. Me ato që kanë ndodhur midis shtabit të ushtrisë dhe qeverive. Nga kjo aludohet madje dhe akuzohet drejtpërdrejtë Erdogani si një ideator. Ndërkohë që vet qeveria e ka shenjuar menjëherë Fetullah Gylenin dhe lëvizjen me emrin e tij si autor. Kur ky i fundit, nga Amerika njofton se dënon ashpër çdo përpjekje apo inisiativë të marrjes së pushtetit përmes një grushti shteti.
Çfarë është pra e gjitha?
Ka me dhjetra arsyetime. Megjithatë pika më e nxehtë është
rreziku i rënies së sekularizmit shtetëror. Pra që shtetit turk nga një shtet laik, po kthehet në një shtet fetar. Kjo kryekëput në kundërshtim me amanetin kushtetues të Qemal Ataturkut.
Dhe tjetra kapja e javashtë, por me hapa të sigurtë e pushtetit absolut prej Erdoganit. Ai vjen nga një parti e rrëzuar njëherë kësisoj. Dhe kjo i jep të drejtën klanit sekular të mendojnë se rreziku nuk ka mbaruar. Kapja e tij, tashmë, është realitet.
Ajo që në dukje po bëhet ne votë. Por faktet thonë se është një votë e fituar përmes dhunës, dëbimeve, burgosjeve që sigurisht nuk janë mjete të demokracisë së vërtetë. Eshtë një votë që po përdorë besimin fetar për interesa të pushtetit personal. Një praktikë e mbështetur në shtresat e ulta, shtresa të cilat, pavarsisht forcës perandorake të shtetit turk, janë një botë e dytë shumë e shumë më poshtë nga niveli i luksit të pallatave presidenciale. Dhe në historinë e njerëzimit dihet se revolucionet, qofshin të buta apo ato të natyrës me ekstazë, pankarta, marshime, dominohen prej prurjesh nga ky soj.
Nisur edhe nga situata në rajon, shteti islamik, Siria në luftë civile prej kaq vitesh. Iraku, Libia etj…, ku përvoja tregoi se rrëzimi dhe ekzekutimi i diktatorëve si Sadam Huseini, apo Momar Gedafi, rezultoi fatal në prishjen e paqes në rajon. Dhe se vendet e lindjes, nuk e kanë akoma të qartë konceptin e demokracisë. Në një apo tjetër mënyrë, duan të bëjnë demokraci me ligjet patriarkale. Luftrat e brëndshme fetare në vendet arabe, që janë në buzë shpërthimi. Shto edhe prag falimentimin e Greqisë etj…, i japin Erdoganit shancin e artë. Ndaj sot njerëzit e shohin si babain e paqes. Ndofta komoditetin e një lloj Putini në Bosfor.
Megjithatë, përpos sa e sa të vërtetave. Më e hidhura është situata në Stamboll. Kaosi, anarkia dhe viktimat. Njerëz që mendojnë se i shërbejnë demokracisë, që vriten në emër të saj, pa e kuptuar asnjëherë se kanë ngritur në qiell, një tjetër diktator.
Po ne shqiptarët çfarë lidhje kemi me realitetin turk?
E para kemi qënë pjesë e Turqisë kur jemi pushtuar prej saj. Dhe e kemi ndihmuar atë të pushtojmë vetveten. Të pushtojmë edhe të tjerët. Kjo është edhe epoka e pashallarëve që ne i shohim akoma me adhurim.
E dyta kemi përfituar besim fetar prej saj. Dhe e kemi ndihmuar atë në fetarizimin tonë.
E treta jemi justifikuar me ‘të si një mbrojtëse e jona për shkak të dyndjes së sllavizmit. Duke përdorur metodat e saj në pushtime territoresh, për të sunduar keq vetveten. Jo si shqiptarë, jo si raca më vjetër. Por herë si turq të rinj, herë si sllavë, herë si grek.
E katërta, po e imtiojmë atë…, po i shërbejmë asaj. Në praktikat politike të Erdoganit. Në praktikat fetare të antisekularizmit shtetëror, duke vetmuar e hallakatur, dasuar shqiptarin e fustanellës. Me atë të çallmave dhe ferexheve.
Kjo po ndodh përditë.
Dhe ne përditë po vrasim veten tonë.