Nga Keze Kozeta Zylo/

Sa herë lexoj, dëgjoj apo shikoj direkt në ekrane përdhosje flamujsh të çdo Kombi qofshin, trishtohem pamasë . Ndërsa, kur shoh që Flamurin tim Kombëtar e varin kokë poshtë nëpër stadiume që shikohen nga miliona tifozë nëpër botë, ndër mend më vijnë vargjet mallkim:

O Flamuri rema rema kush të prek i plastë zemra!

Këto ditë në Pragë, në stadiumin kombëtar ku u luajt ndeshja për Ligën e Kombeve: Shqipëri-Çeki në njerën prej portave kryesore ishin varur Flamuj shqiptarë me kokë poshtë, ndërsa ngjitur me ta ishte harta e Kosovës me flamurin e Serbisë qe ushtroi genocid mbi Kombin tim.

Flamuri është emblema e unitetit tonë, fuqia jonë, vullneti ynë, gjaku ynë.

Është e çuditshme se si janë ngjallur hordhitë raciste nëpër Europë, ndërsa për serbët nuk do të çuditem asnjëherë, sepse populli im i ka hequr në kurriz urrejtjet dhe dhunën e tyre duke pasur plane ogurzeza të shfarrosjes. Ajo që më çudit është mosmbrojtja!

Disa tifozë çekë filluan thirrjet raciste: “Kosova është Serbi”!

Shpresoj që UEFA t’i dënojë dhunuesit dhe provokatorët nëpër stadiume, duke zbatuar rregullat dhe ligjin ndërkombëtar!

Me siguri albanologu i shquar Jan Urban Jarnik (25 maj 1848, Potštejn – 12 janar 1923, Pragë) profesor çek i gjuhëve romane, i fokusuar kryesisht në studimet krahasuese në gjuhësinë shqiptare dhe rumune do të jetë rrotulluar tek varri për disa bashkatdhetarë të tij që demonstruan ate urrejtje fashiste në stadium rreth Flamurit shqiptar.

Ai e njihte mirë kulturën shqiptare dhe mbajti leksion si profesor në Universitet dhe kishte korrespondenca me personalitetet më të rëndësishme të Rilindjes Kombëtare si Naim Frashërin Jeronim de Rada, Konstandin Kristoforidhi, Thimi Mitko etj.

Sidoqoftë çdokush, qofte armik, racist apo i huaj mund të harrojë Flamurin e tij apo timin, por unë nuk do ta harroj kurrë; Flamuri im do të valëvitet gjithmonë lart. Të përkohshme janë dashuritë e shumëllojshme, por dashuria për Flamurin Kombëtar nuk do të përfundojë kurrë, deri në frymën e fundit. Flamuri im glorifikon lavdinë e luftëtarëve të tij. Sa të mundem s’do të lejoj kënd ta përdhos atë, ndryshe ka mallkimin e popullit që thotë:

O Flamuri rema rema kush të prek i plastë zemra!

13 tetor, 2024

Staten Island, New York

Nga Rafael Floqi 

Debati i zëvendëspresidencial i së martës mbrëma ishte një debat civil, relativisht i përmbajtur në lidhje me çështjet me të cilat përballen votuesit amerikanë gjatë fushatës zgjedhore të vitit 2024. 

Kjo e bëri atë ndryshe nga dy debatet presidenciale që u zhvilluan në fillim të këtij viti. Kishte momente kur JD Vance, kandidati republikan, u përplas me atë që ai ishte një kontroll i padrejtë i fakteve nga dy moderatoret e CBS, dhe në një moment mikrofonat e të dy kandidatëve u mbyllën përkohësisht. 

Por në pjesën më të madhe, shkëmbimet mes të dyve – dhe mes kandidatëve dhe moderatorëve – ishin civile. Në fakt, madje ka pasur raste kur të dy kandidatët ranë dakord – dhe thanë kështu.

“Ka shumë të përbashkëta këtu,” tha demokrati Tim Walz në fund të mbrëmjes. Kur tema u kthye në strehimin e përballueshëm, bashkëmoderatorja Nora O’Donnell vuri në dukje se të dy kandidatët dukej se kujdeseshin fort për këtë çështje. Dhe kur Walz, duke mbështetur Kamala Harris, foli se djali 17-vjeçar i tij ishte dëshmitar i të shtënave në një qendër komunitare, Vance dukej vërtet i shqetësuar. 

“Më vjen keq për këtë dhe shpresoj se ai të jetë mirë”, tha Vance. “Krisht ki mëshirë, është e tmerrshme.” 

Një debat i zbutur, me pak goditje të natyrës politike, ndoshta i shërbeu më së miri Vance në fund, pasi i dha atij hapësirë ​​për të mbrojtur kandidatin e tij, Donald Trump, dhe për të zbutur disa nga skajet më të ashpra të ish-presidentit.

“Diçka që bëjnë këta demokratët është të paraqesin shumë pretendime se nëse çdo të ndodhë kur Donald Trump të bëhet president, të gjitha këto gjëra të tmerrshme do të bëhen realitet,” tha ai. “Por ai e bëri punën e tij, dhe qeverisi herën e parë në një mënyrë dypartiake”.

Nëse Vance u zgjodh sepse ai vuri pak mish ideologjik në kockat e populizmit konservator të Trump, të mërkurën mbrëma Vance iu paraqisi gjithashtu atyre një fytyrë me pamje të përulur.

Ishin një 90 minuta relativisht civile diskutimi mbi emigracionin, ekonominë, abortin dhe çështje të tjera, ndërsa kandidatët për zëvendëspresidentë ai republikan JD Vance dhe demokrat Tim Walz u takuan për herë të parë dhe të vetme në skenën e debatit.

Ja disa nga momentet më të paharrueshme të natës.

Emigracioni u shfaq shumë, pasi Vance shpesh sillte pyetje në dukje të palidhura me çështjen e kufirit, e parë si një pikë e dobët për demokratët. Mikrofoni i tij përfundimisht ishte i heshtur ndërsa ai fliste mbi moderatorët gjatë një kontrolli faktesh.

Pyetja e parë që iu bë kandidatëve ishte një temë që peshonte shumë në mendjet e shumë amerikanëve të martën: konflikti në rritje në Lindjen e Mesme.

Një çështje kryesore për votuesit në zgjedhjet e vitit 2024 ndezi një nga debatet më të gjata dhe më të nxehta të natës: të drejtat e abortit. Vance u tha moderatorëve se ai mendon se çështja duhet t’u lihej shteteve individuale, ndërsa Walz tha se e drejta federale për abortin duhet të rivendoset.

Nata e pyetjeve i detyroi të dy kandidatët të adresojnë polemika mbi pretendimet që kanë bërë në të kaluarën. Walz u pyet në lidhje me deklaratat e mëparshme se ai ishte në Hong Kong kur ndodhi masakra në sheshin Tiananmen në Pekin në qershor 1989. Dhe guvernatori i Minesotës pranoi se ai “ka folur gabim” për kohën e udhëtimeve të tij. Vance u pyet për sulmet e tij të mëparshme ndaj Trumpit. Dhe senatori i Ohajos tha se kishte gabuar në lidhje me kritikat e tij të mëparshme duke e krahasuar Trumpin me Hitlerin.

Mençuria konvencionale që shpesh del në pah kur diskutojmë për kandidatët zvpresidencialë është : “Mos bëni dëm”. Është ideja që ju nuk dëshironi që zgjedhja e një fushate për zëvendëspresidentët të krijojë tituj lajmesh, të bëhet temë bisede ose të dëmtojë pjesën e sipërme të tiketës.

Ky debat ishte një provë e madhe për Vance dhe Walz – dhe një mundësi e madhe për të për të dëmtuar potencialisht fushatat e tyre përkatëse.

Përveç shkëmbimit të diskutueshëm rreth sulmit në Kapitol, debati shfaqi më shumë momente të ndjenjës pozitive mëtij shumë sesa mund të pritej. Walz tha se “i kishte shijuar debati i sonte dhe mendoj se kishte shumë të përbashkëta këtu” përpara se të vinte në dukje se atij “i vjen keq që kishte folur gabimisht për gjërat dhe mendoj se mund të kem me senatorin”.

“Edhe unë, po ashtu,” u përgjigj Vance

Por, me përfundimin e debatit tani, unë do të argumentoja se të dy ia kanë dalë mirë – që do të thotë se ata e kanë goditur atë pikë, nuk kanë bërë asnjë dëm dhe me gjasë i kanë bërë shefat e tyre të lumtur. Por sidoqoftë Vance mbrëmë fitoi …

Shaban Murati/

Shqipëria komuniste, si shteti i parë ateist në botë dhe në historinë botërore, na ka lënë trashëgim disa ateistë, që janë më origjinalët në botë. Ata janë bërë sot në demokraci teologë çerek fetarë dhe profesojnë me artikuj dhe libra idealin e tyre të ri për të hedhur një fe kundër tjetrës ose një sekt kundër fesë nga ka dalë ai sekt. Komike është përpjekja e tyre kur tjerrin edhe teori për fenë, që sulmojnë dhe madje vetedëklarohen teologë të asaj feje. Interesant është se kurrë nuk sulmojnë fenë e prindërve të tyre ortodoksë p.sh., por gjithmonë fenë e shumicës së popullit, të cilën as e njohin dhe as i përkasin. Në debatin e sotëm për idenë idiote të “shtetit bektashi”, ateistët teologë janë bërë befas që të gjithë ithtarë të dalldisur të bektashizmit. E bëjnë këtë nga fondamentalizmi i fesë së tyre të origjinës dhe nga urrejtja për fenë e shumicës së popullsisë, dhe sepse janë duaxhij të qeverisë. Nuk duket rastesi qe disa nga keta ateistë të sotëm kane origjina etnike ose biologjike të dyshimta.

Misionet e perçarjes së kombit shqiptar, sidomos në planin fetar, nuk janë vetëm fenomene të gjysmës së parë të shekullit 20. Janë të sponsorizuar edhe sot e kësaj dite në gjysmën e parë të shekullit 21, aq më tepër që sponsorizimi sot është në modë dhe qeveria është zemërgjërë me ateistët.

Gjithmonë shtetet armiq historikë të kombit shqiptar na kanë vrarë me dorën tone.

Satirë nga Rafael Floqi/

Imagjino skenën: Edi Rama, me një pallto të gjatë, qëndron në majë të malit Dajti duke shikuar poshtë mbi Tiranë dhe, për herë të parë në histori, mendon: “Pse të mos krijoj një shtet të ri këtu? Jo një shtet të zakonshëm, por një shtet bektashi! Kjo do t’i japë një kthesë të re kryeqytetit!”

Shumë njerëz do të thonin: “Ky është një shaka, apo jo?” Por me Ramën, nuk je kurrë i sigurt. Një ditë po ndalon lëvizjen e makinave në qytet për shkak të ndotjes, dhe të nesërmen po propozon që të mbjellim një pyll mbi Lanë. Tani, ai ka vendosur të sjellë një shtet të ri në mes të Tiranës! Një shtet brenda shtetit. Dhe jo, kjo nuk është ndonjë komedi absurde, është thjesht… realiteti i përditshëm në Shqipëri.

“Po mirë, për çfarë na duhet një shtet bektashi?” – pyet një qytetar i hutuar. “A kemi nevojë për më shumë burokraci? A do të kemi tani edhe një doganë për të kaluar nga njëra anë e Bulevardit tek tjetra?” Sigurisht, nuk mund të bësh një shaka pa e përmendur dhe këtë! Mos të harrojmë, shqiptarët mezi menaxhojnë një shtet, lëre më dy.

Por ajo që bën këtë situatë akoma më qesharake është se askush nuk e ka kërkuar këtë. As bektashinjtë nuk duket se kanë dëgjuar për këtë plan madhështor. Mbase ideja ka dalë nga ndonjë bisedë e natës vonë mes Ramës dhe kryegjyshit të bektashinjve, ndërsa pinin një gotë raki në një teqe.

Në një takim me diasporën shqiptare në New York, kryeministri Edi Rama foli për herë të parë për idenë brilante të krijimit të një shteti bektashi brenda Tiranës. Kjo ide kaq e shkëlqyer, që padyshim askujt nuk ia kishte zënë mendja përpara, është për t’i dhënë status diplomatik një komuniteti që, sipas Ramës, është si “jetim”. Sigurisht, si çdo jetim, ky komunitet meriton një shtet të vetin në mes të kryeqytetit! Një shtet që do të shërbejë për të garantuar rrezatim… mbase edhe për të përmirësuar sinjalin e celularëve në zonë, kush e di!

Rama, me elokuencën e tij karakteristike, shpjegoi sesi komuniteti bektashi ka mbetur pa ndihmë ndërkombëtare. Ndërsa muslimanët, ortodoksët dhe katolikët kanë “përfaqësuesit” e tyre në çdo cep të botës, bektashinjtë qenkan si një komunitet që vetëm Shqipëria e ka për detyrë të shpëtojë. Po ç’t’i bësh, Rama ka vendosur që për të shpëtuar këtë thesar kombëtar dhe ndërkombëtar, do krijojë një “mikro-shtet” brenda shtetit. Mbase herën tjetër do shpallë pavarësinë e një lagjeje të Tiranës si “Republika e Të Pastrehëve”, me ambasada dhe dogana në çdo hyrje pallati!

Ndërkohë, Rama me modesti pyet: “Po ne, si do t’i garantojmë bektashinjtë për të ardhmen e tyre?” Siç duket, për të siguruar vazhdimësinë e tyre, një shtet është minimumi që mund të bëhet. Imagjinojeni! Bektashinjtë tani nuk do të kenë nevojë të shkollohen jashtë, sepse… me një shtet të vetin, të gjithë problemet zgjidhen vetvetiu. Po për çfarë na duhet të shqetësohemi? Do kemi shtet islamik brenda shteti islamik? Sigurisht, përveçse po krijojmë “diplomaci të lartë” në pronat e tyre!

Në fund të ditës, për Ramën, gjithçka është rregulluar. Çfarë më duhet unë ta pyes publikun, opozitën, apo ndonjë forcë tjetër politike? Vetëm mjafton një ide brilante dhe jeta do të jetë si një serial politik… i zhanrit satirë!

E gjitha kjo më kujton kur Musolini krijoi Vatikanin brenda Romës. Dallimi? Musolini, pavarësisht të gjitha gabimeve të tij, ishte në fuqi të plotë dhe po menaxhonte një nga vendet më të fuqishme të Evropës. Ndërkohë, Rama po përpiqet të menaxhojë një Shqipëri që herë pas here mezi di se në cilën anë të botës ndodhet. 

Një ditë, Edi Rama zbret në New York dhe New York Times bën një artikull për shtetin bektashi. Një shqiptar kurioz pyet: “Kush pagoi për këtë artikull, more?”

Rama, me buzëqeshjen e tij të famshme, thotë: “Po kush tjetër? Soros! Si një Freud-ian ‘sleeper’, ai ishte aty që nga kohët e psikanalizës për të shpëtuar ndërgjegjen time!” Gjithkush ngeli duke pyetur veten nëse ishte më shumë çështje ndihme ose thjesht një ëndërr psikoanalitike

Po pse bota duhet të shqetësohet për një “shtet bektashi” në mes të Tiranës? Realisht, nuk duhet. Për botën, ky është thjesht një episod qesharak që mund të shtohet në arkivat e absurditeteve ballkanike. Për ne shqiptarët, është një tjetër episod në serialin e pafund të “Si të qeverisim në mënyrë sa më të pakuptimtë.

Lajmi se Edi Rama po përpiqet të krijojë një shtet sovran bektashian në Shqipëri ka bërë që edhe të parët bektash të Turqisë të dridhen me humor. Plani për këtë mini-Vatikan, i cili, sipas New York Times, do të mbulojë plot 270 hektarë të çmuara në periferi të Tiranës, duket se ka kapur si shqiptarët ashtu edhe bektashinjtë turq në befasi. Në fund të fundit, ç’është më e natyrshme sesa të kesh një shtet ku alkooli rrjedh lirshëm dhe kodi i veshjes ka vetëm një rregull: “vish ç’të duash!”

Shteti i ri do të quhet, me plot gojën, “Shteti Sovran i Rendit Bektashi,” por ndoshta emri më i mirë do të ishte “Republika e lirshme  Rakisë dhe e veshjes.” Kjo qeveri e veçantë pritet të ketë kufijtë e vet, pasaportat dhe, për hir të zotit, një kabinet me Baba Modin në krye. Ky lider shpirtëror, Edmond Brahimaj, që tani do të njihet si “Ati i Madh i Relaksimit”, duket se është po aq i dedikuar për të qeverisur sa është për të shërbyer një gotë të mirë.

Por jo të gjithë janë të lumtur për këtë krijim të vogël. Bektashinjtë turq, të cilët me sa duket e marrin seriozisht filozofinë e tyre, janë të shokuar. “Bektashizmi dhe një shtet fetar? Kjo është si të përpiqesh të ngresh një kafene në një manastir!” ka thënë kryetari i Federatës Alevi-Bektashiane të Turqisë, Zeynel Abedin Koç. Ai ka shtuar se bektashizmi ka qenë gjithmonë për ndarjen e fesë nga shteti dhe se 115,000 bektashinjtë shqiptarë, që përfaqësojnë vetëm 5% të popullsisë, mund të kenë nevojë për një gotë rakie, por jo për një shtet të veçantë.

Dhe ndërkohë që dikush pyet: “A mund të mbijetojmë me këtë?”, përgjigja është e thjeshtë: Ndoshta. Por mos u habisni nëse një ditë, në mes të shëtitjes në Bulevard, do të ndaleni nga ndonjë “polic bektashi me uniformë jeshile ” që do t’ju kërkojë pasaportën për të kaluar në anën tjetër të Tiranës!

Shejtan budalla, shau një qytetar . Te shohim ku mbaron budallai dhe ku fillon shejtani.

Shaban Murati/

Ka një koncept të gabuar sikur komunizmi dhe regjimet komuniste janë ateistë. Nuk qendron aspak, sepse e vërteta është që në të gjitha regjimet komuniste udhëheqësit nuk e mohuan Zotin, vetëm e zëvendësuan atë. E zëvendësuan me Zotin e ri në tokë, që ishte Sekretari i Parë ose i Përgjithshëm i Partisë Komuniste, që sundonte vendin me kultin. autoritetin dhe glorifikimin e njejtë si Zoti. Kështu u bënë dhe u nderuan si Zot Stalini, Mao Ce Duni, Tito, Kim Ir Seni, Çaushesku, Gomulka, Zhivkovi, Enver Hoxha, Millosheviçi, etj. Pra çdo udhëheqës komunist glorifikohej si Zot në secilin vend komunist. Edhe feja e Zotit u zëvendësua me fenë e Partisë Komuniste, sepse regjimet komuniste nuk mund ta linin popullin pa fe dhe e imponuan komunizmin si fe e re.

Është fenomeni, që e ka konstatuar i pari Santiago Carrillo, Sekretar i Përgjithshëm i Partisë Komuniste Spanjolle në vitet 1960-1982, i cili duke kritikuar komunizmin diktatorial të regjimeve komuniste të Europës Lindore, tërhiqte vëmendjen: “Është e habitëshme që të gjithë udhëheqësit komunistë në të gjitha vendet komuniste dalin hyjnorë dhe providencialë!”.

Kaq e rrënjosur thellë dhe normë është në regjimet komuniste diktatoriale idea megallomane e zëvendësimit të Zotit në qiell me Zotin e ri në tokë, pra me udhëheqësin komunist, sa që edhe pasi u shemb komunizmi dhe u vendosën formalisht brenda ditës regjimet demokratike, nuk ndryshoi gjë. Udhëheqësit komunistë të partive postkomuniste, që u caktuan në krye të pushtetit të ri “demokratik”, menjëherë ndoqën modelet e parardhësve të vjetër komunistë si Zot në vendin e tyre. Ata vendosën ikonën e fytyrës së tyre si Zot në parti dhe në shtet.

Shembullin më të turpshëm e kemi në Shqipëri, ku udhëheqësit komunistë të periudhës postkomuniste shpallën dhe imponuan venerimin e tyre si Zot, që nuk vdes kurrë në parti dhe në shtet, që nga Berisha, Fatos Nano e deri te Edi Rama. Ironia dhe tallja tipike klasore komuniste është se çdo udhëheqës i ri i Shqipërisë e paraqiste veten në mitingje njeri si katolik, tjetri si bektashi, tjetri si suni, por të gjithë punuan dhe vepruan egërsisht që të impoheshin si Zot në parti dhe në shtet.

Në këtë mënyrë Shqipëria mund të ketë çfarëdo regjimi, që mund të quhet me çfarëdo emri, por demokraci nuk do të jetë kurrë derisa populli i këtij vendi ish-komunist ta kthejnë Zotin në qiell dhe të shporrin Zotat e rremë në tokë të partive dhe të qeverive.