Ilir Levonja – Page 72 – Dielli

Gjithçka Tiranës

March 14, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Në emër të disa tiranistëve. Jo tironcave, festa pagane e ditës së verës është zhvendosur në kryeqytet. Dhe sot Tirana e shqiptarëve mu duk si ato pejzazhet në malet e Nepalit. Deri pemët e bulevardit me rripa shumëngjyrësh. Aq sa i gjori njeri, pyet veten. Çfarë zotin jemi ne shqiptarët. Paganë, katolikë, ortodoksë, muslimanë suni apo shee.??? Çfarë zotin jemi.? Dhe midis të tjerave ky entuziazëm politik, sportiv. Sikur kemi kapur majat. Ca foto groteske… Sidomos njëra përballë shkallëve të palara të një Universiteti. Të cilin ndër vite ia ndërruan e shqyen disa herë emrin. Duke i zhdukur shkencëtarët me marifetçinjtë e ideollogjisë dhe politikës. Çfarë zotin jemi ne shqiptarët, vërtetë?

Një pyetje tëpër e vështirë përballë paraqitjes sonë prej labirinthi.

Ato rrjetat e tenisit, kaq të përkohëshme. Dhe kaq të vështira për tu instaluar një herë e mirë për fëmijët shqiptarë. Përballë atyre shkallëve kaq zhul moti. Mirëpo ne bëjmë zhurmë. Zhurmë si ngahera. Fusha tenisi e pingpongu. Në krye të sheshit të madh. Me emrin e madh. Atë të Gonxhes së shqiptarëve, nënë Terezës. Megjithëse sfondi, janë ca shkallë të palara të një korpusi që vuan akoma ngrefosjen ideollogjike të tiranistëve. Të një supermeni që natën zihet studiove. Dhe ditën përkëdhel fëmijët.

Një foto flet më shumë se çdo analizë. Se çdo argumentim. Se çdo shfajësim apo sqarim publik, i tiranistit. Një foto zhuli shkallësh. Ajo tregon se sa mizerje është ideollogjia e tiranistëve. Se sa kancer për shoqërinë. Lum kush ka sy dhe e shikon. Lum kush nuk çmendet nga çmenduria e tiranistëve.

Për të larë një palë shkallë mjafton një bubuzhel uji. Që nuk kushton as më shumë e as më pak, njëqidnmijë lekë shqiptare. Të vjetra. Dhe do jo më shumë se 1 orë punë. Por tiranistët nuk kanë kohë për punë. Kanë kohë me bollëk për zhurmë.

Mu kujtua se vite më parë, një miku im i mirë, ra në spital. Shkova për ta shikuar. Pas asaj fryme të mirë shqiptare. Me një kanavoz në dorë. E gjeta mikun jo në shtrat, por në këmbë. Përjashta. I dhuroi spitalit njëqindmijë lekë, bleu zorrën dhe po e shtrinte me një punëtor të lodhur. Pavionit i erdhi uji. Kështu ështl në Shqipërinë e tiranistëve. Pacienti nuk shkon për tu shëruar. Por për të shëruar spitalin.

Dhe tjetra, nuk e di pse ky zell prej të marrësh. Dita e verës…, një festë familje. E misrave të zier, e revanisë me sherbet vende-vende. Dhe e Elbasanit me ballakomue e piknike në natyrë. Kjo është dita e verës. Një festë e izoluar dhe provinciale. Në kuptimin e mirë të fjalës. E verores dy ngjyrëshe në dorën e majtë. Jo festë e tiranistëvë. Lërjani Elbasanit. Ka edhe provinca gjëra të bukura. Ka vlera shumë. Lërjani Elbasanit të shikoni një festë shqiptare.

Dhe jo një festë tribush, si në malet e Nepalit.

U thoni refugjatëve Mirësevini, shqiptarë …

March 10, 2016 by dgreca

Shkruan:Ilir Levonja-Florida/

Deri sot e kësaj dite, Shqipëria nuk ka një numër të saktë emigrantësh. Megjithëse flitet për shifrën 1 milion. Kaq shumë njerëz i kanë ikur vendit. Ata sot janë pjesë e botës globale. Pavarsisht kohës, shteteve. Apo politikave diskriminuese dhe përpjekjes për mbijetesë. Ashtu sikundër plot të tjerë janë
bërë një me vendet pritëse. Madje qytetarë të devotshëm. Jo vetëm përmes detyrimeve ndaj shtetit pritës, por edhe si përçues të jetës njerëzore. Me dhjetra e qindra vajza shqiptare kanë gjetur dashuri, greke, italiane, gjermane etj. Ashtu sikundër me dhjetra e qindra djem po prej Shqipërie.
Afërmendsh është një botë njerëzore të themi. Përkundër diskriminimit të përzierjes së rracave.
Dhe java e parë e muajit Mars koiçidon sot si një ironi e hidhur përballë debateve të fshehta që bën ajo rreth sirianëve etj.
Se çfarë ka mbuluar koha sot. Se çfarë ka përpirë deti. Se çfarë janë groposur rrëpirave, pyjeve, kufijve. Se çfarë është shitur doganave. Zyrave të ambasadave, përmes sekserëve palësh. Që edhe pse punë e zezë, punë e konsideruar krim. Ka nga këta delenxhinjë që mbajnë sot edhe ofiqe shteti. Medalje presidentësh. Apo vlerësime shoqatash dhe forumesh. Madje fati i ka ulur të diskutojnë sot, që të pranojnë apo jo refugjatët e Sirisë.
Pra se çfarë ka mbuluar rrjedha e viteve, i dinë vet të ikurit. Ata që janë quajtur dikur me përçmim refugjat. Që kanë ndërruar gjithçka, kanë marrë gjithçka. Deri identitet të vdekuri. Deri status hasmi. Deri të përndjekuri politik etj. Këta të ikur i dinë.
Dhe nga ana tjetër, përpiqen me mish e shpirt të përmbysin statusin prej malariku të shqiptarit nëpër botë. Duke mos u lodhur kurrë. Duke mos reshtur kurrë. Edhe pse me trishtim, shikojnë se si në vendin amë të vritet përditë, pikërisht shpresa për një demokraci të konsoliduar. Akoma bashkëkombasit diskutojnë mbijetesën. Një nga shkaqet kryesore që çoi shpërbërjen e diktaturës. Dhe i shtrëngoi ata të merrnin rrugën e emigrimit.
Marsi, java e parë, dhjetëditori i parë…, janë sot asgjë më shumë.
Por pamjet e dyndjeve siriane në kufijtë e Europës. Kështu u dyndëm edhe ne këtu e njëzet e pesë vite më parë. Por afërmendsh, deri sa nuk ka një monument simbol. Madhështor. Një përkujtim shtetëror, normale të harrojmë se edhe ne jemi një popull me histori refugjatësh. Një popull që u zumë derën fqinjëve.
Që u kërkuam llogari.
Sot është e pamundur ta fshehim faktin. Mjaft të klikosh në google. Apo Youtube, mbi eksodin dhe shqiptarët. Sa shumë prej tyre fluturojnë nga direkët e anijeve. Ashtu si zogjtë kur herët përpiqen të mësojnë se si zënë fluturojnë.
Nuk ka memorie për tu përkujtuar në Shqipëri. Pasi pikërisht arkitektët e deshtimeve, sekserët e vizave. Janë akoma aty në krye.
Janë konkretisht edhe aty, sot, dhe diskutojnë refugjatët sirianë.
Diskutojnë plot ironi. Mbledhin supet, justifikohen. Sikur kurrë të mos kishin larguar vendit…, mbi 1 milion e ca shtetarë.
Uthoni refugjatëve Mirësevini, shqiptarë. Nderoni refugjatët tuaj. Vuajtjet e tyre. Më mirë me varfëri në sofër. Se sa me turp sekserësh në supe.

Shushunja

March 9, 2016 by dgreca

Nga lir Levonja/

Si i tha Koçua mbrëmë shqiptarëve. Endrra ime të isha deputet i popullit.

O popull…, o regjim i rrëzuar. Shkelur. Nëpërkëmbur. Përdhosur.

O popull…, gjumash. Zgjohu. Si na thoshin dikur. Përmes interpretimit estetik. Si të zbërthenim atë simbolin e Bilbilit. Simbolin dhe mesazhi i përçuar përmes. ”A çil kafazi, bylbyl fluturo/ ndër pyje e ograja, bylbyl shpejto ”. Dhe atëherë e kishim me atë armikun e madh. Turqinë. Atë të huajin. Pa e menduar asnjëherë se ka brenda nesh. Aq shumë shushunja. Që, mirë se po na pinë gjakun. Por edhe po na tallin. Shushunja që duam apo nuk duam, ia kanë kaluar edhe turkut vet.

Aq shumë shushunja që, me qejf na mbajnë tek Turqia. Si e si të ngopen me gjakun tonë. Të tresin tejngopjen me ne.

Dhe që ta marrim vesh, ky pushtimi i brendshëm. Ky i shushunjave, është më mizor se ai i Turqisë.

Pushtimi i shushunjave, është më i keq se çdo pushtim tjetër. Vetëm për një fakt. Mashtrimin. Le të flasi kushdo për nder, reputacion të pastër. E aq më keq, në emër të popullit.

Kjo është absurde.

Oj deputet i popullit, tha. Thuaj shushunja e popullit. Dhe të lumtë kur ke gjetur. Si nuk u ça televizori. Si nuk plasi qielli i Shqipërisë.

Që ta marrim më shkoqur. Këtë punën e këtij shushunjit. Që intepreton ligjin kushtetues. Duke u justifikuar se mandati im zyrtarisht fillon pas betimit si deputet. Në orën kaq e aq. Kështu që jam në rregull se, i bie që të shpallesha i tillë, plot pas 6 orësh pasi kisha hequr dorë nga kompania ime.

Në fakt po i thua popullit. Se, gjithë qejf të neveritshëm…, e shikoni, ua hodha.

Deputetllëku shushunjë… Eshtë moral sepse njerëzit besojnë tek ty. Moral i fortë, më i fortë se çdo interpretim teknik me sukses të lig si puna e atij që dredhon dyersh e koridoresh. Që ia mora vulën këtij. Ia hodha atij.

Eshtë moral shoqëror. Njerëzit. Shoqëria. Të japin jetën ndër duar.

Të thonë, na drejto. Na vish bukur. Na bë të jetojmë më bukur.

Për së pari…, deputetllëku yt ka filluar me një mashtrim të madh. Sepse çfarë i ke thënë njerëzve në fushatë bie ndesh me moralin

Për së dyti…, duhet tu ngulet të gjithëve në kokë. Në kësi situata, ku mashtrimi ia bën muuuuuu. Deputellëku fillon që nga rregjistrimi si kandidat, marrja e mandatit nga Komisioni. Kështu që bërja e betimit është akt onorifik. Jo në nder të deputetllëkut, por traditës së Institucionit.

Për së treti…, për gjithë këtë mashtrim të nisur faqe shoqërisë. Duhet të flasi ndryshe drejtësia. Po aty vetëm drejtësi nuk ka. Dhe s’ka si të ketë. Deri sa vendin e kanë marrë peng shushunjat.

Ndaj nuk na mbetet gjë tjetër të themi. O popull, o regjim i rrëzuar. Zgjohuuuuuuu.

Dyqind Petritat e Elbasanit

March 5, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja-Florida/

Në sallën e pallatit të sportit në Elbasan. Shqiptarët panë një nga shfaqet më të turpshme. Më për ibret të Zotit kur thonë vetë ata. Megjithëse edhe Zotit ia kanë lëruar nënën. E kanë shfronëzuar. E kanë bërë Kryetar Partie. Madje të stazhionuar si ajo vera e vjetër e bujtinave nga koha e Bizantit. Nga ajo kohë ku njëri e sjell të shtjellëzuar. Praruar, bukur rrëfyer. Aq sa çfarë është e vërteta, na bën ta shtrëngojmë stilin shqip. Frymëzimin shqip, apo verbëzimin shqip…, me adhurimin e syve të atij që ngordh për diellin. Tjetri na thotë, mbylli sytë o qorr. Mbylle gojën o memec.

Shqiptarët në Elbasan …, panë kaq hokatar pikërisht një nga aktet e varjes në litar. U mbresuan dhe iu ngjeshën Njëshit me më shumë dashuri. Për më shumë prosperitet. I dhanë besën Partisë. Arkitektit të kauzës. Duke u çmendur nga gëzimi i sharjeve në kor.
Aq sa për gjynah të jetës, se si kurrë nuk arrijnë ta kuptojnë…, që sa frushëllehen, shqyhen, gëlthasin. Vare në litar, në litar qelbësira.
Të lumtur se po kënaqin Kim Jongun. Janë duke varur veten e tyre.
Mirë e për llaftari. Mirë e përgjithmonë.
Në fakt historia e grupimeve, e partizimeve etj. Eshtë errësira e galerive plot myk. Lagështirë dhe sigurisht, streha e lapurekëve të natës. Një lloj skute ku e fut veten shoqëria e magjepsur mga Njëshi. Nuk është e rastësishme që një emër si Enver Hoxha ndenji dyzetë e pesë vite në pushtet. Shumë nga ne, shumë nga kalemxhinjtë ia ngjeshin kallmës së thikës në fyt. Krimit pa kufi…, dhunës ideollogjike. Nomeklaturës, diktaturës apo luftës së klasëve. Kurrë asnjëherë shqiptarët nuk e kuptuan. Nuk e çuan nëpër mend. Nuk e pranuan se, Enver Hoxha nuk ishte i vetmi. Por me shokë shumë. Me fishkëllyes shumë. Me dyqind Petrita.
Asnjë diktatorë nuk rri në këmbë i vetëm, aq e kaq gjatë. Pa minidiktatorët rreth tij. Dhe kauzës së tyre për shfarosjen e njëri-tjetrit. Ndaj sot nuk është e rastësishme që në Shqipëri, të gjithë shajnë Enverin. Të gjithë kanë larë duart me krimet e Enverit. Të gjithë hiqen anti Enver. Të gjithë dënojnë në kor komunizmin.
Ashtu sikur edhe vetë ata, vetë të mrekullaurit pro Enverit. Nuk kanë për gjë të qeverisin me një ”demaskonjës” të Enverit. Madje ta bëjnë Kryeministër. Edhe pse botës perëndimore. Apo të ashtuqujtuarës, botës demokratike shqiptare. Ai u kanë thënë me testament se Lufta Nacional Çlirimtare, ka qënë një luftë civile.
Enveristët e votuan atë, pikërisht për këtë. Strategjinë e vëllavrasjes.
Në Elbasan, dje…, nuk ishte as kapitulli i parëmbëdhjetë. As ai i fundit. I shout që dha Kim Jongu i shqiptarëve.
Dhe e dini, kështu është tek ne. Në salla partish, ndeshet një grafoman. Përshembull një nga gorgat e Librazhdit. Një sekretar partie. Me një Universitet. Dhe ne kënaqëmi, pa e kuptuar asnjëherë se lumturia e fyerjeve, na kthen në shëmbëlltyra të mjera. Në mjeranë. Por gjithmonë urraja, grushti tek ana e kokës, internacionalja. Mund jo një por njëqind Universitete.
Rasti Blushi është ndoshta një nga shancet më të rralla. Që i vjen një shoqërie. Por edhe një force të gjallë. Një Partie politike.
Edi Rama nuk urren, demaskon, apo përpiqet ta poshtërojë Blushin. Jo për fronin e Partisë. Fronin ai ka të kurorëzuar. Madje e ka hipotekuar. Për këtë të jetë i sigurtë çdo mjeran socialist. Dhe çdo ramistë i nevrikosur. Nuk fiton Rama por tradita e pjesëmarrjes në krim të përbashkët. Rama dhe socialramistët e urrejnë për shkak të gjenisë. Janë marrëdhëniet midis gjenisë dhe antigjenisë. Kushedi sa herë që përplas dyert në shtëpi se pse nuk shkruan aq bukur sa Blushi. Pse nuk i shiten librat me shpejtësinë e dritës si Blushi. Pse Blushi e sjell sikur me ndodhur sot, kulturën e vjetër, nga koha e Bizantit. Të shqiptarëve…, me po ato nofka, prroçka, derte, e triumfe personale. Bash njashtu, si kryebizantini në civil’llëkun e shokëve. Të tipit nga Librazhdi që i çon goja lëng kur shikon Kim Jongun e vet. Tek bën shakara. Tregon barsaleta me ta futur. Përmbi mjerimin, zyrat sociale etj. Strategun e asaj shoqërie. Të transformuar … Simbiozë . Apo siç e quajti ai populli i rrugës. Shoqëri që dje rrinim në radhë për qumësht, kurse sot për çertifikata, letra, rroga, pensione, dokumenta.
Aferim për sukseset. Aferim që na gajase me të tallur Blushin.
_____________
Shqiptarëve për tu zgjuar nga përgjumja.
Blushi tha pak a shumë, ”ju më fërshëlleni mua, që, nuk kam as pushtet. Dhe jo këtë që e ka varfëruar Shqipërinë”.
Nuk është asgjë më shumë. Veç konstatimi mbi faktin e hidhur se diktatorët i bën pjesëmarrja. Përfshirja në grup, në faj. Edhe e vetë shoqërisë.

Keni të drejtë të xhindoseni me Arditin

March 1, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Ndofta në këtë rrokopi vitesh. Në këtë katrahurë, përplasjesh. Rrahjesh, grabitjesh, pengjesh, vrasjesh. Zona influencash. Me prijësa patriarkalë. Me arkitektë që e kthyen vendin në gazermë makinash të vjetra. Treg të rrobave të përdoruara. Treg trotuaresh. Arenë të smokut…Treg të seksit, drogës, organeve njerëzore. Treg të hormoneve me shumicë. Treg të informalitetit. Atdheun e zbrazur…, me përqindjen më të lartë, familjesh. Të lidhura me eksodet e maleve, ujrave, mauneve, kontrabandistëve. Në këtë vend ku njerëzit jetojnë për inat të njëri-tjetrit. Ku të gjithë flasin në emër të demokracisë dhe pikërisht demokraci nuk duan.
Në këtë vend ku të gjithë flasin për patriotizëm dhe patriotë nuk janë. Në këtë vend ku të gjithë magjepsen pas përgjegjësisë civile në Perëndim. Dhe e ëndërrojnë Perëndimin, ndërkohë ku për një grusht para qyl, i hapen dysh orientalizmit. Në këtë vend ku, siç tha edhe ai poeti…, lakrës i heqin të përbrendshmet dhe i vendosin mend. Në këtë vend kampion të urrejtjes për shoku-shokun. Në këtë vend ku të gjithë flasin në emër të popullit. Dhe të gjithë vdesin që t’ia fusin popullit. Në këtë vend ku të gjithë qajnë për të gjithë. Edhe pse e kanë vrarë vet njëri-tjetrin.
Keni të drejtë të shkumoseni me Arditin.
Ndofta ishte, është, nga ata të pakët showmen që qëndronte dhe përpiqet të qëndrojë midis. Më i lakmuari dhe më i xhelozuari. Ndërkohë më i adhuruari, modeli, apo eksperti që çuditërisht pak duan t’i ngjajnë. Pasi e kërkojnë suksesin përmes kanaleve politike.
Ose ndofta është dhe çështje talenti.
Kutadish?
Ndaj keni të drejtë të irritoheni me ‘të.
Megjithëse sportivisht, me kostum sportiv, prag pranvere. Me atë lirizmin e tij. I ndërfutur në jetën e atyre që marrin jetë. Sigurisht që është një firo. Firo e madhe…., por tashmë në këtë vendin tonë. Firot e mëdha janë bërë normale. Normale tek e përditshmja. Ne nuk habitemi më, nuk na dhëmb më, nuk na i ndjen fare për vrasjen e përditshme. Megjithatë na tmerron firoja artistike e një njeriu simbol i skenës sonë.
Keni të drejtë sepse, është një nga ato momente, në kuptim më të gjërë të fjalës. Kur tek një shoqëri, plas si sythët e rinj, si pranvera që kemi në derë. Edhe ndjesia e indinjatës shoqërore. Për çfarë dhe çfarë nuk është e drejtë ose e padrejtë në një shoqëri. Sa mirë sikur ndjesi të tilla, të ishin më të përditshme. Për një pranverë. Dhe për një jetë me ‘të. Më të përgjegjshme sigurisht.