Featured – Page 823 – Dielli

Papulias neser në Shqipëri

November 2, 2013 by dgreca

Presidenti i Republikës Greke, Karolos Papulias, do të zhvillojë një vizitë zyrtare në Shqipëri, nga e diela 3 nëntor, deri të martën më 5 nëntor.

Presidenca greke njoftoi zyrtarisht vizitën duke bërë të ditur se zoti Papulias do të takohet të hënën me udhëheqjen politike dhe shtetërore të Shqipërisë, pa specifikuar emrat e krerëve shqiptarë që do të takojë ai.
Ndërkohë të martën Presidenti Papulias do të shkojë me helikopter nga Tirana në Gjirokastër, ku do të vizitojë zona ku jeton minoriteti grek në Shqipëri.
Vizita e Papulias në Shqipëri, zhvillohet disa ditë pas asaj të ministrit të Jashtëm Evangelos Venizelos dhe nga media greke vlerësohet si një hap i duhur i Athinës për të “ngrohur” marrëdhëniet Shqipëri-Greqi, të cilat u tensionuan disi pas vizitës së ministrit të Jashtëm.
Ky i fundit në një konferencë shtypi për gazetarët grekë tha pas vizitës, se deklaratat e tij në Tiranë janë tezat e politikës greke, mbi të cilat do të mbështetet edhe vizita e presidentit grek në Shqipëri.(Balkanweb)

MBI KULLA STYLE, TEK “LEJLEKËT NUK DO TË VIJNË MË”

November 2, 2013 by dgreca

nga Merita McCormack/

I pari pohim që dua të bëj është se “Lejlekët nuk do të vijnë më” – një roman i përthyer në tregime-mozaikë, për mua është një libër i mrekullueshëm.

Nuk nguroj të them që në fillim se ky libër në gjininë e tij nuk ka të krahasuar. Ia rekomandoj gjithkujt që ta lexojë.

Autori Pëllumb Kulla, i mirënjohur në veprimtarinë e tij, i afirmuar në fushën e artit, një personalitet i përveçëm në kulturën shqiptare, jam e sigurtë që nuk ka nevojë për një kritikë letrare timen, pasi unë nuk kam çertifikatat e duhura profesionale të bëj një analizë apo një kritikë letrare. Por që unë t’i shpreh kënaqësinë që më dha leximi i librit, them se ai ka nevojë, si çdo autor tjetër. Ai ka nevojë për mirënjohjen e lexuesit. Dhe unë i shpreh vërtet mirënjohje, pasi ka shkruar diçka të veçantë, një pasqyrë thuajse të plotë të tipareve të diktaturës, me realizëm dhe me ngjyra humori, që vetëm ai di t’i qëmtojë, mbledhë, formulojë artistikisht dhe t’i përcjellë te lexuesi sa më mirë.

Gjithashtu, do të mundohem të bëj një përmbledhje mbresash, jo vetëm si lexuese e pasionuar, por edhe si një personazh, që ka përjetuar një pjesë të mirë të fakteve që regjistrohen në atë libër. Janë, si të thuash, shënimet e një lexuesi-personazh. Ato ngjarje janë pjesë e jetës sonë, e jetës sime, e të afërmeve të mi apo tuajve dhe nën këtë dritë do të mundohem të sjell emocionin tim apo përjetimin tim gjatë leximit të këtij libri dhe përcjelljes së çdo ngjarjeje. “Lejlekët nuk vijnë më” është një libër që duhet lexuar nga të gjithë, pasi tregon me zhdërvjelltësi, me vërtetësi, me dhimbje, gatuar me humor tepër të hollë, me një teknikë përcjellëse të fjalës që është unike apo “Kulla Style”, nëse mundem të emërtoj stilin e Pëllumb Kullës të tillë, duke marrë shkas qoftë nga krijimet e tij unike. Këtu do të përmendja atë përcaktimin e thekur në një fjalë të re që na e ka ofruar vetë ai: “kripëmjaltëza”, një neologjizëm i goditur, që ka marrë jetë për herë të parë në librin e tij “Skënder Sallaku, ose si qeshnim nën diktaturë”.

Diktatura në libër përfshihet gjerësisht mes dy tregimesh emblematike, në të cilat përshkruhen dy vdekje me peshë: ajo e Stalinit dhe e Enver Hoxhës. Këto dy tregime hapin dhe mbyllin librin. “Vdekja e Stalinit”, tregimi i parë i këtij libri, bën fjalë për një periudhë që vjen ende e gjallë nga rrëfimet e pleqve, ekzaktësisht si e tregon autori. Njerëzit “u marrosën” dhe falën vite për Stalinin, të cilit vdekja i kishte trokitur në portë dhe fanatikët stalinistë, edhepse me Zot të mohuar, i mbante shpresa se Zoti do mbyllte sytë mbi paudhësitë e tyre e do t’u bënte një shërbim: t’ u merrte jetë atyre e t’ia shtonte Carit komunist të Rusisë. Pavarësisht se sa “vite i dhuronin formalisht në mbledhjet e asambleve” diktatorit rus, njerëzit nuk e kuptonin se ishin viktima të ideologjisë së tij, por edhe po ta kuptonin kjo nuk u vlente. Fatet e tyre ishin shënuar.

Pa dashur të kaloj në një analizë më të gjerë sociale, dua të vazhdoj me përshtypjet e mia për librin. Një radhë tregimtarie e vendosur bukur kronologjikisht, një përshkrim artistik mjeshtëror, një qetësi në rrëfim, për të lënë shpërthimin e pikave kulmore mes një humori magjepsës dhe ti, ndërsa je me lot dhimbje në sy, shpërthen papritur në lot të tjerë gazi, – lotë përmbi lotë, – në një të qeshur të papërmbajtur, pasi “Kulla Style” bën efektin e vet: faktet janë të vërteta, por natyrisht treguar me imtësi dhe organizuar në optikën e groteskut që tani duket i lehtë për t’u zbuluar. Për shëmbull: lufta e klasave ekzagjerohet aq sa ti habitesh që ajo ndërkohë është edhe plotësisht e besueshme. Një individ mund të mos lejohej të ndiqte universitetin, mund të mos dekorohej, mund të mos lejohej të lozte në një film, por që ta vuajë këtë edhe një gomar i gjorë!!! Flitet për një kafshë fatkeqe, që ngre kundër tij turma fanatikësh të egërsuar, që shkakton mbledhjen e një pleniumi partie,për një gomar që e rrahin dhe në fund e shtyjnë në greminë, vetëm se punonte dhe hante në grazhdin e një njeriu që ishte politikisht i deklasifikuar?! Ajo që unë quaj “Kulla Style” shfaq këtu devijim nga objekti, por jo nga tema! Jo nga tema e luftës së klasave! Devijim nga objekti është edhe servilizmi kolektiv në tregimin e rrallë “Një shofer hijerëndë” por ama autori nuk lëviz nga tema nga mesazhi. Shoferi i kryeministrit pushon çdo vit në fshatin e tij të lindjes dhe në atë muaj në ato anë vihet re çdo vit një gjallëri e jashtëzakonshme. Në atë fshat bëhen festivale, aparatet e komiteteve ngrysen e gdhihen në fshat, teksa shoferin e nderuar e marrin në dreka e darka Sekretari i Parë i rrethit dhe Kryetari Komitetit Ekzekutiv. Leri më bashkëfshatarët që presin me ankth t’i qajnë hallet atij, të lumurit, që fati e ka shpënë bripërbri me të parin e vendit!…

Kështu qesh dhe qaj me këtë libër dhe besoj se kjo e lehtëson disi dhimbjen.

Me një finesë të veçantë artistike, Kulla tregon episode komike, por që popullit i kushtuan tragjikisht dhe vraga përcjellëse djeg, dhemb, të rikujton dhe natyrisht të mëson. Nuk mund të mbash lotët nga e qeshura, kur lexon për atë rojën te lëmi i fshatit që mbushte grykën e çiftes me fasule, apo grurë gjatë të korrave… Është zor të frenosh lotët e dhimbjes përgjatë leximit të tregimit të shkëlqyer “Lejlekët nuk do të vijnë më” që i jep edhe titullin librit. Shtëpia e Xha Sulit, varjet në litar, dënime për zjarre të inskenuar nga vetë Sigurimi në mullarët e kashtës, përgojimet, përçmimi, kjo dukuri e keqe, pjellë e një sistemi ideologjik, mbjellë në shpirtrat e pastër, që tani kërkon kohë të shkulet, janë të gjitha aty, brenda qëniesh njerëzore që vuajtën, që ndjenë thikën e vdekjes e të torturës deri në palcë.

Lejlekët nuk erdhën më… I dhimbshëm fundi i lejlekëve, i të vetmeve qënie të gjalla që shtegtonin, dilnin e hynin përmbi kufijtë e vendit të mbyllur duke zilepsur e ngjallur ëndrra për një botë pa tela, pa viza dhe pa kufij. I dhimbshëm internimi i individit brenda vetes!

E nëse unë mund të dukem se po i mëshoj kësaj pike, më ndjeni, më dhemb, mendoj se shoh nënën time në një nga ato vajza shpresëprera që nga dritarja sodisnin ardhjen e shpendëve nga vendet e ngrohta. Në ato faqe libri gjej tim gjysh, tek ai kulaku i moshuar Bezhani, që edhe pse thellë e urrente Stalinin dhe stalinizmin, detyrohej “t’i falte vite” Stalinit, pasi ashtu kishin bërë dhe fshatarët e tjerë, për të gëzuar barazinë me ta. Refuzimi i viteve të tij për Stalinin, nga të parët e fshatit është pjesë e tragjikomedisë multidimensionale të popullit tonë. Mbase unë gjej edhe veten në një nga ata fëmijët me pamje të përhumbur që nuk kuptonin përse-në e shkrimit të parullave si “Uji fle hasmi nuk fle” mbi muret e lyera me gëlqere të bardhë të shtëpive të tyre.

Këto nuk mbarojnë, por unë bëj mirë t’ju le ta shuani kuriozitetin vetë duke e lexuar librin në të cilin flitet për një çrregullim psiqik pesëdhjetëvjeçar, për një përçartje ideologjike, një utopi qesharake, për një vuajtje, një vuajtje madhore, për një mbijetesë që nuk ka shëmbuj në histori. “Kulla Style” e ka sjellë mjeshtërisht këtë në dritë të plotë, të dhimbshme, plot humor, rekomanduese në thelb.

Por ky mësim duhet të përçohet, duhet t’ju jepet brezave, duhet t’ju njihet me vërtetësi ashtu si ka filluar të shkruhet së fundi dhe nga autorë të tjerë, të tregohet e vërteta me dhimbje apo me humor, me mjete artistike të ndryshme, por me vërtetësi. Mendoj se një nga vlerat më të mëdha të këtij libri në aspektin historik është se ka një dëshmi besnike në çdo paragraf, në çdo tregim. Brënda faqeve të librit ka një ngacmim të vazhdueshëm për t’iu rikthyer së mbari një historie të pa shkelur, që prêt të arshivohet me vërtetësi dhe me mendje të ftohtë. Unë, nga ana tjetër kam bindjen e patundur se kjo vepër letrare e rrallë, do të bëhet një objekt leximi dhe studimi për vlerat e veçanta njohëse dhe estetike, vlera që unë në pamundësi t’i shpalos kam kënaqësinë vetëm t’i propozoj për vëmendje.

I uroj suksese autorit dhe shpresoj se gjithkush që e lexon këtë libër të ketë mësuar atë të vërtetën e hidhur që la breza shqiptarësh nën hijen e rëndë të abuzimit, ndarjes së vëllait nga vëllai, përçarjen, ndjenjën e urrejtjes apo egoizmit në kufijtë më ekstremë. Autori besnik stilit të tij të përveçëm tashmë të mirënjohur, e përcjell dhimbjen me shumë zhdërvjelltësi, me humor, duke reflektuar gjestin e madh të faljes, duke evidentuar dashurinë që mbijeton, duke i dhënë udhë fillimit të procesit të shërimit, na ka sjellë një vepër të përkryer, që i shtohet ajkës së thesarit letrar shqiptar. Dhe gjithmonë me “Kulla Style”!…

HANE SHAM, HANE BAGDAT!

November 1, 2013 by dgreca

Nga Fadil LUSHI/

Të nderuar miqtë e mi pa tarafe! Në këtë shkrim të radhës nuk e kam ndërmend të “shkarravis për turqizimin e shqiptarëve”, nuk do të shkruaj as për “islamizimin e politikës kosovare” dhe, në instancë të fundit, nuk do t’i paragjykoj as opinionet a vështrimet e ca analistëve politikë të cilët në kohë të fundit gërmadhës së lajmeve të ditës i shtuan edhe një “haber” tejet të shtrembëruar a të abuzuar. Kryefjala e lajmit të tyre kishte të bëjë me takimin e paradokohshëm të tre kryeministrave: Edi Rama, Hashim Thaçi dhe Tayip Recep Erdogan, në Prishtinë (dhe në Prizren), lidhur me inaugurimin e terminalit të ri të aeroportit “Adem Jashari” në Prishtinë. Me këtë rast neve nuk do të na lejohet që t’u bëjmë interpretime fjalimeve të tyre, po as nuk do t’i redaktojmë, pavarësisht se dikush me “gojën shtrembër” tha se “ishin llomotitje (jo) politike, nostalgjike, vëllazërore, llafe boshe, folklorike, afeksionuese apo diç tjetër”!?? Këtë gjë nuk do ta bëjmë për asrye se mos “ndoshta” edhe ne mund të paragjykohemi dhe të konceptohemi si “opinionistë mëhallash apo provincialistë”. Se këta tre kryeministra thanë se shqiptarët dhe turqit janë “vëllezër”, kjo nuk na hyn në punë, se “osmanlinjtë ishin pushtues a sundues” edhe kjo nuk është puna jonë…, këtë le ta diskutojnë historianët shqiptarë. Thjeshtë, këta “analistë politikë të stërngarkuar me shovinizmin fetar” të tyre, që nuk dallojnë konceptin e religjionit dhe atë të kombit, shkuan aq larg saqë takimin e dy kryministrave shqiptarë me atë të Turqisë e shndërruan në “lesh arapi”, a si thonë fshatarët e malësisë – ia hoqën kalit kapistallin dhe e lëshuan të kullotë ku të mbërrijë…

Ne do të shkruajmë (aq sa do na lejojë takati mental) për ca analistë, kolumnistë dhe opinionistë të “moderuar dhe finokë” nga Prishtina dhe Tirana, të cilët gjithë ditën e Perëndisë, në vështrimet e tyre, ashtu “pa hiri”, do të fusin hundët edhe aty ku nuk e kanë vendin, saqë edhe do mëtojnë të inversojnë obligimet a detyrimet e tyre “profesionale”. Ca do të shkojnë kuturu deri aty sa të parashtrojnë pyetjen se pse politika kosovare po “islamizohet”, ca të tjerë do të parashtrojnë pyetjen se pse dy kryeministrat shqiptarë, ditën kur vizituan shtëpinë e një prizrenasi, kishin parapëlqyer mënyrën e të ulurit këmbëkryq, ndërkaq Erdogani “këmbë-osmanisht”!? Eh sa poshtëruese a edhe të ulëta të duken këto shpjegime të shqiptarëve patriotë krahinorë…, aq më tepër kur ke parasysh provën që llafos retrospektivën, sa të lavdishme, po aq edhe atdhetare të Abdyl Frashrit, i cili para një shekulli, tok me patriotët e tjerë, ishte ulur këmbëkryq në Kuvendin e burrave të Lidhjes së Prizrenit…, a mos vallë edhe Hasan Prishtina dhe Isa Buletini nuk kishin parapëlqyer të ulen këmbëkryq…, a mos vallë malësorët tanë fisnikë asnjëherë nuk u ulën këmbëkryq, a nuk mbani mend vakinë kur Richard Holbruk vizitoi Kosovën, ku në një Kuvend burrash kosovarë, ashtu thjesht ishte ulur këmbëkryq dhe jo “këmbë-amerikançe”!?

Një tjetër politikan i njohur nga Tirana, që aktualisht “vuan opozitarin”, disa ditë më parë, në një medium vizual, pos tjerash, tha: “Mënyra e të ulurit këmbëkryq e Hashim Thaçit dhe Edi Ramës (këtij të fundit nuk i ngjanka kjo, sepse na qenkësh “kaur”) nuk është kurrgjë tjetër pos një marrëzi (e radhës) e rrezikshme përbetimi ndaj Portës së Lartë”!? Vallë këtij politikani i mungon informacioni lidhur me faktin se që kur Ataturku, shpalli Republikën e Turqisë moderne Perandoria Osmane, gjegjësisht Porta e Lartë, shkoi ashtu kokulur në histori. A mos vallë ky politikan nga Tirana nuk e pa të arsyeshme të thotë (edhe përtej inatit të tij homerik) se kjo vizitë e kryeministrit turk nuk kishte kurrgjë të përbashkët me historinë e Perandorisë Osmane a me Portën e Lartë, por thjeshtë ishte e lidhur ngushtë me inaugurimin e aeroportit të Prishtinës si dhe me bashkëpunimin ekonomik në relacion Turqi-Kosovë. A mos vallë ky politikan, që vazhdon të “nostalgjohet” me të kaluarën e tij, ende nuk arrin të vetëdijësohet se Turqia ishte një ndër shtetet e para që njohu pavarësinë e Kosovës. A mos vallë ky politikan dhe ca të tjerë si ai, ende nuk mund të ndërgjegjsohet se Turqia është një partner strategjik i Kosovës. A mos vallë ky njeri joparimor, dhe ca të tjerë si ai, nuk kanë njohuri se Turqia është një ndër investitorët më të mëdhenj në hapësirat e trekëndëshit shqiptar. A mos vallë ky politikan dhe ca të tjerë si “soji i tij” nuk ka njohuri se protokollin e këtij takimi të kryeministrave e ndërtuan njerëz të cilët janë profesionistë për këto çështje dhe jo njerëz që në “aksham të martojnë e në sabah të harrojnë”! A mos vallë ky politikan dhe “soji i tij” nuk dinë se këtë ceremoni e organizuan qeveritë e personaliteteve të lartpërmendur. …

Ditën e inagurimit të terminalit të aeroportit të Prishtinës u tha se Erdogani nuk ka dhe as që mund të ketë gjak shqiptari, po as Thaçi dhe Rama nuk kanë gjak turku dhe, nëse kjo (s’) është e vërtetë, atëherë ju, të nderuar lexues, na thoni se ç’gjak paskësh biznesmeni Damir Fazliç, i cili sa herë që arrinte në Aeroportin e Rinasit bllokohej komunikacioni rrugor përreth aeroportit e gjetiu në Tiranë!?? Nëse neve do të na lejohet ta parafrazojmë mendimin e atyre “kolumnistëve djallëzorë” rreth deklaratës së Erdoganit, i cili ndër të tjera tha se “Kosova është Turqi dhe Turqia është Kosovë”, dhe nëse kjo deklaratë e tij (nuk) u përkthye gabimisht nga ana e përkthyesit, atëherë mbetet thjeshtë një “… gafë politike, një shprehje idiomatike, shprehje folklorike, një deklaratë ireale apo jo karakteristike për fjalorin” e një diplomati të moderuar. Por ama, nëse kjo deklaratë e Erdoganit është një “inversion gjeografik a politik”, atëherë do ishte mirë që Turqia të jetë Kosovë! Këta analistë senilë, le të na ndjejnë, nëse u parashtrojmë pyetje si këto: pse kjo deklaratë e kryeministrit turk ia bëri mendjen çarçaf presidentit Tomisllav Nikoliq dhe politikanëve të tjerë serb, apo pse vallë këta “kolumnistë” nuk dëshpërohen e nuk sikletosen kur dëgjojnë ato përrallat e gjyshërve shumadinas të cilët gjithë ditën ulërijnë duke thënë se “Kosovo i Metohija je kolijevka Srbije”! Hane Sham, hane Bagdat – do të thoshin ata që sadopak marrin erë nga politika.

Ndërkaq, ju të nderuar “kolumnistë të moderuar”, Kosova nuk bëhet Turqi e as Turqia Kosovë, po as Kosova nuk bëhet Serbi dhe anasjelltas, ndonëse këta të fundit sot e kësaj dite, këtë e ëndërrojnë me sy hapur. Shqiptarëve nuk u duhet fjalori i Erdoganit, përkundrazi u duhen investimet e qeverisë së tij.

AT NIKOLLA MARKU:KISHA ORTODOKSE KUNDER MARTESAVE GEI

November 1, 2013 by dgreca

Kisha ortodokse pavarur kombetare shqiptare, ndalon rreptesisht martesat brenda te njejtes gjini. Martesa eshte e shenjte per kishen sepse lidh dy sekse te kundert ne dashuri per krijimin e familjes. Cdo lloj mardhenie erotike apo seksuale brenda te njejtes gjini, per ne ortodokset, por dhe per shqiptaret si komb, eshte e neveritshme dhe e denushme ne menyre apsolute. Cdokush qe vuan nga nje semundje e tille si orientimi seksual i devijuar, ka nevoje per mjekim te psikologu dhe psikiatri. Po gjithashtu, kisha eshte kunder cdo lloj bashkjetese qe ka ne thelb mardhenie seksuale te te njejtit seks.

Cdo qenie e gjalle respekton lidhjen me seks te kunder, ndersa per njeriun si qenia me e larte dhe e pergjegjshme, eshte apsurde dhe mekat lidhja seksuale me te njejtin seks. Eshte injorance dhe vet shkatrrim i virtyteve te njeriut.

Avokati i popullit, zoti Igli Totozani, ka shume probleme per te zgjidhur . Le te mbroje ne gjykate kishen ortodokse nga uzurpatoret greke me ne krye Janullatosin i cili, verdalliset neper Shqiperi si murtaja. Avokati i popullit, duhet te dije se partite parlamentare, nuk kane ne programet e tyre martesat gei apo bashkjetesat e turpshme, keshtu qe duhet te respektoje parlamentin qe e zgjodhi. Avokati te mos marre persiper iniciative te turpshme sepse, do te mbetet ne historine e ketije populli si njeriu qe kerkoi te beje ligj nje nder mekatet me te ndyra te njerzimit.

I bej thirrje parlamentit te Shqiperise, qe te mos miratojne nje ligj qe fyen familjet shqiptare por dhe besimet fetare qe ekzistojne ne Shqiperi.

Ministria e arsimit te trajtoje ne tekstet shkollore si semundje te rende psikologjike dhe mendore, apo reagim hakmarres per te bere me turp persona te caktuar te familjes duke bere sjellje qe kane si baze devijimet seksuale. Ne duhet te mbrojme familjen dhe femijet nga sjellje rreptesisht te ndaluara nga shkrimet e shenjta te cdo besimi. Tekstet shkollore duhet te mbrojne me force edukimin e shendoshe dhe te drejte per sa i takon kultures dhe domosdoshmerise se marteses se drejte ndermjet nje mashkulli dhe femre.

Si ortodokse denojme kete fushate te organizuar kunder familjes shqiptare por dhe besimeve fetare. Spekullojne dhe genjejne ata qe kerkojne te mbrojne te semuret te cilet kerkojne martesa brenda te njejtes gjini. Keto ngjarje ndodhin sa here qe Shqiperia i afrohet bashkimit Europian. Bashkimi Europian nuk eshte bashkimi i martesave gei, kush e paraqet si kusht, genjen, spekullon dhe paguhet nga njerez te semure.

Uroj qe avokati i popullit Igli Totozani, te mos jete dhe ai ne nje bashkjetese apo martese gei, meqenese e paska shume shqetesim. Ne rast se ka familje ky avokat, athere le ti orientoje femijet e tije drejt nje martese te turpshme, ashtu sic kerkon qe te beje dhe ligjin per martesa gei ne kodin e familjes shqiptare. Deputetet e parlamentit ne rast se miratojne nje ligj te tille athere tua shpjegojne dhe femijeve te tyre, bashkshorteve apo bashkshorteve.

Actor Artan Telqiu talks about his passion and latest projects

October 30, 2013 by dgreca

By Ermira BABAMUSTA/

The talented actor, producer and playwright Artan Telqiu left his mark in theatre, film and TV as a successful artist. Famous for his appearances in “Cross Roads”, “Best of Friends” and “The Belgrade Trilogy”, Artan Telqiu has had a successful run as an actor in both theatre and film.

“With every project that I get cast, the experience is always different, and that is one of the things that I love the most about being in this industry. You get to meet new people with the same ambitions and with the same drive working towards ultimately creating together a wonderful piece of art. And that is precisely what happened in Made in Amerika movie, where I play lead,” said the successful actor, Artan Telqiu.

After appearing in numerous lead roles, Artan also appeared on the “Anti-Bullying” PSA 2011 campaign by Daniel Azarian, which was featured by Perez Hilton. He was also featured in the successful TV Series “Monsters Inside Me” (2011) which aired on Animal Planet.

In “Made in Amerika”, a short film directed by Orges Bakalli, Artan Telqiu plays the lead role as Ilir Bushati.

“The character that I played in the film, Ilir Bushati, is someone that I can easily connect since he comes from a background and culture that I am very familiar with. He is a man that considers himself to be the ‘man of the house’, the sole provider in the family. He is a good man, in a new unfamiliar land, unwillingly drawn into bad situations,” added Artan.

Artan Telqiu is currently collaborating with Teodor Petelov in writing a script for a Balkan themed play and he is also involved with The Whitelisted Theatre Company as a Producer and Director of Development.

Artan Telqiu was born in Dibër, Macedonia in 1977. After the Kosovo War in 1999 he moved to New York, where he pursues a career as a playwright, actor and producer. (http://artantelqiu.com)

The Road to Success: Interview with Artan Telqiu

Interview by Ermira Babamusa, New York

How old were you when you started your acting career?

Artan Telqiu: I was very young when my school teacher started casting me in plays. My first experience on stage was at the age of 8.

Talk about your most interesting projects you have been a part of (theatre or film).

Artan Telqiu: It is really hard to choose, therefore I will have to go with more than one project. I will begin with the most recent play, “Belgrade Trilogy” by The Whitelisted Theatre Company, which was something that will forever remain in my heart. We were a team of artists that are still together, long after the show ended. We did everything for the play, rehearsals in the wintery cold nights, tech, promoted the show, moved the set around between the acts, and still showed a hell of a performance on stage every night. After the show we would always get a good feedback from the audience, and there is no greater reward than that. I have to say, if it wasn’t for our director’s guidance we wouldn’t have gotten such a great response. So thank you Mr. Diego Villada!!! Of course, once everything was over, everyone got sick…haha.

Another project is the short film MINE. We spent nights together with the cast at the directors house doing many rehearsals prior to the shoot. Since the director, Nick Martino, wanted everything to look authentic, we walked neck deep in swamps, upstreams, climbed huge fallen trees, fought with mosquitos, wore authentic Vietnam uniforms, and braved the rain.

Then there is the brilliant mind of Logan Fulton, who casted me for his Civil War short film “A Walk With Death”. That film was also shot with authentic guns and uniform, in the wintery cold weather of NY. I met so many wonderful people on set. We are together again with Logan working on a zombie series based on the popular PS game “The Last of Us”. The first episode should be out Sep 20th, 2013 on his youtube channel.

Let’s not forget “Hotel Pennsylvania”, which was one of the best experiences thus far! To see such a professional group of people work so hard and so organized and treat everyone the same on set is something that will always be with me. Experiences like that make you a better person without your knowledge. The director Marc Wilkins is simply superb!!! I hope the future brings us together again.

And of course the feature film by the excellent Malik Isasis titled “The Elegant Clockwork of the Universe”, where I play the love interest of the lead character. I am sure I will not be the only one to say this: working with Malik was something that I will always treasure in my heart and mind. A truly unique person with many talents and a soul of a saint. Even on the toughest of days, and with all the bad luck we had, he was calm, positive and motivating.

I have to also mention my last project for National Geographic called Inside the American Mob, where I play a wall street mobster. This was definitely a great experience with a really professional cast and crew. I am truly looking forward for my episode to air…

I want to mention all of my projects since they all are interesting and unique in their own way, and so that I don’t forget anyone, but I will stop here before our all interview becomes about that.

How has acting changed your life?

Artan Telqiu: Well, it has definitely put me in the path to enjoy my life more. I truly believe in this saying by Confucius…”Choose a job you love, and you will never have to work a day in your life.”

Do you get nervous for auditions?

Artan Telqiu: I did in the beginning, after I got back to acting from a long break. It was ridiculous. I would shake every time I sat in front of the CDs and leave the room with the worst experience. But from all that experience I have learned not to be nervous anymore, because there is nothing really to be nervous about. The Casting Directors need you and they are looking for you. Once you have that info in your head and that all you have to do is be yourself, you instantly become more confident and that is all you really need…confidence. Go, present yourself, and forget about it. On to the next one…

When you hold the script and prepare for your role. What is your creative process in developing a character?

Artan Telqiu: I first read the script without choosing a character. I want to know who, what and where before I separate my character and analyze him. After getting familiar with the script, I read it once more, but this time with my character in mind. I then start to try and understand him, and slowly create a vision of him in my head. Once that is done, I try to think what past he might have had. And when the time comes to be on set, I try to act with the character in my mind and heart…I try to forget myself.

What is your favorite type of movie genre?

Artan Telqiu: I love comedy, but lately film noir and sci-fi are really drawing my attention towards them. And I love playing a villain…but who doesn’t, right?

What does a person need to be a good actor?

Artan Telqiu: I would say never to settle, and go for greatness. Believe in yourself even when others don’t, and always be yourself. Never give up. Say no to projects that you don’t like, and take chances when your instincts tell you to. And lastly, please remember to always be professional, on time, never back off a project that you already gave your word to, and network!

Have you ever been invited to any special events?

Artan Telqiu: I believe that comes with networking, and with being many years in the industry. But yes I have been invited, most recently to a film by the famous Lee Percy and Praq Rado at the premiere of “Dreaming American” screened The Academy Theatre. I was also at the premiere of “The Elegant Clockwork of the Universe” by the award winning Malik Isasis. And most recently at the Cinemax NY second season premiere of “The Girl’s Guide to Depravity” where my friend Rebecca Blumhagen plays the lead. And many other events that my busy life unfortunately won’t allow me to attend.

What is one thing you would like to accomplish this year?

Artan Telqiu: Get signed by a well-known agent.

Tell us about your character “Ilir Bushati” in Made in America.

Artan Telqiu: Ilir Bushati, is a good natured immigrant that moved in America to start a new life with his lovely wife. Unfortunately, things in life don’t always go as planned.

What kind of research did you do to prepare for this role?

Artan Telqiu: I didn’t have to dig really hard for this character, since I am familiar with his background and culture, but I still had to understand where he is coming from, and what he wanted to achieve. So, with that knowledge I tried to connect with him in a more personal level, and act in the situations in the script with his state of mind.

What was it like working with the director and other actors in the set?

Artan Telqiu: It was a rewarding experience for sure. The director was on point, and he knew what he wanted, but even so, he always asked for our opinion on each and every scene that we were shooting. The extraordinary cinematographer Albert Elmazovski, always managed to leave me awed with the things that he was able to do. I truly loved working with him and everyone else on set! Emira Berisha, showed a level of professionalism that actors who have been acting for a long time don’t, even though this marks her first film. And the person that brought most of us together, the multi-talented Roland Uruçi, was so natural on set that made everything much easier not only for me, but also for everyone else. Another wonderful actor, Alex Richard, the antagonist in the film, made it much easier for me to hate him. And thank you to the producer Joseph Di Mattia for being there all the way with his invaluable advice to all of us. I hope I didn’t forget anyone, but if I did, everyone knows that they were wonderful! All of them!

Your recent civil war project “A walk with death” has gone viral on the internet. Tell us a little bit about this project and your role here.

Artan Telqiu: It was truly a unique experience since the set looked and sounded as if we were truly in the civil war. Most of the people on set were on point with the history and all the details. They had in depth knowledge about the uniforms, how the gun was held, how a hand was cut, that one shoe was made for both left and right, what battle strategies were used in the war…etc. They were on point and they transferred that knowledge onto me. After that…we went to battle! Then there was death! The tall figure of death was so beautifully created by Alex Squiers that I couldn’t wait for us to shoot the scene where he takes me. The brilliant director Logan Fulton already had everything laid out in his mind! Once we started shooting, he knew what he wanted and got it on film. It was a cold wintery day, which resulted in an emotional civil war with a valuable message for all. I am truly grateful to the director for trusting me with the lead role for this project.

What are you currently working on?

Artan Telqiu: I am currently involved with The Whitelisted Theatre Company as a Producer and Director of Development. We are working towards bringing another play from the Balkans here in NY. I am in the process of writing a script with my partner in crime Teodor Petelov. In the works with Christopher Piccione on something that I cannot reveal at the moment. Working with the wonderful Yelena Sabel in her feature film “Sex, Blood, and Fairy Tales”. Also working with the remarkable Brennan Brothers on their newest short film “Selected” that is currently in post production. On a mission to get my reel done, and of course the ongoing auditions.