Interviste – Page 103 – Dielli

Në Kosovë ka financim të radikalizmit që shpie në terrorizëm

April 29, 2016 by dgreca

“Është një numër shumë i vogël i rasteve që kanë të bëjnë direkt me financim të terrorizmit, por më shumë është i pranishëm financimi në radikalizëm që mund të shpie në terrorizëm. Financime të tilla vijnë si brenda territorit të Kosovës ashtu edhe jashtë saj”, thotë në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, Dardan Nuhiu, drejtor i Njësisë për Inteligjencën Financiare në Kosovë./

Radio Evropa e Lirë: Zoti Nuhiu, së fundi, Qeveria miratoi Projektligjin për Parandalimin e Pastrimit të Parave dhe Luftimin e Financimit të Terrorizmit. Sa ju ndihmon ky ligj në përmbushjen e detyrës suaj?

Dardan Nuhiu: Më anë të këtij projektligji për Parandalimin e Pastrimit të Parave dhe Luftimin e Financimit të Terrorizmit është bërë sistematizimi i dispozitave ligjore në fuqi, harmonizimi i mëtejmë i legjislacionit me standarde ndërkombëtare dhe evitimi i pengesave në zbatimin e legjislacionit më qëllim të ngritjes së kapaciteteve dhe përmbushjes së detyrave në fushën e parandalimit të pastrimit të parave dhe luftimit të financimit të terrorizimit.

Në këtë projektligj, janë inkorporuar dhe sqaruar dispozitat ligjore lidhur me parandalimin dhe vlerësimin e rrezikut si në nivelin kombëtar ashtu edhe në atë sektorial. Janë sqaruar po ashtu kompetencat e Njësisë për Inteligjencën Financiare në Kosovë, është definuar funksionimi i pajtueshmërisë për parandalimin e pastrimit të parave në kuadër të subjekteve raportuese si dhe procedurat e ndëshkimit.

Projektligji është hartuar bazuar në standardet e Task Forcës për veprim financiar si dhe duke marrë parasysh dhe reflektuar edhe në direktivën e re të Bashkimit Evropian 2015/849 e Parlamentit Evropian dhe Këshillit të Evropës për parandalimin e përdorimit të sistemit financiar për qëllim të pastrimit të parave dhe financimit të terrorizimit.

Ky projektligj do të shërbejë edhe për përmbushjen e objektivit të Qeverisë së Kosovës në procesin për integrime evropiane.

Radio Evropa e Lirë: Luftimi i burimeve të financimit të terrorizimit, mendohet të jetë një nga çështjet thelbësore në rrafshin e sigurimit të paqes për një shoqëri demokratike. Sa është e pranishme kjo dukuri e financimit të grupeve të dyshuara për terrorizëm në Kosovë?

Dardan Nuhiu: Në Kosovë, dukuria e financimit të terrorizimit është më pak e pranishme, por kjo dukuri më shumë është e pranishme si financim i radikalizmit i cili më pas mund të shpie në terrorizëm. Njësia për Inteligjencën Financiare bashkëpunon me institucionet kompetente për zbatimin e ligjit në baza ditore në kuadër të kompetencave të tyre me qëllim të parandalimit dhe luftimit të financimit potencial të terrorzimit.

Në momentin e të cilave dyshohet për financim të terrorizimit apo fenomenet të lidhur më këtë dukuri përgatit raportet e inteligjencës të cilat më tutje i përcjellë tek organet kompetente për procedim të mëtutjeshëm.

Radio Evropa e Lirë: Çka nënkupton për ju një financim i dyshimtë, që eventualisht mund të shpie deri te hetimet që i zhvilloni?

Dardan Nuhiu: Informacionet për financim të dyshimtë zakonisht vinë nga subjektet raportuese. Në raste të caktuara vijnë për organizata të ndryshme joqeveritare.

Hapat e mëtutjeshëm i ndërmarrim duke bërë inspektimin në ato OJQ dhe gjatë kontrollit dhe inspektimit shihen fonde që nuk e kanë prejardhjen ose ato OJQ nuk e caktojnë se ku do të shpenzohen paratë. Ajo shumë e cila nuk ka prejardhje apo nuk caktohet shpenzimi i tyre, për neve llogaritet si fonde të dyshimta dhe më pas i përcjellim në Policinë e Kosovës për hetime.

Radio Evropa e Lirë: Në bazë të të dhënave që disponon Njësia e Inteligjencës Financiare që ju drejtoni, sa ka indikacione të sakta se këtu në Kosovë ka financimin të terrorizimit apo aktiviteteve terroriste?

Dardan Nuhiu: Është një numër shumë i vogël i rasteve që kanë të bëjnë direkt me financim të terrorizmit, mirëpo më shumë është i pranishëm financimi në radikalizëm që mund të shpie në terrorizim.

Radio Evropa e Lirë: Keni zbuluar deri më tani aktivitete të tilla në Kosovë?

Dardan Nuhiu: Po kemi pasur raste të tilla. Të gjitha këto raste janë përcjellë në Policinë e Kosovës dhe në Drejtorinë kundër Terrorizimit.

Radio Evropa e Lirë: Ka pasur raste të shumta?

Dardan Nuhiu: Këtu rastet tona janë raporte informuese që e kanë dyshimin bazë. Raportet tona i përcjellim tek organet kompetente, ato pastaj hapin rast dhe zhvillojnë hetimet e mëtutjeshme.

Në bazë të raporteve kthyese që i kemi prej Policisë së Kosovës janë disa raste që janë ngritur kallëzim penal për individ apo subjekte të ndryshme, por nuk mund të them një numër total të këtyre rasteve.

Radio Evropa e Lirë: Nga cilat vende vijnë financime të tilla apo janë brenda territorit të Kosovës?

Dardan Nuhiu: Ka edhe brenda territorit të Kosovës, por ka edhe prej vendeve tjera.

Radio Evropa e Lirë: Cilat janë ato shtete?

Dardan Nuhiu: Nuk mund të ceken për arsye se një pjesë e këtyre rasteve janë nën hetim dhe për këtë arsye nuk mund të japim emrat e shteteve prej nga vijnë këto financa.(Luljeta Krasniqi-Veseli)

Keti BALLHYSA: Nuk kam arsye të pendohem për asgjë

April 28, 2016 by dgreca

Flet violinëçelistja dhe moderatorja Keti Bashhysa: Penduesit janë të tjerët/

Albert Z. ZHOLI/

Keti është jo vetëm një ndër instrumentistet më të mira në violonçel, por ajo në fillimet e para të jetës artistike ishte një ndër moderatoret më të mira të TVSH. Këtë radhë ajo vjen në qytetin e saj të Durrësit me një recital krejt ndryshe, një recital specifik të titulluar “Mëkatarja”. Për titullin, i është referuar pjesës me një akt të Dino Buzzati Jago. Duke qenë se Jago është simboli i së keqes dhe e keqja hyn tek mëkatet, ajo zgjodhi “Mëkataren”. Në këtë recital Keti alternoi muzikën me teatrin, duke përcjellë me plot finesë një risi muziko-teatrale për spektatorin durrsak.

Një recital me një titull bombastik “Mëkatarja”. Përse ky titull?

Për titullin, i jam referuar pjesës me një akt nga Dino Buzzati Jago. Duke qenë se Jago është simboli i së keqes dhe e keqja hyn tek mëkatet, unë zgjodha “Mëkatarja”.

Ju vetë keni bërë mëkate dhe donit të faleshin me anë të këtij recitali?

Të gjithë jemi mëkatarë. Unë bëj mëkate çdo ditë. Edhe të shkelësh një milingonë është mëkat. Problemi qëndron, sepse njerëzit joshen nga mëkati. Kurse mua më josh ai momenti kur i lutem Zotit të më falë për mëkatet e mia.

Koncert recital, por dhe një pjesë të Buzzatit me babanë tuaj, pra muzikë dhe teatër, e kujt ishte kjo ide?

Ideja që të alternoj muzikën me teatrin, ka qenë e imja që në krye të herës. Ndjeja se mund ta bëja mirë, duke qenë se më pëlqen aq shumë teatri, duke qenë se babin tim e kam ndjekur që fëmijë dhe teatri më magjepste, mendova ta provoj. Ja shpreha babit këtë dëshirë, u çudit pak, por më përkrahu, si gjithmonë… i miri babi. Aktrimin në skenë, e nisa me një monolog nga Dario Fo, për të ardhur tek Jago i Buzzatit. Gjithmonë duke punuar shumë me profesionistë dhe duke patur ndihmën e madhe të babit tim.

Mendonit se mund të dështonit si aktore?

Unë kur kam dëshirë të bëj diçka, e mendoj gjatë dhe në gjërat që i dua shumë, nuk e mendoj kurrë dështimin. Ku ka dashuri dhe punë nuk ka dështim. Unë nuk di të dështoj në gjërat që bëj.

Kush ishte regjisori i koncertit recital?

Kam bashkëpunuar me regjisorë të ndryshëm. Dikush e ka bërë punën me dashuri dhe pa kushte, dikush tjetër është penduar gjatë rrugës dhe si pasojë e kësaj, punën regjisoriale e ka vazhduar im atë. Edhe në Mëkatarja, përveç si aktor, babi punoi dhe për regjinë. Dua të ndalem pak këtu… . . të jesh artist, së pari duhet të jesh njeri, jo gjallesë, NJERI. Unë çdo ditë e më shumë shoh shumë gjallesa dhe pak njerëz… . dhe kaq pak artistë.

Ku ishte pjesa më e vështirë e koncertit-teatër dhe si e kaluat?

Momenti më i vështirë ishte aktrimi me aktorin Cen Bashhysa tek Jago. Të aktrosh me një aktor si Ceni është përgjegjësi e madhe. Pastaj, të aktrosh me babin është kaq emocionuese… teksa ndjen në çdo moment që ai përjeton emocione të forta për mua. E shihja në sytë e tij, e ndjeja në frymëmarrjen e tij. E gjithë ekzistenca e tij më thoshte: Jepi, ti je më e mira.

Në këngë u interpretuan nga repertori i Etta James dhe poezi nga Bodler. Si erdhi ky kombinim. Kush ishte frymëzues në këtë drejtim?

Kënga e Etta James dhe poezia “Thesari Im” nga Baudelaire ishte një kombinim fantastik. Repertori është gjithmonë zgjedhja ime. Edhe kënga edhe poezia janë mesazhe të forta dashurie. Mua më pëlqen shumë ky mesazh. Dashuria. Kjo ndjenjë më frymëzon.

A është e vështirë të bashkëpunosh me babanë në art?

Të bashkëpunosh me babanë në art është e vështirë, e bukur, e brishtë, privilegj. Është një duo aktor-baba, që mëson shumë dhe këto mësime të falen me profesionalizëm dhe dashuri.

A u realizua objektivi juaj me këtë koncert recital?

Në çdo performancë timen, objektivi është të përçoj emocion tek publiku. Është ai emocioni i bukur që po i mungon çdo ditë e më shumë njerëzve në këtë realitet që jetojnë. Unë dhe bashkëpunëtorët e mi përçojmë emocion.

Si reagoi publiku dhe cila ishte pjesa ku ai duartrokiti më shumë?

Kësaj here, publiku më përloti. Duartrokitjet nuk ndaleshin dhe sytë e tyre plot admirim… . Të gjitha pjesët më janë duartrokitur. Loja në violonçel, kënga, poezia, aktrimi, të gjitha. Unë përjetova emocione të forta sepse unë dhashë emocione të forta.

Ku ishte e veçanta e këtij recitali, në dallim me recitalet e tjerë?

E veçanta e këtij eventi ishte aktrimi me babin në skenë. Unë po aktroja me një super aktor, i cili prej 45 vitesh ka dhënë shumë shpirt në atë skenë. Trio e fagotëve me solist të mirënjohurin Pirro Sota ishte një risi në eventet e mia. Kolazhi i luajtur me mjeshtëri prej tyre u pëlqye shumë. Veshjet e mia, stiluar dhe punuar nga kostumografja e talentuar Enkelejda Medolli, u pëlqyen shumë. Make up-i punuar me aq shumë dashuri nga qendra estetike Zoi, u pëlqye shumë. Shoqërimi në piano nga i talentuari Orges Mema ishte aq në sinkron me lojën time në cello. Pra, shfaqja u pëlqye në çdo moment. Kjo ndodh kur në bashkëpunim ka disiplinë dhe dashuri. I falënderoj.

Mendoni se një femër mund të arrijë në violonçel suksese, sa edhe një mashkull?

Qoftë mashkull apo femër në violonçel, nëse loja funksionon me ndjenjë, suksesi është i garantuar. Por më joshëse duket një femër në violonçel.

Cilat janë problemet e femrave sot?

Problemi i femrave sot mendoj se është sjellja e meshkujve. Duke qenë se meshkujt sa vjen dhe po bëhen aq të brishtë, ja kanë lënë burrninë femrave. Po has shpesh meshkuj-femra dhe femra- meshkuj. Keq…

Të jesh pedagoge sot, sa e vështirë është dhe pse?

T’i mësosh një instrument të vështirë si violonçeli, brezit të sotëm nuk është e lehtë. Cello do shumë punë, përpos dhuntive që duhet të kesh. Mirëpo këtë problemin e disiplinës në punë, duhet ta dinë mirë prindërit e fëmijëve, pastaj fëmijët.

Jeni penduar që keni zgjedhur këtë profesion?

Unë nuk pendohem për asgjë që bëj. Edhe një mijë jetë të kisha, po artin do zgjidhja.

A i pret me dashamirësi publiku durrsak evente të tilla?

Publiku Durrsak di të zgjedhë mes një koncerti profesional dhe atij mediokër. Unë jam e zgjedhura e publikut.

Cilin ose cilët falënderoni?

Përkrahësit e mi që unë i falënderoj pa fund, janë: Bashkim Hoxha, dramaturgu im i preferuar dhe drejtor i teatrit A. Moisiu dhe Hysen Bashhysa, aktori im më i dashur dhe babi im i mirë. Pa harruar publikun tim që më ndjek me shumë dashuri.

VALENTIN VEIZI: JU TREGOJ PSE LASHE SHQIPERINE PER AMERIKEN

April 21, 2016 by dgreca

Flet kompozitori dhe instrumentisti Valentin Veizi: Cesk Zadeja vinte në Konservator me një biçikletë të prishur, në kohën e demokracisë/

-Kurse politikanët shqiptarë, që “të pa brekë i gjeti dreka dhe milionere i gjeti darka” shëtisin me makina luksoze

* “Pyes lotin” dhe “Larg urrejtjes”, dy këngët që kanë zënë çmime të para në 1996-97, kënduar nga Elsa Lila

-Në vitin 1999 mu dha qytetaria amerikane me motivacionin: “I huaj me aftësi të jashtëzakonshme”

-Poemën muzikore “Triumfi i Lavdisë” e kam bërë në shenjë respekti për të vrarët e sulmit terrorist, më 15 prill 2013 në Boston

-Vepra u luajt për herë të parë nga orkestra simfonike e RTV shqiptar, nën drejtimin e dirigjentit italian Leonardo Quadrini, më 8 prill 2016

– Pjesëmarrja ime e parë në festival i përket vitit 1987 me këngën “I ri gjithmonë”, kënduar nga Telemak Papapano

– Kam bashkëpunuar me Petrit Lulon, Ludmilla Baballëkun, Alma Hyskja, Irma Libohovën, Robert Aliaj, Nertila Koka, Kozma Dushi

-Për sa i përket poetëve janë, Xhevair Spahiu, Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Rudolf Marku, Jorgo Papingji, Lasgush Poradeci, por më shumë me Arben Dukën

– Në Shkurt të vitit 1998 në Varna të Bullgarisë organizohet festivali “Discover 98”, ku në (d. m. th Elsa Lila) me tre këngë të kompozuara nga unë morëm çmimin e parë

Nga Albert Z. ZHOLI/

Fillimi i krijimtarisë së tij s’ka ditë apo muaj të veçantë. Krijimet e para (këngët e para) i përkasin adoleshencës në qytetin e lindjes, Kuçovë (Qyteti Stalin në atë kohë), ku me kitarën e tij jo vetëm merrte pjesë si instrumentist në aktivitet e shumta të asaj kohe, por edhe shkruante këngë për ato aktivitete si festivale fëmijësh, anketa muzikore apo koncerte të ndryshme. Pra këto janë këngët e para të Valentinit. Kuçova ka pasur një jetë shumë të gjallë artistike me muzikantë shumë të talentuar dhe të përkushtuar. Ishte fëmijë i vogël atëherë dhe dëgjonte Zef Leken që luante piano, Gaqo Terpinin kitare, Luto Hasanin e Nito Lalen fizarmonikë dhe ëndërronte e thoshte me vete:- “A do të arrij unë një ditë të bëhem muzikantë si këta”? Ishin modeli dhe frymëzimi më i mirë për të. Ka punuar deri vonë me muzikantin e talentuar Dhimitër Druga, pra kanë qenë pikërisht këta artistë, të cilët nxitën dëshirën e tij për tu bërë muzikantë.

Kur e keni kompozuar poemën simfonike “The Triumph of Glory”. Ku është luajtur për herë të parë dhe çfarë të nxiti për këtë vepër? Kush është mesazhi i saj? Si do ta përkthenit në shqip atë?

Për Poemën muzikore kam punuar me shumë dëshirë dhe përkushtim për shume vite. Vepra u luajt për herë të parë nga orkestra simfonike e RTV shqiptar, nën drejtimin e dirigjentit Italian Leonardo Quadrini, më 8 prill 2016. Ishte pikërisht ngjarja e rëndë që tronditi jo vetëm qytetin e Bostonit dhe Amerikën, ishte sulmi terrorist në 15 prill 2013 në ditën e një evenimenti shumë të rëndësishëm në Maratonën e Bostonit që me nxiti mua të ulem ta shkruaj e t’ia dedikoje këtë vepër heronjve dhe viktimave të kësaj tragjedie. E thënë thjesht mesazhi i veprës është lufta midis jetës e vdekjes, heronjtë e veprës sime janë njerëzit e thjeshtë që përpiqen e luftojnë çdo dite përkrah të mirës dhe kundra se ligës. Vepra titullohet “The Triumph of Glory” që unë do ta shqipëroja “Triumfi i Lavdisë”

Pse erdhe në Shqipëri pikërisht për këtë vepër dhe me këtë vepër?

Unë jam e do të mbetem kompozitor shqiptar, është një kompleks ndjenjash tek unë midis gëzimit të madh që krijimtaria ime luhet në atdheun tim dhe detyrimi shpirtëror që unë ndjej për njerëzit e mi (nuk dua ti quaj publikun apo dashamirësit e muzikës sime.) Pse erdha me këtë vepër? E para për vet mesazhin aktual që ka vepra dhe tjetra, publiku këtu më shumë mua më njeh si kompozitor të këngës, pra vendosa kësaj radhe të paraqitem me një vepër simfonike. Në një bisedë vëren e kaluar me miqtë e mi Shpëtim Saraçin e David Tukicin po i flisja për projektin tim simfonik dhe krahas dëshirës sime ishte pikërisht këmbëngulja dhe impenjimi i tyre që unë të sillja një vepër simfonike. Ata i propozuan dhe i dërguan partiturën dirigjentin Italian, ai zgjodhi dhe vendosi ta luajë premierë Poemën time simfonike me orkestrën e RTVSH.

Si vazhdoi shkollimi juaj dhe cilët janë pedagogët që ju kujtoni me respekt?

Sa për shkollimin tim do ta shtrija në vite të tëra… duke filluar që nga fëmijëria ime në Kuçovë me mësuesin tim të parë të muzikës Luto Hasanin, do të vazhdoja me kompozitorin dhe mësuesin e talentuar Vangjo Nova, në shkollën e mesme, e me pas në Konservator si student i Aleksandër Peçit, që përveçse një pedagog e kompozitor i shkëlqyer unë do të thosha që është edhe një personalitet i muzikës Shqiptare.

Në Akademi cilat janë krijimet tuaja që kanë lënë gjurmë?

Në Akademi natyrisht krijimtaria ime (edhe unë bashkë me të) u bë me serioze, më profesionale. Unë kam shkruar shumë gjëra, por ajo që duhet të veçoja janë disa romanca vokale kryesisht për soprano, krijime të ndryshme instrumentale, do të veçoja variacione për violonçel e piano të luajtura në atë kohë nga i talentuari Renato Ripo. Orkestra simfonike e Institutit të Lartë të Arteve ka luajtur 2 kohë nga Suita Simfonike “Dasmë në Gjirokastër” e shumë materiale të tjera.

Festivalet e RTSH, festa të mëdha të muzikës, kur keni marrë pjesë për herë të parë në Festivalet e RTSH dhe çfarë çmimi morët?

Marrja pjesë në Festivalin e RTSH ishte ëndrra e çdo kompozitori në ato kohë, mos të harrojmë që ishte i vetmi festival i këngës që në kishim e s’ishte kollaj të bëheshe pjesë e asaj gare. . . Me gjithë censurën e vështirësitë e shumta të asaj kohe ja kam dale mbanë me disa këngë. Pjesëmarrja ime e parë në Festival i përket vitit 1987 me këngën “ I ri gjithmonë” kënduar nga Telemak Papapano këngë tëcilës i ndryshuan tekstin origjinal dhe i ngjitën një tekst tematik. Në mos gaboj ka qenë 1989, kënga e dytë pjesëmarrëse “Trashëgimi”, poezia e Lasgush Poradecit pasohet më vonë 1991 me këngën “Ne të dy”, kënduar nga Foell Grillo e Pirro Duka. Sa për çmime nuk bëhej fjalë në atë kohë. Ndryshimi i tekstit të këngës bënte të humbiste dhe melodia apo karakteri i këngës e deri të pamundësia për të bashkëpunuar me këngëtaret më të mirë të asaj kohe.

Me cilët këngëtarë keni bashkëpunuar para viteve 1990 dhe me cilët poetë?

Unë kam bashkëpunuar me shume këngëtarë; filloj me Miga Hysin, Petrit Lulon, Ludmilla Baballëkun, Dhimiter Dushin, Alma Hyskja, Foel Grillon, Irma Libohoven e Vasil Markun, Rubin Matin e Robert Aliaj, Nertila Koka, Gëzim Cela e më shumë me patriotin tim, Kozma Dushi. ( më falni nëse kam harruar dikë). Për sa i përket poeteve edhe ata kanë qenë të shumtë, filloj me autorin beratas Manol Teta, Xhevair Spahiu, Ismail Kadare, Dritero Agolli, Rudolf Marku, Jorgo Papingji, Lasgush Poradeci, kam muzikuar mbi poete të huaj si Robert Berns e Johan Fogl, por me shume e me shume sukses kam bashkëpunuar me mjeshtrin e lirikes Shqiptare poetin Arben Duka.

“Pyes lotin” dhe “Larg urrejtjes”, dy këngët tuaja që kanë zënë çmime të para në 1996-97, si erdhën këto bashkëpunime me Elsa Lilën? Si jeni ndjerë me këto çmime?

Pas viteve ’90, i mërzitur dhe i zemëruar nga censurimi i këngëve të mia në heshtje kisha vendosur mos të sillja më këngë në radio, njëkohësisht ishte koha kur unë shërbeja në Kishën Rilindja në Tiranë, si drejtues i grupit muzikor. Mbi vargjet biblike pikërisht nga 1 Korintasve 13 (epërsia e pashoqe e Dashurisë) shkruaj melodinë e këngës “Pyes Lotin”, me ndihmën e një shokut tim dhe poetes Enerjeta Sinja shkruhet dhe përshtatet teksti i këngës. Ishte viti1996, i ftuar në një aktivitet artistik nga një mësuesja ime në një shkolle 8- vjeçare në Tiranë, më bën përshtypje një vajzë e ndrojtur, por me një zë të veçantë, pa më të voglin hezitim thashë ky është zëri që unë dua dhe i propozoj ambicien time për të marrë pjesë në Festivalin Kombëtar të RTVSH, një propozim “shok” për një fëmije 15vjec, por unë isha i sigurt në ambicien time. Punuan bashkë dhe interpretimi brilant i Elsa Lilës bëri që kënga “Pyes Lotin”, si asnjëherë tjetër në historinë e festivaleve, të radios të fitojë bujshëm të gjitha çmimet e jurive të ngritura. Dhe përsëri një vit më vonë 1997, viti më i mbrapshtë në historinë e vendit tonë, ku njerëzit rrëmbyen armët kundra njeri-tjetrit, mbi moton “Urreni të keqen e dashuroni të mirën”, i propozoj poetit Alqi Boshnjaku këtë ide dhe ai mjeshtërisht shkruan tekstin e këngës “Larg Urrejtjes”, mesazh të cilin e përcjell mrekullisht po Elsa Lila, ku në vlerësohemi edhe kësaj here me çmimin e parë.

Pse dhe si u larguat në SHBA? Ishte një ikje ndryshe, as klandestin, por as me loto, mund ta dinë lexuesit?

Më lër ta sqaroj pak pyetjen tuaj, e kam thënë edhe diku tjetër, në nuk kemi ikur, në na kanëlarguar nga Shqipëria, por ti do thuash si ka mundësi s’ka forcë njeri të largojë nga Atdheu, po ka shumë mënyra për të larguar një artist apo intelektual nga një vend dhe unë s’jam i vetmi, në edhe ju jemi dëshmitarë të trajtimit që i behet një artisti apo intelektuali në Shqipëri, më lër të sjell një shembull, që më ka mbetur në mendje dhe s’e harroj kurrë, kur unë fitova në ‘96 çmimin e par me “Pyes Lotin”, kryetar jurie ishte Cesk Zadeja, i cili pa më të voglin dyshim mbetet një personalitet i fuqishëm në fushën e artit, e thënë ndryshe është “babai i muzikës Shqiptare”, e shikoj profesorin hipur me të njëjtën biçiklete që vinte në Konservator kur jepte mësim, ku në të njëjtën kohë vampirët e politikes shqiptare ata që “të pa brekë i gjeti dreka, e milionere i gjeti darka” shëtisin me makina luksoze, e u bënë ministra e rektorë universitetesh, ku do shkollohej im bir. . . Prandaj i thashë vetes ik, ik! Kështu u largova me dhimbje, por është vendimi me i mirë që kam marrë në jetën time. Unë s’kam ikur as si klandestin e as me loto, unë erdha në nëntor 1998, në Los Angelos si finalist në një festival të kompozitorëve, ku nga 500 pjesëmarrës nga e gjithë bota u zgjodhën vetëm 13 këngë finaliste, e një nga ato ishte kënga ime “Mall”. Pas një viti 1999, mua mu dha qytetaria amerikane me motivacionin: “Alian of extraordinary ability”, që në shqip do të thotë “I huaj me aftësi të jashtëzakonshme”.

Cili është edukimi arsimor i fëmijëve tuaj në SHBA? A jeni kënaqur me ecurinë e tyre?

Jam shume i kënaqur dhe shume krenar për ecurinë shkollore të fëmijëve, Erli (djali) shkollë të mesme ka mbaruar “The Rivers Music School” në Ëeston, Massachusetts një shkolle private me kërkesa shume të larta e serioze dhe është diplomuar në “Duquesne University” Pittsburgh Pennsylvania, si pianist dhe producer me rezultate të shkëlqyera. Ndërsa vajza, Deborah vazhdon vitin e dytë shkollë e mesme, është për 8 vite resht High Honor student, që do të thotë student i shkëlqyer.

Aktualisht, çfarë profesioni ushtroni në SHBA? Si i mbani lidhjet me atdheun dhe aktivitetet muzikore në atdhe?

Profesioni im në Amerike është muzikant, kam studion time ku jap mësime private piano, kitare, shkruaj muzike, orkestroj shoqëroj këngëtare në aktivitete të ndryshme luaj vete piano kitare. Unë jam shume i lidhur me atdheun, familja jone udhëton pothuajse çdo vit në Shqipëri, për sa i përket lidhjeve artistike ato janë pak me të rralla, por fakti që unë kthehem me një vepër simfonike do të thotë që lidhja vazhdon.

Si e gjetët Shqipërinë këtë radhë? A i takove miqtë?

Ne na pëlqen dhe udhëtojmë shumë si familje, Shqipëria është pa dyshim një nder vendet më të bukura që unë kam parë (nuk e them këtë nga patetizmi nacional, kjo është e vërtete). Unë kam shume miq e shoke që mezi presim të takohemi së bashku, koha qëunë kaloj në Shqipëri me njerëzit dhe miqtë e mijë është e paharrueshme.

Cilët janë kompozitorët shqiptarë, që ju keni respekt dhe që shkëmbeni eksperienca?

Shqipëria ka shume kompozitore që duhen respektuar do të ishte listë e gjatë ti rendisje, do të nisja nga Zadeja, Harapi, Gaqi, Gaci, Dizdari, Zoraqi Nova, Peci e shume e shume të tjerë. .

Shkolla shqiptare e muzikës, a është e niveleve botërore?

Nuk me takon mua ta bëjë këtë vlerësim, por përgjigja është pak komplekse e do duhej analizuar gjatë, por në do mendimin tim unë do thosha që në kemi patur fatin (flas për brezin tim të paktën) që kemi patur pedagogë jo vetëm të zotë, por edhe të përkushtuar dhe nga shkolla shqiptare kanë dale muzikante shume të mire shume nga ata kane një karriere artistike dinjitoze në botë.

Aktualisht, si do ta cilësonit nivelin e festivaleve në RTSH?

Më ler ti përgjigjem ndryshe pyetjes suaj. Cilësia e një festivali varet nga cilësia e këngëve pjesëmarrëse që do bëjnë festivalin, varet nga niveli i këngëtareve pjesëmarrës. Mos prit cilësi artistike nga një krijimtari e këngëtare pa cilësi, mediokër, afro kompozitore e këngëtare cilësor të kesh mundësi të besh një festival cilësor.

Çfarë roli ka luajtur bashkëshortja juaj në ecurinë si kompozitor?

Vera është gjysma ime me e mire, nuk e teproj po të them se gëzohet me shume se unë për sukseset e mia. Jo vetëm që erdhi vete në koncertin e premierës se Poemës simfonik në Tirane, por pa me njoftuar mua i kishte mare bileta avioni edhe fëmijëve që të bëheshin pjese e gëzimit tim.

****

Si morëm çmim të parë me Elsa Lilën në Varna të Bullgarisë

Në Shkurt të vitit 1998 në Varna të Bullgarisë organizohet festivali “Discover 98″( Zbulimi i 98-ës) midis 14 shteteve të Evropës, për herë të parë Shqipëria përfaqësohej në një festival të këngës ku ne, (pra Elsa Lila) me tre këngë të kompozuara nga unë morëm çmimin e parë, s’kishte bërë vaki ndonjëherë, direkt nga aeroporti kemi dalë live në lajme. Edhe një fakt tjetër, kësaj radhe në një festival tjetër “Voise of Asia”(Zeri i Azise) në Kazakistan 22 shtete pjesëmarrëse Shqipëria përfaqësohet po nga unë edhe Elsa. Kësaj radhe me katër këngë të kompozuara nga unë dhe në kthehemi me çmimin e dytë.

Bisedë me tenorin me famë botërore Saimir Pirgu

April 19, 2016 by dgreca

Intervistoi: Mimoza Dajçi/

Me Saimirin u takuam në hollin e hotelit ku ishte akomoduar, jo larg “Kaufman Music Center” ku do të mbante edhe koncertin e tij recital. Ishte i saktë, erdhi në kohë. U përshëndet me ne. Veshur me xhinse e kapele sportive, dhe me mënyrën e thjeshtë të komunikimit, bënte të harroje për pak çaste që përballë kishe këngëtarin operistik me famë botërore. Me vajzën time Merlinin kishin studjuar bashkë në Liceun Artistik – Tiranë. Së bashku folën rreth muzikës, miqve të përbashkët e më pas unë i drejtova disa pyetje për intervistë.

M.D – Përshëndetje Saimir, e mirë se u takuam në New York!

S.P – Eshtë kënaqësi edhe për mua.

M.D – Ju vini këtu pas disa koncerteve të suksesshëm nëpër Europë e botë, po pas New York-ut cila është ndalesa juaj operistike?

S.P – Ndalesa tjetër do të jetë në Chicago, ku do të interpretoj operan “Falstaff” të dirizhuar nga Maestro Riccardo Muti, shoqëruar nga “Chicago Symphony”. Sapo kam ardhur nga Moska ku interpretova në Teatrin “Bolshoi”. Sot jam në New York për mbylljen e turneut tim botëror “Il mio canto” që mban titullin albumit tim të cilin jam edhe duke promovuar në nivel internacional. Në këtë turne u përfshinë 9 performanca si në Tokyo, Tiranë, Firenze, Opera e Vienës, Opera e Berlinit, Teatri Châtelet i Parisit. Janë nga qytetet më kryesore, ku unë kam pasur sukses vitet e fundit dhe kam një publik që më ndjek rregullisht.

M.D – Si ka qenë pjesëmarrja e shqiptarëve gjatë turneut tuaj?

S.P – Në Tokyo, përveç përfaqësisë diplomatike, mesa di unë nuk ka shumë shqiptarë. Prezent në koncertin tim ishte vetëm ambasada jonë. Kam takuar shqiptarë në Vienë, se ka më tepër popullsi shqiptare, shumë pak shqiptarë në Berlin, por kam përshtypjen se në New York është pjesa dërrmuese e diasporës tonë, të cilët përbëjnë një numër të madh si ndjekës të koncerteve të mia.

Kam një publik internacional që më ndjek prej 12 vitesh, ku unë kam kënduar në Operan “Metropolitan” në Manhattan e në Teatrin “La Scala” në Itali, por çfarë më bën përshtypje është se prezenca e shqiptarëve është e pranishme, pavarësisht faktit që repertori im nuk përmban vepra shqiptare në përgjithësi.

M.D – Sa e rëndësishme është për ju muzika lirike – operistike dhe kur filluat të merreshit me tingujt e saj të parë?

P – Muzika operistike është jeta ime. Sfida është tek ajo ç’ka ti do të sjellësh të re tek një vepër klasike e kompozuar 100 apo 200 vite më parë, dhe kjo është gjëja më e vështirë. Mënyra se si ti do ta interpretosh përpara publikut bën diferencën midis teje dhe qindra të tjerëve që e këndojnë. Të kënduarit për mua nuk është punë, është diçka hyjnore.

M.D – Në fëmijërinë tuaj keni studiuar për violinë. Kur i keni rënë për herë të

fundit instrumentit tuaj të dashur?

S.P – Hera e më e fundit kur unë kam luajtur në violinë ka qenë me nipin tim, me rastin e vitit të ri që lamë pas. Ai është gati 4 vjeç. Improvizuam një koncert dhome për familjen. Ai dirizhonte e i binte pianos. Unë këndoja dhe më pas i rashë violinës.

M.D – Në çfarë moshe morët leksionet e para në violinë?

S.P – Në klasën e parë të shkollës fillore.

M.D – Pse ndryshuat drejtim nga instrumentist violine në këngëtar i muzikë operistike. Kush e dëshiroi i pari këtë zhanër tek ju, ju vetë, prindërit apo ndonjë pedagog i juaji?

S.P – Në retrospektivë, nuk e shikoja veten në një nivel të lartë si violinist. Endrra e bukur e të kënduarit filloi me koncertin e tri tenorëve Plácido Domingo, José Carreras dhe Luciano Pavarotti në televizor kur isha ende fëmijë, derisa mori përmasa që as në ëndërr nuk do t’i kisha menduar. Nganjëherë e lexoj curriculumin tim dhe habitem me arritjet e mia.

M.D – A është e vërtetë se Pavarotti është ai që zbuloi tek ju talentin e rallë me famë botërore?

S.P – Ajo ç’ka më dha pa masë Maestro Pavarotti ishin leksionet si dhe më mësoi të mos kënaqesha me pak e me arritjet e vogla në jetë. Në këtë aspekt kam qenë shumë me fat. Shikon një koncert në vitin 1995, ku tre tenorët këndojnë, dhe jeta e sjell që me njërin (Pavarottin) studjon e bëhet pjesë e jetës tënde deri sa u nda nga jeta, ndërsa me tjetrin (Domingon) këndon së bashku në Operan “Metropolitan”.

D – Nga kush e trashëgoni artin e bukur të muzikës, violinës e kantos?

S.P – Asnjë nga prindërit e mi nuk është muzikant, por janë dashamirës të artit. Gjithsesi nuk më kanë shtyrë me ngulm në këtë drejtim.

M.D – Për arritjet e sukseset tuaja jeni fitues i disa Çmimeve të mëdha nëpër botë, e tani së fundi Bashkia Tiranë ju dekoroi me Çmimin e Lartë “Çelësi i Qytetit”. Ç’do të

thotë kjo për ju?

S.P – Eshtë e vërtetë se jam fitues i disa çmimeve nëpër botë, por asgjë nuk arrihet pa sakrificë e përpjekje intensive. Ftesa nga Bashkia e Tiranës ishte e çiltër, e sinqertë. Pati shumë kërkesa për bileta nga publiku. Vura re se kishin dëshirë për të më ndjekur live, pasi kishin kaluar shumë vite që nga hera e fundit që kisha mbajtur koncert atje. Herës tjetër duhet të organizoj një koncert 2-3 netësh për të kënaqur bashkëkombasit e mi artdashës.

M.D – Në karakterin tuaj gjithashtu spikat edhe humanizmi. Së fundi fitimet e koncertit që mbajtët në Tiranë i dërguat për fëmijët e sëmurë.

S.P – Po ashtu ka ndodhur. Ishte dëshira ime që fondet e atij koncerti t’i adresoja për fëmijët e pediatrisë. Menduam që t’i jepeshin fëmijëve në nevojë, të cilët kanë sëmundje terminale dhe janë në fazat e fundit të jetës. Me kërkesën time, kjo iniciativë nuk u bë publike, për vetë faktin se i shërbente një kauze bamirësie që nuk ka nevojë për reklamë.

M.D – Një gjë që i bëri përshtypje artdashësve të muzikës klasike, ishte çmimi i arsyeshëm që vendoset për shitjen e biletave.

S.P – E kam bërë me dëshirë që t’i vendos çmimet e biletave me 30 dollarë, në mënyrë që t’i jap mundësi më shumë njerëzve të vijnë. Pasi jemi në kohëra të vështira e njerëzit vuajnë ekonomikisht. Kur jam në “Metropolitan” sigurisht që vendosja e çmimeve të biletave nuk varet nga unë, por ky është recitali im.

M.D – Faleminderit Saimir e suksese të mëtejshme!

S.P – Faleminderit edhe juve!

Prill 2016, New York

YLLI BAKA- “Kënga mjaltë i dashurisë”

April 17, 2016 by dgreca

Flet këngëtari i mirënjohur Ylli Baka: Albumi i fundit ka 9 këngë dhe titullohet “Kënga mjaltë i dashurisë”/

–“Vullkani kuq e zi”, kënga që këndohet në kor kudo që shkoj/

-“Vullkani kuq e zi”, kënga që i kushtohet kombëtares sonë, një himn për futbollin shqiptar/

– Në Çikago ishim në një sallë me rreth 3 mijë vetë, ku kënga u kthye tre herë/

– Kënga si tekst ka 3 autorë, Ylli Baka, Arben Duka dhe Jorgo Papingji/

– Ishallah “pëlcet cunami” dhe kualifikohemi më lartë në Francë, se kënga ime për ta nuk do shteroj/

– Nuk e mendoj të merrem kurrë me politikë, unë i përkas vetëm muzikës shqiptare/

– Kryebashkiak i Tepelenës? Ka tërmet që e mposht Tërmet Peçin?/

-Cigarja dhe kënga janë shokët besnik, kur lodhem me njërën qetësohem me tjetrën, pa tepri/

– Unë këndoj 100 % muzikë shqiptare, nuk dua të kopjoj, më pëlqen muzika jonë/

Nga Albert Z. ZHOLI/

Bisedat me të janë gjithmonë të këndshme. I qeshur, i dashur shumë i lidhur me grupet muzikore, por dhe me të gjithë ata që e duan këngën. Nuk është vetëm lëvizja që e bën këngëtarin më të dashur dhe më të kërkuar, por është dhe puna e tij e vazhdueshme për këngë të reja, për gjetje të reja, për interpretime ndryshe. Dhe këtë mënyrë ndryshe të komunikimit me spektatorin ai e arriti si risi me këngën tashmë hit dhe më të dëgjuar “Vullkani kuq e zi”, që i kushtohet kombëtares sonë të futbollit që arriti rezultatin më të lartë të të gjithë kohërave, atë të kualifikimit Euro 2016. Një bashkëpunim i frytshëm me vagabondin dhe me DeVox bëri që të dalë një këngë që për ditë barazohet me himnin e kombëtares. Përveç këngës, ai ka dhe një shok tjetër të ngushtë cigaren. Jo se nuk e heq nga buzët, por në momente qetësia duket sikur i përcjell imazhe muzike për të nxitur një krijimtari të re. Dy djemtë binjakë studiojnë për piano dhe ai dëshiron që krahas instrumenteve të lidhen dhe me këngën. Ylli është ftuar në më shumë se 30 vende ku ka emigrantë shqiptarë, kështu ai është bërë një ambasador shëtitës i kulturës shqiptare, që bashkon, vëllazëron, ofron shqiptarët dhe u përcjell atyre mesazhin e dashurisë për atdheun. Këngët patriotike janë këngët më të kërkuara në emigracion dhe pikërisht janë ato këngë që atij i ndezin shpirtin e zemrës për të nxjerrë në pah gjithë aftësitë dhe mundësitë. Kur këndon, Ylli është tjetër njeri, është Ylli i muzikës shqiptare që ka kënduar dhe këndon vetëm melodi dhe muzikë të mirëfilltë shqiptare.

Flitet shumë për këngën tuaj të fundit, të re, si u realizua ajo, kush ishte shtysa dhe me kë e realizove?

Kënga e re titullohet “Vullkani kuq e zi” për nder të kualifikimit në Euro 2016 në Francë. Kjo ishte një ide e një këngëtari Hip Hop, Vagabondi që u lidhëm me Gramoz Kozelin dhe DeVox. Kishim një ide për të vënë një bashkëpunim të tillë. Sa dëgjova muzikën e propozuar mendova që kjo këngë ti kushtohej kombëtares sonë. Kjo këngë mund ti përshtatej ritmit, entuziazmit të tifozerisë sonë për këtë arritje të madhe për herë të parë në historinë e futbollit shqiptar.

Mos vallë t’u ngjiz ndonjë poezi, para se të shkoje te kënga?

Po. Gjithmonë ideoja që të bëja diçka për këtë fitore dhe herë pas here formoja vargje se si mund ti përshtatja në një këngë të tillë. Pra ideoja një refren të fuqishëm. Kështu lindi kënga ku fillova bashkëpunimin me poetin Arben Duka dhe Jorgo Papingji. Kënga na mori kohë një javë. Filluam bashkëpunimin për realizimin në studio me FolkPlus. Është një këngë bërë me shumë zemër.

Kur mbaroi kënga dhe u hodh në CD në treg?

Pas një muaji kur filluam realizimin. Punuam në grup poet, këngëtarë dhe kompozitor. Duhej që kjo këngë të ngjitej në nivelin e rëndësisë së fitores. Ishte një ngjarje që do e rriste rëndësinë edhe nëpërmjet këngës. Kishim shumë besim dhe ashtu doli. Sa doli në tregun mediatik këngë u përpi. Kërkesat ishin të shumta. Kudo që shkonim shikonim se e para ishte kjo këngë. Nuk u zhgënjyem. Ajo për 20 ditë u kthye në një këngë hit.

Kush është e veçanta e kësaj kënge hit?

E veçanta kryesore është se kjo këngë u pëlqye nga të gjitha grupmoshat dhe nga të gjitha trevat. Pra nuk u pëlqye vetëm nga rinia por edhe nga fëmijët dhe kam vënë re se këndohet nga të gjithë. Madje sa herë e këndojmë të gjithë çohen në këmbë dhe këndojnë me ne. E veçanta tjetër është se kjo këngë ka karakter të theksuar kombëtar, pra është një himn I dytë që ka tone të forta bashkimi, vëllazërimi në emrin e përbashkët shqiptar. Këtu edhe zëri më ka ndryshuar ka marrë një ngjyrim tjetër që plotësohet nga Vagabondi, që hyjnë në harmoni në muzikë, zë dhe tekst që e bëjnë këtë këngë shumë të pëlqyeshme. Pra ka ritëm, temp, harmoni, zë të fuqishëm dhe realizmi i klipit është bërë në Durrës me BBF televizion. Është një këngë jashtë natyrës së përditshmërisë dhe natyrës së këngëve të mia dola nga natyra, u bëra më i moderuar. Ishte një eksperiencë që doli me shumë sukses ku ende d he sot e kësaj dite rezultatet dalin në pah vazhdimisht.

Kur është kënduar kjo këngë jashtë kufijve tanë?

Është kënduar në vitin e ri 2016 është kënduar në New Xhersi, në Cikago, dhe në disa shtete të tjera. Në Çikago ishim në një sallë me rreth 3 mijë veta ku kënga u kthye tre herë. Jam befasuar. Këtë këngë e këndova dhe me këngëtarin dhe bateristin Ilir Suku, i cili ka një eksperiencë në këtë fushë. Ishte një natë e magjishme që nuk më shlyhet nga kujtesa. Kjo vjen pasi kohët e fundit është rritur ndjenja kombëtare.

Realizimi:Ylli Baka dhe Vagabondi. Muzika; Gramoz Kozelin dhe DeVox

Teksti Ylli Baka, Arben Duka dhe Jorgo Papingji

Le të flasim për albumin e fundit. Sa këngë ka ky album dhe përse e titullove në mënyrë poetike?

Albumi i fundit ka 9 këngë dhe titullohet “Kënga mjaltë i dashurisë”. I vendosa këtë emër sepse ishte dhe kërkesa e poetit Jorgo Papingji. Ai e studio këtë album dhe mendoi për këtë emër. Unë e përkraha.

Cilët janë bashkëpunëtorët në këtë album?

Poetë janë Jorgo Papingji, Arben Duka por edhe unë në disa këngë. Kompozitor. Klodian Qafoku, Genci Malaj, Alfred Tase, Kozeli, Ilir Suku etj…

A ka xhelozi mes këngëtarëve?

Nuk e di. Mund të them se mund ët ketë xhelozi profesionale xhelozi që të shtyn të ecësh para. Unë nuk shikoj ç’bëjnë të tjerët por ç’bëj unë. Dua të di ku jam dhe sit ë eci para. Por dua të them se janë future shumë në vallen e këngës. Por koha bën të vetën, ajo ecën dhe sjell seleksionimet. Koha të teston dhe të tregon sa vlen. Mua më pëlqen konkurrenca. Pa konkurrencë nuk ka zhvillim.

A ka ndikim tek muzika juaj muzika e huaj?

Unë këndoj 100 % muzikë shqiptare. Nuk dua të kopjoj. Më pëlqen muzika jonë, kemi muzikë të bukur origjinale, me traditë që vërtet pëlqehet kudo. Unë kam kënduar dhe do këndoj vetëm muzikë shqiptare të pastër. Kështu më pëlqejnë kudo, kështu më respektojnë kudo që ka shqiptarë. Edhe ën Kosovë Mal të Zi, Maqedoni dhe kudo ku ka mërgimtarë mua më pëlqejnë vetëm me këto këngë dhe kurë nuk ka marrë mundimin të këndoj këngë të huaja apo muzikë të huaj. Përderisa muzika jonë ka një melodi ndryshe dhe të pëlqyer përse të shkoj të kërkoj gjetiu?

Cigarja, si duket nuk të ndahet?

Jemi shokë të ngushtë. Qajmë hallet e njeri-tjetrit. Sidomos me kafen e mëngjesit sa më shijon. Pastaj kur pijë dhe një gotë verë në drekë më shokët, oh sa mirë. Pastaj pas koncerteve dhe lodhjes me këngë dhe të rrethuar me njerëz që të respektojnë, obobo, dy herë sa mirë. Por nuk e teproj, brenda asaj që e shijoj. Pavarësisht se mungon kënga e duhanit por shkojmë mirë pa e tepruar me njeri tjetrin.

Ku e bazon suksesin?

Tek këmbëngulja, zëri, puna tek miqtë. Kam miq shumë, punoj shumë, por dhe respektoj shumë punën, vlerat. Nuk fyej dhe nuk shaj por gjithmonë respektoj atë çka përbën një gjë ndryshe dhe që është e pëlqyeshme. Për të gjitha këto që thashë kam bërë këngën “Jeni miqtë e mi të nderit ndaj ju them faleminderit”.

Ju keni tre fëmijë (një vajzë, dy djem) dy binjakët, a ju ngjajnë djemtë në fushën e muzikës?

Djemtë binjakë i kam futur në këtë fushë. Ata studiojnë për muzikë. Ata studiojnë për piano. Dua që të vazhdojnë rrugën time, pse jo të bëhen dhe ata këngëtarë, përveçse instrumentistë. Rruga e tyre është e hapur, pasi i kanë të gjitha mundësitë.

Keni objektiva të tjera së afërmi?

Objektiva kemi shumë, por mos të flasim para kohe, tashmë sapo nxora në treg klipin “kur kaloj nga Korça”

Pse kur kaloj nga Korça dhe jo na Tepelena, Gjirokastra, apo Vlora?

Po ja. Isha në Tepelenë, kalova në Mezhgoran, pastaj tek Ura e Dragotit, Leslkovik, Pogradec, Korçë, kthim në Elbasan dhe pastaj në Tiranë, ku kam vendqëndrimin e përhershëm tani. Ndaj që qyteti më i skajshëm i kësaj lëvizjeje me koncerte ishte Korça.

Harrove Tepelenën?

Jo. Tepelenën nuk e harroj dhe e kam gjithmonë me vete. Kudo që të shkoj, kudo që të këndoj, do këndoj edhe për Tepelenën, por në çdo lëvizje patjetër do të shkoj dhe në Tepelenë. Nuk jam egoist, por dua të them se Tepelenën, ku kam lindur dhe jam rritur e kam shumë për zemër. Këngën e parë timen e kam bërë për Tepelenën. Ndaj nuk dua të bëj këngë të dytë, por tashmë kam fillua këngë për shumë fshatar me emër të Tepelenës, si Bënça, Uji Ftohtë, Memaliaj, Arrëz, dhe do dal në Progonat. Ne jemi vend I vogël me bukuri të madhe. Ndaj në një këngë thotë “Lemë o zot të rroj, të rroj të shijoj bukuritë e vendit tim”. Kam shkuar që nga Australia deri në Amerikë por Tepelenën por edhe Shqipërinë e kam me vete. Ne kemi një klimë si verë në të katër stinët me lumenj, dete, liqene, male, fusha, kodra, vende përrallore. Dukemi shumë vend i vogël, por kur i shkel dukemi si kontinent

Keni menduar të merreni me politikë?

Me politikë? Jo, jo, as që mendohet. Më kanë thënë që të merrem, më kanë ftuar shumë parti politike, por unë i përkas partisë së këngës, partisë së atdheut tim. Unë kam fansa sa të majtë edhe të djathtë dhe nuk dua t’i ndaj. Politika s’është në natyrën time. Politika do tjetër prerje.

Kemi dëgjuar se do kandidosh për Kryetar Bashkie në Tepelenë?

Ahaaaaaaaaaaaaaaaaaaa (qesh) …edhe këtë nuk e kisha dëgjuar. Si duket duan që t’ia fus mikut tim Tërmet Peçit. Por tërmeti mbetet tërmet, të shkund nga rrënja…ahahaha. . E ç’më duhet mua Bashkia kur kam këngën, kur kam miqtë, kur kam zërin, kur kam investuar një jetë të gjithë. E ku jam unë për politikë. . . hahahaha. Unë bëj politikën e këngës, të atdheut, të dashurisë, të patriotizmit.

Mesazhi për fansat?

Unë jam një fans i madh i kombëtares. Edhe kur isha në Greqi gjëja e parë që bleva ishte sateliti për të parë ndeshjet e kombëtares. Ndaj ju them, se jam me ju kudo që jeni, në të katër anët e botës. Unë do i këndoj Shqipërisë, kombëtares së futbollit, do ju këndoj ju kudo që të jeni pa dallim, me thënien e famshme “Feja e shqiptarit është shqiptaria”. Inshallah pëlcet “cunami” dhe kualifikohemi më lart në Francë, se kënga ime për ta nuk do shteroj. Ku ka rrjedhur do pikojë dhe unë do jem pranë tyre kudo ata që duan dhe me këngët që ata më sugjerojnë. Ju dua të gjithëve, shëndet, lumturi, mbarësi dhe me sytë nga Franca 2016. Ju jeni frymëzimi im…

Sot shumë njerëz janë penduar për profesionet e zgjedhura, po Ylli hyn në këtë kategori?

Aspak! E them me bindje se më pëlqen profesioni im, në të cilin sot bëj pjesë. Madje e them me po kaq bindje, se jam i gatshëm që t’i shkoj deri në fund të kësaj rruge që kam nisur të bëj. Edhe nga ana ekonomike mund të them që unë si këngëtar jam shumë i kënaqur, pasi ana ekonomike është e lidhur ngushtës me suksesin. Jashtë ekonomisë mua më ka bërë të zgjedh këtë profesion pasioni dhe përkushtimi ndaj muzikës.

Çdo këngëtar ka momente të vështira. Cilat kanë qenë për ju këto?

Gjithmonë fillimet janë shumë të vështira. Dhe në ecje e sipër gjithmonë përballesh më barriera të shumta. Çdo material, çdo këngë, çdo sukses, ka vështirësitë e veta, por ajo superohet me punë dhe seriozitet maksimal. Në çdo profesion në çdo zanat ekziston fjala popullore: “Duhet 99% punë dhe 1% talent”.

Jeni vetë këngëtarë, por keni dhe preferencë. Cilët janë këngëtarët tuaj më të preferuar?

Më pëlqen muzika popullore e mirëfilltë, si e shkuara edhe e tashmja. Plus kësaj pëlqej dhe muzikën e mirëfilltë të lehtë shqiptare dhe atë kosovare. Ndërsa për sa i përket emrave nuk përmend asnjë, sepse do ketë qejfmbetje ! Janë shumë këngëtarë të mirë.

Shumë këngëtarë kanë dhe profesion të dytë. Çfarë do të donte Ylli n. q. s s’do të bëhej këngëtar?

Mendoj se çdo njeri sot ka dy dhe më shumë profesione. Besoj se do bëhesha poet, sepse më vjen dorësh për poezi dhe madje gjysmat e teksteve i kam shkruar vetë.

Çfarë vlerësoni tek një njeri?

Brenda njeriut ka shumë gjëra. Personalisht vlerësoj sinqeritetin e tij. Miqësia dhe shoqëria kanë qenë dhe janë gjithmonë të pandashme në jetën time.