Fejton – Page 59 – Dielli

Promovohet libri i gazetarit dhe publicistit, Llukman Halili:“Kosova 1990-1992″

June 26, 2023 by s p

Ambasador Flamur Gashi/

Llukman Halili ishte:

– Gazetari që bëri gazetari jo skematike në fundvitet ’80 në Radio Televizionin e Prishtinës (sot RTK)…

– Kronisti dhe faktuesi brilant i të gjitha ngjarjeve dhe ndryshimeve të mëdha që ndodhën në vitet ’89-’99, në të gjithë Ballkanin…

– Sot, Llukman Halili duhet të jetë për gazetarët e rinj, shembull i profesionistit të vërtetë, se si duhet të bëhet gazetaria më pasion, përkushtim, ndjenjë dhe dije…

– Unë, gjatë ushtrimit të profesionit të shenjtë të gazetarit, Llukin e kam patur shembull profesional të veçantë të gazetarit radio-televiziv…

……………………………………………………….

Në Bibliotekën Kombëtare të Kosovës “Pjetër Bogdani”, dje u promovua libri “Kosova 1990-1992” i gazetarit dhe publicistit të ndjerë Llukman Halili.

Ky libër përmban raportet ditore e periodike nga Kosova të gazetarit Llukman Halili për agjencinë e lajmeve “HINA” të Kroacisë. Autori nuk e arriti botimin e këtij libri, pasi ndërroi jetë më 2020 në Zvicër.

Për librin e Llukman Halilit apo siç e kanë njohur kolegët dhe miqtë e tij si “Lluki”, folën ish-kolegët e bashkëveprimtarët e Llukit, publicisti dhe diplomati Avni Spahiu,

deputetja e Parlamentit të Kroacisë, Ermina Lekaj Prljaskaj , ish-studenti nga gjenerata e Zagrebit, një nga kolegët e kësaj gjenerate, ish gazetari i RTP-së Melazim Koci, i cili njëkohësisht është përkthyesi i librit “Kosova 1990-92”, të cilët vlerësuan lartë veprën e Llukit.

Dr. Dergut Aliu një nga miqtë më të ngushtë të Llukit, i kapluar nga emocionet për mikun dhe shokun kujtoi me shumë mall dhe nostalgji kohën e kaluar me të dhe veçanërisht së bashku më dy miqtë e Llukit në Zvicër Rafet Ademi dhe Dashnim Hebibi.

Në fund të pranishmit i përshëndeti dhe i falënderoi Daors Halili, djali i Llukit.

Në këtë promovim libri pjesëmarrës ishin me dhjetëra shokë, kolegë dhe miq të Llukman Halilit.

Libri u botua nga Bashkësia Shqiptare e Qytetit të Zagrebit dhe Prefekturës së Zagrebit, me kryetar z. Sejfedin Prekazi.

Libri i Llukman Halilit “Kosova 1990-1992” është një libër të cilin duhet ta ketë në tavolinën e punës çdo gazetar, diplomat dhe politikan i yni, në mënyrë që ta ketë

çdohëre një pasqyrë të saktë se nëpër çfarë situatash ka kaluar Kosova në këto dy vite dhe se si u organizua jeta në të gjitha fushat e saj në Kosovë në atë kohë të pa kohë…

Lluki pas largimit tënd në përjetësi, sot ishe si asnjëhere tjetër me të gjithë ne…

Prehu në parajsë, i dashur Lluki!

#JamShqiptar…

Gëzuar 87-Vjetorin e lindjes shkrimtarit dhe atdhetarit të ndritur të Kombit akademik Rexhep Qosja!

June 26, 2023 by s p

Nga Keze Kozeta Zylo/

Pena që sjellë vetëm dritë dhe Liri për Kombin tonë do të jetojë përjetësisht.

Krenare që jeni “Qytetar Nderi i Tepelenës së Ali Pashait” vendlindjes sime dhe që sic shkruani ju fëmijëria na ndjek në cdo hap të jetës deri në ditën e mbrame…

Në Tiranë kur filluan të na binin në dorë librat tuaja mezi prisnim t’i lexonim dhe të diskutonim me studentët. Ju jeni shqiptari dhe akademiku i fjalës së kulluar shqipe! Dhe këtë e dua shumë, më jep jetë dhe krenari sepse Gjuha Shqipe na bashkon dhe është identiteti ynë.

Të gjitha librat tuaja, kritika, studimet shkencore gjuhësore, dramat moderne janë në panteonin e kulturës kombëtare.

Kur kam lexuar librin: “Vdekja më vjen prej syve të tillë” jam drithëruar sepse mjerisht vendi ynë ka pasur dhe vazhdon të ketë “Danjoll” që të tmerrojnë me natën e zezë nga retina e syve të tyre… Këtë fragment që po sjellë më poshtë e kam lexuar në klasë në një heshtje varri nga “Danjolli” që të tmerronte… Ata më thane se ai u shfaqej para tyre si Ciklopi përbindshi me një sy të rrumbullakët në mes të ballit.

Kujtoj se “Vdekja më vjen prej syve të tillë” u botua në Tirane në vitin 1987

Po sjellë një copëz nga ky libër: “Natën, shpesh më zë ankthi, më kaplojnë djersë të ftohta, më del gjumi kohë e pa kohë, shoh ëndrra të këqija: bolla që dalin prej syve të tu dhe m’i vërsulen kërthizës, tigra, që duke kërcëllitur dhëmbët, më sulmojnë kokën; sorra dhe korba që janë kurdisur në kornizën e fotografisë sime dhe krrokasin, krrokasin, krrokasin, ndjellin zi dhe më shtien tmerrin. Sa shpesh më del përpara syri i Danjollit të Sherkës, i zmadhuar sa një disk, i shpuar në mjedis dhe do të m’i lexojë mendimet. Çohem atëherë, e shikoj derën a është e mbyllur mirë dhe e rrotulloj çelsin edhe një herë; që të mos hyjë Danjolli me syrin e tij”.

Glauk Konjufca: Shqipëria dhe Kosova krah njëra-tjetrës në procesin e integrimit

June 23, 2023 by s p

Sot, kryetari i Kuvendit të Republikës së Kosovës, Glauk Konjufca, mori pjesë në konferencën e përbashkët shkencore të Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës dhe Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, me temën “Harmonizimi i legjislacionit mes Kosovës dhe Shqipërisë në procesin e integrimit evropian”.

Në fjalën e tij kryetari Konjufca theksoi se ky takim, në vazhdën e aktiviteteve të përbashkëta, thellon bashkëpunimin ndërmjet Kosovës dhe Shqipërisë, me theks të veçantë në fushën e harmonizimit të legjislacionit mes dy vendeve tona, në kuadër të procesit të integrimit evropian.

“Shqipëria dhe Kosova, si dy shtete aspirante për integrim në Bashkimin Evropian, por para së gjithash si dy shtete që përfaqësojnë ëndrrën e të njëjtit komb, duhet të jenë në krah të njëra-tjetrës në procesin e gjatë e të vështirë të integrimit në BE”, theksoi kryetari Konjufca.

Kreu i Kuvendit shtoi se në këtë proces Shqipëria si shtet me përvojë të avancuar në sferën e integrimit evropian, mund ta ndihmojë shtetin e Kosovës në kapërcimin e pengesave, të cilat ajo i ka tejkaluar.

Gjithashtu kryetari Konjufca tha se mënyra më e mirë e kompensimit të kohës së të qenit të ndarë padrejtësisht, është kjo, nëpërmjet bashkëpunimit në fushën e legjislacionit, krijimit të trupave të përhershëm dhe shkëmbimit të përvojave reciproke. Kreu i Kuvendit tha se kjo mundëson largimin e dallimeve sociale, të cilat janë prodhuar si rezultat i ndarjes juridike e politike të kombit tonë.

“Është në dorën tonë, si shtete dhe si parlamente, që ta kompensojmë kohën e gjatë e të qenit të ndarë padrejtësisht, që tani përmes legjislacionit të sheshojmë dallimet sociale që kanë prodhuar rendet e ndara politike e juridike mbi kombin tonë, veçanërisht në Kosovë dhe trojet e tjera jashtë Shqipërisë. Në modernitet identiteti kombëtar dhe kultura kombëtare kultivohen çdo ditë me mekanizma shtetërorë, me synimin për ta mirëmbajtur homogjenitetin dhe kohezionin social e identitar, të domosdoshëm për ekzistencën dhe prosperitetin e kombit tonë”, përfundoi kryetari Konjufca.

Përcjellja e aktorit

June 21, 2023 by s p

(Përshtatur në shqip nga Astrit Lulushi)/

Bernie Brillstein, agjent i John Belushit, duke komentuar jetën dhe vdekjen e John Belushit:

Një ditë në fillim të marsit 1982, unë fluturova me John Belushin nga Los Angeles në Martha’s Vineyard me një avion privat. Ne i kishim të gjitha. Ai ishte tridhjetë e tre vjeç. Unë isha pesëdhjetë e një. Akomodimet ishin të klasit të parë. Në fakt, John Belushi nuk kishte më jetë. Ai ishte shtrirë në dy ndenjëse të ngushta në avionin e vogël.

Destinacioni ynë ishte funerali i tij.

Të gjithë e donin John Belushin. Problemi ishte se ai nuk e donte veten aq sa të besonte se kishte vlerë në botë dhe se nuk ishte i pathyeshëm. Ndërsa televizori, më pas filmi, karriera e John Belushit u ngrit dhe fama e tij u rrit, kështu që bëri paaftësinë për të kontrolluar orekset e tij. Pasi u largua nga Saturday Night Live, jeta e tij humbi kontrollin dhe sjellja e tij e çrregullt u bë më e shpeshtë. Njerëz që s’e njihnin i jepnin drogë vetëm për t’u afruar. Dhe Belushi i konsumoi të gjitha. Nuk ishte thjesht një epsh tepër të madh për jetën; ai përpiqej të mbushte një vrimë brenda. Nëse Zoti nuk do të kishte krijuar drogën, John-i do të kishte gjetur diçka tjetër për të abuzuar Lorne dhe unë menduam se Belushi dëshironte dashuri dhe pranim. Unë mund të identifikohesha me këtë. Doja të njëjtat gjëra; ne të gjithë i duam. Por në vend që të përdor drogë, u bëra një menaxher personal.

Belushi në vitin 1976

Belushi mund të ishte, dhe shpesh ishte, një djalë i mrekullueshëm. Pjesën tjetër të kohës, teksa kujdesej drejt fundit, ai ose rrëzohej ose dilte nga kontrolli. Ata që kujdeseshin për të thoshin: ‘Ti po e lëndon veten dhe njerëzit që të duan’, por ai thjesht do të përpiqej të magjepste rrugën e tij pas paralajmërimeve.

E kam pyetur veten vazhdimisht nëse atëherë duhet të kisha provuar edhe më shumë. Përgjigja, mendoj, është jo. Shikoni Chris Farley-n, i cili gjithashtu vdiq nga një mbidozë droge kur ishte tridhjetë e tre vjeç — ashtu si heroi i tij, John Belushi. Ne përfaqësonim Farley. Menaxheri i tij, Marc Gurvitz, bëri gjithçka njerëzore për ta ndihmuar. Farley shkoi në rehabilitim aq shumë herë. Në fund ai bëri një gabim budalla dhe vrau veten.

Nuk ka asgjë më të dhimbshme sesa të shikosh një njeri që do të shkatërrojë veten. Nuk e di pse ndodh. Unë nuk jam psikolog, megjithëse ndonjëherë në punën time më sillem si i tillë. Mendoj se ka aq shumë arsye sa ka njerëz: Frika nga suksesi. Frika nga dështimi. Frika nga të qenit fals sjellje të tjera të çuditshme që janë të vështira për t’u imagjinuar. Madje edhe interpretuesit që nuk janë të çoroditur ndonjëherë veprojnë në këtë mënyrë, kështu që është e vështirë të thuash se çfarë do të ndodhë ose sa serioze është – derisa ndonjëherë të jetë tepër vonë.

E dija vetë frikën, por më dukej se kishte pak lidhje me atë që e shtyu Belushin në skaj. Do të doja që para se ta humbnim, të më kishte thënë se çfarë e shtyu. Më besoni, e pyeta, edhe pse nuk është natyra ime për të bërë shumë pyetje personale. Mendoj se e nuk pyeta mjaftueshëm. Ndoshta nëse ai do të ishte më i shprehur për dhimbjen, ndoshta nëse do ta kishte ndarë atë, kjo nuk do të kishte ndodhur. Por ai i mbajti të gjitha “brenda në shishe deri sa u fryu tapa”.

Pas vdekjes së Belushit, Lorne Michaels i tha New York Times se John kishte ‘vështirësi për të kontrolluar orekset e tij’. Pasi u largua nga Saturday Night Live, Belushi jetoi në një mjedis me më pak kontrolle. Jam dakord. John ishte një personalitet i tepruar. Në zemrën e tij ai donte të bëhej një yll rock.

Në vend të kësaj, ai thjesht jetoi dhe vdiq si i tillë. Në Çikago ishte pothuajse e pamundur që John të dilte në rrugë.

Të gjithë e njihnin, e donin, e përqafonin. Një natë kur sapo ishim ulur ai tha: “Duhet të dal — por do të maskohet”. Ai mbante grim, kapele dhe syze të errëta. Shkuam në një lokal dhe u përziem me njerëzit. Pas gjysmë ore ai hoqi fasadën dhe tha: “Unë jam këtu!” Ai duhej t’i bënte të ditur. “Pije për të gjithë!” Pastaj, “Bernie, a ke njëqind dollarë?”

Belushi nuk bënte kurrë drogë para meje. Mendoj se jam si baba. Nëse dikush më ofronte drogë kur ishim bashkë, Belushi do t’i largonte dhe do t’i thoshte “Mos e ofendoni kurrë ashtu”

Natyrisht, e dija që ai bënte diçka – shumë njerëz drogoheshin në atë kohë – por për shkak se nuk e etiketova, nuk e kuptova kurrë shkallën e saj.

Photo: https://www.nytimes.com/…/john-belushi-documentary.html

PERËNDIMI PO IA VESH LËKURËN E QENGJIT UJKUT TË DIKURSHËM TË MILLOSHEVIQIT!

June 20, 2023 by s p

Perëndimi po gabon kur nuk po e ndihmon Serbinë por Vuçiqin, duke e lënë vathën e deleve në gojën e ujkut dhe me këtë pa nevojë po humb kohë dhe para. Serbia mund të demokratizohet një ditë, por pa Vuçiqin, prandaj Perëndimi duhet t’i ndihmojë atij të bie sa më shpejt nga pushteti. Në të kundërtën, Serbia një ditë ka rrezik të shndërrohet në një vathë ujqish të tërbuar.

Nga Emin AZEMI

Raportet Kosovë-Serbi nuk po komplikohen për shkak të qëndrimeve të forta të Kurtit, por për shkak të qasjes së njëanshme e joproprcionale të Perëndimit ndaj këtyre raporteve. Nëse para 24 viteve Perëndimi e bombardoi Serbinë për ta larguar atë nga marshimi hegjemonist në Kosovës, sot i njëjti Perëndim po e dekonstrukton kauzën e vet të drejtë. I njëjti Perëndim po ia vesh lëkurën e qengjit ujkut të dikurshëm të Millosheviqit.
Duke e mbështetur qorrazi një pinjoll të Millosheviqit në Beograd (lexo: një këlysh ujku), Perëndimi nuk po i ndihmon Serbisë që të largohet nga Rusia, por po ia zgjatë jetën një regjimi autokratik, i cili u ngrit kryesisht duke pasur frymëzim politikat antiperëndimore të Kremlinit.
Perendimi po gabon kur nuk po e ndihmon Serbinë por Vuçiqin, duke e lënë vathën e deleve në gojën e ujkut dhe me këtë pa nevojë po humb kohë dhe para. Serbia mund të demokratizohet një ditë, por pa Vuçiqin, prandaj Perëndimi duhet t’i ndihmojë atij të bie sa më shpejt nga pushteti. Në të kundërtën, Serbia një ditë ka rrezik të shndërrohet në vathë ujqish të tërbuar.
Perëndimi ka përvojë të mjaftueshme se si duhet të sillet në rrethana të caktuara me politikanët serbë. Millosheviqi ishte një shembull shkollor që ia kujton Perëndimit mendësinë e një politike e cila nuk e njeh dialogun por vetëm forcën e bombave të NATO-s.
Vuçiqi tani po sillet njësoj, si Milosheviqi dikur, ndërkohë që Perëndimi ka ndryshuar. Vuçiqi refuzon të vë sanksione ndaj Rusisë, dhe të trashë miqësinë me kinezët, instrumentalizon serbët e Kosovës për llogari të “botës serbe”, kontrollon dhe shantazhon media dhe intelektual, aeroportin e “Surçinit” në Beograd e ka shndërruar në parajsë transiti të hajdutëve të kamur të Kremlinit që ndodhen në listat e zeza amerikane, u krijon kushte që papengueshëm të helmojnë eterin mediat e Putinit – “Sputnik” dhe “Russia Today” etj. etj.
As vet Vuçiqi nuk ka pritur se Perëndimi do të jetë kaq zemërgjerë me të edhe pas krejt këtij qëndrimi antiperëndimor që ka ai. Vuçiqi thjeshtë po habitet me katarsisin negativ të Perëndimit, i cili ka zgjedhur të kompensojë politikat e drejta ndaj Kosovës me njëfarë shfajësimi absurd ndaj Serbisë. Prandaj Vuçiqi papengueshëm kidnapon policë në territorin e Kosovës dhe urdhëron huliganët të rrahin gazetarët shqiptarë të Prishtinës. Vuçiqi tani saktësisht e di se çfarë qëndrimi do të mbajë Perëndimi pas çdo padrejtësie që i bëhet Kosovës. Prandaj ai përmes Listës Serbe ngulfat pluralizmin politik te serbët e Kosovës, duke minuar çdo urë bashkëpunimi konstruktiv me Qeverinë e Kosovës. Kjo e fundit po sillet normalisht, si çdo qeveri që ka synim të pastër administrimin e gjithë territorit, përmes ligjeve dhe rregullave të mirënjohura demokratike.
Në veriun e Kosovës aktualisht kryqëzohen dy mendësi politike: Ajo mesjetare e përfaqësuar nga politika proruse e Vuçiqit dhe Perëndimore, Demokratike përfaqësuar nga Albin Kurti.
Disa burokratë të Brukselit, në krye me Josef Borrelin, kanë zgjedhur të mbështesin politikën mesjetare proruse të Beogradit në Kosovë dhe të shantazhojnë politikën properëndimore të Qeverisë në Prishtinë.
Borreli dhe Lajçaku në fakt nuk kanë lidhje me parimet demokratike mbi të cilat është ngritur Europa e bashkuar, sepse ata, para se të jenë evropianë, parapëlqejnë të jenë spanjollë dhe sllovakë. Me valixhet diplomatike të BE-së ata kontrabandojnë thërmia të rrezikshme të mendësisë politike të vendeve të tyre që nuk e njohin shtetin Kosovës.
Për rrjedhojë, Borreli dhe Lajçaku janë duke ia nxirë imazhin Europës demokratike, e cila është bërë peng i një politike të jashtme që vazhdon ta sheh Kosovën me syzet e Vuçiqit!

Shkup, 18 qershor 2023