• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Archives for September 2022

Një rrëfim i sinqertë, dinjitoz dhe poetik i një shkrimtari gjigand, i një poeti atdhetar dhe i një luftëtari idealist…

September 20, 2022 by s p

Saimir Z. Kadiu

I shpetoi Gestapos sepse e “ndihmuan” Gëte dhe Schileri dhe i madhi Ernest Koliqi…Por nuk do i shpetonte burgut komunist disa vite me pas…Nuk ishte faji i tij, qe fitimtaret nuk e njihnin vete ate, per Geten dhe Schilerin nuk behej fjale (ata nuk ishin nga fshati i tyre).

Dhe “Koliqet” nuk egzistonin me…

PETRO MARKO (1913-1991)

“KUR KOLIQI MË SHPËTONTE JETËN NGA GESTAPO?”

(Fragment)

…Gjenerali u ngrit dhe bëri një shenjë gjithë nervozizëm. Dikush më mbërtheu nga qafa.

Fola: “Es que vous parles français”?

Ai më pa dhe m’u përgjigj: “Ju polakët jeni të ndyrë”!

I thashë frëngjisht se nuk isha polak, por shqiptar! Atëherë vetëtimthi më doli para syve figura e priftit që m’u ngjit e më pyeti se ku ishin shokët e tjerë. Prandaj u gëzova shumë dhe mora guximin dhe i thashë gjeneralit: “Luftë është, tani vdes unë, nesër ju. Sa për gjermanë unë njoh, madje dhe me emra”.

Ai u ngrit më këmbë, i gëzuar më buzëqeshi dhe më tha: “Cilët janë”?

Unë iu përgjigja: “Njoh Gëtën dhe Shilerin”!

Atij i ndryshoi menjëherë shprehja e fytyrës. Më tha: “Po ti ç’je”?

“Jam një poet shqiptar. Po që të bindeni se unë jam shqiptar dhe informatori juaj ju ka mashtruar, ju lutemi i telefononi ministrit tonë Ernest Koliqi, që më njeh, që e di se kush jam e pastaj më vrisni”.

Gjenerali depërtonte në mendimet e mia duke më vështruar drejt e në sy. Unë rrija i qetë dhe i lumtur se nuk i paskëshin zënë të tjerët. Ishte prifti që më kishte spiunuar si polak…

Togeri që përkthente quhej tenente Kok.

Gjenerali i foli gjermanisht togerit Kok dhe ky mori në dorë receptorin e telefonit. Unë e dija përmendësh numrin e telefonit të Koliqit, se më parë kisha shkuar disa herë në zyrat e tij dhe sekretari, njëfarë Shestani, më kishte dhënë shumë pasaporta për malazeztë e për grekët, shokët tanë, ish-të dënuar. (Koliqi më kishte pritur përzemërsisht dhe më kishte uruar që të shpëtoja e të shkruaja vjersha, pasi ai e dinte, që kur e kisha profesor në Ujë të Ftohtë, se bëja vargje). Ia dhashë numrin togerit, i cili e mori menjëherë. Unë u shqetësova, se Koliqi, duke dëgjuar zërin e Gestapos, ndoshta do t’u thoshte se cili isha unë: luftëtar në Spanjë e të tjera.

Togeri Kok, që ishte tmerri i Romës (këtë e mora vesh më vonë), pas pak nisi bisedën:

– Na falni për shqetësimin, kemi këtu një… që pretendon se ju njeh.

– …(Fliste Koliqi.)

– Quhet Petro Marko…

– …(Fliste Koliqi.)

M’u drejtua mua:

– Ku e keni njohur dhe çfarë ka botuar Koliqi?- Unë i flisja dhe ai përsëriste në telefon: Në Vlorë, e kishit nxënës, keni botuar “Hija e Maleve”, “Gjurmët e stinëve”… Ju ka kushtuar dhe një vjershë në “Leka”…

– …(Fliste Koliqi.)

– Ju faleminderit shumë dhe na falni për shqetësimin në këtë orë! –tha togeri Kok… Pastaj foli me gjeneralin, gjermanisht.

Ai bëri tri shenja. Më vështroi në sy dhe tha shkurt:

– Falëndero Gëten dhe Shilerin.

Më morën dhe që andej më shpunë në burgun “Rexhina Çeli”, në një birucë me tetë të tjerë. Aty ishte dhe një jugosllav e një grek.

Pas ca ditësh erdhi në burg për takim sekretari i Koliqit. Më tha të rrija i qetë se do të kujdesej Koliqi. E vërteta është që Koliqi më shpëtoi jetën, se atje ku më shpunë mua: Pensione Xhakarini, rruga “Sicilia”, 10, ishte qendër e Gestapos dhe që aty asnjë nuk kishte dalë i gjallë. Edhe nëse kishte dalë i gjallë ndonjë, kishte dalë invalid përjetë. Këto i mësova në birucë, nga shokët me të cilët flisja, që u thashë se ç’më kishte ndodhur.

Aty mësova se Pensione Xhakarini ditën përdorej si klub i klasit të parë, ku shkonin familje aristokrate dhe pinin ose kërcenin, kurse pas orës 22 kthehej në zyra të Gestapos si në Via Taso. Aty mësova se togeri Kok ishte tmerri i antifashistëve dhe patriotëve, agjent besnik i Hitlerit, kriminel i regjur. Pra, Koliqi më shpëtoi jetën dhe u interesua për mua duke më dërguar sekretarin e tij.

Pas pak ditësh erdhi për t’u takuar me mua peshkopi i Leros (unit). Më takoi dhe me një zë prej kallogjeri më thoshte: “Të na falësh, o bir, se ai nuk ishte prift, po djalli vetë, ai ishte djalli vetë”. Më tha se e kishte dërguar vetë peshkopi i Via Po-së të më pyeste se ç’dëshiroja, ç’ndihma donim dhe ta dinim se ai i mallkuar nuk ishte prift, po djall i veshur tani vonë prift nga gjermanët. Siç mora vesh më vonë, atë dhe togerin Kok i vranë partizanët italianë”’

May be an image of 2 people and people standing

53

People reached

1

Engagement

-4.0x lower

Distribution score

Boost post

Like

Comment

Share

Filed Under: Komente

TONI NGA HONDURASI: “AKULLORJA JU PRISH BOTOKSIN ZONJUSHAVE”

September 20, 2022 by s p

Orest Çipa/

“Akullore, hjade akullore, akullore, hajde akullore ”, “kujdes me qenin se po e shtrëngon” , “dua edhe unë të loz me fëmijët tek shkolla siç bën Spencer”, “Covid është i rrezikshëm, por nuk kam më frikë’, “na duhet një taksi se jemi von”, “je shumë i vështirë, më li rehat dhe shiko punën tende”, “sa është ora”, “hej, më prit se erdha”, -për një çast, ky ishte peisazhi i fjalëve kuturu, javës që shkoi në rrugën e 72-të të Manhattanit lindor.

Fjalë të cilat hynin e dilnin nga veshët e mi, pa pyetur, pa xhentilesë, pa respekt, në formë spiralesh që të lodhin durimin.

Kjo “tablo” e përditshme, është një ndër ato horizonte ku beteja e njeriut kozmoplitan me zhurmën dhe gjullurdinë çakërditëse nuk u fituan kurr. Por, mesa duket, ndoshta vetvetiu është bërë një pakt i heshtur midis qytetit, katrahurës dhe frymëmarrësit. Këtu, këto tre “personazhe” duket sikur kanë lindur, jetojnë dhe do të vdesin së bashku.

Mirëpo, ky trafik fjalësh të pa kontrolluara, të ardhura majtas e djathtas,nga të gjitha drejtimet e mundshme në një moment u gllabërua nga zhurma e goditjes së tenxheres me garuzhde e cila shoqërohej ritmikisht me togfjalëshin: “akullore, hajde akullore, dum-baba-bum, dum-baba-bum , akullore , hajde akullore“.

Më bëri përshtypje dhe u ndala!

Mu kujtuan raportimet dhe kronikat e herëpashershme të lajmeve në Shqipëri. Para syve mu shfaqën ato rastet “mjerane”, kur Palicia Bashkiake konfiskon produket e fshatarëve të ardhur nga periferia për të fituar kafshatën e bukës.

Këta “luftëtar” të cilët përballen me presën e pamëshirë dhe të frikshme të thikës së fukarallëkut, nuk ju mjafton rezistenca e mos ikjes nga atdheu dhe sakrifica për të qenë të lumtur në vendin e tyre, por duhet të shpërfytyrohen nëpër trotuaret e qytetit për arsye “estetike” apo “ligjore”.

Duhet të jenë shumë të fuqishëm !

Eshtë e vështirë të lëshë mënjanë krenarinë që na karakterizon si shqiptar dhe të dalësh rrugëve me përulësi për të siguruar jetesën duke shitur domate apo kunguj, ndërkohe që produket e “baçes tjetër” kontribuojnë për “estetikën” dhe “ligjin”e qyteteve tona.

Nejse, u kthjellova!

Si unë, ishin dhe 3-4 të tjerë që prisnin në rradhë.

Të gjithëve me siguri na tërhoqi vëmendje goditja e tenxheres nga garuzhdja. Siç duket, ky marifet i ardhur nga një “botë cinganësh”, ishte grepi i peshkimit të myshterisë, ose çelësi i të bërit tregti në metropol.

-Hajde, shpejt e shpejt ju lutem se këto janë dy javët e fundit që shes akullore për këtë vit e pastaj do prisni deri vitin tjetër.

-Toni, më bëj dy akullore të vogla me arrë kokosi, në kaush të lutem i tha dikush që mesa duket e njihte! Mua ma bëj me mango, ndësa mua të lutem, një siç e porositi zotëria i parë i tha shitësit me shumë delikatesë një zonjë e veshur bukur.

Unë, vendosa të pres. (Siç e thashë edhe më sipër, më bëri përshtypje kjoska lëvizëse që shëtiste nëpër qytet duke shitur akullore)

Pasi mbaroi punë me klientat e tjerë ishte rradha ime.

-Zotëri, çfarë do të marrësh?- më tha.

Një akullore të vogël me arrë kokosi, ju përgjigja unë, por dua të të pyes pak për profesionin tënd nëse ke kohë dhe dëshirë i thashë.

Pasi ma aprovoi me kokë e pyeta se si e kishte gjetur këtë punë dhe ai mu përgjigj rrufeshëm!

-“Money my friend “ Leku ,miku im” shkoj pas lekut.

-Pse je i interesuar ?- ma ktheu

Më bëri përshtypje se si të lënë të shesësh akullore me kioskë në mes të Manhattanit i thashë. A ke liçencë për biznesin?

Unë jam Toni që shes akullore për gati 20-vjet. Nga rruga 60-të deri në rrugën 90-të, se pak më lartë të vjedhin me thika negrot e Harlem-it. Jam i liçesuar, kam gati 3000 kilenta të përhershëm. Tre dollarë bën akulloraja jote dhe më zgjati dorën.

Avash pak, avash, nuk jam polic, pse me flet me inat! Urdhëro lekët.

-Je veshur si polic -më tha

Punoj në recepsion te kjo godina përballë i thashë, po shkoj në punë për 10-të minuta, mos ki frikë.

Jam kurjoz ta di se si e ke fituar të drejtën për të bërë tregti me karocë në Manhattan?

-Eshtë shumë e thjeshtë, aplikon me planin e biznesit, inspektorët bëjnë një kontroll të dokumentacionit dhe produkteve dhe çdo vit paguan taksat. Lejen ma kanë dhënë pë 10-të blloqe pallatesh, por unë shes edhe në blloqet e tjera, nuk me thonë gjë.

U miqësuam shpejt dhe Toni nisi të më tregojë më shumë për shitjen e akulloreve dhe për qytetin gjatë Covid-it. Në një moment, ai me tha se 2-vite më parë, kishte rezikuar të mbetej pa punë pasi njerëzit ishin skeptik dhe kishin frikë.

“Ata kujtonin se po të haje akullore të ftohej gryka e të zinte covid-i. Nuk u besonin tasave, kaushëve, lugëve, mënyrës se si ne i bënim akulloret, ishte komplet çmenduri” – tha Toni dhe u ngop me frymë.

Po tani si duket? A ja vlen të shesësh? Kush ha më shumë akullore ?

-Tani është më mirë, punoj 4-muaj sa për gjithë vitin. Ja vlen! Ata që hanë më shumë akullore janë femijët, ndërsa ato që nuk hanë, ose nuk i afrohen fare, janë zonjushat e reja.

Pse?-e pyeta unë.

-Papi (miku im) kanë frikë se ju prishet botoksi i buzëve tha duke qeshur dhe u bë gati për të ikur.

Para se të lëvizte nga vendi e pyeta nëse mund ti bëja një foto te karoca me tenxhere dhe garuzhde, por ai nuk pranoi, donte vetëm një foto të thjeshtë.

Pasi e shkrepa foton, Toni nga Hondurasi, iku siç kishte ardhur, në “tymnajën” e zhurmës të goditjes së tenxheres me garuzhde e cila shoqërohej ritmikisht me togfjalëshin: “akullore, hajde akullore, dum-baba-bum , dum-baba-bum , akullore , hajde akullore“.

Filed Under: Fejton Tagged With: Orest Cipa

PËRRALLA MBI “BALLKANIN E HAPUR” DHE “GJETHJA E FIKUT” E KRYEMINISTRIT TË SHQIPËRISË!

September 20, 2022 by s p

Amerika si aleati strategjik i kombit shqiptar, për Shqipërinë dhe Kosovën sot paraqet një platformë politike apo gjeostrategjike, e cila nuk përputhet me politikat e BE së.

Brenda interesave gjeostrategjike, është kuptuar se në patronazhin e Shqipërisë dhe të Kosovës është Republika e Maqedonisë së Veriut, e deri diku edhe Mali i Zi. Ky i fundit politikisht duke mbështetur dorën tek dy shtetet shqiptare, synon të shpëtojë ekzistencën e vet nga rreziku i Serbisë.

Skema të tilla politike përputhen më opsionin amerikan, që në një moment të caktuar, në kushte dhe rrethana të favorshme interesash, ta bashkojë Kosovën me Shqipërinë dhe të arrijë siguri dhe stabilitet në Ballkanin Perëndimor.

Ta shikojmë problemin më në detaje, për të kuptuar mirë se “profecia e Konicës edhe këtë herë do të vërtetohet, duke e marrë ruajten dhe zgjidhjen e problemit shqiptar nga Zoti.

Meqënëse sot Shqipëria nuk është në gjendje të përballojë një situatë krize me Serbinë, e cila mbështetet në qëndrimin e saj nga Greqia dhe Hungaria, atëherë sipas Kryeministrit shqiptar, “Shqipërisë i duhet një periudhë tranzicioni për ndryshim”!! Kryeministri i Shqipërisë duke e ditur gjendjen e rëndë ushtarake që kanë shtete shqiptare, vazhdon ta marrë me të mirë Serbinë, “me idenë deri sa të realizohet armatosja e shteteve shqiptare”!! Ky në fakt është justifikimi i tij dhe mund të quhet pa frikë përralla mbi “Ballkanin e Hapur”.

Është shumë absurde që Shqipëria t’i kreh bishtin Serbisë, por duke qenë në situatë të vështirë të sigurisë dhe ekonomisë, detyrohet në qëndrimin e saj politiko-diplomatik të mbulohet me “gjethen e fikut”, ose “të fitojë kohë” me intrigën politike të “Ballkanit të Hapur”.

Kjo është në thelb politika e paaftë e Tiranës. Nëse Shqipëria fillon të armatoset jo sipas premtimeve amerikane apo turke, por me paratë e popullit shqiptar, që ta detyrojnë më tej SHBA në t’i shesë armë strategjike me karater kompleks, atëherë mund të thuhet se ka përgjegjshmëri politike në vlerësimin e situatës në Ballkanin Perëndimor.

Cfarë u duhet Shqipërisë dhe më tej edhe Kosovës në këtë situatë?

Meqënëse Serbia është e armatosur me armë ofensive dhe raketore me rreze të mesme veprimi, edhe Shqipëria duhet të synojë armatime të tilla. Përpos synimeve të tjera, paralel me dispozitivin ushtarak në Kosovë, Kukësi duhet të kthehet në një qytet lufte, sic ka qenë i projektuar dhe më parë. Fatmirësisht është i paisur me të gjithë objektet e mundshme ushtarake të fortifikuara.

Në teorinë e “Ballkanit të Hapur” është tejkaluar sensi i masës, sepse raportet mes shteteve në Diplomaci shfaqen dhe zhvillohen me gramaturë. Kundër këtij koncepti politik, duke mos qenë i qartë në atë se cfarë kërkon, Kryeministri Shqiptar futet në labirinthet politiko-ideologjike në marrëdhënie me Serbinë, kur në fakt duhet të jenë vetëm raporte ekonomike tregëtie, sic kanë qenë dhe më parë.

Synimi për ta kaluar “Ballkanin e Hapur” në institucion të integrimit politiko-ekonomik, e shfaq atë një “esadist” në rrugën e tradhëtisë ndaj interesave kombëtare.

Cilat mund të jenë synimet e tij?

Disa gjëra i bën të detyruara, disa sepse ka bindje të tilla politike të mbrapshta dhe disa qëndrime të tjera i mban sipas rrethanave gjeopolitike që janë krijuar që nga koha e fillimit të luftës në Ukrainë. Atëherë: më sa po kuptohet, ai synon të bëjë lider në këtë nismë Serbinë, por nga ana tjetër Vuçiç e nxori hapur që, “Rama është lideri i kësaj nisme”, duke u mbështetur në idenë e Fatos Nanos të hedhur pas takimit më Milosheviçin në Kretë në vitin 1997 të. Këtë deklaratë ai e bëri kur u akuzua nga opinioni i gjerë si “bisht i Vuçiçit ”. Pra ai vazhdon ta evuluojë mendimin më gjëra të reja, duke dalë zbuluar dhe pranuar “de facto” që ka bërë hapa të gabuar në këtë mes.

Nëse Kryeministri i Shqipërisë do ta sqaronte idenë e “Ballkanit të Hapur” si bashkim tregëtar dhe ekonomik, jashtë marrëdhënieve politike dhe ushtarake të strukturave të BE dhe NATO, këtu nuk do të shikohej ndonjë gjë e keqe.

Në fakt që në kohën që u shpik termi “Ballkan Perëndimor”, djallëzia filloi me qëndrimin e BE së, e cila në Traktatin e Romës të vitit 1957 e nisi bashkësinë evropiane si një “Treg të Përbashkët” të 6 vendeve. Duke rritur oreksin dekadë pas dekade, ky projekt përfundoi në një institucion politik të quajtur “Bashkim Evropian” (BE), të cilit sot nuk po i dihet fundi. Kjo skemë fillestare po u imponohet 6 vendeve të Ballkanit Perëndimor.

Arsyetimi sot shkon edhe më tej! Atëherë cili është qëndrimi i “Ballkanit të Hapur” ndaj të Tretëve, vecanërisht nga Tirana dhe Beogradi? (BE, Rusi, Amerikë).

Qëndrimi ndaj të Tretëve nga Tirana dhe Beogradi nuk janë të njejta. Si e shpjegon këtë Kryeministri i Shqipërisë? Këtu del një pikëpyetje e madhe, e cila në mungesë të trasparencës, jep të kuptohet që atë e shtyn dëshira që përmes Beogradit “t’ia bëjë me sy Rusisë”!! Kjo lloj përkulje ndaj Rusisë ka kapur shtete të tjera si Hungaria, Sllovakia, Rumania, Bosnje Hercegovina etj.

Problemi mbi “Ballkanin e Hapur” shtrohet hapur: Çfarë kërkojnë të realizojnë këta liderë “vllazërorë” në Ballkanin Perëndimor, një “Jugosllavi të Tretë”?! Kjo nismë hap shumë probleme për Serbinë, Shqipërinë, Kosovën dhe rajonin. Ende nuk po e kuptojnë politikisht që, nëse ndodh ky proces, Serbia mbetet shumë e vogël përballë popullisë shqiptare, e cila përmbys raportet elektorale brenda “Ballkanit të Hapur”. Vallë nuk e di këtë udhëheqja serbe?! Sigurisht që e di. Atëherë psërse i duhet “Ballkani i Hapur”?! Nëse Kosova si shtet më vete do të futet në këtë nismë, nuk ka se si të jetë dakort Serbia, e cila e ka akoma në kushtetutë atë si pjesë të saj. Kur Serbia i di këto dhe nuk ka leverdi për këtë nismë, atëherë cfarë është kjo dhe përse i duhet?!

“Ballkani i Hapur” është një kartë në duart e Vuçiçit për kredo në BE, me idenë që Kosova mund të bëhet edhe antare e OKB, “por ne nuk do ta njohim”!!

Megjithatë në opinion është kuptuar se, brenda interesave gjeostrategjike amerikane, një opinion i tillë ende nuk e ka kohën e vet. Një arsye më shumë për të kuptuar pse janë frenuar njohjet e mëtejshme të Kosovës nga shtetet e botës. Nëse Kosova si shtet i pavarur do të pranohet në OKB, atëherë ajo mund të dalë nga kontrolli për shkak të marrëdhënieve shekullore me Serbinë, duke shfrytëzuar maksimalisht influencën ekonomike me këtë shtet dhe duke rrezikuar të bjerë nën influencën ruse.

Elita politike në Kosovë në tërësi ende shfaqet me tendenca prosllave. Akoma në politikën e Kosovës nuk ka dalë një gjeneratë e re, e cila të jetë me ndikim të plotë properëndimor. Shembulli i kësaj janë liderët e rinj që sot drejtojnë Kosovën( Osmani -Kurti), të ndodhur aktualisht nën presion të fortë politik të brendshëm për t’u larguar nga drejtimi i shtetit. Kjo nuk është gjë tjetër vecse, presioni i luftës hibride ruse ndaj Kosovës dhe vendeve të tjera ballkanike.

Të mos merremi më me ketë kufomë politike të quajtur “Ballkan të Hapur”, por të forcojmë unitetin politik përballë rrezikut të luftës hibride që po i zhvillohet kombit shqiptar në të gjithë dimensionin e tij.

Korab Blakaj, 19.09.2022

Filed Under: Ekonomi Tagged With: korab blakaj

Lajnë mëkatet…

September 20, 2022 by s p

Nga Muç Xhepa/

Dielli lind nga thellësitë e oqeanit. Mëngjes. Ajri i freskët, cicërima e zogjve, peizazhi që nëna natyrë, si një piktore impresioniste, e ka punuar me ngjyra mjalti, karameleje, çokollate… na ngre gjendjen shpirtërore. Ndihemi të gëzuar.

– “… Vjeshta është më shumë stina e shpirtit sesa e natyrës”,- citon Friedrich Nietzsche-n miku im, fizikani Lluka Qafoku, që ka ardhur në Ushington të marrë pjesë në një konferencë shkencore.

– Katedralja do të jetë e mbushur me turistë. E diel.

– Na jep mundësinë të ndjekim ndonjë guidë turistike.

– Kisha e Shën Pjetrit dhe Shën Palit ka udhërrëfyesit e saj. Gjithnjë është një person në hyrje që ofron ndihmë, informacion.

Katedralja Kombëtare e Uashingtonit është e ngritur në kryqëzimin e avenysë “Massachusetts” me atë të “Wisconsit”. Veriperëndim të Uashingtonit. Parkojmë në anën lindore të saj. Te hyrja, turistë të shumtë bëjnë fotografi me basorelievin gjigant në sfond: përshkrimi i lindjes së njerëzimit nga Hart. Kjo punë magjepsëse konsiderohet si një nga më të rëndësishmet e skulpturës fetare të shekullit 20-të. Timpani, hapësira trekëndore, vertikale, e zhytur, që formon qendrën e pedimentit, e dekoruar në mënyrë tipike, mbi derën qendrore, paraqet figura gjysmë të formuara të burrave dhe grave që dalin nga zbrazëtia. Poshtë qëndron figura e Adamit me sy ende të pa hapur dhe trup të pa çliruar plotësisht nga guri rrethues. Timpanumi verior përshkruan “Krijimin e Ditës”, ndërsa i jugut “Krijimin e Natës”. Lluka ngjit shkallën e parë.

– Largohu edhe ca që ta marrësh të plotë hyrjen.

Shkrep disa foto. I sheh i përqendruar. Lluka është ndjekës me bindje dhe njohuri të thella ndaj krishterimit. Në antijetë, sundimin e “Neronit”, ishte ithtar i heshtur i Krishtit duke e lejuar ta udhëhiqte, me anë të Shpirtit, në botën e të marrëve. Ashtu siç e parashikoi Lluka, i ngjitemi një grupi turistësh gjermanë, të moshuar. Udhërrëfyesi, një djalë i ri, me zë kumbues, tregon plot elokuencë.

– Është katedrale amerikane e kishës Episkopale. Struktura neo-gotike është modeluar në stilin gotik anglez të fundit të shekullit katërmbëdhjetë.

Lluka fotografon kubenë, që duket sikur ka arritur Perëndinë lart në qiell.

– Mbi një çerek milioni njerëz e vizitojnë çdo vit. Ndërtimi filloi më 29 shtator 1907. Gurin e themelit e vendosi presidenti Theodor Rusvelti dhe përfundoi 83 vjet më vonë. Në prani të presidentit Xhorxh Bush. 1990.

Afrohemi pranë varrit të presidentit Uillson.

– Katedralja është vendi i shërbesave funerale dhe përkujtimore e pothuajse të të gjithë presidentëve, që nga viti 1893. Në 6 shkurt 1924, shërbimi funeral për presidentin Udrou Uillson… në vitin 1961, funerali për ish-Zonjën e parë Edith Bolling Galt Uillson. Funerali i vetëm i një zonje të parë që është bërë në katedrale. Zonja Uillson është varrosur me të shoqin në Gjirin Uillson të katedrales.

Lluka vendos dorën mbi mermerin e bardhë dhe kërkon t’i bëj një foto.

– Ky president e shpëtoi Shqipërinë nga dhëmbët e fuqive evropiane. Duhet t’i jemi mirënjohës për jetë.

Bën shenjë të mos ndjekim grupin që nuk resht së marruri fotografi dhe ulet në shkallën pranë varrit.

– Kur isha me Petron, këtu mbahej një përshpirtje.- them unë.- Mesha jepej për të përkujtuar një politikan, që për njërën pjesë të politikës kishte qenë i rëndësishëm, ndërsa për tjetrën i urryer. Katedralja ishte mbushur me personalitete të kohës. Petro, i përqendruar, ndiqte cermoninë nga shkalla e mermertë, ku je tani ti. Ulur ashtu si te bazilikata e Shën Pjetrit në Vatikan. Tempulli i shenjtë i krishterimit në botë. Në duar mbante shtrënguar çantën e vjetëruar. Brenda dorëshkrimi i veprës madhore “Shqipja dhe sanskritishtja”. Te bazilikata i kishte bërë përshtypje ndërtesa madhështore e mermertë, këtu pompoziteti i katedrales.

– Biri i Zotit s’kishte saraje.

E tha pa i hequr sytë nga Rev. … që vazhdonte meshën. Kur Rev. … kërkoi ta imitonin:

“Le të kthehemi te Zoti, sepse Ai do të ketë dhembshuri. Dhe, te Perëndia jonë, sepse Ajo do të na falë me bollëk”.

Petros i doli nga kraharori.

– Të lahen që të ndyhen sërish…

Lluka ngrihet në këmbë dhe bën kryqin.

– Petro Zheji ishte gjigant. Krishtin e kishte në gjak. Ishim me fat që e patëm mik.

Petro Zheji

Lluka Qafoku

Filed Under: Politike Tagged With: Muc Xhepa

A bountiful fair by Fan Noli Library at Boston Saint George’ s celebrates Albanian entrepreneurship with rich historical tones 

September 20, 2022 by s p

Rafaela Prifti /

At the Mediation Garden, back of the Chancery building, west of the Saint George’s Cathedral, a set of eight tables served as stands for the participants of  the First Fall Fair this Sunday. About a month ago, the iniciator and hostess Neka Doko, sent out an invite calling for presentations of “the best of recent family products or old artifacts and historic memorabilia inherited from your family.” Vatra, Fan Noli Library, Albanian Chancery, South Boston, Life School of New York, MaasBesa, Gocat e Bostonit, Worcester Music and Dance Festival were on board as supporters. Businesses and representatives included Arbonne International, Life School, Apiculture Family Business, Elbasan Traditional Pastries, Vinny Santal Boston, Massachusetts, Fan Noli Library contributors and friends, L&T Abruzzi Wine, Importer and Distributor. The result was a veritable feast of culinary and food products from honey to olive oil, organic gastronomic and beauty products, as well as rare historical items.   

“The theme,” says Neka Doko, Head of the Fan Noli Library, “is the 100th anniversary of the diplomatic relations between Albania and the US. Yet the approach is rather innovative.” She places emphasis on promoting traditions and  entrepreneurs that embrace Echo standards in their presentations.  Armed with the “know-how” by the Life School’s Mission Driven Entrepreneurship, Neka set out to bring this presentation to the community. 

Archimandrite Theophan, after completing Sunday mass, stepped out on the grass area of the garden, to greet the participants and then say a prayer for the event. He and Neka went to each stand to introduce the respective vendor, who spoke briefly about their product and professional careers. 

“I didn’t know that there are Vlora Sardines and Albanian dairy products here in Boston,” says Silva Hani, who is a financial advisor. At the fair, she presented homegrown honey, a hobby she inherited from her father who is currently in Albania.

Andrea Pani, third generation of a distinguished Vatra family, is at the Dielli and Vatra table, where one finds rare publications such as the Vatra Calendar of 1918. Among them, the first Vreshta (the Vineyard) issues in 1970s, which Neka says laid the foundation of the Noli library. Andrea showcases a framed  black and white photo of a man’s vest. At the upper right corner of the picture, handwritten in printed letters is the name: Faik Konica. He explains that his grandfather Vasil Pani had taken care of some of Faik Konica’s possessions. Years after his father passed, Andrea discovered that he had some items of historical significance such as the photo of the vest and indeed the vest itself. 

From the next table that displays  a banner that reads Arbonne International, a line of organic food and beauty products, Anila Hasko Kurti walks just a few steps and reaches for an item on the Vatra stand. It is a binded copy with a laminated cover of Vatra Calendar 1918. She quietly turns the pages in search of something she knows she will find there. Then stops at a page showing a group photo with the caption: Vatra Manchester #4, New Hampshire, and points at a young man in the third raw and another one in the middle of the top raw. “This one is Islam Kurti, my grandfather and that one is Emin Kurti, his brother,” she says. It is hard to say what the expectations were of the people coming to the fair, but it seemed that this buffet offered samples, surprises and exchanges potentially fruitful and meaningful. 

John Pappas of the Pappas family, one of the founders of Saint George’s Church, sits behind a white clothed table with an impressive display of  publications starting with the original copy of Faik Konica’s Albania: The Rock Garden of Southeastern Europe  and photocopies of issues of Dielli marking its  50th anniversary, and so on.  Vatra President Elmi Berisha could not attend the event in person but has been supportive of it since its initial stages.  In my remarks, I noted the ongoing collaboration as a source of our strength. “To mark the 100th year of the Albanian American diplomatic relations,  the community celebrated the opening of the photo exhibit at  the Worcester Historic Museum at the end of June, Vatra hosted a conference on July 23rd, and now we are gathered at the Fall Fair hosted by the Fan Noli library ”  The proceeds will go to offset the cost of an English language publication supported by friends of Fan Noli library titled “Albanians of Americas”, a long-term project of the Library’s Cultural Fund.  

“There are no limits to what humans can reach,” emphasizes founder of Life School New York, Elona Lopari. Perhaps the same can be said about Sundays Fair. In view of the areas of interests and industries presented, it could generate new ideas and partnerships that could go into so many directions. 

Filed Under: Opinion Tagged With: Rafaela Prifti

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • …
  • 47
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Kullat e familjeve të mëdha patriotike si objekte të trashëgimisë historike
  • ALARM SIGURIE DHE NDËRGJEGJËSIMI KOMBËTAR
  • Edith Durham – Shqiptarët dhe serbomalazezët në 1910-1912
  • Public Statement from VATRA
  • “Universi Biblik” si pasuri e Muzeut të Artit Mesjetar
  • Lavdi përjetë martirëve të 2 prillit!
  • KOSOVA DHE PAVARËSIA E SAJ NË KËNGËT E ARIF VLADIT
  • Masakra e Tivarit – Një e vërtetë e shtypur për shumë kohë
  • Pasqyrimi në filateli i mbështetjes amerikane ndaj Shqipërisë gjatë L2B
  • MASAKRA E TIVARIT, 1945: HESHTJA ZYRTARE QË VAZHDON TË VRASË
  • DR.ATHANAS GEGAJ, EDITORI I “DIELLIT” NË OPTIKËN E DOKUMENTEVE ARKIVORE TË VATRËS (1963-1971)
  • Kujtojmë në ditën e lindjes patriotin e shquar Kostandin Çekrezi, figurë e rëndësishme e historisë dhe publicistikës shqiptare
  • Vasil Rakaj, malësori që ngjizi me shkëmb, metal, dru, baltë dhe shpirt, altarin e përjetësisë
  • “Ajo që pashë në Raçak më ndryshoi jetën”, ambasadori Walker rrëfen në Boston çfarë ndodhi në Kosovë
  • VATRA Boston dhe Kisha “Holy Trinity” promovuan librin “Saint Paul in Dyrrach” të profesor Thanas Gjikës

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT