LARMI POETIKE/

Nga Anton Çefa/

Poezia/

Bulon në shpirt,/

Prekë të padukshmen/

Dhe i falë jetës nji kuptim solemn/

Prej gëzimi që dhemb./

Nën shkëlqimin e metaforës/

Si në nji fosil/

Rri i mshehun mesazhi i jetës./

 

***

Mbolla farë lulesh

Mbolla farë lulesh

Që çelin veç ndër andrra

E hapa dyer misteresh.

 

Te lulet e fjalës kam gjetur shtegun.

Në shteg të jetës m’drejto,

O fjala ime!

***

Malli dhe mllefi

Malli i jep nji tjeter ngjyrë

Fytyrave

Dhe nji tjeter të rrahun zemrave.

 

Mllefi i jep nji tjeter formë

Sendeve

Dhe fjalëve.

 

***

Mërgimtarëve

Pelerinën e ikjes keni hedhur krahëve,

Bridhni pa kthim

Duke u zbrazur në shpirt.

 

Fikun zjarri i vatrës,

Drita e visit.

Endeni duke u strukur ndër kujtime

Që ushqejnë mallin

Në gjokset e ndezura.

 

Ndër zemra ndrisin

Dritat qiellore t’Atdheut.

***

Përrallë e vertetë ose rruga e kthimit

Do t’ju tregoj nji përrallë të vertetë, përrallën e të gjitha kohëve; në nji vend dhe në nji kohë na ishte nji njeri. Dallgët e një oqeani të trazuar, që quhet fat ose jetë, ndoshta zjarri a uji, lëngata ; ndoshta gjendja ekonomike, dëshira për t’u larguar, a malli për të parë dhenat e huaja, nuk jam i sigurtë, e hodhen në dhena të huaja. Kështu i kishte ndodhur edhe babës së tij, gjyshit, stërgjyshit.

Për të mos harruar rrugën për kthim mori nji grusht nga hini i shpirtit, që digjej për mëmëdheun, dhe e hodhi gjurmëve që lënin kambët.

Hini i shpirtit i qëndroi besnik dhe i mësoi rrugën e kthimit.