KATER POEZI MALLI/
Nga Agim Xh. Dëshnica/
GJURME, HIJE, DHIMBJE/
Poetëve të lirisë/

U zgjova në ditë me dritë,/
pas yjesh të shuar/
e ëndrrash nëpër natë./
Në qiell lart, dielli mbërdhi,/
në tokë ngricë, zbardh gjithkah./

Drurë të zymtë,/
me shtatin e epshëm/
krahët hapur në ajri/
majat e dridhshme,/
përkunden, dremisin e zgjohen,/
buzë rrugësh, në parqe e pyje/
e tok me erën,/
vërshëllejnë melodi thëllimesh./

Gushëkuqë të trembur,
bredhin degë më degë.
Po bylbylat me ligjërime
nga humbën kështu?…

Ecin mendimet,
në mjegull e borë.
Kujtime, kujtime,
gjurmë e hije,
gjurmë, gjurmë,
mall largësish,
dhimbje, dhimbje,
ikin e kthehen me turfullimë.

SHI NE PRANVEREN E VONUAR

Re, re, re, hiqen zvarrë
në shtegun e humbur të yjeve
me pelerinën e zymtë
të dimërimit.
Bie shi ëndërrimesh,
lot përmallimi,
kur tej dritares hetoj
pranverën e vonuar,
ndiej zhurmërimë oqeani,
zëra të largët,
kushedi se ku,
kushedi se ku…

Bie shi, bie shi, bora-akull
fle në skuta hijesh të ngrira,
rrjedhin ujra nëpër drurë,
çuditërisht të zhveshur!
Në gji gemash të lagur,
gonxhet struken e ankohen,
si ferishtet në djep,
asnjë lule, asnjë gjeth…

Shi, bie shi mendimesh,
mbi shtëpinë e ngrohtë,
muret e drunjtë spërkat,
si zog i hutuar çukit
në qelqet e dritares.

Mbrëmja troket në derë
me kujtime muzgjesh,
me trishtime, kur hëna
mbytej në mjegullnajë.

Bie shi, bie shi,
mbi shark bredhash e pishash,
psherëtijnë, kanë mall, presin
kthimin e bukurisë së luleve,
ashtu si unë erë vjollcash,
larg nga brigjet e dhimbjes sonë.
———

KAM MALL

Kam mall për malin, pishën e lartë,
lëkundje majash lisash të gjatë.
zëra mbi Jon e bredhërimë,
krojet e pastër e mërmërimë.

Për cicërima ndër degë,
aroma lulesh në shesh e breg
kur ngjyejnë rrezet qiellin në bruz
e shuhen ngadalë në muzg.

O ÇAMËRI! ÇAMËRI!

O Çamëri! O Çamëri!
Gjallon ndër këngë e histori,
me frymë ilirësh e pahepur,
nga fati mizorisht e ndjekur
me trazira kufijsh, veri-jug,
në paqen e trojeve, si askund.

Çamëri! Çamëri!
Nga fluturoi ajo lavdi?
Suljotët me shpata në sylah,
dyfekët hedhur krah më krah,
me jataganët hark nën sqetull,
me fustanella, feste mbi vetull,
derdhën gjak veç për të huaj
e humbën vendin, lirinë tuaj.

Ikën, ngjitet drejt veriu karvani,
tej mjegullnajës, u zhduk vatani.
Thërret poeti, Çamëri!
Krisma, gjak e tym i zi,
mure, dritare, porta pa jetë,
varen ndër degë, pa zogj foletë.
Ku shkoni, vatrat, ku i latë, ku?
Tokat djerrë e ullishtat prush,
stane rrafsh e bagëtinë vrarë,
pa zot livadhe e lulet tharë?

Çamëri-Shqipëri e prerë!
Folë shqip, shqip e na bëj nder,
sa kohë kështu, pa dritë e dije,
pa këngë, pa rite lashtërije,
pa ligje, pa prona e larg punës,
pa libra, me dhunë ndaj gjuhës.

Streha e djepit, pragu i shenjtë
lisat e hijet e kroi-shkretë,
ju ftojnë të shkoni në ato anë,
tek toka, të parët jua lanë,
Jo, mos trokitni në derën tuaj!
E bukura shqipe -gjuha juaj!

Drejtësi! Mos hesht, kërko!
Kanune, tapi e libra shfleto!
Për njerëz nga vatrat të dëbuar,
rimkëmb ligjet, jetën e munguar!

Nga Prespë e kaltër e gjer në Artë,
Filat, Janinë, Dodonë e lashtë,
tek zbret Thyami* e rrjedh në Jon,
me dallgët tok në breg jehon:
Çamëri, Çamëri! Liri e Jon!
———–

Ps:
*Thyami- emri ilirian i lumit (sot Kalama),
nga vjen emri çam e lidhur me të emri Çamëri.