Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Shukrija kjo faqja e zezë

by

…. Keni Zot apo jo? Heroina është ajo njëzetvjeçarja. Duhet ta dini se një shoqëri e kohës denoncon. Sepse ka përgjegjësi. Shikon me sy realë gremisjen e vendit./

Nga Ilir Levonja/

Nëpër webet shqiptare po flet vetëm Shukrija. Dëgjojeni si thotë: “Natën e publikimit të videos, Shukes iu drejtova me fjalët: Ngrije kokën lart. Do të më kesh në krah deri në vdekje”.

Kjo është Tefta Xhelili. Ose Shukrija e Shukrisë.

Grua që qënke edhe nënë, krushkë apo vjehërr. Dhe nuk e di se si të ngushëllojnë këta mijra të dashur dhe besnikë të familjes që të paskan mbushur shtëpinë. Na i thuaj edhe ne. Të jemi të përgatitur. Si e qysh i thuhet tjetrit kur i shkon në kësi ziafeti. Ose edhe sa i hidhet në tabaka. Ose çfarë i çohet, duhan, para, pije apo prezervativ.

Heroina të tilla dalë bojë, si ty…, ka plot Shqipëria jonë. Por ato janë të heshtura për shkak te vesit shqiptar. Që e bëjmë në qoshe dhe e mbulojmë me hi.

Ka kaq ditë që njerëzit ziejnë. Dhe me të drejtë flitet për pasoja. Qofshin këto si tek familja e të çnderumit. Qoftë edhe tek jeta e denoncueses. Dhe kësisoj vërtetohet ajo papregatija jonë sociale në raste të tilla.

Nga ana tjetër, pjesë e këtij mbulimi qosheje, janë dhe shmangiet nga problemi real social. Folja punë. Ky zanat që shkëmbehet me dhoma hotelesh. Me seks mode prej burrash me shiritin e kombit në gjoks. Me shoqëri nga ata që sigurojnë tregje droge, që ndajnë territorin e veprimit me ligjin e xhunglës. Nëse nuk e di, në xhungël influenca territoriale ndahet prej kafshëve me shurrosje. Shurra cakton kufijtë. Kështu edhe aty tek ne. Çnderosja kthehet në medalje.

Na i shpife për Zotin.

Të qoftë hallall besnikëria perverse. Por mbaje për vete.

Nuk e di nga ana tjetër se si do të flisje sikur e dëmtuara të ishte vajza jote.

Ndonjëherë ne mendojmë se duke e mbulur pëgërën me hi. Kujtojmë se ia kemi hequr erën shtëpisë. Nuk është ashtu. Përkundrazi e kemi stazhionuar atë. Ashtu siç bëjmë me gjërat e vyera.

___________

Dy fjalë shqiptarëve.

Keni Zot apo jo? Heroina është ajo njëzetvjeçarja. Duhet ta dini se një shoqëri e kohës denoncon. Sepse ka përgjegjësi. Shikon me sy realë gremisjen e vendit.

Në fakt politika jonë është e mbushur me plot Shukri. Por me pak denoncues. Madje edhe ata sapo e bëjnë këtë, kërkojnë mbrojtje publike. Kërkojnë të largohen nga vendi.

Jepini prioritet denoncimit jo fjalëve të Shukrie zezës. Pasi nderi blihet më lirë me falje. Se sa me kapitelat e vjedhura nga fondet publike. Madje do ju shkojë jeta duke investuar për qejfet, masoneritë e burrave me shiritin e kombit në gjoks. Këtyre perversëve që janë edhe baballarë, edhe gjyshër, edhe krushq. Po edhe haletë e Shqipërisë sonë.

 

Indinjatë

by

…. U thoni këtyre të indinjuarve, përfshi edhe emrat e shtypit se, na i futët kokën në hale mirë e mirë. Na ngjyet për ibretin tonë dhe qejfin tuaj. Tani na hiqeni edhe të indinjuar.

Duhet gjak i ri vëllezër, gjak i ri./

Nga Ilir Levonja/

Shoh në shtypin shqiptar një indinjatë gjysmake. Ose herë me zë dhe herë zë ulët. Një indinjatë me gjysmë krenarie. I pari kryetari i një partie politike. Tek-tuk ca ish qeveritarë parlamentarë. Dhe sot shtypi me të zakonshmit e tij. E gjitha kjo në lidhje me pjesmarrjen e dy ambasadorëve në mbledhjet e grupeve parlamentare të politikës sonë.

Nga t’ia fillosh? Eshtë ca e koklavitur kjo puna jonë për kaq e aq vite tashmë. Për faktin e thjesht, deri sa nuk arrijmë të krijojmë vet marrëveshje e ligje. Nuk ka asnjë dyshim që do humbasim plotësisht seriozitetin tonë. Nuk ka asnjë dyshim që do na marrin prej dore. Do na ulin në bangot e shkollës. Dhe do na çokin kokën sa herë të interpretojmë fjalët e njërit apo tjetrit. Me të njëjtin avaz…, sipas oreksit partiak dhe jo atij që i shërbën një kombi të tërë. Por edhe nga mendësia e bërjes së reformave me paraqëllim dashakeq. Që tashmë është kthyer në një luftë të dukshme ku shqiptarët po hanë njëri-tjetrin.
Duhet ta kuptojmë përfundimisht se, po nuk u prirëm nga strategjia kombëtare. Kurrë nuk ka për të pasur reforma të mirëfillta në vendin tonë. Nuk mund të bëhen ato me mendimin se do të fus unë ty më parë apo ti mua aty në burg. Reforma që i kushtëzojnë inatet dhe hakmarrjet personale etj. Ndaj kjo quhet zvarritje. Ndaj të huajt asistojnë. Sepse me sa po kuptohet. Dhe duhet ta marrin vesh mirë shqiptarët. Këta të huaj për një apo dy arsye, e kanë ndarë mëndjen tashmë të na fusin në Europë.
Dhe përse jo, kur shqiptarët janë tashmë faktor në Perëndim. Ku nuk i gjen ata.
Por me që jemi tek marrëveshjet. Për paaftësinë tonë për të bërë të tilla. Po shikoja para pak ditësh. Pikërisht prillin e largët të demokracisë shqiptare. Konstituimin e parlamentit të parë pluralist shqiptar. Një lloj veprimtarie si të thuash me kafshim buze. Pasi ishin bashkë mëkatarë, mëkatues dhe pretendues të pluralizmit politik. Seanca e parë e kohës nisi me një nocion kushtëzues. Të zbardhet ngjarja e 2 prillit në Shkodër. Pra vrasjet e atyre studentëve që në fund të fundit ishin vërtetë pionerë të shprehjes së mendimit. Biles në sallë ishte edhe ministri i kohës. Ai që akuzohej drejt për drejtë. Ai që sot quhet babai i çeliktë i vijës së Ps-ës, Gramoz Ruçi. Ngjarja nuk u zbardh asnjëherë dhe për rrjedhojë as autorët. Në të njëjtën situatë edhe sot. Ndërsa demokratët bëjnë fajtorë socialistët për ngjarjen e 2 prillit. Fajtorët nuk gjetën, nuk u dënuan. Po kështu edhe sociliastët për 21 janarin. Këmbëngulin me babain e çeliktë të tyre. Që edhe pse e kanë në mesin e tyre xhevahirin e 21-shit, prapë vetëm sa akuzojnë, pretendojnë dhe asgjë më shumë.
Megjithatë në demokracinë e ”re” tonën, si pretenduesit, akuzuesit dhe të akuzuarit rrinë ulur bashkë. Kanë qeverisur dhe po vazhdojnë të qeverisin pa konkluduar asnjëherë në një reformë të mirëfilltë. Shikojeni për kuriozitet këtë konstituim. Dhe më thoni me këta emra do bëhen reformat në Shqipëri. Shikojeni dhe të kuptoni revanshin politik të teknicienëve. Dhe stanjacionin kombëtar. I cili përbëhet me dyndje ambasadash, dyndje llotarish, fondacione huadhënëse, rrugë malesh për në Greqi. Viktima Otrantosh dhe fermerë të protustitucionit, kanabist, tarafit dhe mikut.
Dhe a e dini përsenë.? Sepse u kanë pushtuar teknicienët. Se vendi është i mbushur me teknicenë, marifetçinjë, jo reformatorë.
U thoni këtyre të indinjuarve, përfshi edhe emrat e shtypit se, na i futët kokën në hale mirë e mirë. Na ngjyet për ibretin tonë dhe qejfin tuaj. Tani na hiqeni edhe të indinjuar.
Duhet gjak i ri vëllezër, gjak i ri.

Fëmija i lumtur Edi Rama

by

Nga Ilir Levonja/Florida/

Një nga fëmijët më të lumtur të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, është momentalisht Kryeministri Edi Rama. Nga dje e sot gëzon duke duartrokitur demaskimin e ca pallateve, ku sipas tij i kanë bërë në kundërshtim me ligjin, ca njerëz nga qeveria e mëparshme. Reforma në drejtësi të cilën e filloi me shpatë të madhe nga viti i kaluar. Nisur me ato përfoljet mes tij dhe Bashës. Ku njëri do të dorëzonte Berishën dhe tjetri Metën. Në fakt dështoi me një rend të rregullt javor a mujor. Duke u paraqitur me duart në xhepa në zyrën e kryetarit të Kuvendit, sa herë që prishej humori i Ilirit. Nga ana tjetër fluturoi për pranimin e Kosovës në UEFA. Ashtu sikur edhe për heqjen e vizave për qytetarët e saj. Madje e mbyll me stilin e gangos nga Tirona…, ”Më në fund BE-ja po çlirohet nga një turp!” Këto gjithmonë sipas statuteve të tia në Twitter.
1) Pallateve vërju tritolin. Ia ke marrë dorën. Ti je mjeshtri i hedhjes së lekut në erë. Je mjeshtri i varrosjes së traditës. I furçisjes së fasadave me ngjyra deri nga tropiku. Pavarsisht se jetojmë në Mesdhe. Se, kemi apo jo ato avazet tona. Por këto nuk kanë asnjë rëndësi.
Vërju tritolin… Nuk ke pse na ankohesh neve. I ke të gjitha. Një milion e ca vota ndaj tu dhanë. Ke edhe gurin edhe arrën.
2) Reforma nuk ia vlen të diskutohet më. Eshtë si shumë etapa të tjera të vendit. Të cilat janë faqja jonë e zezë. Një reformë që po bëhet me dhunë nga jashtë. Për shkak të absurdit shqiptar ku të gjithë kanë të drejtë. Dhe më shumë nga të gjithë, ky kryemëndjemadhi që mbeti duke u folur njerëzve vetëm për gjynahet dhe mëkatet e atyre që ikën. Edhe pse projektet e tia vazhdojnë të kontestohen fort. Dhe ai bën humor duke kujtuar forcën e Ahmet Zogut në ndërtimin e Tiranës. Megjithëse deri sot nuk është dëgjuar ndonjëherë të flitet për protestë urbane të asaj kohe. Dhe krejt si një fëmijë i lumtur harron se në edukatën qeverisëse të vendeve në Perëndim. Kur ka ngërç, kur ka zvarritje dhe dogma propogande, topi është në fushën e qeveriut. Pra tek ty. Jo tek opozita…
3)Vërtet lajm i madh ky i pranimit të Kosovës. Gëzuam të gjithë dhe me të drejtë pamë edhe lot. Mbi të gjitha shqiptarët e Kosovës. Nuk ma nxë goja të them kosovarët. Jam shqiptarë e u vranë për lirinë e tyre. U vranë për flamurin kuq e zi.
Sa për ty e sojin tënd…, që pas qeverisë së Vlorës. Ose dyshes Ismail Bej Vlora dhe Isa Boletini. Soji e sorollopi shqiptar i qeveriut. E pati mëndjen tek karrika se sa tek Kosova. Më shumë bën për Kosovën kuislingët, me italianë e gjermanë se sa soji ynë që rrahim gjoksin. Ne edhe ato që arratiseshin, e vinin në vendin amë. Në tokën e premtuar…, i ngordhnim në dru. I kthenim mbrapsht si agjentë të UDB-ës etj. Ose, i çmendnim nga trutë e kokës. Pra është e gjitha një histori e dështuar me kokluzion që shqiptarët jetojnë sot në pesë shtete. Por le të shikojmë edhe anën e mbrapsht të këtij lajmi. Duam apo nuk duam ne, tani më, kemi për kokë edhe një mëkat ndaj Kombit. Çfarë bënë ata djem kuqezi, që bredhin me top stadiumeve të botës. E dhjeu era e fatit shqiptar. Ajo erë e mbrujtur me patriotizmin e rremë. Pasi për gjithçka e shumë gjëra mund të na nevojiteshin ne shqiptarëve. Veç jo dy kombëtare… Boll ishte njëra, foleja që na mblidhte. Të paktën në atë ballkon karshi ajrit, ishim bashkë. Rrinim bashkë. Dhe këndonim bashkë. Për të tjerat, e Zotit u bëftë.
Le të shpresojmë se ky nuk është një mëkat i madh. Edhe pse tingëllon si një fitore me shije të çuditshme.
4)Kjo puna e vizave me të drejtë u vjen për shtat qejfit tuaj. Edhe Isës atje në Prishtinë. Këto njëzetë e katër orë, rrjetet po buçasin edhe për Lloton amerikane. I pe barrelat, ato shkallët lëvizëse në shërbejnë aeroporteve për të hipur e zbritur njerëzit. Janë plot. I kanë mbushur Webet. Janë pamje me shqiptarët që presin me sytë në hava se mos ulet ndonjë fluturak tek shkallarja e tyre. Por unë nuk flas dot se, më grijnë e-mail-et duke më thënë. Ia hodhe për vete ti, ike ti. Po tani çfarë ke me ne?
Thua se fjala ime e ndërpreu këtë eksodin nga vendi . Thua se fjala ime është marrëzia. Edhe pse veç saj, asgjë nuk kam në dorë. Çelsat e gjithçka tjetër i ke ti. Dhe misrin me kokrra ti e ndan. Unë u fal veç zemrën. Atë kam. Dhe më dhimbesn kur i shoh. Eshtë e gjitha një marri shqiptare, që nuk do më vendin e saj. Kjo fal sojit e sorollopit tënd. Dhe ti i thua Europës turp. Kur turpi është i sojit tënd. I sojit tënd prej shekujsh që na kanë degdisur, nga Oqeania e largët, deri në Alaskë sipër. Nga Zelanda e Re, deri poshtë në Patagonian e Jugut. Një revolucion i ikjes shoqërore, si pasojë e paaftësisë pra të sojit tënd. Dhe ti thua turp i BE-es.
Çfarë mirënjohje shqiptare? Çfarë mirënjohje karshi eksodit të 1468-ës. Karshi eksodeve para dhe pas luftrave. Edukimit dhe arsimimit të intiligjencës. Eksodeve të post diktaturës. Atyre anijeve përplot që edhe sot na bëjnë me turp.
Turp Europës edhe Botës?!
Mjaft! Na kanë bërë njerëz, qytetarë.
Na kanë dhënë të drejtën e votës. Na besojnë.
Na kanë dhënë gjakun e tyre. Na kanë mbushur me dashuri.
Na kanë futur në shtëpi etj. Dhe ti u thua turp.
Po turpi jot more zotëri, cili është?

Byroja politike e PD-ës

by

Nga Ilir Levonja/Florida/

Një lajm erdhi nga Saranda…, demokratët përzënë Arben Imamim. Megjithatë shtypi i gjerë nuk e pohonte. Veçse lista e drejtuesve të fushatës së ardhshme doli. Dhe zëri nga Saranda nuk ishte pa gjë. Tek-tuk kanë nisur kritikat e para. Dhe nuk është e vështirë të kuptohet se PD-ja nuk luan rastësisht vetëm me një sulmues. Kjo një skemë e pragmatiste futbolli. Që shpesh teknikët e përdorin kur në krye kanë një sulmues race. Po…, duam apo nuk duam ne. Ose edhe me gjithë konsideratën, nostalgjinë, respektin …, çfarë tjetër të themi?! Berisha nuk është më një i tillë. Sado që trazon, sado që sjell konfuzion dhe u imponohet qeveritarëve. Për shkak të përvojës dhe njerëzve që në një farë mënyre hanë nga të dy krahët. Nuk na sjell në pushtet. E aq më tepër me lista të këtij soji që tashmë përvoja e brishtë politike shqiptare, i cilëson me indeksin e xhaketave të vjetra. Nëse Saranda vërtet e ka kthyer mbrapsht Arben Imamim, me preteksin e kryengritësit të shtetit në 1997. Atëhere është edhe kjo një nga dhjetra arsyet e firos prej 1 milion shuplakash që morëm në zgjedhjet e fundit.

Çfarë po ndodh në fakt me të djathtën shqiptare.

E gjitha filloi me një zgjedhje me kontestim në garën Basha-Olldashi. Sado performancë dhe sado arritje të kishte Basha. Olldashi ishte shpirti i saj. Ndofta një nga politikanët më me nerv natyral prej demokrati. Se sa prurja e KOP-it. (Një lloj MJAFT-I që sot po qeveris në emër jo të socialistëve, por pragmatizmit të shokëve, grupeve me petkun e intelktualit. Që bën pis fare pa gajle edhe një nga periudhat më të ndritshme në historinë kombëtarë. Atë të Rilindjes së madhe.

Eshtë fatkeqësi për një vend që protuestues dhe dhunues të shtetit, apo bojkotues, shkurt rrogtarë që nuk shkojnë në punë, sot janë shtetarë dhe flasin në emër të një populli. Kjo ndodh në Shqipëri.) Kësisoj edhe e djathta, sulmon sot me një sulmues oportunist. Dhe jo me shpirtin e saj.

Kjo sipas të gjitha gjasave të çon në një përfundim. Një marrëveshje të mundshme sojesh për një cikël qeverisje me sira. Dhe ky është turpi i heshtur i pranuar prej idealistëve të djathtë. Mëkati i një soji aspiruesish intelektual brenda partisë. Të cilët e konsiderojnë normale marrjen e një posti drejtues përmes formulës përkrahësit e këtij apo atij. Dhe jo të statutit të partisë në të cilën ata aderojnë me vullnet të lirë. Me idealin se duan të qeverisin vendin e tyre. Pa e kuptuar asnjëherë se fitoret dhe arritjet vijnë përmes sfidave të mëdha.

Edhe një herë…, duan apo nuk duan demokratët, epoka e Berishës mbaroi.

Ndofta si me asnjë tjetër politikan si ai, nuk ka patur dhe zor të ketë sukses individi. Ashtu sikur dhe rëniet në pikiatë, zor se do i ketë tjetër kush.

Nga marsi i 1992-it deri në qershorin e 20013-ës. Na bëri të ëndërrojmë, por edhe na la pa shtet. Na bëri krenar, por edhe na befasoi me faljet për zgjedhjet që bënte. Siç ishte reforma moderne, ajo agrare e 7005-ës. Mbi toka dhe objekte duke mos e vënë një shoqëri në një start të përbashkët.

Na shushati me alenancat politike, zgjatimet e koalicioneve jo të dobishme, por shushunja në buxhetin e një vendi të lodhur. Aq sa sipas një verifikimi më të fundit sot në Shqipëri operojnë 113 të tilla. (Fakt që e përsërisim dhe e përsërisim).

Por edhe alaencat individuale duke e kthyer Kuvendin e shqiptarëve në një treg të shitjeve të mandateve të popullit.

Në të njëjtën kohë shoguam botën me moshapjen e dosjeve. Dhe vendit nuk i afruam asnjë çast marrëveshjen e madhe. Atë që më shumë se kurrë ndonjëherë tjetër, shqiptarët e kishin dhe e kanë më se të domosdoshme. Por ne fuqizuam dhe vazhdojmë të fuqizojmë paradoksin politik. Duke i mbajtur shqiptarët me heronjë dhe dëshmorë palësh. Dhe jo të vendit të tyre.

Nuk janë vetëm kaq!

Megjithatë siç e thashë na bëri të ringrihemi, u ringrit edhe vet. Na bëri t’i besojmë. Dhe i besuam. Duke u dhënë shqiptarëve lëvizjen e lirë në Europë. Një infrastukturë me premisa të Perëndimit edhe pse me kulturë otomane në kuptimin e investimit. Të raportit të individit me taksimet, mirëmbajtjet e verpave të mëdha.

Kontribuam në lirinë e Kosovës. Asaj pjesë të vrarë. Plagës së shqiptarizmës, pikërisht për shkak të dasimeve. Dhe luftës së ashpër politike qysh nga bërja e shtetit. Ndërkohë që flisnim për prosperitet dhe vëllazërim. Nuk e ndihmuam asnjëherë me sjelljen dhe gjuhën e ashpër. Mbetëm vetëm ideollog, ose llafollog. Por e bashkuam Kombin të paktën moralisht dhe përmes një rruge.

Ka dhe mund të ketë shumë të tjera…, por aq ishte.

Në orët e mbrëmjes disa zëra publik shprehin habi edhe me një fakt tjetër. Mungesën e predispozitës së individëve të përfshirë në listën në fjalë. Si nuk heqin dorë vetë.? Si nuk i hapin rrugën më të rinjëve?

Përse nuk heqin dorë? Sepse të heqësh dorë është zotësi. E mbi të gjitha fisnikëri. Por me sa duket fisnikëria na ka humbur. Dhe kjo humbje akoma më e madhe.

Disa të tjerë thonë se janë përkrahësit e Berishës etj.

Për së pari përkrahës të tij janë të gjithë ata që në këto njëzet e kusur vite besuan. Deri sa sot përkrahës të tij janë edhe Imami, Pollo, Ceka etj. Por në vend të shpirtit të garës. Ata i kanë marrë më të errëta anë Berishës. E kanë vrarë me kohë mendësinë bashkëkohore, edhe prej gjumit të të rinjëve brenda PD-ës. Kjo u duk që pas zgjedhjeve lokale…, kur emëruam të gjithë humbësit në poste drejtuese. Unë nuk kam asgjë me emra si Duma, Alibej e ndonjë tjetër. Por thjesht, humbën. As duhet të emëroheshin e as duhet të pranonin. Një stine re kërkon veshje të reja. Çel gjethin e ri. Frymon dhe ka memorien e saj si suport për ardhmen. Por e djathta është kthyer në një stanjacion emrash, duke na nxjerrur mallin e byrosë politike të diktaturës. Atë që menduam se e rrëzuam. Ku lal Hekri apo Tao-Tao, u rrinë simpatizantëve me grushtin tek tëmthi. Ndaj demokratët grinden e sillen akoma me inatin e humbjes. Merren me mamanë e Erionit. Me dështimin e Edit si piktor. Dhe kujdesin prej qelqi që të mos i shtojnë ndonjë gram Metës. Në të njëjtën kohë janë bërë përkrahës të këtij apo atij brenda PD-ës. Sillen plot mllef humbje zgjedhjesh. Edhe pse tri vitet shkuan si një gotë uji e hedhur pas.

Dhe e dini pse e gjitha kjo? Sepse PD-ës i ka ikur shpirti.

Në Fushë Prezë

by

Nga Ilir Levonja/

Nuk më hiqet nga mëndja. Nga darka e mbrëmshme kur pashë atë vajzën 19 vjeçe tek zvarritej. Në emisionin Stop. I kishin hequr kempin. Vetëm 19 vjeçe dhe zvarritej. Kishte një ëndërr, të bëhej mjeke. Të shëronte të sëmurët.

Së pari atyre djemve. U keni hyrë një pune që në pak gjëra, detaje etj. Të tregoni se sa mospërputhje ka midis së realitetit dhe të vërtetës shqiptare. Eshtë kudo një mjerim që të shtrydh zemrën. Një mjerim mendjesh edhe pse me luk bashkëkohor nga sallonet e Parisit. Apo Romës, Berlinit, Madridit etj. Përballë mizerjes së jetësë sociale. Zoti ju ruajt dhe e vazhdofshi këtë punë sa më gjatë.
Eshtë një lloj opozitarizmi që e ka të domosdoshëm një vend me ekonomi tregu. Sidomos këta si Shqipëria me histori fringo të re, në botën e kapitalit. Aq më tepër aty, ku gama raportit pozitë e opozitë. Eshtë e personalizuar në emra. Ecja zvarrë e një vajzë 19 vjeçe. Nuk i përket as luftës së ashpër të Kryeministrit me Donald Trump. Njeriut që Amerika po e nxjerr për shkak të lodhjes me politikën. Për shkak edhe të vanitjes së dinastive moderne familjare. Siç janë edhe rastet e familjeve Bush e Klinton. Për shkak të karshillëkut të politikanit me votuesin. Pasi ka kohë që një frymë imponuese. Versioni Trump pavarsisht gjithë atyre pandehmave, deklaratave, stresit të emigrantëve. Eshtë pikërisht produkti i votuesit. Gjë që në vendin tonë, është mijra vite dritë larg. Aq sa në më të shumtën e rasteve, na duket vetja si vemje rreth gravitetit të botës tonë. Asaj shqiptare. Por ne jemi thjesht tranzistorë ose përçues. Thjesht tu themi njerëzve se çfarë është e drejtë dhe çfarë jo. Ecja zvarrë e një vajzë është rënia e një shoqërie. Por shtetari unë është në luftë me mbushjen e mëndjes Anglisë, oktapodit të njerëzimit. Ne e kemi këtë luks. Një mbretërie që ka pushtuar botën, i japim mend. I japim mend me një shtetari tradicional që grindet me opozitën. E kësisoj populli zvarritet.
Nuk ka kemp. Nuk ka përkrahje sociale.
Janë privilegje këto.
Sidoqoftë, Zoti ju bekoftë djema.
Së dyti, disa fjalë asaj zonjës. Nënës së shtëpisë. Se babai nuk dukej gjukundi. Kanë turp burrat shqiptarë. Ndaj shpesh rrinë prapa shtëpisë, pinë cigare, urdhërojnë. Dhe thonë, nuk e shtrij dorën unë. Po me që e kemi fjalën për atë nënë. O grua dije…
mos thuaj, i lutem shtetit të vëri dorën në zemër.
Nuk është mëshirë kërkesa jote. Por e drejtë civile. Ndaj shko atje ku krekoset e luan basketboll shteti, dhe ulëri. Kërko të drejtën tënde të mohuar. O grua nuk është turp të të bjeri halli. Turp është i atij shtetari që rreh gjoksin. Shtetet quhen të konsoliduar kur kanë një uhstri e rend të plotësuar. Një arsimim e mjeksi. Por edhe programe sociale që i japim mundësi të pamundurit të jetë i barabartë me njeriun normal. Sot më shtetet e konsoliduara, nuk miratohet e programohet asgjë, qoftë në lirshmëri lëvizje godinash, rrugësh etj, pa përfshirë hapësirën e të pamundurit. Dhe me që jemi tek kempi, të paktën për njohurinë që kam unë. Këtu në shtetin e Floridës… Një invalid trajtohet me një pagë mbi mesataren. Që domethënë të plotësojë nevojat e tija njësoj si me një njëri normal. O grua mos lyp mëshirë, se nuk është nder qeverie. Eshtë e drejtë jote. Janë para edhe nga krahët e tu. Krahët e shqiptarëve. Nuk ka shtetar që ti jep nga xhepi. Por ka të tillëqë t’i heqin ty. Dhe ia japin një gjykatëseje. Dhe kjo quhet plotësisht rënia e shtetit.
Së treti Kristinës… ëndërr e bukur e jotja. Të bëheshe mjeke. Mos u lodh së kërkuari. Sot teknologjia i jep plot të drejta njeriut. I shemb pragjet. Dhe nëse nuk të dhënshin ndonjë bursë…, jepja ti vetvetes. Jepja duke mos pushuar së luftuari për të drejtën tënde.
Pjesmarrjes në jetë.