Tefta Tashko‑Koço lindi më 2 nëntor 1910 në qytetin e Faiyumit në Egjipt, në një familje me origjinë shqiptare, ku tradita patriotike dhe dashuria për atdheun gërshetoheshin natyrshëm me edukiminz kulturor dhe human. Babai i saj, Thanas Tashko, njihej në komunitetin shqiptar të Egjiptit për gjykimin e gjerë, integritetin moral dhe përkushtimin ndaj ruajtjes së identitetit kombëtar, ndërsa nëna, Eleni Zografi, ishte e njohur për edukimin e thellë kulturor dhe njohuritë e fuqishme të gjuhës dhe artit. Fëmijëria e Teftës u shoqërua me tingujt e gjuhës shqipe dhe me përpjekjet për të mbajtur të gjallë identitetin dhe traditat shqiptare në diasporë. Pas vdekjes së të atit në vitin 1915, familja vendosi të kthehej në atdhe, dhe në vitin 1921, Tefta, së bashku me nënën, u vendos në Korçë, qytet i cili për shumë breza do të njihej si qendër ku kultura, arsimi dhe patriotizmi ndërthureshin në një energji krijuese të pashoq.
Qysh moshë e hershme, Tefta tregoi talent të rrallë për zërin dhe interpretimin vokal. Ajo u rrit në një mjedis ku artet e bukura filluan të zinin vend shumë më herët se moshat e zakonshme; të gjithë ata që e dëgjonin në muzikë ose recitim mbeteshin të impresionuar nga shkathtësia dhe ndjeshmëria e natyrshme e zërit të saj. Në 26 qershor 1926, në moshën vetëm 15‑vjeçare, Tefta Tashko u ngjit për herë të parë në një skenë publike në Korçë, ku interpretimi i saj jo vetëm që fitoi duartrokitje të zjarrta, por shënoi frymëmarrjen e një karriere që do të ngrihej shumë shpejt deri në majat e artit liriko‑muzikor. Ajo u shqua për kombinimin e teknikës, artikulimit dhe interpretimit emocional, duke bërë që zëri i saj të dëgjohej me respekt dhe admirim nga auditorë të ndryshëm, jo vetëm në Shqipëri por edhe më gjerë.
Në shtator 1927, në kërkim të një formimi më të thellë profesional, Tefta u nis drejt Francës, ku filloi studimet në konservatorin e Montpellier, ku u njoh me repertorin operistik dhe liriko‑muzikor evropian. Ajo praktikoi me një disiplinë të jashtëzakonshme, duke përvetësuar bazat e teknikës vokale në një mjedis që kërkonte perfeksion dhe rigorozitet artistik. Nga viti 1932 deri në vitin 1936, Tefta ndoqi studimet në Conservatoire National de Musique et de Déclamation në Paris, duke qenë nën drejtimin e pedagogëve më të shquar të kohës, si André Gresse dhe pedagogë të tjerë me famë ndërkombëtare. Ajo studioi intensivisht teori muzikore, teknikë vokale, interpretim liriko‑muzikor dhe deklamacione dramatike, duke u bërë një interpretese e kompletuar, gati të përballet me çdo repertor dhe skenë të rëndësishme të artit muzikor.
Në vitin 1930, Tefta regjistroi incizimet e para muzikore pranë shoqërisë diskografike “Pathé” në Paris, një hap që e bëri atë një prej interpretesve të para shqiptare që hyri në botën e muzikës diskografike ndërkombëtare. Këto regjistrime, bashkëpunimet me muzikantë të shquar dhe prezenca në studio të njohura të kohës shërbyen për të theksuar profesionalizmin e saj dhe për ta bërë zërin e saj të dëgjohej në nivele botërore. Ajo kombinoi repertorin liriko‑muzikor evropian me këngë urbane dhe popullore shqiptare, duke treguar se arti i saj mund të bashkojë traditën dhe modernitetin në një mënyrë të jashtëzakonshme.
Pas përfundimit të studimeve, në vitin 1935, Tefta u rikthye në Shqipëri, ku aktiviteti i saj artistik u zhvillua me një intensitet të jashtëzakonshëm. Më 26 nëntor 1935, ajo shënoi një koncert të madh në Tiranë, ku repertori i zgjedhur, interpretimi brilant dhe prezenca e saj skenike fituan admirim të publikut dhe kritikës. Ajo filloi një turne artistik që përfshiu qytete të shumta të vendit — Shkodër, Korçë, Elbasan, Gjirokastër, Berat, Vlorë dhe vende të tjera — duke sjellë zërin liriko‑muzikor edhe në komunitete që rrallëherë kishin pasur mundësi të përjetonin një interpretim të tillë.
Në vitet 1937 dhe 1942, Tefta realizoi regjistrime historike për Columbia Records në Milano, duke regjistruar disa prej veprave më të dashura të repertorit të saj. Regjistrime të tillë përfshijnë tituj si “Il cuore e la mano”, “Follie… follie”, “La serenata”, si dhe këngë tradicionale si “As aman moj lule”, të cilat sot konsiderohen thesare të muzikës shqiptare. Këto incizime jo vetëm ruan zërin e saj, por edhe metaforizojnë lidhjen mes identitetit kombëtar dhe artit muzikor, duke kaluar përtej kohës dhe hapësirës.
Gjatë viteve të para të karrierës së saj në Shqipëri, Tefta u angazhua fuqishëm edhe në aktivitete patriotike dhe kulturore. Ajo interpretoi jo vetëm opera lirike dhe repertor klasik, por edhe këngë me motiv kombëtar, duke bashkëpunuar me figura të njohura të muzikës shqiptare si Lola Gjoka e Kristo Kono, dhe u bë pjesë e nismave që synonin të forconin ndjenjën e identitetit kombëtar përmes artit. Në 2 nëntor 1938, në teatrin “Luks” në Korçë ajo dha një koncert madhështor ku interpretimet e saj bashkë me krijimet e Konos shënuan një moment kulmor të muzikalitetit shqiptar, duke ngjallur emocione të thella dhe ndjenja pride për trashëgiminë kulturore.
Në 30 maj 1939, Tefta përfaqësoi muzikën shqiptare në Festivalin e Folklorit në Firence të Italisë, së bashku me artistë të rëndësishëm si Marie Kraja, Adem Mani dhe Xhevat Boriçi, duke demonstruar përpara një audience ndërkombëtare se muzika shqiptare kishte zë dhe identitet të fortë, gati për të konkurruar me tradita të tjera muzikore evropiane.
Që nga themelimi i Radio Tirana në vitin 1938, Tefta u bë prezente e rregullt e këtij mediumi, ku zëri i saj liriko‑muzikor u dëgjua nga mijëra dëgjues në të gjitha qoshet e vendit. Këtu, me interpretimet e saj interpretative dhe emocionuese, ajo frymëzoi breza të rinj artistësh, duke u bërë simbol i interpretimit të pastër dhe i misionit të artit muzikor kombëtar.
Ndonëse artistja e përkushtuar për muzikën lirike dhe për promovimin e identitetit kulturor shqiptar, Tefta gjithashtu u bë pjesë e përgjegjësive sociale dhe edukative. Ajo mbështeti iniciativa për zhvillimin e arsimit muzikor, u angazhua me shoqata kulturore dhe artistike, dhe kontribuoi në ngritjen e standardeve të interpretimit muzikor në shkolla, teatro dhe institucione të ndryshme kulturore. Në interpretimet e saja lirike, ajo nuk lëshonte asnjëherë dorë nga pasioni për trojet shqiptare, duke i përfshirë këngë dhe motive muzikore që reflektonin tradita dhe ndjenja patriotike të kombit.
Në jetën personale, Tefta u martua me Kristaq Koçon, me të cilin pati një djalë, Eno Koçon. Eno më vonë u shqua si një prej figurave më të shquara të muzikës shqiptare si dirigjent, pedagog dhe studiues, duke vazhduar traditën artistike dhe pasionin për artin liriko‑muzikor të nënës së tij. Trashëgimia e Teftës vazhdoi përmes tij dhe përmes brezave të artistëve që u frymëzuan nga interpretimet e saj.
Megjithatë, më 22 dhjetor 1947, në moshën vetëm 37 vjeçare, Tefta Tashko‑Koço u nda nga jeta në Tiranë, duke lënë pas një boshllëk të madh në skenën muzikore shqiptare dhe një humbje të pashlyeshme për artdashësit dhe qytetarët që e adhuronin për interpretimet e saj magjike. Ajo u varros me nderime solemne dhe emocionuese, ndërkohë që figura e saj artistike mbeti si një simbol i pashlyeshëm i entuziazmit, pasionit, devotshmërisë për artin dhe për identitetin shqiptar.
Për kontributin e saj të jashtëzakonshëm artistik dhe patriotik, Tefta Tashko‑Koço u nderua pas vdekjes me titullin e lartë “Artistes së Popullit” dhe emri i saj vazhdon të kujtohet dhe nderohet në gala koncertesh, manifestimesh kulturore dhe festivale muzikore, sidomos gjatë përkujtimit të 100‑vjetorit të lindjes së saj, ku u organizuan evente madhore për të nderuar jetën dhe veprën e një prej zërave më të rëndësishëm të historisë muzikore shqiptare.
Trashëgimia e Tefta Tashko‑Koços, e ndërtuar në art, identitet dhe mision kulturor, është një udhërrëfyes i thellë për brezat që vijnë, duke dëshmuar se muzika, pasioni dhe përkushtimi ndaj atdheut janë vlera të pashlyeshme që bashkojnë kombin dhe historinë e tij.
Gjon F. Ivezaj