Nga Frank Shkreli/
Në fillim të këtij viti, në shkrimin me titull “Kujdes Ballkanin”, që ishte një reagim ndaj agresionit rus në Ukrainë, kisha shkruar se “Zhvillimet e përgjakshme të kohëve të fundit në Ukrainë duhet të jenë një kambanë për elitat politike të vendeve të Ballkanit si dhe për Bashkimin Europian dhe për Shtetet e Bashkuara, që kësaj zone t’i kushtohet një vëmendje më e madhe para se të jetë tepër vonë”.
Javën që kaloi, enti amerikan “Democratization Policy Council” (DPC) ose Këshilli për Demokratizimin e Politikës, botoi një raport mbi politikën ruse në Ballkanin Perëndimor, në të cilin thotë se Rusia po perhapë influencën e saj politike në atë rajon duke luajtur kartën ekonomike. Sipas raportit, Moska e ka bërë këtë, falë mungesës së bashkimit të vendeve perëndimore për një politikë të përbashkët me qëllim për të penguar përpjekjet dhe për të kundërshtuar interesat ruse që janë të dukëshme anë e mbanë rajonit, por sidomos në Serbi dhe në Bosnje Hercegovinë, nepërmjet entitetit të quajtur Republika Srpska. Megjithëse, sipas autorëve, nuk dihet natyra dhe përmasat e politikës ruse në atë rajon, sidomos në Serbi dhe në Republika Srpska, pasi ajo nuk është transparente dhe është e rrethuar me mister, por si e tillë, thotë raporti, ajo përbën gjithnjë e më shumë një problem të madh ndaj interesave perëndimore në përgjithësi dhe ndaj sigurisë në kontinentin europian, në veçanti.
Autorët e raportit të entit amerikan DPC, Bodo Weber and Kurt Bassuener shkruajnë se konflikti në Ukrainë, i cili si përfundim ka keqësuar dukëshëm marrëdhënjet midis Rusisë, Bashkimit Europian (BE) dhe Shteteteve të Bashkuara të Amerikës (SHBA). Ai konflikt, si rrjedhim thonë ata,ka kafektuar anjëkohësisht ka prekur prekur gjithashtu zhvillimet, në mënyra të afektuar në mënyra të ndryshme rajonin e Ballkanit dhe për rreth. Ata thonë se ndërkohë që kriza në Ukrainë ka larguar vëmendjen e politikës perëndimore nga zhvillimet e kohësve të fundit në Ballkan, ky rajon është shëndërruar në një fushë betejë e këtij konflikti të ri gjeopolitik, i cili po simbolizohet nga një rritje gjithnjë e më e madhe e aktiviteteve diplomatike dhe propagandistike ruse dhe kjo fushatë nuk i drejtohet ekskluzivisht Serbisë, megjithëse Serbia histoprikisht dhe gjithmonë ka mbështetur interesat e Ruse në Ballkan.
Raporti nënvijon vështirsitë që ekzistojnë midis BE-së dhe SHBA-së për të arritur në një qendrim të përbashkët politik me qëllim për të kundërshtuar agresionin rus në Ukrainë. Kjo ndodë thuhet në raport, kryesisht për arsye ekonomike, sidomos për arsye të varësisë së disa prej vendeve europaine tek Rusia për energjinë. Në raport përmendet si një sukses i politikës së përbashkët perëndimore në Ballkanin Përendimor, luftën e Kosovës me Serbinë, ku thuhet se SHBA-të dhe BE-ja edhe pas vitit 1999, kanë vazhduar të mbajnë një qëndrim të përbashkët politik, megjithë ndryshimeve midis tyre, përballë sfidës që paraqet për ta kriza në Ukrainë.
Në lidhje me marrëdhënjet midis Serbisë dhe BE-së, autorët e raportit thonë se ndërsa është e qartë se Beogradi nuk ka një strategji afatgjatë se si dhe kur të ndërpresë marrëdhënjet tradicionale me Rusinë, të cilat janë në kundërshtim me aspiratat e Serbisë për tu bërë anëtare e BE-së, njëkohësisht është e qartë — thuhet në raport — se as BE-ja nuk ka një strategji afat-gjatë për zhvillimin e marëdhënjeve të saj me Serbinë. Ata paralajmërojnë se ky boshllëk do të përkeqsohet edhe më shumë, nëqoftse në të ardhmen shënohet ndonjë përkeqsim edhe më i dramatic, së ç’është tani, në marrëdhënjet e Perëndimit me Rusinë.
Si përfundim, raporti i entit DPC, i bën thirrje Perëndimit por në veçanti Bashkimit Europian, që më në fund, të përballet me këtë sfidë dhe i bën thirrje që të përpilojë një politikë të përbashkët ndaj rajonit të Ballklanit Perëndimor, me qëllim që të pengohen dhe të kufizohen mundësitë dhe rastet e Moskës për të dëmtuar interesat e Perëndimit në rajonin e Ballkanit. Kjo strategji e përbashkët europiane, sipas raportit në fjalë, duhet të përfshijë këta elementë kryesorë: “Arritjen e një qëndrimi të përbashkët për tu marrë seriozisht me kërcënimet ndaj sigurisë rajonale anë e mbanë Ballkanit, përfshirë edhe mundësinë e antarësimit në NATO të vendeve që aspirojnë një antarësim të tillë: zhvillimin e mëtejshëm të mundësive për antarësim në Bashkimin Europian, në përputhje të plotë me Politikën e Përbashkët të Jashtëme dhe të Sigurisë (CFSP), si dhe zhvillimin dhe përpilimin e një politike të përbashkët energjetike europiane, në të cilën të përfshihen edhe vendet kandidate për në BE dhe në NATO.
Politika dhe influenca ruse në Ballkan nuk është as e re, as nuk ka ndryshuar gjatë dekadave — për të mos thënë me shekuj — e sidomos përsa i përket politikës ruse ndaj kombit shqiptar në trojet e veta në Ballkanin Perëndimor. Pa dashur të futem në histori, por vetëm t’i hedhim një sy politikës aktuale të Moskës, sidomos ndaj Kosovës. Rusia, jo vetëm që nuk njeh Kosovën, po edhe përpiqet të bllokojë çdo përparim që ka shënuar Kosova, sidomos në fushën ndërkombëtare. Qëndrimi i Moskës është aq anti-Kosovës sa që nganjëherë është venë re se Rusia mban një qëndrim edhe më të ashpër se vetë Serbia karshi Kosovës, siç është çështja e përfaqësimit të Kosovës në takime rajonale dhe adminstrimi i përbashkët i disa pikave të kufirit Kosovë-Serbi. Me djallëzitë e veta që luan në rajon dhe në arenën ndërkombëtare, Rusia nuk ka ndryshuar aspak politikën e saj ndaj Kosovës si shtet dhe as ndaj pavarsisë së saj të njohur tanimë nga më shumë se 100- shtete të botës. Nepërmjet përfaqsuesve të saj diplomatikë në arënën ndërkombëtare, e sidomos në Organizatën e Kombeve të Bashkuara (OKB-së), Moska vazhdon të kundërshtojë me këmbëngulje antarësimin e Kosovës në organizatën botërore, pasi si anëtare e Këshillit të Sigurimit ushtron të drejtën e vetos.
Ndryshimet midis Perëndimit dhe Rusisë në lidhje me Kosovën e të cilat kishin arritur kulmin më 1999 me ndërhyrjen e NATO-s për të çlirimin e Kosovës nga Serbia, vazhdojnë të jenë gjithnjë të mprehta. E duket sikurë Kosova është një kockë që i ka mbetur në fyt Moskës, një kockë që pengon shtrirjen dhe konsolidimin e influencës dhe dominimit të saj në Ballkan. Në librin e tij, “Rusia dhe Ballkani”, Profesori James Headley nga Zelanda e Re ka shkruar se ish-presidenti rus Boris Yeltsin dhe tani Presidenti Vladimir Putin e kanë bërë pjesë të politikës së tyre ndërkombëtare, që në fushën e politikës së jashtëme ruse diplomatët e saj të kundërshtojnë me çdo mjet dominimin e interesave të Perëndimit në Ballkanin Perëndimor. Ai shpjegon, ndër të tjera, vendosmërinë e jo vetëm të elitës politike ruse në këtë drejtim, por edhe të medias dhe të akademikëve të Rusisë për të ruajtur dhe për të zgjëruar influencën diplomatike dhe ekonomike të Kremlinit. Të gjithë këta, sipas tij, e konsiderojnë këtë si një objektiv i detyrimit kombëtarrus.
Raporti i autorëve të enti amerikan “Këshilli për Demokratizimin e Politikës”, me të drejtë i bën thirrje Perëndimit në përgjithësi dhe Bashkimit Europian në veçanti, që të ndërmarrin një angazhim më serioz politik dhe ekonomik ndaj vendeve të Ballkanit Perëndimor, me qëllim për të minimizuar influencën ekonomike dhe diplomatike të Rusisë në rajonin e Ballkanit. Andaj,duke pasur parasyshë problemet politike dhe ekonomike me të cilat përballen vendet e atij rajoni, interesimi dhe angazhimi politik dhe ekonomik i Perëndimit për këtë rajon të Europës së jugut, duhet të jetë i një natyre të ndërhyrjes së shpejtë, pa vonesë dhe i një vendosmërie të pa dyshimtë. Një ndërmarrje e tillë, sipas autorëve të raportit, është në përputhje me interesat e Perëndimit dhe të sugurisë e të paqës në Europë. Për ndryshe Rusia është gati të plotësojë boshllëkun që mund të ekzistojë tani, ndërkohë që vëmendja e NATO-s dhe e Perëndimit është e përqendruar në konfliktin ruso-ukrainas.
Përgjegjësitë e Perendimit dhe të Bashkimit Europian karshiBallkanit janë shtjelluar në këtë raport, por përgjegjësinë më të madhe në ketë mes duhet ta mbajnë vetë elitat politike të vendeve të Ballkanit Perëndimor.
Procesi për integrimin e këtyre vendeve në Bashkimin Europian po zhvillohet shumë ngadalë për të mos thënë se është në vend numëro. Fatkeqsisht, kjo situate, më shumë se mos interesimi i Perëndimit për këtë rajon, pasqyron më tepër mos-aftësinë ose mos vullnetin e vetë klasës politike të këtyre vendeve që të adaptojnë standardet europiane të integrimit — një klasë politike kjo që në shumicën e vendeve të rajonit konsiderohet nga vet qytetarët e tyre, si grabitqarëtë pasurisë, duke përdorur mjetet ligjore dhe jo ligjore që ka në dispozicion, për veten dhe mbështetsit e tyre politikë. Ishte kjo klasa politike e Ballkanit e mbytur deri në fyt në korrupsion, për të cilënSekretari Amerikani Shtetit John Kerry pat shprehur shqetsimin se, “Aspiratat e qytetarëve të këtyre vendeve po shtypen nën barrën e korrupsionit, interesave oligarke, interesave që përdorin paranë për të shtypur kundërshtarët politikë, për të blerë politikanët dhe grupet mediatike dhe për të dobësuar pavarësinë e gjyqësorit si dhe të drejtat e organizatave joqeveritare,” ka thënë zoti Kerry.
Mos pranimi i vlerave perëndimore nga elitat politike të këtyre vendeve, është fushë pjellore dhe në përputhje të plotë me interesat ekonomike dhe diplomatike të carëve të rinjë të Rusisë në Ballkanin Perëndimor. Megjithëse politika e BE-së i ka fajet e veta, kjo gjendje stagnante në bërjen e reformave të nevojshme nga udhëheqsit politikë të vendeve të rajonit, mund të pasqyrojë gjithashtu edhe mungesën e një vullneti më serioz politik dhe diplomatik të vendeve të Bashkimit Europian që shtetet e kësaj zone të integrohen më shpejt në organizmat euro-atlantike. Me zgjatjen e kësaj situate, vetëm fitojnë interesat diplomatike dhe ekonomike të Rusisë dhe humbin, mbi të gjitha, interesat e vetë vendeve të Ballkanit, dhe si rrjedhim i humb influenca perëndimore, por për më tepër humb paqa dhe sigurimi në Europë. Andaj, është i nevojshëm angazhimi serioz për minimizimin e influencës ruse në Ballkan,kryesisht i Perëndimit dhe i udhëheqsve politikë të vendeve të Ballkanit, por edhe i të të gjithë atyre që dëshirojnë parandalimin e rreziqeve të mundëshme që do të paraqiste një këthim mbrapa në zhvillimet e vendeve të këtij rajoni, qoftë në marrëdhënjet me njëri tjetrin, porqoftë edhe me Europën dhe më gjërë.
Sërbia e Madhe dhe shqiptarët
Shkaku i shkrimit: inferioriteti i shqiptarëve ndaj historisë së tyre sepse Skllavëria, si çdo pësim tjatër, pasi rëndon ca kohë në kurriz, bëhet më në funt një zakon i pëlqyer,dhe ata që e mbajnë mi xverk e durojnë me gëzim. Veçan atyreve që lindin skllav, u është skllavëria si një natyr’ e dytë dhe ata jo vetëm s’marin vesh çdo me thënë liri, po ndiejnë një farë urrejtje për mprojtësit e lirisë dhe ushqejnë respektin më të thellë për tiranët ekspertë të shkopit dhe të zinxhirit.!/thoshte Faik Konica…
A ka ligësi më të madhe, sesa të bëhesh shërbëtor besnik i pushtuesve të nduarduarshëm?/
Nga Fahri Xharra/ Gjakovë/
”Shqiptarët dhe historia e tyre , a ishim të padëshiruar ? ”Shqiptarët dhe historia e tyre janë ende objekt i dhimbshem i manipulimeve. Kështu çdo popull për rreth tyre tenton të përvehtësojë një pjesë të historisë në mënyrën e një recepti, të një kuzhine, të së cilës i shtohen mëlmesa në mënyrë që historia ta ruajë shijen speciale të dëshirës së tyre.”. Giselle Kurti-Clerc
Europa është në dijeni që apetitet serbe për një Sërbi të madhe përherë janë aktuale, ato qëndrojnë të mëshefura në sirtarët e politikës dhe kishës serbe si virusi i hepatitit në trupin e njeriut .Me vëmendje të madhe vazhdimisht përcillet prej tyre situata dhe kur ata e shofin të përshtatshme sulmojnë. Virusi i hepatitit në trupin e njeriut duket se nuk egziston ,por se një dobësim i tij ,një humbje e barazpeshës trupore ai aktivizohet dhe Prite se kur ndalet.!
Serbët e dijnë mire të kaluarën e tyre , e dijnë mire që kanë lindur prej kurrçkafit , por nuk ndalen , nuk harrojnë , e kanë të ngulur në zemër që dhuhet të jenë të mëdhenj. Të mëdhenj po , por rritja bëhët në llogari të dikujt : e ata ishim dhe jemi ne.
“Kur Serbia u okupua nga Nazistët, autoritetet e kohës e ndërtuan Geton Hebre të quajtur “Judenlager Semlin”, mu në zemër të atij qyteti që sot quhet Beograd. Ishte kampi më i madhi në Evropë për likuidimin e hebrenjve. Kolaboracionistët serbë ishin planifikues të arrestimeve dhe deportimeve. Që në vitin 1942 , Berlini ishte informuar që Serbia është: “Judenfrei” ( pa jahudi) , kështu që Serbia u bë shteti i parë në Evropë “ duke e liruar veten” nga hebrenjtë. Historianët e konsiderojnë këtë kamp Hebrenjsh si vend emblematik në historinë e Holokaustit (Jose Marre Memory to the victims of the Holocaust in Serbia.)”.
Historia gjithmonë i bënë nder vendit te vet , ay ku është zhvilluar! Por serbëve , kjo që u shkrua më lartë nuk iu bënë nderë aspak, por edhe kurrë nuk iu harrohet .Por atyre iu harrohet , fat e kanë . Ne nuk jemi syçelur !
“ Serbët në mesin e të gjithë sllavëve të jugut ishin të vetmit që me forcat e tyre vetanake u çliruan nga turqit ( s`është e vërtetë fxh) dhe kushtimisht e kanë të drejtën që këtë punë edhe ta vazhdojnë . Që tani ( v.1900 fxh) në shumë vende dhe në disa kabinete qeveritare
parashifet dhe parandihet që : serbëve iu vjen një ardhmëri e ndritur “ shkruante në shtypin e kohës.
Por serbët ishin shumë të herëshëm në parashikimet e të ardhmes së tyre : “ Shteti i Serbisë në jug kishte për ti dhënë Europës të gjitha garancat që ajo do të ketë një shtet të shembullt dhe si e tillë shumë e aftë që të qëndron në mes të Rusisë dhe Austrisë “ ( Ilija Garashanin 1812/1874)
Një studim të posaqëm “ Serbët së bashku dhe gjithëkund” që Vuk Karaxhiqi e botoi me 1849 , ishte një sinjal i apetiteve të medha serbe ndaj fqinjëve të tyre . Por edhe më herët ,derisa Garashanini në “Naçertanjën” e tij (1844) i ipte idetë se si serbohen të gjithë popujt fqinjë , Vuk Karaxhiqi që në vitin 1836 i kishte klasifikuar të gjithë fqinjët në grupin e serbëve ( pra edhe shqiptarët). Në një botim të tij të asaj kohe lexojmë : “ Me të vërtetë dihet që serbët jetojnë në Serbinë e sotme ( në mes të Drinës dhe Timokut, si dhe në mes Danubit dhe maleve të Sharrit), në Metohi ( që nga Kosova deri tek froni i Dushanit në Prizren, patriarkana serbe e Pejës, manastiri i Deçanit) në Bosne , në Hercegovinë, në Zetë në Malin e Zi , në Banat , në Sllavoni në Baçkë , në Srem , në Kroaci ,Dalmaci dhe përgjatë Adriatikut nga Trieshta deri në Bunë.” Mandej shkruan : “ të gjithë popujt e menqur që nga Serbët e Greqisë e edhe nga Serbët romak e dine që janë një popull dhe se pak nga pak do të mësohen ta njofin vetën si të tillë “ ( Vuk Karxhiq 1936 ) Pra më këte filluan “ përgagtitjet “ për një Serbi të Madhe . E dinte edhe turku , edhe Europa për planët e tyre .
Serbët e dinin mirë se si të bindin botën që janë më të aftit për shtetformim dhe se sipas Jovan Cijiqit , në gadishullin Ballkanik , nuk ka vend më të përshtatshëm dhe komb po
ashtu më të përshtashëm se sa serbët për të formuar një shtet të fortë. Sipas tij , që Serbia të funkcionon si shtet dhe falë vetvendosjes së saj ekonomike i duhet patjetër dalja në Detin Adriatik . Çka me shqiptarët? asgjë dhe shumë lehtë , ata janë një amallgam i serbëve dhe shqiptarëve. – thoshte ai.
E shifni , shumë qartë në planet e tyre ekspansioniste, pa dro , pa komplekse inferioriteti .
Por me shqiptarët çka do të bëhet?- pyetet Vasa Çubriloviqi . Asgje e madhe dhe shumë e lehtë ,shton ai se serbët që herët e kanë filluar spastrimin e kunxhit shqiptar duke i larguar edhe shqiptarët më verior ,që nga Jagodina.” . ” Shqiptarët , ndryshe nuk bën me ta vetëm se duke e përdorur metodën e kolonializimit shkallë shkallë, sepse ky është i vetmi popull që ka pasur sukses të mbijetoj në një mijë vjetshin e fundit , mu në bërthamën e shtetit tonë. ( pra Serbisë ) ”
Pra, kjo në vija të shkurta ishte ideologjija e Sebisë së Madhe , ideologji e cila nuk heshtet kurrë për deri sa të jemi fqinj me ta.
Shkaku i shkrimit: inferioriteti i shqiptarëve ndaj historisë së tyre sepse Skllavëria, si çdo pësim tjatër, pasi rëndon ca kohë në kurriz, bëhet më në funt një zakon i pëlqyer,dhe ata që e mbajnë mi xverk e durojnë me gëzim. Veçan atyreve që lindin skllav, u është skllavëria si një natyr’ e dytë dhe ata jo vetëm s’marin vesh çdo me thënë liri, po ndiejnë një farë urrejtje për mprojtësit e lirisë dhe ushqejnë respektin më të thellë për tiranët ekspertë të shkopit dhe të zinxhirit.!/thoshte Faik Konica…
A ka ligësi më të madhe, sesa të bëhesh shërbëtor besnik i pushtuesve të nduarduarshëm?
O ME POPULLIN, O ME KUPOLËN – RRUGË TJETËR S’KA!
Nga ELIDA BUÇPAPAJ/
Aktivistët e shoqërisë civile, ata që janë organizatorët e Peticionit për shkarkimin e Fullanit sot kanë ftuar firmosësit dhe të gjithë shqiptarët të protestojnë përpara Parlamentit të Shqipërisë me moton “Nëse nuk shkarkoni kryetarin e Bordit të BSH, ma kthe votën që të dhashë dhe largohu ti Deputet, sepse ti nuk më përfaqëson as mua dhe as ata 12 mijë firmëtarë të Peticionit anti Fullhajn.”
Kaluan 40 ditë që kur plasi skandali i BSH, ndërkohë u mbush muaji që grupi i aktivistëve të lëvizjes civile kalojnë 14 orë të ditës duke mbledhur firma.
Peticioni kundër Fullanit do të hyjë në historinë moderne të Shqipërisë si fillimi i erës të re për vendin.
Sepse në mënyrë civile, pa shkaktuar asnjë çrregullim në jetën e përditëshme apo anomali në jetën e kryeqytetit dhe qyteteve ku po mblidhen firmat, por tregojnë forcën që kanë qytetarët për të shpëtuar shtetin nga kapja, sistemin nga rënia dhe për t’î dhënë një fytyrë të re klasës politike.
Gazetarja Elisabeta Ilnica me të drejtë shkruante në statusin e saj në Facebook :
“Për pak minuta mbyllet Gushti dhe këtë muaj ua dedikoj Ajtanga Lubonjës, Zirkon Dishës, Basir Collakut, Bruna Ismailit, Indrit Hoxhas, Julian Hoxhajt, e atyre kontribuesve te tjere qe kane mbledhur me durim firmat per shkarkimin e Fullanit. Respekt per sakrificen tuaj… Ftoj kedo qe i ka paragjykuar, qe ta provoje te rrije per nje ore ne diell, siç ndenjen keta per nje muaj, me nga 14 ore. Vetem kauzat nuk i djeg dot dielli…”
Ndërsa njëri prej orzanizatorëve kryesorë dhe më aktivë të kësaj lëvizje Zirkon Disha shton edhe emra të tjerë që janë përfshirë në këtë lëvizje që do të iniciojë ndryshimin e faqes të Shqipërisë. “Janë Leonard Mrishaj (Kamëz), Irel Elezi dhe Bledar Bajraktari (Kukës), Donald Spaho, Korçë, Altin Goxhaj, Durrës, Senida Mesi dhe Forumi Shkodran, (Shkodër), Ida Nurçe (Tiranë)”. Të më falni nëse kam harruar ndonjë emër shton ai. Pastaj falenderon edhe te gjithe gazetaret qe i janë kushtuar nismes. Pastaj falenderon prapë gazetaret e shtypit te shkruar, qe çdo dite kane pasqyruar ecurine e nenshkrimit te peticionit. Pa harruar mediat online, me gazetaret si Elida Buçpapaj, Elvi Fundo, veçanerisht VOA – Zëri i Amerikës. Patjetër dhe këtu do kemi harruar disa, shton Zirkoni.
Po natyrisht që Zirkon Disha ka harruar dikënd, sepse mbështetësit e kësaj lëvizje qytetare po shtohen dita ditës, pasi kjo është mënyra që do t’i sjellë qytetarëve shtetin e së drejtës, jo shtetin e kupolës, për fëmijët e kupolës, për partiakët e kupolës. Shteti demokratik nuk është përkatësi e Kupolës. Kupolat janë përkatësi të Republikave të bananeve dhe shteteve rogue ose mafioze.
Prandaj sot të gjithë shqiptarët pa dallime politike t’i bashkangjitemi protestës përpara Parlamentit të Shqipërisë, për t’i paralajmëruar deputetët e këtij parlamenti o me popullin o me kupolën. Sepse populli i ka votuar që t’i ketë shërbëtorë të tij, jo që populli të jetë shërbëtor i kupolës, që të gjitha të mirat e vendit dhe privilegjet t’i përfitojë kupola!
Kush është shqiptar, sot të shkojë tek Parlamenti. Kush nuk mundet të shkojë le të jetë me zemër atje, sepse vendi jonë i dashur është i rrezikuar nga kupola.
Kryeministri i Shqipërisë i ka premtuar kancelares të Gjermanisë të kryejë reformat që i duhen shtetit. Për të parë degradimin e shtetit ligjor dhe rrënimin e sistemit kaloni në rivistë të gjithë punonjësit e BSH. A nuk janë bijtë e bijat, gratë e burrat e deputetëve dhe ministrave të këtij parlamenti!
Po ne e rrëzuam diktaturën që të shpëtojmë nga Nexhmija dhe nomenklatura, jo që të biem në thonjtë e Nexhmijeve, Fullanëve dhe nomenklaturës të kupolës-
Kush është shqiptar është me aktivistët e Peticionit antiFullan. Ky peticion nuk lidhet me një emër. Ky peticion lidhet me emrat që kanë kapur sistemin. Në çdo kushtetutë Perëndimore është i dënushëm dhe i patolerushëm konflikti i interesit, ndërsa në parlamentin e Shqipërisë është gati gjysma e deputetëve me konflikt interesi, sikur e kanë trashëguar pushtetin nga baba dhe jo nga vota e Sovranit që është e plotfuqishme.
Të gjithë ne shqiptarët, pa dallime politike le t’i bashkohemi kësaj lëvizje, e cila për nga organizimi është e varfër, (kujtoni pak çadrat pompoze të grevave të politikës), por nga qëllimi është e madhërishme dhe ka hyrë në histori.
Prandaj do të jemi përpara Parlamentit të Shqipërisë. Sepse organizatorët e këtij Peticioni janë heronjtë e kohës tonë, e cila është bërë pis dhe ndyrë nga politika. Organizatorët e këtij peticioni që janë duke mbledhur firmat e popullit e deri më tash kanë mbledhur 12 mijë firma janë ata që i duhet Shqipërisë, sepse nuk mund të ketë demokraci pa shtet të së drejtës. E shteti i së drejtës përjashton abuzimin me pushtetin.
Ky grup i vogël njerëzish, shumica të rinj, ka midis tyre një grua të paepur e cila pasi ka vuajtur tmerret e diktaturës, ka provuar për 22 vjet tmerret e tranzicionit. Ajo është Ajtanga Lubonja. Mendoni, Ajtanga nuk ka një strehë ku të fusi kokën dhe jeton në një dhomë konvikti, ndërsa deputetët e Shqipërisë kanë pallate e vila. Po nga kush i trashëguan. Më 22 marsin e 1992 ata mezi e kishin nga një apartament të vogël, po sot ? Ata nuk i thërrasin ndërgjegjes së tyre blozë, ata nuk i bëjnë ndonjëherë llogaritë, atyre nuk u skuqet faqja kur një pensionist merr 100 Euro në muaj, ndërsa ata me 100 euro paguajnë vetëm një kapriçio të çastit.
Prandaj ne do të jemi sot tek Parlamenti, fizikisht, me shpirt e zemër për t’iu bashkuar kësaj lëvizje e cila i ka treguar shqiptarëve se nuk është partia ajo që u jep punë, por shteti ligjor që siguron tregun e lire dhe lirine e individit! Dhe nuk ka liri tregu dhe individi kur shteti është i kapur nga nepotizmi, klientelizmi, që e mban guvernatorin e BSH ende në zyrën e tij, duke i kthyer deputetet e Parlamentit në mumje të kallura në lluks!
Prandaj ne jemi me këtë grup aktivistësh që janë heronjtë e kohës tonë, sepse kanë me vete një kauzë fisnike që mbron interesat e vendit, e cila po i zgjon nga gjumi i indiferencës shqiptarët.
Prandaj ne jemi me këta heronj, prandaj Shqipëria është me ju!
Mos e ndalni këtë mision fisnik! Mos hiqni dorë nga kjo ëndërr e bukur deri sa të kthehet në realitet, që të bëhet Shqipëria një vend demokratik i vërtetë, me qëllim që t’u ofrojë shqiptarëve një jetë të denjë. Kjo gjë arrihet vetëm me politikanë të denjë!
PËRKATËSIA E VEPRIMTARIA SHQIPTARE, E VETMJA PENGESË PËR INVESTIMET TONA NË QYTETIN E GUCISË
* Reagim ndaj gazetës “Dan” të Podgoricës/
*Vllaznit Mehaj, biznesmenë në Amerikë, kanë investuar mbi një milionë dollarë USD në pesë vite në motelin “Santea” në vendlindjen e vet në Guci dhe kanë pengesa të mëdha e të shumta nga struktura të shtetit malazez në vazhdimësinë e aktivitetit të tyre-/
Shkruan: SADRI MEHAJ-GUCI/
Ju, e përditshmja “Dan”(Dita) online e letër e Podgoricës, e dyta gazetë për nga tirazhi i botimit në Malin e Zi euro-atlantik, nuk duhet të jeni peng apo këmbanë e asnjë strategjie të errët, të hershme apo të sotme, të fshehtë apo të hapur, të shenjestruar keq kundër investimeve të drejtpërdrejta e institucionale të shqiptarëve të diasporës në vendlindjen e vet. Një rast ekstrem kundërshqiptar është sulmi i porositur, sa politik e shoven, me plot të pavërteta, edhe tendecioz e kërcenues, me anë të artikullit tuaj të botuar më 13 gusht 2014 në gjuhën boshnjake “Grupa gusinjana ljuta zbog adaptacije objektiva u komsiluku” drejtuar ndaj vllaznëve Mehaj, ndaj Sadri e Shaban Mehaj, që prej tre dekadash jemi shtetas shqiptaro-amerikanë në Nju Jork dhe prej pesë vitesh kemi investuar në motelin “Santea” në qendër të qytetit të Gucisë.
Ne, pa vullnetin tonë të lirë po të detyruar nga vet regjimi i asaj kohe, pas daljes time nga burgu politik i Jugosllavisë së Dytë (1983-1986), si familje 12-antarëshe (prindërit, 4 vllazën e 6 motra) ikëm emigrantë prej nga trolli ynë etnik i lashtë, nga Hoti i Plavës për në Nju Jork të Amerikës dhe, pas 24 viteve, (verë, 2009) u rikthyem të investojmë në komunën e Plavës (sot–Guci) një pjesë nga kapitalet tona të fituara bashkarisht e gradualisht, ndershmërisht e me sakrifica tejet të mëdha. Së parit, për familjen tonë me brezni e dhjetra antarë e ngritëm nga themelet një shtëpi të madhe në bashkësinë lokale të Gucisë. Së dyti, blemë sipas rregullave shtetërore të Malit të Zi një pronë të re (me tokë e godinë, etj.) në qendër të qytetit historik të Gucisë: motelin e vjetër “Santea”.
Ne, Vllaznia Mehaj, kryehere ishim të vetëdijshëm se në Gucinë e varfër nuk mund të bëheshim të pasur, se investimi i kapitaleve tona në Guci ishte i pakthim. Në SHBA-në e fuqishme progresi financiar i investimeve është i shpejtë, i lartë, ripërtëritës. Sikurse ndodh edhe në firmën tonë në Nju Jork. Mbi të gjitha, kryesore, në investimin tonë shumëvjeçar në motelin “Santea” ishte dashuria genetike për vendlindjen, për të kontribuar në rimëkëmbjen e zhvillimet e saj ekonomike, kulturore, turistike.
Vetëm për ta blerë këtë pronë shtetërore nga kooperativa shtetërore “Ali Hoti” në Guci dhe për ta privatizuar si pronë tonën motelin “Santea” me 420 m2sipërfaqe, për ta kthye këtë objekt pothuaj i rrënuar në një lokal (bar-kafe e hoteleri) me mjedise bashkëkohore sa më të kulturuara, u deshën mbi një gjysëm milionë dollarë amerikanë. Pas tre viteve nga marrja në pronësi e tij (2010-2013) kur unë, Sadri Mehaj, i kërkova leje-ndertimi Sekretariatit për Urbanizim më lypën si kusht autorizim nga pronari i tokës për të krye rikonstruksion e rinovime të motelit, etj.
Në përgaditjen sipas legjislacionit në fuqi të dokumentacionit të plotë e të sakt të motelit tonë “Santea” në qytetin e Gucisë si: a) kthimi tërësor i tokës së duhur e të mundshme të motelit në pronësi të vllaznisë Mehaj; b) për projektin e rinovimit të motelit me anekse të tij; etj. mua, Sadri Mehajt, m’u desht’ mbi një vit humbje kohe, nga maji i vitit 2013 e deri më sot (gusht 2014), duke pasë paragjykime, pengesa, ecejake, kërkesa vargavijë, etj. në gjithato zyra të shtetit nga Plava në Bijello Polje e deri në Podgoricë. Pothuaj gjithkund. E pabesueshme dhe e jashtëzakonshme. Në Amerikë kaq punë zyrtare do ta përfundoja në disa ditë apo më e shumta për një muaj. Nëse do të punoja për mbi një vit (2013-2014) në angazhimet e mia të përditshme në firmën tonë në Amerikë do të siguroja fitime të mëdha monetare dhe nuk do të kisha si në këtë rast të qëndrimit në Plavë-Guci një fitim të madh të munguar në qindra mijë dollarë amerikanë. Pasuria më e madhe që ka njeriu në administrimin e tij të drejtpërdrejt është koha, të cilën këtu në Malin e Zi ta humbin pa asnjë kriter, ta rrëmbejnë me burokraci, dhe nuk të thonë as ”Më fal!”.
Në motelin “Santea” në Guci në këto pesë vite në pronësi tonë (Vllaznëve Mehaj), nga blerja e rikonstruksioni i tij i pjesshëm i fillimit deri tek rinovimi i tij i plotë i sivjetëm, kemi investuar mbi një milionë dollarë amerikanë (mbi 1.000.000 USD).
Në se do t’i kishim investuar këto në Amerikë fitimi ynë do të ishte i madh, ndërsa këtu në Guci jo vetëm është i mangët, por dhe të ardhurat e këtij investimi milioner në USD në kushte ideale pune duhen të paktën tri dekada të na rikthehet kjo shumë e investuar prej nesh. Ndoshta, vetëm pas kësaj kohe tepër të gjatë mund të mendohet e punohet për fitime sado të pakta nga moteli ynë. Në realitetin praktik në Guci ndodh ndryshe: Në pesë vite moteli “Santea” ka mbet’ i mbyllur në ma shumë se dy vite, si në fillim të blerjes nga rikonstruksioni jo i plotë dhe tani nga ndjekja e proçedurave dhe rinovimi tërësor i tij.
Ky artikulli kundërshqiptar i “Dan”-it (13 gusht 2014) në mes fjalëve e rreshtave të tij i dëshmon qartë qëndrimet e veprimet politike e shovene kundër shqiptarëve etnik në Malin e Zi, kundër investimeve të tyre në vendlindjen e vet, etj. Kjo duket edhe ndaj nesh, vllaznëve Mehaj, investitor në qytetin e Gucisë. Sikur të mos mjaftonin ndërhyrjet proceduriale gjyqësore, kontrollet e shpeshta të inspektorëve të ndryshëm, të punonjësve të policisë e sigurimit të shtetit, etj. tek moteli ynë “Santea” në Guci po hidhet në ofensivë sulmesh edhe kjo gazeta juaj “Dan” e Podgoricës(!) Kjo duket qartë tek fjalathëniet krejt habi e plot mllef antishqiptar ndaj nesh: “Ata ecin me krenari…”(!) “…Ata ende vazhdojnë punën”(!) Etj.(!) Edhe inspektorët e lartë të Shtetit Malazez gjuajnë me kalkulimet e tyre kohë tejet të qëllimshme e krejt të veçantë për kontrolle rutinë tek moteli ynë “Santea”. Ata, fjala vjen, mund t’i kryenin të tilla kontrolle në çdo ditë e stinë të vitit 2014, por jo të na thërrasin pikërisht në kryefestën shqiptare ma të madhe të krahinës së Plavë-Gucisë, në orën e Manifestimit tradicional “Alpet Shqiptare. Vuthaj – 1 gusht 2014”(!) teksa ndiqnim koncertin tematik sëbashku me pjestarë të familjes tonë të madhe, me miq të ardhur nga diaspora si Amerika, etj. apo nga Shqipëria e Kosova, në mes tyre edhe politikanë, diplomatë, veprimtarë të shoqërisë civile. Në rastin që më thirrën në telefon isha me drejtorin e Qëndres Shqiptare të Studimeve Amerikane e Britanike në Tiranë.
Në këtë artikull, të përkthyer prej nesh nga gjuha boshnjake edhe në gjuhën tonë shqipe, shohim disa fokusime e spektrime të sulmeve kundërshqiptare ndaj neve – pronarëve të motelit “Santea”, si kur flitet për deklarata e apelime të komuniteteve të tjera etno-kulturore në Plavë-Guci për “proçese gjyqësore”, ”jemi ankuar në polici dhe tek inspektorët”, t’iu ndalet puna me motelin, etj. Apo, fakti tjetër: “ka ardhur grupi i inspektorëve nga Bijelo Polje” (komunë larg Plavë-Gucisë, krejt në veri të Malit të Zi), etj. Sulmet e të shpeshta e të mëdha po vijnë direkt edhe nga institucione të ndryshme shtetërore të Podgoricës, kryeqyteti zyrtar i Malit të Zi.
Gazeta juaj “Dan” në këtë artikull me plot ngjyrime, tone e frymë antishqiptare shkel edhe etikën e gazetarisë botërore: atë si e sheh me dyshim vetë mos ua jep të tjerëve për të vërtetë. Pra, iu shmangeni saktësimeve dhe publikoni të pavërteta, kundërthënie fjalësh, etj. Aty thuhet se “komuna ka lëshuar një liçensë…” sipas “kushteve urbane-teknike”, etj. Pra, deklarohet, gjithnjë sipas komunës së Plavës se Vllaznit Mehaj për motelin e tyre “janë të liçensuar dhe kanë të drejtë për të punuar”, etj., ndërsa nga ana tjetër gazeta juaj del me kundërthëniet se “puna duhej të ishte pezulluar”, se “duhet të kryhen proçedura ligjore”, etj. Në krye të artikullit shpiket e pavërteta tjetër se “ata kanë korruptuar dikë për të marrë atë leje”, ndërsa teposhtë, në rrjedhë të rradhëve të shkrimit, argumentohet fakti se “bazuar në kushtet urbane-teknike”, kjo, “komuna lëshoi një leje ndërtimi për të cilën një ndërtues apo kontraktor është i obliguar të veprojë”, etj.
Ne, vllaznit Mehaj, kemi investuar mbi një milionë USD në qytetin e Gucisë, kemi kontribuar me dhjetra mijëra dollarë amerikanë për lirinë e Kosovës, kemi financuar për historinë e kulturën shqiptare në Amerikë e në Shqipëri, kemi ndihmuar me 23.000 USD për hapjen e rrugës së Hotit (gusht-shtator 2010), etj. Edhe unë, ma i madhi në moshë ndër vllaznit Mehaj, Sadri Mehaj, ish i burgosur politik (1983-1986) i prangosur qyshse në moshë mbi 16-vjeçare në birucat e policisë në Bijello Polje e në burgun e Valevës në ish RSFJ për pjesmarrje në grupin “Besa” në shkollën e qytetit Guci, për Flamurin Kombëtar Shqiptar, etj., ndihem krenar për pjesmarrjen në luftën për çlirimin e Kosovës si luftëtar i Batalionit “Atlantiku” të Amerikës, ndihem i angazhuar në veprimtaritë kombëtare, kulturore e humanitare si antar i Bordit të Fonadacionit Plavë-Guci në Nju Jork, ndihem i lumtur tek marrë pjesë në lobingjet për rrugët Plavë-Deçan e drejt Prishtinës e Shkupit, Guci-Vermosh-Han i Hotit e drejt Shkodrës e Podgoricës, Plavë-Çerem-Bregut Drinit drejt portit të Shëngjinit. I permenda edhe përtej modestie disa nga veprimtaritë tona kombëtare, kulturore, humanitare, etj. për të treguar faqe botës euro-atlantike, se përveçse qënies tonë genetike si shqiptar etnik në shtetin e sotëm të Malit të Zi dhe investimeve si biznesmenë shqiptaro-amerikanë në Guci, edhe këto kanë ndikuar fuqishëm për të na vendos pengesa të gjithfarshme, të pandalshme, pothuaj të pakapërcyeshme nga strukturat shtetërore jo vetëm të urbanistikës, etj. po edhe të inspektoriateve të ndryshme, të policisë e sigurimit të shtetit, të gjyqësorit malazez, të disa individëve e përfaqësuesve me ekstremitete politike e shovene kundërshqiptare të komuniteteve etno-kulturore në Plavë-Guci, etj. dhe së fundit edhe gazeta juaj e përditshme “Dan” e Podgoricës.
Çështja shtrohet hapur, ballas kohës e botës: Mali i Zi teksa ecë në udhën e tij drejt integrimit në strukturat euro-atlantike në BE e NATO duhet të heqin dorë nga praktika të tilla tipike të udbashëve të vjetër antishqiptarë të Jugosllavisë së Parë e të Dytë, që nuk të çojnë në Europën e Bashkuar po në Mesjetë. Shpresojmë se ka ardhë koha që shqiptarët veprimtarë apo biznesmenë, si në rastin tonë të Vllaznëve Mehaj, të mos përndiqen me shantazhe e presione nga ma të ndryshmet, të mos diferencohen, pengohen e sulmohen në investimet e tyre në vendlindjen e vet për shkak të nacionalitetit të tyre shqiptar. Ky rasti ndaj ne, vllaznëve Mehaj, tregon se ende shtetit të Malit të Zi i duhet punë e madhe që të jetë faqebardhë si një vend euro-atlantik, që të jetë shtet i gjithë shtetasve të vet, edhe i shqiptarëve etnik.
Shumëkush na thotë të heqim dorë nga investimi ynë mbi një milonë dollarë amerikanë, ta shesim motelin tonë që të mos kemi probleme të tilla në Guci, të merremi me bizneset tona në Amerikë. Po ne iu themi: Jo dhe vetëm Jo. Nuk kemi ardhur për të ikur nga vendi ynë, pasi vendlindja ka nevojë edhe për investimet tona dhe ne kemi lidhje genetike gjaku shqiptar në breza jete me vendlindjen, me historinë e kulturën, me varret, djepet e kullat e tij shqiptare, me gjuhën shqipe e gjithçka tjetër që frymon shqip, mendon e vepron shqiptarisht në vendlindjen tonë të bekuar, që së shpejti dëshirojmë të jetë e integruar edhe në Europën e Bashkuar.
Guci, gusht 2014
Samiti i Berlinit, si shans dhe mundësi
Nga Enver Bytyçi/
“Ajo çfarë ne duam është sundimi i së drejtës, e cila vjen nga qeveritë e legjitimuara dhe mbështetet nga mendimi i organizuar i njerëzimit”./
Woodrow Wilson, 4 korrik 1918/
Kjo deklaratë e ish – presidentit amerikan të vjen vetiu në mendje kur dëshiron t’i kthehesh një teme të rëndësishme si ajo e Samitit të Berlinit, i cili prej dje po vijon punimet nën drejtimin dhe kujdestarinë e kancelares Angela Merkel. Në këtë samit janë mbledhur dhe po diskutojnë për të ardhmen e rajonit të Ballkanit Perendimor krerët e shtetit ose të qeverive të shtatë vendeve, përkatësisht, Shqipërisë, Kosovës, Kroacisë, Malit të Zi, Maqedonisë, Serbisë dhe Bosnjë-Hercegovinës. Shkurt shtetet që kanë dalë nga ish-Jugosllavia, plus Shqipëria. Kjo formulë e integrimeve euroatllantike është përdorur para një dekade në Europë, por u kumdështua nga disa vende, sidomos Shqipëria, Sllovenia dhe Kroacia, për të shmangur çdo keqinterpretim në përqasjen me federatën jugosllave të kohës së sundimit komunist.
Ka ditë që kjo ngjarje përflitet si një sukses i jashtëzakonshëm i kryeministrit shqiptar, për shkak se Ai, pra zoti Rama, në përfundim të Samitit do të përfaqësojë kolegët e tjerë në konferencën e përbashkët për shtyp. Sigurisht që përzgjedhja e kryeministrit të vendit tonë për pjesmarrje në konferencën e përbashkët për shtyp është një vlerësim për Shqipërinë, për shqiptarët dhe për rolin pozicionin e ri që ata kanë fituar në rajonin e Europës Juglindore. Unë e shoh këtë edhe si simbolikë të vlerësimit që Merkel ka për zotin Rama personalisht e njëkohësisht si përpjekje të saj për ta inkurajuar atë në zhvillimin e demokracisë e vendosjen e shtetit ligjor në vendin tonë.
Se Shqipëria ka një rol parësor në integrimet rajonale, kjo tashmë është një fakt i provuar dhe një mendim i konsoliduar me politikat konstruktive të saj përgjatë 23 viteve të shkuara, me kontributet e saj permanente për implementimin e paqes e stabilitetit në rajon dhe në vatrat e tjera të konfliktit në botë, me politikat e vazhdueshme të integrimeve rajonale dhe zgjidhjes me dialog të problemeve dypalëshe ndërkufitare. Ndërkohë thuajse të gjitha vendet e tjera, përfshirë dhe Greqinë, kanë dëshmuar në vazhdimësi ose herë pas here se i përkasin një epoke tjetër, kur Ballkanin e sundonin periudhat konfliktuale, luftrat shfarosëse, urrejtja, ndjenja e hasmërisë dhe fobi të shumta kundër njëri-tjetrit.
Samiti i Berlinit është i pari Samit që zhvillohet me tematikën e integrimeve europiane e rajonale me iniciativën e një kancelari gjerman. Në këtë kuptim ky Samit ose Konferencë duket të luajë një lloj roli si Samitet e Kartës së Adriatikut, të cilët patën dhe kanë një ndikim të jashtëzakonshëm në procësin e anëtarësimit të Shqipërisë, Kroacisë dhe vendeve të tjera të rajonit në NATO. Vetëm se Kartën e Adriatikut e ideuan dhe udhëhoqën Shtetet e Bashkuara të Amerikës, si vendi lider i Aleancës së Atlantikut. Iniciator i saj ishte ish- presidenti Xhorxh W. Bush. Ndërkohë që Samiti i sotëm u ideua dhe udhëhiqet nga Gjermania, si vend lider i Bashkimit Europian. Kancelarja Merkel luan të njëjtin rol si presidenti Bush, por tashmë me një objektiv tjetër, integrimin e rajonit në BE.
Konferenca e Berlinit ka domethënien e saj të shumanshme. Kryesimi i saj prej Angela Merkel është garanci se ky samit nuk do të mbetet si një akt formal në marrëdhëniet midis shteteve të Ballkanit Perendimor. Ai do të jetë një takim, në të cilin do të vendosen themelet e të ardhmes auropiane të Ballkanit Perendimor dhe mbi të gjitha një konfirmim i faktit se integrimi në BE do të jetë një proces i pakthyeshëm.
Samiti i Berlinit tërheq vëmendjen në disa aspekte historike dhe aktuale. Ai mbahet një shekull pas fillimit të Luftës së Parë Botërore. Po të kemi parasysh faktin së Lufta e Parë Botërore filloi në Ballkan me vrasjen e princit austriak, Franz Ferdinand dhe gruas së tij, pra se kjo luftë ishte pasojë e një sherri të madh ballkanik, ku shquhej ambicja e Serbisë për ta sunduar gjithë rajonin, atëherë duhet të themi se Samiti i Berlinit konfirmon një ndryshim rrënjësor në gjeopolitkën dhe sjelljen e shteteve dhe popujve të këtij rajoni. U desh ndërhyrja e NATO-s në Kosovë si dhe angazhimi politik e diplomatik i Uashingtonit dhe Brukselit që të vinim deri te kjo situatë, në të cilën të sundojë tashmë paqja, siguria, stabiliteti dhe harmonia, ndonëse ende në kufijtë e brishtësisë. Pra,edhe një paqe, siguri dhe stabilitet I imponuar nga nevoja e të gjitha këtyre vendeve për një ardhmëri më të mirë për veten e tyre.
Gjermania, duke qenë iniciatore e takimit të gjashtë vendeve ballkanike, duket dëshiron të konfirmojë faktin që pas një shekulli në rajonin tonë është implementuar thuajse identik vizioni I Perandorisë Austro-Hungareze dhe vetë Berlinit për një Ballkan të modelit të asaj që aso kohe e proklamoi presidenti amerikan, Woodrow Wilson, sipas të cilit: “Ajo çfarë ne duam është sundimi i së drejtës, e cila vjen nga qeveritë e legjitimuara dhe mbështetet nga mendimi i organizuar i njerëzimit”. Vjena dhe Berlini erdhën në konfliktin e verës së vitit 1914 për shkak të vizioneve të ndryshme midis Boshtit dhe vendeve të Antantës sa i përket gjeopolitikës së rajonit tonë. Dhe ndonëse në Konferencën e Paqes së Parisit Gjermania dhe Austro-Hungaria u ndëshkuan rëndë, duke anashkaluar për herë të parë që prej 1648-ës parimin e ruajtjes së ekuilibrave të Fuqive të Mëdha, Ëilson në princip mbështeti vizionin e paraLuftës të Fuqive të mundura në Luftën e Parë Botërore. Sot ky vision është realizuar në praktikë, Bosnjë-Hercegovina tashmë është një shtet sovran dhe i pavarur. Eshtë krijuar shteti i Maqedonisë, fatmirësisht pa luftë dhe konflikt të armatosur. Kosova ka shtetësinë e saj dhe shqiptarët kanë rifituar pozitën e tyre gjeopolitike në rajon. Pikërisht ajo çfarë kishte projektuar Austro-Hungaria me mbështetjen e Gjermanisë më 1912-1914. Në këtë kuptim Angela Merkel e rikthen vendin e saj në rolin e një fuqie fituese të Luftës së Parë Botërore, duke rikonfirmuar në këtë samit të së enjtes, se vizioni i vendit të saj dhe aleatit të natyrshëm, Austrisë, tashmë është një realitet i padiskutueshëm. Ndërkohë ajo duket se bën me dije se bota nuk do të hynte në luftë para 100 vjetësh, nëse Fuqitë e Mëdha që fituan luftën për shkak të forcës, por jo të ideve e vizionit për rajonin e Ballkanit Perendimor, do të kishin pranuar projektin Austro-Hungarez dhe gjerman të ndërtimit të hartës politike të Ballkanit. Në këtë rast vetë kombet ballkanike nuk do të kalonin në një kalvar vuajtjesh, si rezultat i konflikteve të pandërprera midis kombeve dhe popujve të rajonit.
Konferenca e Berlinit është një ngjarje, një ngjarje që dallon nga samitet e tjera të BE-së gjatë periudhës mbi 20 vjeçare për shkak të seriozitetit, momentit politik dhe zhvillimeve dramatike në lindje të Europës, ku kam parasysh krizën dhe konfliktin ruso-ukrainas. Gjermania për herë të parë i rikthehet interesimit të saj për rajonin e Europës Juglindore në mënyrë direkte dhe komplementare. Mesa duket ajo e sheh këtë rajon si mundësi për të gjerneruar resurse të mëdha për popujt e shtetet ballkanike, por edhe për Gjermaninë dhe Bashkimin Europian. Konflikti në Ukrainë e ka nxitur Gjermaninë dhe kancelaren Merkel që të implementojë një program e projekt zhvillimi të gjithanshëm në rajonin tonë. Në këto projekte bën pjesë ndërtimi i infrastrukturës si dhe investimet kapitale për zhvillimin e turizmit, bujqësisë dhe industrisë. Kriza në Ukrainë dhe përpjekjet e Moskës për dominim në ish-vendet e Bashkimit Sovjetik, bëjnë që Gjermania të tërheqë gradualisht një pjesë të kapitalit të saj nga Rusia dhe ta investojë atë në vendet e rajonit tonë.
Shqipëria i ka të gjitha shanset të shfrytëzojë momentin e “artë”, do ta quaja, për të. Ajo duhet të dëshmojë vullnet dhe partneritet të sinqertë me Gjermaninë dhe partnerët e miqtë e saj, si Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Austrinë, Italinë, Turqinë dhe vende të tjera. Dy janë elementët themelorë ku duhen adresuar zgjidhjet:
Së pari, politikës dhe diplomacisë shqiptare i nevojitet të punojë me sinqeritet me aleatët e saj strategjikë, të lartpërmendur ose me fqinjët dhe vendet e rajonit, me të cilët synohet ndërtimi i urave të paqes, sigurisë, stabilitetit, bashkëpunimit dhe integrimit të ndëersjelltë e të dyfishtë. Kjo do të thotë që shqiptarëve nuk u lejohet të bëjnë politikë e diplomaci të bazuar në ideologji, por në interesat kombëtare. Kjo do të thotë që strategjitë e bashkëpunimit të mos ndikohen nga nevojat elektorale, por nga interesat nacionale. Kjo do të thotë diskutim në tavolinë i të gjitha çeshtjeve që kërkojnë zgjidhje dhe jo vendimmarrje të njëanshme. Kjo do të thotë transparencë në marrëdhëniet me partnerët e aleatët tanë dhe jo qëndrime të dyfishta e të ndikuara nga “armiku i armikut tim”.
Së dyti, lehtësi maksimale për investime publike e private. Gara e krijimit të lehtësive të tilla është garë konkurence midis të gjitha vendeve tona të rajonit. Projektet e mëdha, të cilat prodhojnë punësim, prodhim, eksport, të ardhura e mirëqenie jaën destinacion i të gjitha vendeve të rajonit përfshirë edhe Greqinë dhe Bullgarinë e ndoshta Rumaninë dhe Turqinë, përveçse vendeve tashmë pjësmarrëse në Samitin e Berlinit. Ato i fiton ai vend, i cili krijon mekanizma të qëndrueshëm e bindëse për mbrojtjen e investimeve të huaja. I fiton ai vend, i cili udhëhiqet nga parimet e një demokracie funksionale dhe liberale si dhe parimet e ndërtimit të shtetit ligjor. Retorika e shtetit ligjor mbetet vetëm retorikë, nëse nuk shoqërohet me funksionimin normal të institucioneve qeverisëse të vendit. Për pasojë demokracia nuk funksionon, nëse mungon dialogu i brendshëm, përfshirja e të gjithë faktorëve e grupeve të interesit në vendimmarrje e kështu me radhë. Nuk mjafton të ndërtosh një diskurs pozitiv për sytë e ndërkombëtarëve dhe një diskurs dhe qëndrim të papranueshëm e negative për sytë e opozitës dhe kundërshtarëve politikë. Përkundrazi, nëse qëndrimet për politikat e brendshme merren të shkeputura dhe të veçuara nga qëndrimet dhe partneriteti me ndërkombëtarët, atëherë dështimi është i garantuar. Mund të duket se ka një sukses të pjesshëm e të përkohshëm, por kurrësesi një sukses të qëndrueshëm dhe afatgjatë. Konkurenca midis kombeve ballkanike për investime ka tashmë përvojat e veta, nëse kemi parasysh investimet miliardëshe të Kinës në portet greke dhe investimet po ashtu miliardëshe të Emirateve të Bashkuara Arabe në Serbi e Beograd.
Konferanca e Berlinit është një shans, madje një shans i barabartë për të gjitha vendet e rajonit pjesmarrëse të saj. Diferencën do ta bëjë implemtnimi i një politike dhe diplomacie të shkathët, të drejtpërdrejtë e transparente, me qëllim që të fitohet besimi i partnerëve dhe aleatëve. Pa besim nuk ka bashkëpunim në asnjë segment te jëtës politiko-shoqërore. Vetëm me anën e besimit mund të garantohet suksesi i lidhjeve të gjithanshme të Shqipërisë me botën. Besimi nuk fitohet me mburrje si në kohën e Titos, Stalinit, Hrushovit e të Mao Ce Dunit, por me qëndrime dhe veprime korrekte. Nuk fitohet as me batuta dhe kritika ndaj partnerëve, shpesh herë pa vend dhe në kohën e gabuar. Ndërtohet me dialog dhe diskutime të sinqerta, me zgjidhjen e problemeve në tavolinë. Dhe probleme Shqipëria ka me disa vende të rajonit. Ka me Greqinë sa i përket çeshtjes çame dhe vendosjes së dëmarkacionit kufitar në ujrat detare të Jugut. Ka me Maqedoninë sa i përket të drejtave të shqiptarëve dhe implementimit të Marrëcveshjes së Ohrit. Ka probleme me Serbinë, për shkak të qëndrimit të saj ndaj Kosovës si dhe të mosrespektimit të të drejtave të shqiptarëve në Luginën e Preshevës. Por ka dhe me vende të tjera për shkak të trajtimit të gabuar të pakicave shqiptare në këto vende. Kohët e fundit flitet për herë të parë që prej kur vendin e drejtonte udhëheqësi komunist, Enver Hoxha, për grindje dhe konflikte midis politikës shqiptare dhe asaj të Turqisë.
Të gjitha këto na bëjnë të besojmë se Samiti i Berlinit është vetëm fillimi i asaj që duhet të ndërtohet në planin politik, integrues, ekonomik, kulturor e në fushën e sigurisë në rajonin tonë. Euforia është dhe mbetet aleati më i keq i qeverisë dhe të gjithë faktorëve politikë shqiptarë në Shqipëri, Kosovë e rajon, sa i përket rolit që duhet të luajmë në implementimin e shpejtë të projeketeve politike, ekonomike e më gjerë, të diskutuara dhe miratuara në Berlinin e datës 28 gusht 2014. Thelbi i gjithë kësaj që thamë mbetet përsëri te ideja e ish-Presidentit amerikan Wilson të cituar në fillimin e këtij shkrimi.
- « Previous Page
- 1
- …
- 885
- 886
- 887
- 888
- 889
- …
- 984
- Next Page »