Analiza – Page 727 – Dielli

Shqipëria në Udhëkryq të Demokracisë

November 25, 2015 by dgreca

Dr. Elez Biberaj*/

Drejtor i Drejtorisë së Euroazisë- Zëri i Amerikës/

Faleminderit shumë për ftesën për të marrë pjesë në këtë simpozium të rëndësishëm.Jam shumë i lumturqë ndodhem këtu në Tiranë në përvjetorin e kësaj ngjarje të jashtëzakonshme.Është kënaqësi e veçantë të ndodhem këtunë shoqërinë e personaliteteve të njohura dhe të miqve e kolegëve.Njëzetepesë vjet pas përmbysjes së regjimit komunist totalitar të Enver Hoxhës, shqiptarët kanëtë drejtë tëndihen krenarë për arritjet politike dhe ekonomike që ka shënuar vendi i tyre. Shqipëria tashmë është një vend i transformuar. Janë zhvilluar tetë zgjedhje parlamentare që nga viti 1991, me rotacion pushteti mes dy partive më të mëdha politike. Shqiptarët përgjithsisht i kanë pranuar normat demokratike dhe demokracia shihet si sistemi ideal politik.Mbrojtja e të drejtave të njeriut dhe ndarja e pushteteve janë të mishëruara në kushtetutë.Zbatimi i reformave ka sjellë rritje ekonomike të qëndrueshme, përmirësime në infrastrukture, dhe ulje të varfërisë.Shqipëria po ashtu ka parë lindjen e një media dinamike dhe të shumëllojshme.Dhe ndërsa niveli i angazhimit qytetar nuk është shumë i lartë, roli i shoqërisë civile po bëhen gjithënjë mëi rëndësishëm dhe në disa raste ajo kaarritur të ndikojnë në procesin vendim-marrës të qeverisë.

Qëndrimet e Shqipërisë në politikën e jashtme kanë qënë në përputhje me interesat kryesorërajonale e botërore të Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Evropian. Përmes partneritetit me Shtetet e Bashkuara, anëtarësimit në NATO dhe tani, edhe si vend kandidat i BE-së, Shqipëria ështëpozicionuarvendosmërisht më Perëndimin. Kursi që kanë përqafuar shqiptarëtështë ai i thellimit të lidhjeve historike me Evropën e me vlerat demokratike, dhe kundërshtimin i ekstremizmit fetar.Shqipëria ka mbështetur fuqishëm bashkëpunimin dhe pajtiminnë Ballkan dhe roli i e saj në rajon është rritur ndjeshëm.

Megjithë këto arritje mbresëlënëse,Shqipëria demokratikee gjen veten në udhëkryq.Ajo vlerësohet shumë më ulët se shumica e ish vendeve të bllokut sovjetik dhe republikave jugosllave për treguesit e demokracisë, dhe ende nuk ka krijuar një sistem mirë-funksionues demokratik.Shqipëria vuan më shumë se vendet e tjera që kanë kryer tranzicionin nga komunizmi në një sistem shumë-partiak, nga cilësia e ulët e demokracisë. Siç thekson edhe raporti i fundit i Komisionit Evropian, Shqipëria duhet të bëjë shumë më tepër për të forcuar shtetin ligjor, për të intensifikuar luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar, për funksonimin e duhur të institucioneve të shtetit, për të pastruar parlamentin nga elementët kriminalë dhe të korruptuar, dhe për të realizuar reforma të thella në drejtësi.

Ka shumë faktorë që shpjegojnë përparimin e dobët demokratik të Shqipërisë: mungesa e një kulture demokratike, trashëgimia komuniste, dhe dobësia ekonomike. Por, pa dashur të minimizoj rëndësinë e tyre, nuk ka asnjë dyshim se shumë prej vështirësive me të cilat përballet Shqipëria janë pasojë e drejtëpërdrejtë e qëndrimeve dhe vendimeve të elitave të saj qeverisëse.Gabime, dështime, politika jo të drejta, dhe raste të humbura kanë qënë tipare të përbashkëta të qeverive demokrate edhe të atyre socialiste.

Shqipëria ndeshet me një numër sfidash të ndërlikuara. Ato do të vënë në provë aftësitë udhëheqëse të politikanëve të tanishëm dhedo tëpërcaktojnë nëse Shqipëria do të arrijë të konsolidojë plotësisht demokracinë e saj.

Çështja më jetike mbetet ekonomia.Shqipëria renditet mes vendeve më të varfëra në rajon, me papunësi të lartë dhe mundësi të kufizuara ekonomike.Segmente të tëra të shoqërisë besojnë se nuk kanë asgjë në dorë për të përcaktuar të ardhmen e vendit të tyre, ose për të ndikuar tek vendimet politike që kanë të bëjnë me interesat e tyre jetike.Shqipëria është një nga vendet që prodhon numrin më të lartë të imigrantëve.Rreth 20 për qind e popullsisë është largur nga vendi që nga fillimi i viteve ’90.Dhe siç kemi parë me valën e fundit të emigrantëve, Shqipëria po humbet shumë nga qytetarët e saj të edukur dhe në moshë të re – që janë pjesa më vitale e popullsisë.Humbja e shpresës dhe përkeqësimi igjendjes ekonomike, janë tregues që Shqipëria mund të jetë në prag të humbjes së garës mes mundësive ekonomike dhe pakënaqësisë.

Korrupsioni, paligjshmëria e përhershme, dhe dështimi për të forcuar shtetin ligjor, përbëjnë një kërcënim serioz për vetë ekzistencën e demokracisë në Shqipëri.Korrupsioni ka hedhur rrënjë në të gjitha nivelet e qeverisjes dhe të shoqërisë.Mbajtja e një posti publik ose në administratë është kthyer në rrugën më të mirë për t’u pasuruar.Pasuria dhe pushteti janë përqëndruar në duart e një grupi të vogël.Drejtësia shihet si një nga institucionet më të korruptuara në Shqipëri.Korrupsioni dhe mungesa e shtetit ligjor mishërohen më së miri tek kriminalizimi i parlamentit dhe tek paturpësia se sizyrtarët përpiqen për të ndikuar tek vendimet e gjykatave.Rrallë ndodh që zyrtarë të zgjedhur apo të emëruar të ndëshkohen për abuzim pushteti, korrupsion apo shkelje të tjera.Prandaj nuk është për t’u habitur që publiku nuk ka shumë besim tek fushata e qeverisë kundër korrupsionit dhe tek kryerja e reformave të thella në drejtësi.

Media në Shqipëri ka bërë pak përparim drejt të qënit një pushtet i katërt funksionues.Shumica e mediave janë të lidhura me qeverinë ose me parti apo politikanë të caktuar.Ndonëse qeveri të ndryshme e kanë shpallur veten si kampionë të shtypit të lirë, shpesh ato kanë ushtruar trysni meforma të ndryshme ndaj mediave, si mosdhënie reklamash, apo duke u bërë trysni pronarëve ose bizneseve të tyre.Biznesmenë të njohur, të lidhur ngushtë me partitë politike në qeveri ose opozitë, kanë blerë gazeta dhe stacione të rëndësishme televizive.Shumë gazetarë, të pambrojtur nga trysnia politike dhe ekonomike, praktikojnë gjerësisht auto-censurën dhe kanë një mungesë profesionalizmi dhe etike. Vendosja e një shtypi vërtetë të lirë, do të kërkojë që gazetarët t’i mbrojnë më me forcë të drejtat e tyre. E lidhur ngushtë me këtë, është nevoja që gazetarët t’u qëndrojnë besnik standarteve profesionale të gazetarisë.Në shumicën e rasteve, nuk ka asnjë lloj muri-ndarës midis zyrtarëve qeveritarë dhe pronarëve të mediave nga njera anë, dhe gazetarëve nga ana tjetër, një ndarje e nevojshmepër të siguruar integritetin redaksional dhe pavarësinë e shtypit.

Ndoshta pengesa kryesore që Shqipëria nuk ka arritur potencialin e saj të plotë demokratik, ka qënë polarizimi politik.Politika në Shqipëri vazhdon të jetë tejet konfrontuese dhe përçarëse.Dy forcat kryesore, Partia Socialiste dhe Partia Demokratike, nuk kanë pranuar të angazhohen në arritjen e kompromiseve, që janë një normë e zakonshme në një shoqëri demokratike.Qëllimkryesor i tyre ka qënë sigurimi dhe mbajtja e pushtetit. Në funksion të realizimit të këtij qëllimi, ato janë angazhuar në praktika të dyshimta demokratike – nuk kanë respektuar shtetin ligjor, kanë shpërndarë pasuritë publike sipas parapëlqimit partiak, kanë ndryshuar rregullat e lojës nga një palë zgjedhje në tjetrën dhe kanë ushtruar trysni ndaj institucioneve të pavarura dhe grupeve të shoqërisë civile. Kur janë në opozitë, ose gjatë fushatave elektorale, politikanët shqiptarë e portretizojnë veten si udhëheqës frymëzues, reformatorë, konsensual, dhe mbështetës të reformave politike dhe ekonomike që synojnë shndërrimin e Shqipërisë në një shtet funksionues demokratik.Por kur vijnë në pushtet, shumë shpejt largohen nga rruga demokratike, shmangin kontrollet dhe balancat institucionale, që më parë i mbështesnin, konsolidojnë pushtetin me qëndrime anti-demokratike, dhe përpiqen të kapin shtetin për përfitime ekonomike.Çdo qeveri e re ka kryer spastrime të mëdha nëadministratën shtetërore.Shqipëria ende nuk ka arritur të zëvendësojë klientelizmin dhe interesat partiake, me meritokracinë për punësimet në administratën publike.

Është e vështirëpër të kuptuar vazhdimin dhe intensifikimin e polarizmit të ashpër politik sot kur dallimet ideologjike mes partive kryesore politike janë ngushtuar ndjeshëm.Ndërsa pranohet gjerësisht se pushteti politik mund të fitohet në mënyrë të ligjshme vetëm nga kutitë e votimit, zgjedhjet në Shqipëri shoqërohen me dramë të madhe. Ato shihen si një betejë për jetë a vdekje, vetëm me fitues e të mundur, dhe jo si një garë mes platformave politike.

Në parlament, debatet janë kthyer në një teatër politik.Fyerjet vulgare, shpifjet dhe gënjeshtrat janë bërë pjesë normale e debatit politik.Kjo retorikë armiqësore dhe provokuese ka krijuar një atmosferë toksike në parlament, që nuk e ndihmon debatin demokratik.Polarizimi politik e ka bërë shumë të vështirë gjetjen e individëve që shqiptarët mund t’i shohin si shembuj pozitiv.Njëzetepesë vjet më parë, ne tek Zëri i Amerikës, mund të intervistonim në periudha krizash të thella personalitete të shquara, si Rexhep Qosja dhe Ismail Kadare, deklaratet e të cilëve kishin ndikim.Sot, është vështirë të gjesh një personalitet që të pranohet si figurë bashkuese dhe një forcë e moderuar.

Zgjedhjet e vitit 2013 krijuan shpresë dhe pritshmëri për ndryshime e reforma.Socialistët korren nje fitore tëthellë, duke siguruar kështu një mandat të jashtëzakonshëm për të bërë ndryshime.Me përjashtim të qeverisë së parë të zgjedhur në mënyrë demokratike në mars të 1992, asnjë qeveri tjetër nuk ka patur një mandattë tillë, dhe bashkë me të, edhe mundësinë për të kryer reforma të thella politike dhe ekonomike.

Kryeministri Edi Rama kishte bërë shumë premtime gjatë fushatës së tij të bujshme elektorale për të forcuar shtetin ligjor, luftuar korrupsionin e krimin e organizuar, për të reformuar drejtësinë dhe modernizuar ekonominë.Ndërsa qeveria ka bërë përparime në shumë fronte, kryeministri Rama nuk arriti të shfrytëzonte mundësitë e këtij momenti vendimtar për tëndjekur një kurs të rinj.Me që gëzonte një shumicë të mjaftueshme në parlament, Kryeministri Rama nuk e pa të nevojshme tëndërmirtemasa serioze për një marrëdhënie më normale me opozitën.Ndonse para zgjedhjeve ai mbeshteste pavarësinë e insitucioneve dhe kërkonte respektimin e ndarjes së pushteteve, pasi erdhi ne pushtet ai nuk ngurroi që të perpiqej për t’iu shmangur sistemit të kontrollit dhe balancave të institucioneve.Deri tani nuk ka shenja se marrëdhëniet e qeverisë me opozitën mund të përmirësohen së shpejti. Është e pabesueshme që për vite të tëra nuk ka patur ndonjë takim kokë-më-kokë mes udhëheqësve të të dy forcave kryesore politike.

Partia Demokratike është ende në procesin e rimëkëmbjes pas humbjes së thellë elektorale. Ajo ndeshet me sfida të shumta dhe do t’i duhet kohë të rehabilitohet në sytë e elektoratit shqiptar. Sali Berisha, i cili e kishte dominuar partinëpër më shumë se dy dekada dhe shikohej nga baza e partisë si udhëheqes i domosdoshëm, dha dorëheqjen nga posti i kryetarit në vitin 2013 pa përgatitur më parë brezin që do ta pasonte. Dorëheqja e tij ka krijuar njëboshllëk të madh.Lulzim Basha po ecën me kujdes drejt konsolidimit të pushtetit, duke u përpjekur t’i mbajë të bashkuara grupet e ndryshme në parti.Por ai ende nuk ka arritur të krijojë profilin e tij politik.Ai ka zgjedhur rrugën më të lehtë, siç kanëbërë zakonisht udhëheqësit e opozitës gjatë njëzetepesë vjetëve të fundit, duke luajtur rolin e kritizerit të ashpër, duke nxirrë gjithshkaqë bën qeveria dhe duke ndjekur disa prej taktikave të dëmshme që socialistët kishin zbatuar para zgjedhjeve të 2013.Zoti Bashaduhet të luajë rolin e një udhëheqësi vizionar, që shikon nga e ardhmja dhe bashkëpunon me qeverinë për çështjet dhe reformat e rëndësishme.

Ndërsa Shqipëria po shqyrton mundësinë e reformave në drejtësi dhe kushtetutë, bashkëpunimi midis qeverisë dhe opozitës është jetik. Të dyja – qeveria dhe opozita – duhet të ndajnë si barrën ashtu edhe përfitimet nga reformat.

Që Shqipëria të bëjë një shkëputje të qartë nga e kaluara dhe të konsolidojë plotësisht sistemin demokratik, udhëheqësit e saj duhet të bëjnë një vlerësim real dhe të nxjerrin mesime të vlefshme nga mënyra se si është qeverisur vendi deri mëtani.Por cilat janë disa nga këto mësime që mund t’ju ndihmojnë vendim-marrësve në të ardhmen? Unë do të përmend katër mësime të përgjithshme.

Përqëndrimi tek interesat partiake dhe objektivat politike afat-shkurtëra, në vend të interesave themelore kombëtare, sjell pasoja të rënda dhe afat-gjatë për politiken e brendshme dhe të jashtme. Reformat graduale janë të lehta politikisht për t’u kryer, por ato sjellin ndryshime të vogla. Përvoja e deritanishme deshmon se ritmi i ngadaltë i ndryshimeve e ka zgjatur agoninë e shqiptarëve dhe integrimin e vendit të tyre në BE. Sfidat madhore të vendit mund të përballohen në mënyrë më të efektshme permes përpjekjeve të përbashkëta të qeverisë dhe opozitës. Zbatimi i reformave rrënjësoreqë kanë të bëjnë me çështjet themelore kombëtare, dhe që do të kenë një jetë më të gjatë se samandatii një administrate, kërkojnë konsensus të gjerë.
Dy, përpjekjet e udhëheqësve politikë për të kufizuar hapësirat e kundërshtarit, për të ushtruar kontroll autoritar mbi partinë e grupin e tyre parlamentar, institucionet e pavarura, median,dhe shoqërinë civile, kanë prirjen të sjellin rezultat të kundërt dhe në një këndvështrim afat-gjatë, minojnë përparimin demokratik dhe dëmtojnë mundësitë e vendit për zhvillim. Tashmë duhet të jetëe qartë se Shqipëria nuk mund të shndërrohet në një shtet funksionues demokratik pa institucione të fuqishme të pavarura.
Tre, përvoja e shumë vendeve në tranzicion dëshmon se qeveritë që nuk dëgjojnë zërin e popullit dhe nuk respektojnë aspirtat e qytetarëve të tyre për mundësi më të mëdha politike, sociale dhe ekonomike, rrezikojnë veten e tyre. Shembujt e fundit në Ukrainë dhe Rumani janë domethënës. Ishte pakënaqësia dhe zemërimi popullor ndaj elitave të korruptuara që nxiti protesta masive që çuan në rrëzimin e presidentit Victor Yanukovych dhe dorëheqjen e kryeministrit Victor Ponta. Ndërsa gjendja në Shqipëri nuk është e njejtë me atë në Ukrainë dhe Rumani, nuk ka asnjë dyshim se hendeku midis atyre në pushtet dhe atyre pa pushtet është shumë i thellë. Pesimizmi është në ngritje dhe shumë shqiptarë kanë humbur shpresën. Rritja e vështirësive ekonomike, paaftësia e qeverisë për t’u treguar e vendosur në luftën kunder korrupsionit dhe shtimi i pakënaqësisë sociale mund të çojnë në përplasje serioze.
Dhe katër, marrëdhëniet jofunksionale mes aktorëve kryesorë politikë kanë pasur pasoja shumë të rënda për vendin. Paaftësia e demokratëve dhe socialistëve për të bërë kompromis dhe punuar së bashku, ka rezultuar në një qeverisje të dobët dhe ka ngadalësuar integrimin në Bashkimin Evropian. Në se nuk vihet nën kontroll, kykonflikt i papërgjegjshëm dhe jo-parimor,dhe retorika e ashpër armiqësore që e shoqëron, mund të dëmtojë seriozisht qëndrueshmërinëe Shqipërisë.Mbetet për t’u parë në se udhëheqësit shqiptarë kanë vullnetin politik për të zgjidhur disa prej mangësive dhe gabimeve më të mëdha, që kanë penguar Shqipërinë të arrijë potencialin e saj demokratik. Deri tani, reformat e thella, qeverisja e mirë, dhe lufta ndaj korrupsionit nuk kanë qënë përparësi e qeverive të ndryshme që kanë drejtuar vendin. Gjendja aktuale, gjithsesi, është e rëndë dhe çmimi i dështimit mund të jetë i madh për elitat politike dhe vendin në tërësi.

Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian kanë treguar angazhim të thellë për përparimin demokratik të Shqipërisë. Ato kanë mbeshtetur udhëheqësit shqiptarë me shpresëse ata do të udhëhiqnin vendin e tyre drejt një demokracie të vërtetë, e jo që të ndiqnin praktika jo-demokratike e të pasuroheshin në mënyrë të paligjshme, duke vjedhur kështu të ardhmen e popullit të tyre. Ndërsa shtytja për ndryshime reale duhet të vijë nga brenda, bashkësia ndërkombëtare duhet ta ndihmojë Shqipërinë ta përfundojë procesin e konsolidimit të demokracisë. Bashkësia ndërkombëtare mund ta bëjë këtë duke përdorur levat e ndryshme që ka në dizspozicion për të ushtruar trysni mbi vendim-marrësit shqiptarë. Ata që luftojnë me të vërtetë për një Shqipëri të begatë, demokratike e të drejtë duhen mbështetur, ndërsa politikanët, zyrtarët dhe biznesmenët e dyshuar për korrupsion dhe lidhje me krimin e organizuar duhet të përballen me ndëshkime të rënda.

Vendim-marrësit në Tiranë shpesh e shohin mbështetjen që jep bashkësia ndërkombëtare si një ripohim të politikave të tyre.Por ata duhet ta dinë se Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian nuk mbeshtesinindividë të caktuar politikë.Ato mbeshtesin aspiratat e popullit shqiptar për një procespolitik gjithë-përfshirës, për vendosjen e shtetit ligjor, dhe për krijimin e një qeverie të efektshme dhe të përgjegjëshme.Nuk ka në të vërtetë asnjë arësye bindëse sot, se përse Shqipërisë i duhet dhënë ndihmë pa kushte.Ndërsa Shqipëria është e rëndësishme, ajo nuk është pjesë e interesave jetikë të Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Evropian.Shqipëria është thjesht pjesë e strategjisë së tyre periferike.Bashkësia ndërkombëtare, e angazhuar sot me çështje të shumta dhe shumë më urgjente se Shqipëria, nuk pritet të jetë më aq e gatshëme për të ndihmuar, në se udhëheqësit në Tiranë perceptohen si të korruptuar, të përçarë, dhe me një angazhim të dyshimtë ndaj demokracisë. Kështu, udhëheqësit shqiptarë duhet të jenë të ndërgjegjshëm nga rreziku i një “lodhjeje me Shqipërinë.”

Sot, njëzetepesë vjet pas përmbysjes së komunizmit, elita politike shqiptare e ka vetë në dorë të nxjerrë mësimet e duhura nga gabimet e së kaluarës dhe të krijojë një sistem ekonomik dhe politik gjithëpërfshirës, me mundësi për të gjithë, që ndërton një të ardhme që forcon demokracinë, shton transparencën dhe përgjegjësinë, dhe përkrah politika zhvillimi të qëndrueshme.Zbatimi i reformave rrënjesore kërkon udhëheqje të efektshme.Që Shqipëria të arrijë potencialin e saj dhe të gëzojë të mirat e plota të një demokracie të konsoliduar, udhëheqësit e saj duhet të venë interesat e larta të vendit para interesave personale dhe të zbatojnë një spektër të gjerë reformash politike dhe ekonomike. Në sedështojnë në këtë pikë, udhëheqësit shqiptarë do t’i mohonin popullit të tyre një të ardhme më të mire.

*Pikëpamjet e shprehura këtu janë të autorit dhe nuk përfaqësojnë qëndrimin e Zërit të Amerikës.

*Fjala në Konferencën “ Shqipëria25 Vjet pas Komunizmit”

Instituti i Studimeve Ndërkombëtare

Tiranë

25 nëntor 2015

“SHTETI ISLAMIK DUHET TË ASGJËSOHET”

November 24, 2015 by dgreca

Nga Frank Shkreli /

Kështu u shpreh Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barak Obama gjatë një konference që zhvilloi të martën me shtypin së bashku me presidentin francez Francois Hollande, pas takimit dhe bisedimeve të tyre kokë më kokë, në Shëpinë e Bardhë. Në fillim të konferencës me shtypin, Presidenti amerikan e siguroi Presidentin e Francës dhe nepërmjet tij, popullin francez se, “Si amerikanë ne do të mbështesin miqët tanë”. Udhëheqsi amerikanë, me një gjuhë më të ashpër se çka përdorur deri më tani, u tha gazetarve se, “Terrorizmi i sponsorizuar nga Shteti Islamik nuk mund të tolerohet”, duke shtuar se ai “duhet të asgjësohet” dhe se këtë do ta bëjmë së bashku. Ai e cilësoi terrorizmin si “një murtajë që na kërcënon të gjithëve.”

Objektivi i vizitës së Presidentit francez në Washington ishte që të merrte mbështetjen e Shteteve të Bashkuara për një koalicion më të gjëtë ndërkombëtar në luftën kundër ISIS-it e që do të përfshinte edhe Rusinë në luftën kundër terrorizmit. Por rrëximi i një aeroplani rus nga Turqia të martën, që ajo tha se ndodhi në territorin e saj ajror, duket se ndërlikoi disi bisedimet midis dy udhëheqsve. Të dy udhëheqsit u bënë thirrje Turqisë dhe Rusisë që të punojnë dhe të bisedojnë së bashku për të mos e keqësuar mëtej situatën e krijuar nga rrëximi i aeroplanit luftarak rus.

Presidenti i Shteteve të Bashkuara sugjeroi gjatë konferencës me shtypin që zgjati një orë, se nëqoftse Rusia do të përqendronte disa nga këto aktivitete të fundit ushtarake kundër Shtetit Islamik, këto konflikte dhe gabime mund të evitoheshin më kollaj. Presidenti amerikan deklaroi gjithashtu se ndonëse po pret për hollësi të mëtejshme mbi incidentin që ndodhi në hapësirën turke, “Turqia ka të drejtën e vet të mbrojë territorin dhe hapësirën ajrore të saj”. Ai u shpreh gjithashtu se Moska është më e interesuar të mbështesë diktatorin sirian Bashar Al Assad se sa të luftojë kundër terroristëve të Shtetit Islamik. Ai cilësoi pak si me ironi mbështetjen e Rusisë dhe të Iranit për regjimin diktatorial të Bashar Al Assadit, si “një koalicion prej dy shtetesh”, ndërsa shtoi se Shtetet e Bashkuara kanë një koalicion prej më shumë se 60-shtetesh”, që sipas tij ka, “ndërprerë aktivitetet terroriste dhe kanë sulmuar pozicionet e Shtetit Islamik në Siri dhe në Irak.”

Ndërkaq, media citon Presidentin rus Putin të ketë reagur ndaj incidentit të rrëximit të aeroplanit rus nga forcat turke, duke thënë se rrëximi i aeroplanit rus nga Turqia “do të ketë pasoja të rënda për marrëdhënjet midis dy vendeve”, gjë që, sipas vërejtësve politikë, do të komplikojë me siguri përpjekjet e Presidentit Hollande, kur të vizitojë Putinin në Moskë mbrenda dy ditësh, me qëllim për të krijuar një front të gjërë ndërkombëtar në luftën kundër ISIS. Deri tani Rusia ka refuzuar gjithnjë tu bashkohet thirrjeve për largimin e presidentit të Sirisë Assad nga pushteti. Si rrjedhojë, zyrtarët francezë, përball kësaj situate të re të krijuar nga rrëzimi i aeroplanit rus nga Turqia, citohen nga media të jenë shprehur se në vend të bashkpunimit ata do të përpiqen të realizojnë të pakën një angazhim për një bashkrendim ndërkombëtar të aktiviteve kundër Shtetit Islamik. Megjithkëtë, Presidenti francez theksoi optimizmin e tij se “mbarë bota është e angazhuar” në luftën kundër ISIS dhe se shpreson të sigurojë më shumë bashkpunim edhe nga Rusia, e cila mbështetë regjimin e diktatorit Assad dhe aeroplanët e të cilës po sulmojnë forcat moderuese që janë kundër regjimit të Assadit, në vend që të luftojë kundër terroristëve të Shtetit Islamik.

Pas sulmeve terroriste në Paris, Franca falë ndihmës nga agjensi të zbulimit të fshehtë amerikan, ka shtuar sulmet ajrore kundër kundër objektivave kryesore të Shtetit Islamik. Ndërkaq, gjatë konferencës me përfaqsues të medias në Shtëpinë e Bardhë të martën, Presidenti i Francës, Hollande, shprehu falënderimet, solidaritetin dhe mirënjohjen e tij dhe të popullit francez për ndihmën që Shtetet e Bashkuara i kanë dhënë vendit të tij pas sulmeve në Paris. Ai deklaroi se me Shtetet e Bashkuara, “ne ndajmë të njëjtin qëndrim dhe besim ndaj lirisë”. Ai, njëkohsisht, bëri thirrje për një përgjigje të përbashkët aktvitetesh ushtarake kundër terrorizmit pas sulmeve në Paris dhe ndaj kërcënimeve të vazhdueshme nga Shteti Islamik.

Komentatorët politikë theksojnë se ishte Franca ajo që është sulmuar kësaj radhe nga terrorizmi dhe si rrjedhim është Presidenti Hollande ai i cili po kryeson përpjekjet për një koalicion të gjërë ndërkombëtar kundër ISIS dhe jo udhëheqsi i botës së lirë, Presidenti Obama, për të cilin 66% e amerikanëve shprehen se ai nuk ka një plan të qartë për të asgjësuar Shtetin Islamik. Vërejtsit politikë thonë gjithashtu se Washingtoni e Parisi mund të kenë të njëjtin objektiv për zhdukjen e kësaj murtaje, por duket se midis tyre ekziston një divergjencë e cila pasqyrohet në pikamje të ndryshme politike se si duhet dhe cilat janë masat që duhet të merren, për realizimin e këtij objektivi të përbashkët për asgjësimin e Shtetit Islamik.

Analistët: ISIS dhe taktika e radhës e Putinit…

November 24, 2015 by dgreca

… për t’u shpëtuar sanksioneve/Pas takimit me kryeministrin britanik, David Cameron, axhenda e Presidentit francez Francois Hollande do të vijojë të jetë e ngjeshur. Masat kundër terrorizmit dhe angazhimi i përbashkët në këtë luftë do të jenë edhe kryefjala e takimit mes shefit të Elizesë dhe homologut të tij amerikan, ditën e martë. Po ashtu, ky takim do të pasohet dhe me pritjen, që Vladimir Putin do t’i bëjë një ditë më pas Francois Hollande. Në këtë valë diskutimesh të nxitura nga kërcënimet terroriste, angazhimi i madh i Rusisë në luftën kundër ISIS në Siri, ka rritur në të njëjtën kohë edhe frikën se, pozita e Moskës në fushën diplomatike do të rritet sërish. Ky shqetësim është më i madh për qeverinë e Ukrainës, gjë që kjo e fundit e ka shprehur hapur kohët e fundit. Sipas zyrtarëve të Kievit, ndihma e Rusisë kundër Shtetit Islamik ka gjasa të rrisë pushtetin e Moskës, e në të njëjtën kohë do t’i hiqte asaj sanksionet e vendosura më herët për shkak të konfliktit Rusi-Ukrainë. Revista “Politico” shkruan se, në prapaskenë po zhvillohet një debat i nivelit të lartë mes zyrtarëve të administratës Obama, për efektivitetin që sanksionet kanë për frenimin e ambicieve të Putinit. Sanksionet nisin që nga kufizimi i udhëtimeve të zyrtarëve rusë, deri te qasja e kompanive ruse në tregjet ndërkombëtare, të gjitha këto masa të vendosura për shkak të aneksimit të Krimesë dhe mbështetjes së vazhdueshme të rusëve për lëvizjet separatiste në lindje të Ukrainës. Ky konflikt ka lënë të vdekur rreth 8.000 persona, shumica prej të cilëve civilë. Por një ish-zyrtare e Pentagonit, e cila ka asistuar gjatë në këtë çështje, Evelyn Ferkas u shpreh se situata e Ukrainës është e shkëputur nga Siria dhe sanksionet do të mbeten në fuqi. Analistët i druhen faktin se, cila do të jetë taktika e radhës që Putin do të përdorë për të çliruar Moskën nga sanksionet perëndimore. Megjithatë, publikisht Shtëpia e Bardhë ka një ton të sigurtë, duke këmbëngulur se Putin nuk do t’ia arrijë këtij qëllimi, duke përdorur Sirinë si justifikim. Sipas analizës te revista “Politico”, Obama i druhet edhe afrimit të Hollande me Putinin, pasi kontaktet e vazhdueshme mes tyre pas sulmeve të Parisit më 13 nëntor kanë ngrysur Uashingtonin. Simond de Galbert, një diplomat francez tha se, çfarëdo të mendohet për Rusinë, fakti është se ata janë të vetmit, që janë treguar më të gatshmit në këto luftime. Por, dyshimet se Rusia në Siri po lufton më tepër kundërshtarët e Bashar al-Assadit sesa vet ekstremistët po zbehen. Tani duket se Moska ka më shumë besueshmëri si një aleate kundër ISIS, pasi pësoi edhe vet një sulm terrorist më 31 tetor, kur një avion rus me 224 vetë në bord u rrëzua nga një bombë e vendosur nga një degë e ISIS-it në Egjipt.

Kush na i prishi njerëzit?

November 24, 2015 by dgreca

NGA ILIR HASHORVA-Nju Jork/
Ndërsa kundërshtarëve të tij komunizmi iu sul me tërbim dhe i shkatërroi kulturalisht, ekonomikisht dhe fizikisht, njerëzve të tij u shkatërroi dhe u përçudnoi moralin. Këtë mendim e kam pasur gjithnjë, por m’u forcua dhe m’u vërtetua disi nga transformimi i disa personave që u bënë komunistë e që Liri Lubonja, e shoqja e Todi Lubonjës, i jep në një libër kujtimesh.
Ndërmjet të tjerave, Liria flet për disa persona që i kishte njohur më parë si normalë, por që më pas ndërruan krejtësisht.  Thotë për Nexhmie Hoxhën: “Ishte vajzë e butë, e arsyeshme, me bounsens. Më pas, si gruaja e Enver Hoxhës, bëri distancim nga njerëzit”.
Thotë për Liri Gegën: “Ishte gjithnjë e qeshur dhe me humor, tejet komunikuese dhe e dashur me nxënëset. Ishte ajo që vrau Mustafa Gjinishin”.
Thotë për Ismail Kadarenë: “Kjo lidhet me ndryshimin e Kadaresë gjatë viteve ndaj të vërtetës… Afrimi i Ismailit me ne, deri në krijimin e një miqësie familjare, është ndikuar padyshim edhe nga kjo – se Todin e shihte si mbrojtës dhe mbështetës në karrierën e tij letrare. Todi ishte anëtar i Komitetit Qendror, mik i Ramiz Alisë”.
Ndërsa për Nexhmien aludon se e prishi Enver Hoxha, për të tjerët nuk thotë se kush i prishi. Dhe vërtet, kush na i prishi këta persona? Unë mendoj se këta persona dhe të gjithë të tjerët që u bënë komunistë i prishi vetë komunizmi. Madje edhe për Enverin nuk gaboj të them se e përkeqësoi komunizmi. Ata që e kishin njohur para se të bëhej komunist, i vinin në dukje shumë të meta, por asnjë nuk kishte aluduar që të qe kriminel. Kriminel u bë pasi u bë komunist. Komunizmi nxjerr në pah dhe shfrytëzon në interesin e tij instinktet më të këqija që mund të ketë njeriu.
Cilësitë e një doktrine nuk mund të kuptohen kurrë nga baza teorike e saj. Ajo duhet provuar në jetë. Kur komunizmi u shpall si doktrinë, asnjë nuk mund të parashikonte të gjithë perversitetin e tij, asnjë nuk mund të parashikonte se ai do të ishte jo diktaturë e një grupi a klase, por diktaturë e një njeriu të vetëm, të cilin e ndante nga shoqëria njerëzore dhe i jepte fuqi të jashtëzakonshme, fuqi Zoti. Dhe, siç thotë Lordi Akton, “Fuqia të korrupton dhe fuqia absolute të korrupton absolutisht”.
Të izoluar nga populli, të ndarë me mure e me roje prej tij, komunistët e lartë rreth Enver Hoxhës as që dinin se ç’bëhej. Kur i dhanë vendimin e internimit, Liri Lubonjës, ajo tha: “Ne as që e kishim ditur se ekzistonte një Komision i Dëbim-Internimeve”, në një kohë që mijëra njerëz internoheshin pa pushim nga ai komision; ndërsa Nexhmie Hoxha, kur i dhanë lajmin se kishin rrëzuar monumentin e Enver Hoxhës, sipas nuses së djalit të saj,Teuta Hoxhës, tha: “Enver, ku vajtën gjithë ato sakrifica? Ku vajti gjithë ajo punë titanike?”, në një kohë që sakrifica dhe puna titanike e Enver Hoxhës lidhej vetëm me krimet, me vrasjet e shokëve dhe kundërshtarëve të tij.
Liri Lubonja ka po atë mendim që kanë shumë nga të persekutuarit komunistë të komunizmit se përgjegjësinë për çdo gjë të keqe që u krye e pati vetëm Enver Hoxha. Ndonëse ky mendim ka shumë të vërteta brenda, nuk është tërësisht i vërtetë dhe i drejtë. Enver Hoxha nuk do të bënte dot kurrë ato që bëri, në qoftë se do të ndodhej në një tjetër sistem politik dhe në se në sistemin që u ndodh, nuk do të gjendesh një numër njerëzish kriminelë si ai, që u bënë bashkëpunëtorë në krim, të cilët i dhanë atij të gjithë ndihmën e nevojshme për të denigruar dhe persekutuar të gjithë ata që viheshin në shënjestrën e Enverit, pa çka se më pas do të denigroheshin dhe do të persekutoheshin dhe ata vetë.
Komunizmi ishte një sistem i tillë që pasi i jepte vlera dhe fuqi të plota “njëshit”, u jepte edhe të gjithë të tjerëve vlera dhe fuqi jo të pakta, në vartësi të afërsisë që kishin ndaj “njëshit”. Komunizmi prodhonte njerëz që vlerësoheshin jo nga cilësitë individuale, por nga afërsia që kishin në momentin e dhënë ndaj epiqendrës së pushtetit. Sa më afër asaj epiqendre të ndodhej personi, aq më shumë vlera kishte, madje edhe thjesht të qenit anëtar partie, të jepte vlera shtesë. Por, vlera, miqësia, respekti, nderimi ndaj tyre vepronin për sa kohë ai ishte në pushtet. Kur binte nga pushteti, binin të gjitha. Komunizmi prodhoi njerëz skllevër, servilë, idhujtarë, spiunë, të pabesë, njerëz pa personalitet, pa dinjitet, pa ndërgjegje. Ndërgjegjja e tyre ishte Partia, ishte Enveri. Vlerat morale e njerëzore, madje edhe kulturore të dikujt, as që viheshin në kandar.
Më ndonjë përjashtim të mekur, asnjë nga viktimat komuniste të regjimit komunist as sot nuk e kritikon sistemin komunist dhe nuk e quan atë kriminal. Ata kujtojnë me nostalgji vitet kur militonin në Partinë Komuniste, apo në Partinë e Punës, dhe pretendojnë se çdo gjë u prish, duke përfshirë edhe vetë partinë, kur ai, Enver Hoxha persekutoi ata vetë. Nuk është fare e vërtetë. Partia Komuniste ishte ajo që ishte që në ditët e para të themelimit të saj. Që në ditët e para ajo planifikoi të asgjësonte të gjithë ata që kishin ndonjë mendim ndryshe nga udhëheqësi apo udhëheqja e saj.
Kryekrimineli ynë, ndryshe nga ata klasikët, ishte edhe sadist, ai nuk kërkonte vetëm ndëshkimin për ata që i quante armiq, por, para së gjithash, i detyronte të poshtëronin veten deri në ekstrem e t’i luteshin atij për shpëtim.
Lexoni letrat që i çonin komunistët e persekutuar Enver Hoxhës, kronikat e plenumeve të Komitetit Qendror apo të organizatave të Partisë në mbledhjet që bëheshin për të demaskuar apo ndëshkuar ndonjë komunist të rangjeve të larta, dhe do të shihni se me sa vrull, se me sa egërsi, se me sa urrejtje, i suleshin shokët atij që tirani e kishte vënë në shënjestër për ta ndëshkuar dhe se me sa paburrëri, se me sa mungesë dinjiteti, se me sa hipokrizi, se me sa servilizëm, se me sa budallallëk silleshin vetë ata që do të ndëshkoheshin, ata të cilët pak kohë më parë konsideroheshin trima që të merrnin gjak në vetull.
Arben Putoja në librin e tij “Jetë me kujtime”, në përpjekje për t’u larguar nga regjimi komunist të cilit, siç mendojnë shumë, i shërbeu plotësisht e me të gjitha mënyrat, jep edhe këtë paragraf të cilin, për rëndësinë që ka për shkrimin tim, po e jap të plotë: “Ka edhe një gjë që e plotëson tablonë. Janë procesverbalet e dy plenumeve të ushtarakëve të botuara më vonë në shtyp. U implikuan një numër ushtarakësh të niveleve më të ulëta. U kërkohej të shpjegoheshin. Një spektakël mjeran. Ata mundoheshin të shfajësoheshin, përbetoheshin për besnikëri ndaj Partisë, ia hidhnin fajin njëri-tjetrit. Ishin luftëtarë të LNÇ-së, gjeneralë dhe kuadro udhëheqës të ushtrisë me dekorata në gjoks. Binin në gjunjë, shkelnin çdo personalitet”.
Po japim më poshtë sjellje dhe pjesë nga autokritikat dhe kërkesat e disa prej komunistëve që po persekutonte Enveri, për të parë se si e bënin veten leckë, ashtu siç donte ai, se si i luteshin atij që t’i falte për gabime a faje që nuk ishin as gabime e as faje e si e trajtonin atë si Zot, ashtu siç donte ai që kishte në dorë fatin e tyre dhe të të afërmve të tyre. Tashti këto na bëjnë të vëmë buzën në gaz, por atëherë nuk ishte kështu.

Beqir Balluku (Letër Enver Hoxhës, Roskovec, 18.09.1974)
Me gjithë se un tani nuk kam asnji të drejt morale t’i baj partisë edhe kërkesën më të vogël, por me gjithë atë po i drejtohem me lutje zemrës së madhe të kësaj mëme fisnike që të më fali për gabimet e fajet e rënda që kam barë, dhe të mos më rreshtoj në radhët e armiqve të saj, por të më konsideroj si ish birin që ka gabuar rëndë, dhe që kërkoi dorën e fuqishme të saj, për të dalë nga bataku i botës së urryer borgjezo-revizoniste… E siguroj partinë e shokun Enver se me gjithë gabimet e fajet që kam bërë… të cilat i dënoj me ndërgjegje të plotë, se në zemrën e mendjen t’ime nuk ësht shuar e nuk do të shuhet kurrë dashurija ndaj partisë e shokut Enver.
I lutem partisë që të më japi mundësinë të filloj jetën rishtazi, i lutem që me shpatën e saj të mpreht, të presi nga rrënjët pjesën e keqe të jetës t’ime që të vete në varr jo si armik i partisë e popullit, por si qytetar i thjesht patriot, dhe që fëmijët e mij dhe i tërë rrethi i im familjar që jan të lidhur si mishi me kockën me partinë dhe që dënojn me ashpërsi gabimet e fajet e mija të ecin në rrugën e jetës si bij e bija të saj.
E përfundoj kët letër me ndërgjegje të tronditur dhe i penduar për gabimet e fajet që kam bërë dhe i bindur se damet që i kam sjellë partisë nuk lahen as me jetën t’ime e cila ësht në dispozicjon të partisë në ç’do moment.
Afirmoj solemnisht para partisë e shokut Enver se me gjithë gabimet e fajet që kam bërë në zemrën e mendjen t’ime aktualisht jo vetëm nuk ësht shuar por në të kundërtën ësht shtuar urrejtja kundër armiqve imperialisto-revizionistë dhe besimi e vendosmërija për të luftuar e fituar kundër tyre si në fushën politike, ideollogjike dhe për t’i dërmuar e asgjesuar në luftën e armatosur.
Rroft partija  Rroft shoku Enver
Me respekt të thellë ndaj partisë K.Q e shokut Enver

Kristofor Martiro, hetuesi i Beqir Ballukut, thotë: “Ish-ministri edhe në gjendjen që ishte e ruante respektin për Enver Hoxhën. Edhe kur e internuan në Roskovec, pasi e përjashtuan nga Byroja Politike dhe Partia, kur hyri në shtëpinë ku ishte caktuar të rrinte, mbante në dorë portretin e Enver Hoxhës. Ndërsa Arben Putoja shkruan se në gjyq Beqir Balluku u thoshte atyre që e gjykonin: “More, a e di shoku Enver këtë që po më bëni mua?”.

Dashnor Mamaqi
Tregon Maksim Rakipaj, i dënuar politik, për një bisedë që pati në burg me Dashnor Mamaqin:
Thotë Dashnor Mamaqi: “I thosha një ditë Shpesës (gruas): A mban mend Shpresë kur na erdhi në shtëpi komandanti ynë i dashuri, i madhi Enver…
“Nuk u përmbajta dot… – thotë Rakipaj – dhe i thashë: kjo është e fundit herë që rrimë bashkë. Me gjithë këto që ke hequr e po heq… ende e do kriminelin Enver Hoxha?… Kur do të të vijnë mend ty more… apo kur të kesh përpara vetes skuadrën e pushkatimit, si shokët e tu? Edhe atëherë prapë do të ulurish: Rroftë ai kriminel?!.
“Po prit more djalë, ule zërin” – thotë Dashnor Mamaqi… – dhe pasi u sigurua se nuk e dëgjonte njeri, më tha duke pëshpëritur: Ah sikur ta njohësh more bir, atë qen ashtu si e njoh unë… duhet ta kesh vërtet frikë. Po ti s’e ke idenë se ç’kriminel përbindësh është ai.

Halim Xhelo (Letër KQ, viti 1966)

Jugosllavëve, grekut, amerikanëve, revizionistëve modernë e reaksionit të brendshëm u kam arrestuar me qindra njerëz dhe me dhjetëra nga ata i kam pushkatuar me dorën time… Pavarësisht nga fajet që kam bërë, unë i përkas vetëm Partisë dhe pushtetit dhe po jetova, koha do ta provojë… Në qoftë se kjo kërkesë e imja për jetën do të më refuzohet dhe vdekja ime i intereson Partisë, atëherë me anë të kësaj letre uroj: Të rrojë Partia, pushteti dhe shoku Enver!

Fatmir Gjata (Autokritikë në organizatën bazë të kooperativën e Lapardhasë në Berat, viti 1966, ngaqë u tremb në Zvicër, sepse dikush i drejtoi një pistoletë lojë)
Në Zyrih, unë i ktheva shpinën armikut, më mungoi fryma revolucionare dhe humba disa veti revolucionare, që besoj se i kam pasur. Gabimi që bëra është i rëndë…. Mua s’më lejohet jo si komunist, jo si përfaqësues i popullit që isha (deputet), jo si shkrimtar, por as si qytetar që të frikësohem.
Komunisti duhet të vërë interesat e popullit mbi ato të tijat, ndërsa unë u tremba, mendova vetëm të shpëtoj kokën…
Unë gjatë kësaj kohe kam pyetur veten:
Përse unë, një komunist revolucionar… veprova kështu? Pse ndodhi kjo me mua? Kjo s’është e rastit, ndodhi jo se s’kisha eksperiencë, por do të ndodhte ashtu si ndodhi që unë të trembesha, mbasi ishte përfundim logjik që do të më shpinte aty ku më shpuri.
Pres nga organizata bazë kritikat më të ashpra. Shumë mirë që u ndodha në një organizatë prodhimi se do më skuqni veshët…

Todi Lubonja (autokritika në KQ, viti 1973)  Fjalët i shoh të tepërta. Masën për përjashtimin tim nga radhët e Komitetit Qendror te Partisë e shoh me vend mbasi bagazhi i gabimeve dhe devijimeve te mija është i rende… Por mendoj të më jepet mundësia të militoj në radhët e partisë së cilës me te mirat e të këqijat i kam kushtuar jetën time pa të cilën jeta ime do të humbiste kuptimin dhe përmbajtjen e saj.
Lufta kundër imperializmit dhe revizionizmit kundër ndikimeve të huaja ka për të qenë e gjatë. Beteja te reja do të vijnë. Ne këto beteja do ta kem për nder të militoja për mësimet e partisë e të shokut Enver kundër armiqve të betuar të partisë, atdheut, socializmit e revolucionit po të jetë nevoja edhe me jetën time. Kjo është kërkesa ime e parë që i bej Partisë gjate 31 vjetëve të jetës sime ne parti dhe them të jetë e fundit qe i bej plenumit dhe shokut Enver: kërkesa ime është për të jetuar dhe për të vdekur komunist.

Ismail Kadare: (Autokritika për vjershën “Pashallarët e kuq”, viti 1975)  Unë si komunist dhe si shkrimtar, në vend që të jem në ballë të situatës, të ndihmoj Partinë, jo vetëm që s’e zë këtë pozicion, por bëhem vetë problem për Partinë, pra, bëhem pengesë për të. Vetë ky fakt është tepër i hidhur për ndërgjegjen time dhe nuk zmadhoj asgjë po të them se ky është hidhërimi më i madh dhe vrasja më e madhe e ndërgjegjes që unë kam pësuar ndonjëherë në gjithë jetën.
I vetmi qëllim dhe preokupim i jetës sime këtej e tutje do të jetë kthimi në llogore, në vendin e madh të nderuar të ndihmësit të Partisë, pa të cilën as jeta ime, as vepra ime s’do të kishin ndonjë kuptim.

Thoma Deliana (Letër drejtuar Enver Hoxhës, viti 1976)
I jam shumë mirënjohës Partisë dhe shokut Enver për ndihmën dhe kujdesin që kanë treguar ndaj meje dhe më vjen shumë rëndë që ua shpërblej në këtë mënyrë…
Unë premtoj se jam dhe do të jem besnik deri në fund të jetës time Partisë dhe Shokut Enver, kam besim të madh te Partia dhe jam gati të pranoj edhe dënimin më të rëndë që do më japë ajo. Më vjen rëndë dhe turp që s’e ka kaluar akoma as një vit që shoku Enver më kritikoi rëndë dhe më paralajmëroi në plenumin e VII të KQ për mungesë vigjilence e mprehtësi politike… dhe tamam në këto gabime kam rënë përsëri.
Unë jam plotësisht dakord me propozimet e bëra në organizatën e Partisë që të shkarkohem nga funksionet që mbaj dhe për gabimet dhe dëmin e madh që i kam sjellë Partisë të shkoj në skajin më të largët të vendit, ta filloj jetën nga e para, se kam nevojë të edukohem midis klasës punëtore dhe të kalitem në gjirin e saj…
I them Partisë dhe shokut Enver se dëshira ime e fundit është të mbyll sytë si ushtar i thjesht i saj.

Mehmet Shehu (Letra para vetëvrasjes, viti 1981)
Po, shoku Enver, unë gjithmonë kam qenë i gatshëm për të lënë jetën për Partinë. Dhe pikërisht këtë po e bëj tash: po lë jetën për Partinë, për të të dhënë rastin e vetëm që më mbeti, ty, shokut, mësuesit dhe vëllait tim të dashur, unë, shoku yt më i afërt i halleve dhe i fitoreve, siç më ke quajtur me të drejtë, që të mësosh të vërtetën….
Poshtë imperializmi, me imperializmin amerikan në krye! … Poshtë reaksioni! Amanet familjen time – Fiqiretin, djemtë (përfshi dhe Skënderin dhe Bashkimin), fëmijët e nuset e djemve!

Vladimir Shehu (Letër Enver Hoxhës, viti 1982)
I dashur shoku Enver
Me anë të kësaj letre dëshirojmë t’ju shprehim dënimin e plotë dhe pa rezerva të veprimtarisë armiqësore të tradhtarëve të Partisë, Mehmet e Fiqret Shehu… Gjithashtu, dëshirojmë t’i shprehim falënderimet më të thella Partisë dhe juve personalisht, për diferencimin që bëtë midis nesh dhe pjesëtarëve të tjerë të ish-familjes sonë të përlyer në veprimtari armiqësore…..
Ne ju jemi borxhli me gjakun tonë dhe të fëmijëve tanë. Ju falënderojmë nga zemra, veçanërisht për interesimin e posaçëm që treguat ndaj nesh në ditët e para të vetëvrasjes së Mehmet Shehut.
Për sa i përket qëndrimit ndaj pjesëtarëve të familjes së Mehmet Shehut, ndarja me ta është çështje parimore. Çështja në këtë rast shtrohet: o me Partinë, o me armikun. Ne jemi me Partinë dhe s’kemi të bëjmë me ata njerëz.
Me respekt Vladimir e Fatbardha Shehu, Tiranë më 4.1.1982
Shënim: Vladimir Shehu u vra apo u vetëvra në Gramsh dy muaj më pas.

Bashkim Shehu, djali i Mehmet Shehut, në librin e tij “Vjeshta e ankthit” tregon për varrimin e Mehmet Shehut: ” Vëllai tjetër i Mehmetit, oficer në Ministrinë e Mbrojtjes, nuk erdhi (në varrim), pasi ministri Kadri Hasbiu e këshilloi të mos vinte… Nënën (Fiqiretin, gruan e Mehmet Sheut) e bindi Vladimiri (djali i saj) të mos vinte (në varrim), duke qenë se ajo vazhdonte të ishte anëtare e Komitetit Qendror dhe ardhja e saj në varrimin e Mehmet Shehut, kushedi, mund të ndikonte që ta përjashtonin, ose, sidoqoftë, mund të jepte shkas për këtë”.
Ata që thuhej se ishin përleshur me guxim me forcat “nazisto-balliste”, që kishin vrarë kaq e aq prej tyre, tashti kanë frikë të shkojnë të varrosin njeriun e tyre! Çfarë sistemi!
Nuk ka dyshim se pasardhësve të këtyre komunistëve, apo të të tjerëve të ngjashëm me ta, sot, kur lexojnë fjalët dhe qëndrimet e paraardhësve tyre, nuk do u vijë mirë, madje, disave do t’u vijë edhe turp.
Krahasoni tashti fjalët dhe sjelljet këtyre komunistëve, me fjalët dhe sjelljet e antikomunistëve në gjyqet komuniste të cilat do t’i dënonin rëndë apo edhe me vdekje, apo me qëndrimet e tyre para pushkatimit dhe do të shikonin se me sa me burrëri, me sa dinjitet, me sa mençuri i pritnin ata dënimet dhe vdekjet, do të shikoni se sa ndryshim kanë ata që nuk u përlyen me komunizëm me ata që u bënë njësh me të. Vazhdoni e krahasoni qëndrimet e familjeve komuniste që shkatërroheshin në çast, sapo një pjesëtar i tyre goditej nga Partia me qëndrimet e familjeve jokomuniste që, me ndonjë përjashtim të rrallë, jo vetën nuk shpërbëheshin, por i ndiqnin njerëzit e tyre të burgosur nga një burg në një tjetër me një torbë me ushqime që ua hiqnin nga goja fëmijëve të vegjël, apo sjelljet e tyre nëpër kampe internimi kur qëllonte që edhe pse njërit prej bashkëshortëve i mbaronte dënimi e tjetrit jo, bashkëshortit që i mbaronte dënimi vazhdonte të qëndronte në internim, për të mos e lënë shokun a shoqen e vet vetëm. Kohët e fundit u botuan disa intervista të këngëtares Alida Hisku e cila, ndër të tjera thotë: “Fill pas izolimit tim për veprimtari armiqësore, filluan të mbajnë në mbikëqyrje babain. Një ditë e thirrën zyrtarisht në komitet dhe i shtruan dilemën e tmerrshme: Ose dorëzo dokumentin e partisë, ose moho Aidën! I gjendur para një situate të tillë, im atë me zgjuarsi zgjodhi alternativën e dytë, për të shpëtuar pjesën tjetër të familjes e të fisit”. Burri mund të mohojë gruan, apo anasjelltas, apo fëmija prindin, por shumë rrallë ndodh që prindi të mohojë fëmijën për shkaqe politike! Dhe raste të tilla të turpshme dhe imorale komunizmi i trajtonte si triumfe të kauzës së tij!
Thonë se komunizmi duke krijuar “njeriun e ri”, përçudnojë “njeriun e vjetër”. Më duhet të them se më shumë se sa përçudnoi “njeriun e vjetër”, ai shkatërroi njeriun e tij, njeriun e ri, komunistin, dhe e shkatërroi atë aq më shumë, sa më pranë majës së pushtetit të ndodhej. Atë ai kriminalizoi, e ç’burrëroi, e çnderoi, e hipokritizojë, e budallepsi.

Nju Jork, nëntor, 2015

Voal – Zëri i Shqiptarëve mbështet Deklaratën e Federatës Panshqiptare Vatra në SHBA

November 24, 2015 by dgreca

Voal – Zëri i Shqiptarëve mbështet fuqishëm Deklaratën e Federatës Panshqiptare Vatra në SHBA, që vjen nga vendi të cilit Kosova i dedikon çlirimin dhe lirinë, rreth situatës dramatike në Kosovë, duke e konsideruar me vlerë historike, e cila me urtësi dhe largpamësi, mban një qëndrim mbi palët politike, në të mirë të popullit të Kosovës, meqë, në fund të fundit, partitë politike në Kosovë përfaqësojnë votën e elektoratit. Sikur thekson Federata Panshqiptare Vatra, edhe Voal është kundër kthimit të Kuvendit të Kosovës në një arenë të dalur jashtëkontrollit, në opozitë të plotë me traditën shqiptare, ku drejtësia vendoset përmes urtësisë, dhe peshorja anon nga e mira e përbashkët. Po ashtu Voal është kundër maxhorancës së krijuar si rezultat interesash klienteliste dhe jo frut i demokracisë free and fair. Voal shpreh qëndrimin konform deklaratës së Vatrës se „koalicioni qeveritar nuk i shpëton përgjegjësisë për situatën e krijueme që asht shkak i një dëshprimi shpërthyes. Korrupsioni i përhapun deri në rrethet ma të nalta qeveritare e parlamentare, zyrtarët e zgjedhun a të emnuem pasunohen “mbrenda natës”si me u pikë parja prej qiellit, ndërsa populli vorfnohet gjithnjë e ma tepër, papunësia rritet, rinija mbetet rrugëvet pa shpresë për të ardhmen dhe mija familjesh lëshojnë trojet e marrin arratinë“. Edhe Voal si Vatra „nuk mund të pajtohemi me metodat e dhunës me prirje anarkike të opozitës, që janë të papranueshme në nji shoqni të civilizueme, të dënueshme si antidemokratike dhe, në anë tjetër, komprometojnë randë kauzën të cilës don t’i dalë zot, sado kauzë e drejtë të jetë ajo.“ Voal pajtohet plotësisht me Deklaratën e Vatrës në lidhje me dy marrëveshjet që ka bërë qeverija e Kosovës me Serbinë për “Zajednica”-n dhe me Malin e Zi për përcaktimin e vijës kufitare. Fillimisht opozita të tërhiqet e me durim të presë vendimin që vjen prej Gjykatës Kushtetuese, ndërsa nga ana e saj Gjykata Kushtetuese të mos e zvarrisë vendimin. Për të gjetur një konsensus mbarë popullor, ne jemi plotësisht dakord me qëndrimin e Vatrës në deklaratën e 18 Nëntorit 2015 i shprehur në dy pika: „Së pari, duhet të merret vendim dhe të organizohet sa ma shpejt një referendum për marrëveshjet, për të cilat populli duhet të informohet në mënyrë shumë të qartë dhe t’i kuptojë mirë, kështu që ai, sovrani, në kushte të qeta sigurije, të vendosi në se i pranon ose i shtyn ato për negociata të reja. Së dyti, të shqyrtohet me seriozitet mundësia e shkuemjes në zgjedhje të parakohshme.” Vetëm kështu, do të veprohet në të mirë të interesit të popullit e të shtetit të Kosovës, do t’i jepet fund skenave të anarkisë dhe kaosit, si dhe do të ndalet papërgjegjshmëria e palëve. Të mos harrojmë se partitë në Kosovë duhet të jenë zëdhënëse të popullit të Kosovës dhe jo si deri tash që populli i Kosovës është kthyer në shërbëtor i partive politike.