Ilir Levonja – Page 71 – Dielli

Bum-bumet e Brunos

March 22, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Qysh në krye Bruno, po ta them se…, jo që nuk ma bëre mishin kokrra-kokrra. Por më përmbyse stomakun. Ky show politik i artistëve. Apo intelektualëve është vraja kombëtare e jona.
Sidomos kur e bëjnë me urra. Lëre Frojdin se vetëm botës mesjetare shqiptare nuk i shkon. Frojdi i përket një soji shoqërie që nuk e di çfarë është uria. Arratia, apo lufta e klasave. Çfarë është mendësia e një qytetari të mirënjohur kur thotë që më bëri nder, u tregua burrë me mua, më dha lekët… Frojdi mund të jetë mbret i subkoishencës. Por jo i kompromisit me shitje e blerje. As i showt sukses të natyrës demostrative. Si ai i anëtarësimit tënd. Për të shpëtuar paratë Zherar Depardjeu ia bëri në kokë pasaportës franceze.Kurse ti për të përfituar ato, ia bëre në kokë kalavarit të sojit tënd. Mirë që të vdekurit nuk ngrihen nga varret. I ndjeri Shllak i madh, Gjoni. Kushedi sa po i përpjek kockat. Jo se ti u bëre socialist. Asesi, por për prroçkat që thua. Mbi sukseset e ekonomisë, oratorinë dhe Nolin me shokë.
Larg qoftë, mu kujtua i ndjeri Tonin Tërshana. Ia dhanë çelsat e shtëpisë. Sa për ta vdekur. Nderi i skenës, i kurbetit, i mizerjes së politikës vëllavrasëse shqiptare.
Tani dy fjalë për vetvrasjen tonë.
Kjo puna e…, të më bërit mirë mua…, është provincializmi më arkaik i kohës tonë. Pasi vendi i tërë nuk është mu-ja. Nuk e di se si ke futur në shtëpi ato para. Kur përditë webet shqiptare luten, kërkojnë, publikojnë …, raste me tumore, transplante, sëmundje të rralla. Duket se një shoqëri e tërë përpiqet të ndreqet përmes vetvetes. Edhe pse ka mbi krye një shtet. Edhe pse ka dhe trumbeton në sheshe plot banderola, flamuj dhe surretër me projekte mbi prosperitetin dhe begatinë. Eshtë një teatër i gjallë. Ndiqe, bëhu ndonjëherë spektator se ia vlen. Për hirë të profesionit. Një shoqëri e tërë që beson, edhe pse lekët shkojnë tek ty. Apo edhe tek ata që këndojnë e recitojnë përshembull Ali Asllanin. Plakut ia bën në kokë me gjallje. Megjithatë soj i zhurmës dhe i kasetave merr paratë. Puth në ball udhëheqësin. Flet për burrni. Oratori e ideale. Flet për mu-e. Më bëri mirë mu-e.
Shqiptarëve u shkoi jeta me më bërë mirë mua. Jo vendit. Jo atyre të gjithëve.
Ti t’i gëzosh sukseset e Edi Ramës. Tratativat për një këst tjetër borxhi dhe me mbikqyrjet e përditshme nga FMN-ja. Pudra që u hedh vrragave të qyteteve shqiptare. Ti e di mirë efektin e grimit, ndofta merr edhe ca përqindje tek paga për pasojat e pudrës.
Mendësia më bëri nder mua, është vetvrasje, Bruno. Dhe një shembull i keq i imitimit të kapriçove të artistëve me emër nga bota.

Zot të falem që na shpëtove Taulantin!

March 22, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja-Florida/

Se kush duronte më pa qarë, kur Edi Rama të rrihte gjoksin.Të siguroj që në Shqipëri do ishte shtuar një dëshmor potent. Edhe pse jo i tillë. Shqipëria do kishte vrapuar të bënte një përmendore të madhe. Aq më tepër që tani po riplanifikon sheshin Skënderbej.

Zot të falem. Kjo e puna e terrorit me armiq njerëzit e thjesht. Me ata valixhexhinjtë. Punëtorët muhaxhirë. Nxitonjësit për të kapur trenin. Ka brenda edhe dosjexhinj. Ata që merren me tratativat e shteteve. Janë të gjithë humbamen. Ca haxhiqamilë, ca esatpashë… e megjithatë shpallen heronj.

Të thjeshtit dashnorë, të njeriut për njeriun, edhe pse nxitojnë e ofrojnë dashuri. Nuk e kanë kurrë shancin të bëhen dëshmorë.

Ata janë armiqtë e terrorit. Ata që nuk janë.

Ata iktarët e blloqeve të lindjes. Asaj të mesme dhe largët. Ata iktarët e Afrikës së madhe. Ata vendallinj të rinj që akademikët e mykur në vendet e origjinës… Nuk i konsiderojnë kombe, përshembull edhe Belgjikën. Apo edhe Amerikën e madhe. Për shkak pikërisht të këtyre ardhacakëve.

Megjithatë vendi ku kufiri është një nocion edhe nën një tavolinë trotuari. Një vijë që shkelet. Ku mund të pish kafe me kufirin mes shalëve. Eshtë atdheu i tyre. Atdheu që kurrë nuk e ndërtuan këta të mënçurit. Haxhiqamilët e vendeve të origjinës. Me planifikimet, interpretimet dhe sponorizimet që i bëjnë barutit të terrorit.

Dhe kur vinë aty, vinë për tu imponuar. Pikërisht me dështimet e tyre.

Kërkojnë suport sa për tu dukur. Se fakt asgjë nuk është e vështirë. Por bëhet e tillë.

Nga ana tjetër bëjnë selfie për memecllakët dhe dordolecët në vendin e tyre. Ata që i gëzon pamja buçko e njëshit. Teksa u shet pordhë zyrave të përkrahjes sociale të Brukselit. I ofron dhe mburret me dështimin e vet shekullor. Tamam aty, kur dikur… Një gjeni teksa ecte rrugëve. I zbritur nga Andet. Nga lartësitë e kondorit. I tha gjyshit të vet në vargje. Tani po e shoh se përse duart e tua janë plot pluhur dhe lavdi. Dhe a e di, vendi i tij kishte në histori një galeri luftrash civile. Suksesi më i turpshëm i njeriut.

Megjithatë të lumturit ardhacakë, nga të katër qoshet. Vërshojnë mes mjegullës. Jetojnë aty edhe me një përkrahje. Të paktën ajo nuk është një filxhan kafeje për të tallur menderen. Siç bëjnë modelistët në vendet e origjinës.

Zot të falem se kush i duronte pastaj. Propogandën. Kushedi se sa rrugëve do u ndërroheshin emrat. Kushedi se sa ndërrmarrjeve. Kushedi se sa shkollave në rajonin e Librazhdit. Kushedi se sa netë Kuvendi i shqiptarëve do debatonte.

Kushedi se sa statute lamtumire do shikonim në fb.

Sa dedikime !

Zot të falem që na e kurseve Taulantin.

Vendi do burra

March 20, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Presidenti i 16-të i Shteteve të Bashkuara, është Abraham Linkoln. Ai konsiderohet si babai i kombit për faktin se i dha fund luftës civile midis veriut dhe jugut. Ose të ashtuquajturës lufta e gjakut.(1861-1865) Për deklarimet e forta kundër skllavërisë që aso kohe ekzistonte akoma në shtetet e jugut. Por ai përmendet shpesh sot e kësaj dite edhe për faktin se nuk pranoi të rizgjidhej për të tretën herë si kandidat për President. Kushtetuta e vendit nuk e kishte të saksionuar me ligj se sa herë i jepej e drejta për tu zgjedhur e rizgjedhur një politikani, burrë shteti, a qytetari amerikan. Qe një e drejtë e pakufizuar. Por ai i kundërshtoi me forcë të gjitha zërat brenda Partisë Republikane. Ata që e shikonin të sigurtë fitoren e një mandati tjetër presidencial, fal reputacionit të tij. I kundërshtoi i bindur se një pushtet duhej të kufizohej për të mirën e vendit.

Amerika ka njohur vetëm në një rast historik, tre mandatësh. Gjatë depresionit të madh. Ose luftës së dytë botërore. Ky ishte Frenklin Rusvelt, i 32-ti President. Megjithatë që atëhere u vendos që të saknsionohej në Kushtetutën e vendit, kufizimi i mandateve të Presidentit. Një nga shtytësit ishte edhe Rusvelti. Ai i dha udhë kufizimit të kërkuar prej Linkolnit. Pas vdekjes së tij gjithçka u sanksionua me ligj. Dhe kjo njihet si një nga ato njëzet e shtatë ndërhyrjet një dyqind e njëzet e pesë vjetë jetë të Kushtetutës amerikane.
E solla këtë shembull në vigjilje të Tiranës. Kongresit të socialistëve. Edhe për t’i thënë shqiptarëve se kombi do burra që të bëhet. Burra dhe jo modista me atlete duke trajtuar një vend të tërë me mendësinë e atyre djemve që gjuajnë vajza nga rruga e gjimnazit.
E solla këtë shembull për të qartësuar çmendurinë kolektive në format e dhunës së hapur. Në lidhje me të drejtën e të zgjedhurit dhe të të zgjedhurit.
E solla këtë shembull për të kuptuar se absurdi kolektiv i arritjeve butaforike është sot kaq normal sa i duhet thënë çdo shqiptari mjaft me tu ankuar. Mjaft me të ikur. Mjaft me drogën. Mjaft me prostitucionin. Mjaft me korrupsionin e zyrave. Mjaft me aderimin familjaro fisnor në një forcë politike. Pasi keni kapur parajsën Rama që quan sukses larjen e borxheve me borxh të ri.
Shumë nga socialistët menduan se fituan mbrëmë me çuarjen në referendum punën e kryetarit. Se fituan luftën me një deputet që kërkon të respektohet statuti. Shumë nga socialistët mendojnë dhe luftojnë aq me zell për të mbrojtur postin e kryetarit. Të bindur se kanë ardhur në pushtet pikërisht për këtë. Për karriken e kryetarit.
Jo për të qeverisur vendin. Madje me një dashuri historike për udhëheqësit. E shqyen dikur Edi Ramën…, kur kështu si Ben Blushi donte të respektohej statuti. Në fakt nuk bëm asgjë tjetër …
treguam dobësinë tonë historike që për kryetarin ia lërojnë nënën jo statutit, por edhe Zotit vet.
Referendumi i vulosur është akti plot dritë se në Shqipëri pushteti mund të blihet lehtësisht edhe faqe kombit. Megjithëse historia e kësaj demokracie plot halle ka treguar se, triumfe të tilla kanë qënë edhe gropa politike e liderëve. Kujtoni katarsisin Nano, batutat muç muçi etj. Sot webet janë mbushur me salla ku në karriget e gjindjes së anëtareve ka me shumicë jo njerëz, por gjitarë. Studiot e humorit, panelet, apo deri ato jashtë vendit flasin, humorizojnë arritjet imagjinare të modelit Rama. Që sot shtron pllaka në sheshe dhe bulevarde qytetsh që zbrazen. Aty ku të nesërmen plasin shatërvan koka-kolash.
Aferim për të gjitha këto urra kryetar.
Por kombi do burra. Burra sikur edhe një e njëqinda e atyre që përmenda më sipër.

TRANSPLANT

March 18, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Sot webet shqiptare i dominon debati i Blushit.
Një grup analistësh që janë gati të qajnë. Gati ta shqyejnë. Gati ta pështyjnë. Në përjetësinë e tyre prej monarkësh.
Ndaj monarkëve që u ofrojnë ca fonde mbijetese.
Një grup i përjetshëm.
Me të njëjtat çështje.
Përse nuk bëhet Shqipëria? Përse do bëhet Shqipëria?
Kush janë të korruptuarit? Na thuaj emra! Kush janë të paaftit? Na thuaj emra! Edhe pse shifrat mund të flasin më shumë se emrat. Jo, ne duam emra. Duam emra me qëllim që të ta kthejmë reston ty faqe të gjithëve. Të demaskojmë në sy të shqiptarëve. Se sa i pabesë që je. Se si po na hedh poshtë. Ne që të bëm ky që je etj.
Blushi ky debat i përtashëm i shqiptarëve. Që vetëm debat nuk dinë të bëjnë.
Blushi kjo dhimbje koke për rilindasit. Dhe një lloj kënaqësie nën hije e socialisteve.
Blushi kjo opozitë e padëshiruar prej disa opozitarëve. Të alarmuar se po u merr pozitat.
Temat…, reforma në arsim, reforma në drejtësi, reforma në shëndetësi.
Pagat, përkrahja sociale, ndërtimet.
Mbi të gjitha dinjiteti.
Dinjiteti ynë… Çfarë paradoksi. Ne jemi të mbimbushur nga dinjiteti. E kemi vështrimin thikë me dy presa. Të shohim nën vetulla. Plot krenari. E kemi gjakun plot dekorata. Plot medalje. Plot ngrefosje. Plot mburrje. Na ziejnë afshet.
Njëshkolonë.
E kemi treguar për dyzetë e pesë vite. Po e tregojmë tani. U bënë njëzetë e pesë. Duhet thyer rekordi.
Reforma për dinjitet.
Një vend që të bëjë demokraci, do popull. Do shoqëri civile … Do edhe intelektualë.
Gjithsesi, përballë këtij luksi studiosh. Të gjitha janë zero, forca të mbaruara. Një mekanizëm shoqëror i ndryshkur. Mjafton të shikosh një lajm vrastar. Demoralizues…., pikëllues pa asnjë diskutim.Një djalë i vogël, një shqiptar ndërron jetën në një klinikë në Bergamo të Italisë. Punë transplanti. Fonde të munguara. Indiferencë shtetarësh etj. Janë të gjitha pasoja të një debati bosh, gati treçereshekullor i paaftësisë për të konkluduar.
I atyre që flasin për reforma dhe vetëm reforma nuk bëjnë.
Do popull që të bëhet një vend. Do shoqëri civile.
Përpara se të dëgjoni studiot, lutuni për shpirtin e atij djali të mirë. Lutuni dhe u thoni atyre politikanëve që postojnë statute me ‘të.
Se lavdia nuk fillon mbi vdekjen, por me jetën përkrah. Nuk thuhet u preftë në paqe. Por u prehtë në paqe.

Identiteti i një parku

March 17, 2016 by dgreca

Ilir Levonja-Florida/

Në vitet 50-të shqiptarët projektuan një park natyral. Ndofta me kujdesin e atyre që kishin ca ëndrra. Por kjo nuk ka më asnjë rëndësi për kohën. Megjithatë çfarë u krijua, qe një magji lirike të cilën e ëndërronin të dashuruarit. Atëhere as nuk çohej nëpër mend lisharsi i fëmijëve. Ai i sojit të cirqeve të vegjël publike në kthina qytetesh. Ndofta edhe përbri disa lulishteve të vogla etj. As ujvarat plastike ku kalamajtë të grisin pantallonat dhe prindërit të fjalosen. Këndet e lojrave e kishin vendin e tyre. Madje edhe ato cirqet me dryn, kishin një pesëlekësh faturë. Por kishin edhe shkollat fusha aktivitesh me shumicë. Dhe lulishtet frymosnin.

Kurse atje, në ato kodra, qe gjithçka e natyrshme. E mjergullës dhe e dashurisë. Gjithçka e gjelbërt, e luleve dhe e kitarave. E ecjes kalaqafë. E flirteve. Dhe asaj jete sportive të vrapimeve në natyrë. Pra qe i gjithi natyrë. Një heshtje shiu. Dhe vërtet, nuk kishte paqje më të bukur se në ato rrugica, qoftë në dimër, qoftë në pranverë, verë apo vjeshtë. Jo rastësisht prej aty kanë buruar aq e aq lirika. Aq e aq këngë. Aq e aq dashuri …, sa altari apo show-t që bëjnë shtetarët në celebrimin e çifteve. Eshtë asgjë më shumë, veçse një akt mjeran përballë bekimit të atij parku natyral. Me afsh të njelmët bari, korin e zogjve … Dhe mbi të gjitha, përsonalizimin e dashurisë.
Mirëpo kohët rrjedhin.
Dhe shpesh njerëzit më keq se kohët. Mbase edhe të dashuruarit e atij parku. Matufepsen. U hyn vetja në qejf. Flasin për parqet e botës. Për kryeqytetet e shteteve ku kanë bredhur. Se si të gjitha parqet kanë apo nuk kanë kënde lojrash. Se si kudo në botë, kudo ku ka park, ka edhe kënd lojrash.
Tek ne emërtimi është shpesh produkt negativ. Për arsyen më të parë. I sheshon identitetin vendit. Kjo po ndodh edhe me ne, sot, aty me debatin mbi parkun e Tiranës. Identiteti i një vendi krijohet nga tradita. Dhe jo nga emërtimet. Sespei bie që sot atyre kodrave të bredhin njëherësh, gjyshër, nipojë e mbesa. Dhe të dashuruar, flirtonjës. Edhe të dehur sigurisht. I bie që kur të mëdhenjtë të zihen për Edi Ramën dhe Sali Berishën, të vegjlit të argëtohen nën korin e pështymave. I bie që sipas ati ideatorit të së ardhmes, ky të jetë parku i orgjive dhe i zhurmës.
Sot ka shumë njerëz që e mahniten me kumbullat pa kumbulla midis smokut dhe betonit. Por harrojnë se kanë vrarë identitetin e tyre. Kanë vrarë vetveten. Tirana ka shumë identitete të harruara. Përshembull vjeshta e rrugës së Elbasanit, e Liceut, etj. Eshtë fare e kollajshme t’i vrasësh. Fare e lehtë. Por janë identitete që nuk vijnë më. Dhe ne kemi për të mbetur përjetësisht në kërkim të vetvetes.
Ka bota vërtet parqe me kënde lojrash. Por janë krijuar të atillë. Janë projektuar. Dhe njerëzit shkojnë me fëmijët. Pasi argëtohen edhe vet në aktivitete.
Ka bota vërtet parqe. Ka edhe të natyrës të transportueshme. Që ngrihen me data të caktuara. Në sezone. Montohen për kaq e aq ditë. Dhe çmontohen pa dëmtuar qoftë dhe një degëz peme.
Ka bota vërtet parqe aktivitetesh. Ka edhe nëpër lagje. Edhe pranë banesave. Por ato nuk bëhen në kohë fushatash. Dhe nuk vdesin në të përditshmen. Janë aty dhe të mirëmbajtur. Jo rrënoja të një kohe na ishte një herë.
Por tek ne i duan këndet aty tek parku i të dashuruarve, pikërisht pasi aktivitetet e të rriturve tanë, janë politika dhe grindja. Ndenja më këmbë dhe tifozllëku. Dhe të bëjnë sehir. Janë aktivete paradoksi. Të atyre që shpallin moratoriume kundër prerjes së pyjeve. Ndërsa nga ana tjetër presin vet me qejfin më të madh. Të atyre që akuzojnë gjithë ditën tjetrin. Dhe që bëjnë me qejf ato që ka bërë i akuzuari.
Pra nëse përmendi botën, veproni si bota. Ndërtoni parqe me kënde lojrash. Ka fusha, ka kodra plot.
Mjaft e vratë identitetin e gjërave. Sado të thjeshta qofshin janë ekzistenca jonë.