Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

UNË E TAKOVA FILOZOFIN IUSUF LUZAJ

by

Bisedë me z. Sazan Bitraj/  Në përpjekje për të shkruar historikun e QKF-së së Durrësit, me rastin e 70-vjetorit të saj, natyrshëm m`u desh të takoj e bisëdoj me z. Sazan Bitraj drejtuesin e hershëm të kësaj njësie të veçantë kulturore–arsimore, të njohur me emrin “Shtëpia e Pionierit. Durrës”. Nuk çuditem që biseda rrodhi kaq natyrshëm, sepse mësuesit e gjejnë shpejt fjalën me njëri-tjetrin. Më pëlqeu në fjalë, se pavarësisht moshës, kishte kujtesë të fortë, bisedonte lirshëm dhe me një lloj nostalgjie për vitet e shkuara, kështu s`pata nevojë të ndërhyj me pyetje që ta bezdis. U gjallërua kur i kërkova të ndante nonjë ngjarje të veçantë që e dallonte nga rutina e zakonëshme e të përditshmeve.

– Çuditem, si është puna e jetës dhe e fatit. Mirë që ma kujtove. Unë kam takuar filozofin Iusuf Luzaj në viti 1989, një vit përpara se të përmbysej sistemi. Ngjarje që po më shoqëron gjatë gjithë jetës me mbresa të forta. Edhe sot më rrënqethet trupi, nga frika dhe kënaqësia. Në Prevezë të Greqisë zhvillohej një festival fëmijësh për këngë e valle. Ministria e Arsimt e asaj kohe vendosi që vendi ynë të përfaqësohet nga Shtëpia e Pionerit e Durrësit. Për ne ishte e para herë që po na jepej mundësia të dilnim jashtë shtetit. Nuk na mbante vendi. Kuptohet, ishte një punë me përgjegjësi për t`u paraqitur sa më mirë, veç anëve të tjera që shikoheshin si në vrimë të gjilpërës, jo vetëm ne si personel, por edhe biografitë e fëmijëve, pjestarë të ansamblit artistik. Në grupin shoqërues bënin pjesë, unë Sazan Bitraj drejtor i qendrës, Bajram Pela nënkryetar i Degës së Punëve të Brendëshme të Durrësit, një përfaqësues i Ministrisë së Arsimit, Vaso Llapa shefi i muzikës, Gëzim Agolli instruktor i valleve. Me letra unë isha drejtues, ndërsa në fakt për çdo gjë duhej të pyetej e të vendoste përfaqësiesi i degës. Në Greqi na pritën shumë mirë. Dhamë disa koncerte në Prevezë e në Janinë. Na bënte përshtypje takimi me shumë arvanitas që vinin nga vise të largëta të Greqisë, kastile për të na takuar. Ishin shumë të përmalluar. Na përqafonin me lot në sy, sikur çmalleshin me njerëzit e tyre të dashur. Thashë na bënte përshtypje, se na afroheshin pa drojtje, pa frikë se po i shikonte kush, ndërsa ne druheshim se po takonim njerëz të panjohur, kishim frikë mos na shpëtonte ndonjë fjalë, dhe hajde gjeje ç`na priste kur të ktheheshim në Durrës. Deri në Janinë isha i qetë, duke u kujdesur për fëmijët që të mos na humbisnin nëpër qytet. Në një çast, kur do zoti të shpëtosh, përfaqësuesi i degës bashkë me disa fëmijë u shkëput nga grupi ynë. Shikoj se drejt meje po afrohej një burrë i gjatë dhe veshur shumë bukur, i moshuar rreth të tetëdhjetave, dukej i lodhur. Më pas mësova se kishte pësuar një atak në zemër. Më foli shqip, i ktheva përshëndetjen, ndërsa ai vazhdoi:

“Jam Iusuf Luzaj nga Kanina e Vlorës. Kam studjuar në Sorbonë në Paris, ku jam doktoruar në filozofi dhe letërsi. Kam punuar si professor në disa shkolla të mesme të asaj kohe, në Korçë, Elbasan, Vlorë. Kundërshtova pushtimin italian, ndaj më internuan e burgosën në Ventotene në Itali. Isha delegat i Ballit në bisedimet e Mukjes”. Në prag të çlirimit, profesori ishte larguar nga Shqipëria në Austri, pastaj në Itali, ku punoi disa vjet në bibliotekën e Vatikanit, e më pas si pedagog filozofie dhe letërsie në Universitetin e Buenos-Ajresit në Argjentinë. Deri këtu po e dëgjoja me kureshtje, por më tej, hapu dhe e të futem, kur më tha se ka qënë i kërkuar në gjyqin special në Tiranë, që në ditët e para të çlirimit. Ishte një ndër dhjetë eksponentët që u dënuan me pushkatim. Jusufi u dënua në mungesë. Nuk di si u bëra, u zverdha, më iku fytyra e mezi po qëndoja në këmbë. Zoti e di si u mbajta e thashë me vete: Nga na mbiu ky “reaksionar” këtu në Janinë? Nga erdhi e më gjeti mua të ziun? Ç`do të them në Durrës po u hap fjala? E mblodha toruan: Le të dalë ku të dalë, nuk duhet të turpërohem këtu.

Vizitori i paftuar vazhdoi me qetësi: “Kam botuar disa libra, bile që para luftës. Për shumë vite kam punuar edhe në disa universitete në SHBA, ku në vitin 1984, më është dhënë dekorata “Profesor i Amerikës”, nga vetë presidenti Regan me dorën e tij. Në fjalën time të rastit thashë: “I lutem zotit që të jetë e vërtetë ajo që mendoj, se kam mësuar më shumë unë nga ju se ju nga unë”. Mbaj mend se Presidenti u ngrit në këmbë, më përqafoi e tha: “Më vjen mirë që këto fjalë kaq të sinqerta i dëgjoj nga një intelektual shqiptar”. Kam shumë mall për të ardhur në Shqipëri dhe në vendlindje, në Kaninën time. I kam kërkuar Ramiz Alisë që të më lejojë të vizitoj vendin tim, por akoma s`më ka kthyer përgjigje”. E sjell nëpërmend atë takim dhe më vjen keq që, Profesori ynë i nderuar nuk e pa dot Kaninën dhe Vlorën. Nuk e lejuan, pavarësisht se ai i bën nder Shqipërisë dhe gjithë kombit . Ai meriton monument.

Këto që dëgjova e i thashë më lart, janë një pjesë e vogël e asaj që mësova më pas nga shtypi ynë, ku shkruhej:

“SHQIPTARI QË U DEKORUA NGA PRESIDENTI REGAN”.

Kalvari i ballistit që dha leksione në të gjitha universitetet e Amerikës. Aristotel Zoto. Gazeta “Shekulli”, datë 06. 11. 1998..

Duke diskutuar me z. Rrapi Toska, ish përgjegjës i sektorit shkencor në Shtëpinë e Pionierit në Durrës, njëkohësisht edhe mik i drejtor Sazanit, më tregon: Që ditën e parë, kur drejtori u kthye nga Greqia dhe u paraqit në punë, pas përshëndetjeve të zakonshme dhe pyetjeve të shumta, më tërhoqi mënjanë drejt drejtorisë. Dukej sikur s`po e mbante vendi pa më rrëfyer diçka të fshehtë. Sapo u futëm në zyrë, u kthye dhe mbylli derën me çelës. Mbeta pak i habitur nga ky veprim jo i zakonshëm. Pa u ulur më thotë:

– A e di se kë kam takuar në Janinë? – Unë ngrita supet!

– Kam takuar Filozofin Isuf Luzaj nga Kanina e Vlorës. – Të them të drejtën unë s`e kisha dëgjuar kurrë këtë emër. Veç në fytyrën e drejtor Sazanit, ndjeva një lloj frike (kuptohet për kohën që jetonim, ishte viti 1989), por edhe një krenari fisnikërie, se kishte takuar një mik të hershëm të babait të tij. Vetë drejtor Sazani është nga Tragjasi i Vlorës. Më vjen mirë që kjo ngjarje nuk u mor vesh nga organet e sigurimit. Mbase, ndoshta ishte pragu i ndryshimit të sistemit. Edhe tani që kanë kaluar kaq vjet, shpesh në biseda shokësh, Sazani e kujton me një lloj admirimi atë takim të rastësishëm, duke thënë me qetësinë e tij të zakonshme: “Sa e çuditëshme është jeta. Të përfshin e të sjell gjera që s’i ke shkuar kurrë nëpër mend. Po takimi me atdhetarin, luftëtarin, filozofin dhe poetin Iusuf Luzaj nga Kanina, mbetet një dhuratë e çmuar në jetë time.

Mos beso po deshe! Kur në rini ka shkruar këto vargje, ai sikur e ka parandjerë fatin e mërgimtarit që s`u kthye kurrë në vendlindje:

U, jam fakri i Qabesë

Kam ardhur që t’ju thërresë

“Të lufëtojmë për liri!”

Intervistoi

Kadri Tarelli

Durrës

 

Ambasadorin Delawie: Kriza është e sajuar, nuk bisedoj me partitë që nuk refuzojnë dhunën

by

VOA- Kosovë; Intervistë me ambasadorin Delawie/

Ambasadori amerikan në Kosovë, Greg Delawie i tha Zërit të Amerikës se ambasada amerikane nuk do të bisedojë me partitë politike që nuk refuzojnë dhunën. Në një intervistë me korrespondentin tonë në Prishtinë, Besim Abazi, ai tha se zgjedhjet nuk duhet të jenë rezultat i dhunës por i kalendarit kushtetues. Ambasadori Delawie, duke folur edhe për korrupsionin tha se nuk do të takojë as zyrtarët që janë të akuzuar për shpërdorim detyre.

Zëri i Amerikës:  Zoti Ambasador, Kosova ka hyrë në muajin e gjashtë të një krize politike, më e rënda që nga shpallja e pavarësisë së saj. Cila është rrugëdalja nga kjo situatë sipas jush?

Greg Delawie: Më duhet të them se kjo është një krizë e sajuar. Nuk mendoj se është krizë e vërtetë. Problemi është se opozita që ka dështuar t’i përmbushë synimet e saj në kutitë e votimit para më pak se dy vitesh, po provon tani ta përdorë dhunën për t’i përmbushur qëllimet e saj. Rrugëdalja më e mirë nga kriza politike është që opozita ta lejojë parlamentin, deputetët e zgjedhur nga qytetarët e Kosovës ta bëjnë punën e tyre, të mblidhen në parlament dhe të përqendrohen në çështjet e rëndësishme me të cilat përballen qytetarët e Kosovës.

Zëri i Amerikës: A do të thotë kjo se ju e mbështesni vetëm qeverinë?

Greg Delawie: Jo. Unë e mbështes demokracinë në Kosovë, i mbështes qytetarët e Kosovës, e mbështes parlamentin e Kosovës dhe të gjitha institucionet demokratike për të cilat kemi punuar shumë që t’i krijojmë për Kosovën gjatë 16-17 vjetëve të fundit. U kundërvihem atyre që provojnë ta shkatërrojnë demokracinë e Kosovës dhe ta shkatërrojnë rrugën e saj drejt institucioneve euroatlantike.

Zëri i Amerikës: Kishit disa mesazhe për opozitën. Përse nuk takoheni me ta, të bisedoni me ta dhe t’ua shpjegoni atyre drejtpërdrejt ato mesazhe?

Greg Delawie: Pjesëtarët e ambasadës sime janë të gatshëm të takohen me të gjitha partitë politike që heqin dorë nga dhuna. Ne mbajmë kontakte me partitë politike që nuk përfshihen drejtpërdrejt në dhunë. Ne i mbështesim partitë politike demokratike. Nuk jemi të interesuar të bisedojmë me ata që ushtrojnë dhunë.

Zëri Amerikës: Por ata janë aty, janë pjesë e parlamentit, përbëjnë 27 për qind të deputetëve, nuk mund të injorohen?

Greg Delawie: Shtetet e Bashkuara mbeten të gatshme të bisedojnë me të gjitha partitë politike që nuk ushtrojnë dhunë në Kosovë.

Zëri i Amerikës: Zoti Ambasador, ju keni ndjekur nga afër takimin e organizuar nga presidentja Atifete Jahjaga. Gjykuar nga qëndrimet e shprehura në takim, sa janë mundësitë e gjetjes së një zgjidhjeje politike?

Greg Delawie: Mendoj se përfundimisht ka shpresë për zgjidhjen e krizës politike. Nuk mund të jesh diplomat nëse nuk ke vullnet të jesh optimist. Jam optimist. Mendoj se ka hapësirë për zgjidhje politike të këtyre problemeve. Sigurisht që iu bëj thirrje të gjithë udhëheqësve të partive politike në Kosovë që të ulen së bashku dhe të gjejnë zgjidhje për këtë rrugë pa krye politike dhe të fillojnë t’u shërbejnë qytetarëve të Kosovës që i kanë zgjedhur.

Zëri i Amerikës: Ju keni deklaruar se Kosova ndodhet në zgrip. A ka vullnet për ta shmangur humnerën?

Greg Delawie: Më duhet të mendoj se afro tetë vjet pas pavarësisë së Kosovës, ata që luftuan dhe u përpoqën që të arrijnë Kosovën që e kemi sot, do të duhej të jenë të gatshëm t’i lënë anash interesat personale dhe të punojnë për të mirën e qytetarëve që i kanë punësuar ata. Prandaj, besoj se ka shpresë. U bëjë thirrje të gjitha partive politike që të gjejnë mënyrë për të ecur përpara.

Zëri i Amerikës: A jeni i gatshëm, le të themi, të ndërmjetësoni mes partive politike?

Greg Delawie: Kosova është vend sovran e demokratik. I ka mjetet, i ka njerëzit për t’i zgjidhur problemet politike me të cilat përballet. Nuk mendoj se është e domosdoshme për të huajt si unë, që të përpiqen t’i zgjidhin të gjitha problemet e Kosovës. Ne sigurisht jemi të gatshëm të ndihmojmë, t’i mbështesim partitë politike demokratike, sikundër e thashë. Por, Kosova është vend i pavarur, i ka institucionet që duhet të shfrytëzohen për t’i zgjidhur këto çështje politike.

Zëri i Amerikës: Opozita ka paralajmëruar protesta për javën e ardhshme. Si i komentoni ato?

Greg Delawie: Protestat paqësore janë e drejtë thelbësore në demokraci. Është me rëndësi të thuhet se shumë njerëz që protestojnë kanë shqetësime reale e të ligjshme për situatën aktuale dhe duan t’i shprehin ato shqetësime ne mënyrë paqësore. Por, unë tërheq vijën tek dhuna në protestë. Nuk duhet të ketë kokteje molotovi; nuk duhet të ketë shkatërrim të pronës. Për fat të keq partitë opozitare nuk kanë qenë të gatshme të heqin dorë nga dhuna, gjë që është e tmerrshme. Jam i shqetësuar se për shkak të dhunës ndonjë demonstrues, ndonjë polic mund të pësojë lëndime të rënda. Jam posaçërisht i shqetësuar se në ditën e pavarësisë së Kosovës, ata njerëz që po provojnë ta marrin peng ditën e pavarësisë, po ata po provojnë ta marrin peng edhe demokracinë e Kosovës dhe orientimet e saj euroatlantike.

Zëri i Amerikës: Opozita ngulë këmbë për zgjedhje të parakohshme. Çfarë të keqe ka nëse Kosova shkon në zgjedhje të reja?

Greg Delawie: Zgjedhjet që rrjedhin nga dhuna politike do të ishin humbje kohe shumë e shtrenjtë. Ato do ta pengonin parlamentin që të kryejë punët e rëndësishme në emër të qytetarëve të Kosovës. Por, më e rëndësishmja nga pikëpamja ime, është se zgjedhjet që rrjedhin nga dhuna na fusin në një lloj modeli: “Nëse nuk arrini atë që doni në kutitë e votimit, atëherë, le të ketë dhunë për të çuar në zgjedhje të reja”. Filloni ta zbatoni këtë precedent dhe nuk mund të keni gjë tjetër veçse dhunë e zgjedhje, dhunë e zgjedhje përjetësisht dhe Kosova nuk përparon fare.

Zëri i Amerikës: Ta vëmë në një perspektivë më të gjerë. I gjitha rajoni do të jetë në zgjedhje këtë vit. Pse jo edhe Kosova?

Greg Delawie: Nuk kam çfarë të shtoj. Këtu nuk kemi të bëjmë me atë a janë zgjedhjet të mira apo të këqija. Qartazi zgjedhjet janë element thelbësor i demokracisë, por këtu kemi të bëjmë me atë nëse zgjedhjet rrjedhin nga dhuna apo nga kalendari normal i tyre që është pjesë e kushtetutës së çdo vendi.

Zëri i Amerikës: Kriza pasoi marrëveshjen për krijimin e asociacionit të komunave me shumicë serbe, që është arritur në bisedimet për normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë. Kritiket druajnë se ky asociacion mund të çojë në federalizmin e Kosovës. Sa mund të dëmtojë Kosovën një mekanizëm i tillë?

Greg Delawie: Jemi të vetëdijshëm për situatën lidhur me asociacionin e komunave me shumicë serbe. Mund t’ju them, dhe e tha edhe sekretari Kerry kur ishte këtu në dhjetor, se Shtetet e Bashkuara nuk do ta mbështesin asnjë marrëveshje apo asgjë tjetër që do të vinte në pikëpyetje tërësinë tokësore dhe sovranitetin e Kosovës. Ky asociacion nuk do ta bëjë asnjërën. Ne vazhdojmë ta mbështesim atë. Vazhdoj të besoj se është shumë me rëndësi për Kosovën që të vazhdojë të zhvillojë marrëdhënie me Serbinë në rrugën e saj drejt institucioneve evropiane.

Zëri i Amerikës: Por, kritikët thonë se Serbia ka përfituar nga bisedimet me Kosovën. Po Kosova çfarë ka përfituar?

Greg Delawie: Çështja e parë është, siç e thashë, marrëdhëniet më të mira me Serbinë janë element i rëndësishëm i rrugës së Kosovës drejt institucioneve euroatlantike. E dyta, ka pasur përfitime vërtetë konkrete që kanë ndihmuar të përmirësohet jeta e qytetarëve dhe për ta forcuar sovranitetin e Kosovës. Po mendoj për gjërat si integrimi i policisë së Kosovës në veri. Pastaj, u mbajtën zgjedhje lokale, përfshirë edhe në veri në vitin 2013 dhe zgjedhjet e përgjithshme parlamentare më 2014. Që kur marrëveshjet e arritura në bisedime u nënshkruan në vitin 2013, Kosova filloi t’i mbledhë doganat në kufijtë verior. Pra, këto janë përfitime të vërteta e konkrete që jo vetëm e bëjnë jetën e qytetarëve më të mirë, por e bëjnë Kosovën më sovrane.

Zëri i Amerikës: Zoti Ambasador, ndonëse me herët pyeta nëse jeni të gatshëm të ndërmjetësoni, nga ana tjetër ju dhe kolegët tuaj nga ambasadat e BE-së jeni kritikuar ndonjëherë edhe për siç është thënë, përfshirje më shumë se ç’duhet në politikën e Kosovës, madje edhe përtej mandatit tuaj. Si u përgjigjeni ju këtyre kritikave?

Greg Delawie: Sigurisht ishte një kohë gjatë pavarësisë së mbikëqyrur deri më 2013, kur Shtetet e Bashkuara dhe aleatët evropianë të Kosovës, luanin një rol të rëndësishëm në këshillimin e qeverisë se si të funksionojë. Ajo periudhë ka përfunduar para disa viteve, sepse ne besuam dhe Kosova besoi se i ka mjetet, se i ka zhvilluar mundësitë dhe strukturat që t’i drejtojë punët e saj. E di se Shtetet e Bashkuara dhe jam i sigurt edhe bashkësia ndërkombëtare donin ta ndihmonin Kosovën sa më shumë që ishte e mundur në përparimin demokratik, por vendi tash është në duart e qytetarëve të Kosovës dhe ata duhet të marrin vendimet për të ardhmen dhe zhvillimin demokratik dhe ne sigurisht e mbështesim këtë koncept.

Zëri i Amerikës: Zoti Ambasador, kur erdhët në Kosovë, në ditët tuaja të para, thatë se përparësi e punës suaj do të jetë lufta kundër korrupsionit. Kosova sërish është radhitur në mesin e vendeve me shkallë të lartë të lartë të korrupsionit. Sipas jush, ku ka ngecur lufta kundër kësaj dukurie?

Greg Delawie: Me të vërtetë më vjen mirë që ma shtruat këtë pyetje, sepse mendoj që korrupsioni është çështje kryesore në mendjen e shumicës së qytetarëve të Kosovës dhe më me dëshirë do ta shihja klasën politike dhe qytetarët e Kosovës duke folur për çështjet e rëndësishme si korrupsioni, sesa për kriza politike të sajuara që i përmenda më herët. Shikoni, korrupsioni është çështje e vështirë. Jemi duke punuar rreth kësaj çështjeje qe një kohë të gjatë, por kohëve të fundit e kemi intensifikuar punën edhe më shumë. Po të kisha një shkop magjik për ta zgjidhur çështjen e korrupsionit, më besoni që do ta përdorja dhe do t’ua jepja kolegëve të mi gjithandej botës sepse korrupsioni është problem botëror. Janë disa çështje. Duhet ta dënoni korrupsionin. Policia dhe prokuroria duhet të punojnë së bashku për t’i identifikuar zyrtarët e korruptuar, për t’i dënuar ata, për t’i burgosur dhe për t’i mbajtur në burg. Kjo është çështje po aq thelbësore lidhur me korrupsionin që e kemi parë anekënd botës. Sundimi i ligjit është mjet i rëndësishëm. Natyrisht jemi duke trajnuar policët, prokurorët, gjykatësit se si të përballen me këto çështje që janë të vështira për t’u përballur për të gjitha vendet. Ka korrupsion edhe në vendin tim.

Një rrugë tjetër është të vështirësohet mundësia e të qenit i korruptuar. Të bëhen gjërat më transparente si prokurimi publik. USAID-i po punon me komunat e Kosovës për ta zhvilluar atë që quhet prokurimi elektronik, gjë që e bënë të qartë që kur qyteti dëshiron të blej diçka, njerëzit duhet të konkurrojnë online, konkurrimi do të jetë transparent dhe të gjithë do ta dinë në fund se kush e ka fituar kontratën dhe çfarë çmimi duhet të paguajë. Kjo e bënë korrupsionin më të vështirë sepse “drita e diellit është dezinfektuesi më i mirë”, siç ka thënë një nga ish presidentët e mi.

Çështja tjetër që dua ta vë në spikamë është se në ambasadën time kemi vendosur se nuk do t’i takojmë zyrtarët publik që akuzohen për shpërdorim të detyrës. Kjo sigurisht e bën jetën më të vështirë. Janë disa kryetarë komunash të Kosovë, të cilët nuk i kam takuar. Ne mendojmë se është shumë me rëndësi që të tërheqim vijën në rërë dhe iu kundërvihemi atyre që vjedhin nga taksapaguesit e Kosovës.

Zëri i Amerikës: Zoti Ambasador, një çështje që lidhet me zhvillimet politike është edhe funksionalizimi i Gjykatës së Posaçme për krime lufte. Sa mund ta dëmtojë kriza politike këtë proces?

Greg Delawie: Shtetet e Bashkuara vazhdojnë të mendojnë fuqishëm se Gjykata e Posaçme duhet të krijohet sa më parë që është e mundur. Sekretari Kerry kur ishte këtu në dhjetor e bëri të qartë se pret që Kosova t’i kryejë procedurat që të hyjë në fuqi dhe të ndihmojë zgjidhjen e çështjeve që ende mbesin pezull mbi krimet e luftës, me të cilat duhet të merret Gjykata e Posaçme. Mendoj se është përgjegjësi e Kosovës dhe qeverisë së saj që të përparojnë shpejt për të mundësuar këtë pavarësisht nga ajo që po ndodhë në situatën e brendshme politike.

Zëri i Amerikës: Shumë gjëra janë në rrezik për shkak të krizës politike, madje dhe çështja e zgjidhjes së presidentit të Kosovës. Çfarë prisni në këtë rrafsh?

Greg Delawie: Jam i vetëdijshëm për dosmdoshmërinë kushtetuese për ta zgjedhur presidentin në një të ardhme të afërt. Unë nuk marr qëndrim se kush duhet të jetë president, cila parti politike kë do të kandidojë. Kjo është në tërësi në duart e qytetarëve të Kosovës dhe parlamentit që ata e kanë zgjedhur për të marrë atë vendim.

Zëri i Amerikës: Kosova është përmendur si një nga vendet që përballet me lëvizjet radikale fetare. Si i vlerësoni masat e marra nga autoritetet e Kosovës për t’u përballur me këto shqetësime?

Greg Delawie: Problemi i ekstremizmit është jashtëzakonisht serioz. Është problem i Kosovës, është problem i Ballkanit, i Evropës dhe madje edhe problem i Shteteve të Bashkuara. Është diçka për të cilin duhet të punojmë të gjithë. Unë mirëpres hapat që Kosova ka ndërmarrë gjatë disa vjetëve të fundit. Parlamenti miratoi ligjin mbi luftëtarët e huaj para një viti. Qeveria e Kosovës morri pjesë në takimin botëror në Nju Jork, në takimin rajonal në Tiranë në mes të vitit të kaluar. Është çështje e vështirë dhe të gjithë duhet të përpiqemi t’i kuptojmë më mirë se cilat janë shkaqet e problemit të ekstremizmit të dhunshëm. Duhet të punojmë së bashku që të përpiqemi ta bëjmë më të vështirë lëvizjen e njerëzve për të ecur drejt Lindjes së Mesme për të luftuar në luftërat e dikujt tjetër. Sërish, nuk është një çështje e lehtë. Me siguri do të bëjmë gabime derisa punojmë në këtë çështje, por është thelbësore që të gjitha vendet të marrin pjesë.

Zëri i Amerikës: Zoti Ambasador, për pak ditë Kosova shënon përvjetorin e tetë të pavarësisë së saj, shpallja e së cilës për shumëkënd ishte e paimagjinueshme pa rolin e Shteteve të Bashkuara. Tetë vjet më pas, si do t’i përshkruanit marrëdhëniet ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe Kosovës?

Greg Delawie: Jam shumë i lumtur që do të jem këtu në tetë vjetorin e pavarësisë së Kosovës që është për pak ditë. Shtetet e Bashkuara kanë luajtur rol shumë të rëndësishëm për pavarësinë e Kosovës dhe për zhvillimin e demokracisë së saj në vitet pasuese. Jemi shumë krenarë për rolin që patëm mundësi të luajmë për të ndihmuar në vendosjen e demokracisë dhe për këtë jemi të përkushtuar që ta mbajmë atë demokraci. Ta përmbledhi: Më duhet të them se marrëdhëniet ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe Kosovës janë po aq të mira sikundër edhe kanë qenë.

Ema QAZIMI:Vaçe Zela mbetet idhulli im

by

INTERVISTA/ Flet këngëtarja e mirënjohur, “Mjeshtrja e Madhe e Punës”, Ema Qazimi/
*Në Festivalin e 8-të, kam kënduar së bashku me Vaçe Zelën/
*Kam marrë pjesë në rreth 4 000 shfaqje/
*Me vajzën time dikur kam eksperimentuar një duet tek “Kënga Magjike”/
*Studjova për aktore dhe pse ndoqa rrugën e këngës/
Nga Albert ZHOLI/
Ka vite të tëra pa u prononcuar në shtyp, njëkohësisht ishte hera e parë që këngëtaren e mirënjohur Ema Qazimi po e intervistoja. Kjo për vetë faktin se shumë kërkesave të gazetarëve ajo u përgjigjej me modesti “Tani skam asgjë për të thënë”. Ndërsa ditët e fundit, ajo për punën e bërë, për zërin e saj melodioz, për punën e saj të përkushtuar në Festivale, në një aktivitet të Institutit të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë, ajo merr nga Presidenti i Republikës titullin e nderuar , “Mjeshtre e Madhe e Punës”. Ajo u ngjit në skenë për të marrë dekoratën e akorduar nga Presidenti Topi, me rastin e ditës së 20 Majit, plot emocion, duke u përkulur përpara qindra spektatorëve në TOB, ku ishte dhe trupi diplomatik i akredituar në Tiranë, personalitete të artit, shkencës, sportit, biznesit. Ndërsa intervista me të ishte plot mbresa. Edhe në bisedë, ajo fliste qartë, pastër, bukur, sikur
këndonte. Herë pas here gjatë bisedës, në sytë e saj shihje lotë, që ajo mundohej ti fshihte, por më kot. Jeta e saj e mbushur me ngjarje, zëri i saj i fuqishëm ëndrrat e saj, dekorimi i fundit e ngacmonin, saqë ajo ish e detyruar të përpinte lotët. Emocionet që ajo përcillte në skenat shqiptare, tashmë s’duan koment. Zëri i saj diskutohet me endje mes kolegësh, por më shummë mes fansave të saj, të cilët shprehen hapur se, Ema Qazimi do të mbetet një ndër zërat më të spikatur të muzikës shqiptare..
Znj, Ema, ju para disa ditësh u dekoruat me titullin e lartë “Mjeshtre e Madhe e Punës”. Si u ndjetë në atë moment para Presidentit dhe një auditori të zgjedhur?
Isha shumë e emocionuar, pasi u ndodha para një fakti që ndodh shumë rrallë në jetë. Evenimete të tilla, dhe raste të tilla, ndodhin rrallë, shumë rrallë, jo vetëm në jetën e artistit, por edhe të personaliteteve të ndryshme. Ishte më shummë do të thoja një surprizë, një surprizë nga më të bukurat e jetës sime, pasi thuajse s’isha fare në dijeni. Isha e emocionuar se po vlerësohej puna ime, zëri im dhe më dukej vetja paksa borxhlije para atyre duartrokitjeve, përpara atyre autoriteteve, përpara Presidentit Bamir Topi. Pra më dukej se po vlerësohesha maksimalisht, kur njeriu ka ende për të dhënë, për të arritur përsosmërinë, apo idealen që mendohet por kurrë nuk preket.
Kjo do të thotë që ju s’ishit e përgatitur për këtë dekoratë?
Jo. S’isha e përgatitur, pasi kërkesën për dekorim e bëri z. Ilir Cumani, Kryetar i Institutit të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë. Ishte ideja e tij, për ndihmën modeste që kam dhënë unë për këtë shtresë të shoqërisë shqiptare, pasi një pjesë të jetës edhe unë e kam kaluar në shtëpinë e fëmijës “8 Nëntori”, në Tiranë. Unë e mora vesh momentin e fundit këtë dekorim. Jo për të qenë modeste, por është një vlerësim shumë i madh që më është dhënë, por nga ana tjetër, ky titull më vë para përgjegjësive të mëdha. Cdo gjë duhet justifikuar, për të parë para, për të dhënë më shumë për shoqërine, sidomos për fëmijët jetimë. Titulli i marrë më vë akoma përpara përgjegjësisë dhe e bëri akoma më komplekse këtë ditë për mua, pasi dekorata mu dha në prezencë të Presidentit, përpara një auditori shumë të zgjedhur, si trupi diplomatik i akredituar në Tiranë dhe shumë personalitete të artit, kulturës, shkencës, sportit, biznesit.
Ju keni marë pjesë në shumë aktivitete të Instituti të Integrimit të Fëmijëve Jetimë, çfarë ju lidh me këtë Institut?
Më lidhin shumë gjëra. Jo vetëm meazhi dhe misioni i këtij Instituti që ndihmon fëmijët jetimë, por lidhet dhe me fëmijërinë time. Unë një pjesë të fëmijërisë, 4 vjet i kam kaluar në Shtëpinë e Fëmijëve 8 Nëntori, sot “Zyber Hallulli”. Kam bërë 4 vjetët e shkollës fillore aty, duke qenë se familja ime kishte probleme sociale dhe ekonomike. Në jetimore unë kam qenë bashkë me 3 motrat e mia. Në klasën e 5 u shkëputa pasi doli një ligj, që në Shtëpitë e Fëmijës do të rrinin ata fëmijë që s’kishin asnjë prind, ndërsa ata që kishin një prind dhe të afërm, si hallë, dajo, teze, do të largoheshin. Unë kisha babanë, kisha gjyshen, kisha halla, kështu u largova. Ruaj mbresat më emocionale dhe të dhimbshme njëkoësisht, në ato 4 vjet. Kam një nostalgji për atë kohë, për atë jetë, ndjej emocione kur e kujtoj, aq emocione, saqë nuk i kam ndjerë as në skenë.
-Kur keni pasur në jetë, emocione të kësaj natyre?
-Janë të pakta. Kur jam martuar, kur kam lindur vajzën, dhe kur jam ngjitur për herë të parë në skenë.Edhe vajzës i kam folur për këto vite të fënijërisë sime, që ajo të njihej me këtë pjesë jete. Biles e kemi çuar me bashkshortin edhe në Shtëpinë e Fëmijës, kur ajo ishte e vogël. Doja që dhe ajo të dinte se ku kam kaluar një pjesë të fëminisë, kushtet, ambientin, etj… Unë doja që vajza ime të bëhej e ndjeshme ndaj këtij fenomeni, ndaj kësaj pjese të shoqërisë.
-Po kënga si lindi tek Ema, kush ishte zbuluesi i zërit tuaj?
Ishte një ditë e veçantë. Isha në klasë të pestë. Kisha ditlindjen. Mësuesi im kujdestar (na jepte muzikë), në Kamëz organizoi ditlindjen time, pasi unë s’kisha mundësi ta bëja, s’kisha mundësi ekonomike. Të gjithë shoqet dhe shokët e klasës ishin munduar të më sillnin diçka, që unë të ndihesha mirë. Dikush një laps, dikush një gomë, dikush një penë, dikush një fletore, ishin munduar të më sillni çaste gëzimi, duke menduar se isha vetëm, pa njerëzit e familjes siç ishin ata. Mbaj mend, se unë kisha qëndruar në cep të klasës e shikoja një lule që po kacavirrej në murin e dhomës. Isha tejet e emocionuar që ata po përpiqeshin të gjithë të më gëzonin, të më kënaqnin, të më hiqnin vetminë. Në fakt dhe pse isha jetime, ndjeja një lloj krenarie dhe në këto momente mora krahë dhe e ndjeja veten të barabartë, paçka se s’kisha mundësinë t’ju jepja një karamele shokëve të klasës.
S’dija si ti shpërbleja…Ja një moment…I pashë me radhë të gjithë, dhe papritur thashë: Unë do këndoj. Të gjithë në klasë shtangën. Heshtje..S’e besonin. Mësuesi Paulin Mikeli më pa fort në sy. Sytë e tij xixëlluan. Ai ishte mësues muzike dhe gëzimi për të do ishte i shumfishtë. Do këndoj këngën e nënës thashë. Heshtja u bë më e madhe. Do këndoja për nënën. Do këndoja për atë që se kisha. Për atë që më mungonte më shumë. Fillva të këndoj. Të gjithë më shihnin të habitur. Mësuesi më shumë se nxënësit. Fillova të lëviz dhe duart. Të kombinoja lëvizjet me muzikën. Teksti ishte shumë i dhimbshëm. Pra, po intrpretoja. S’kisha më emocione. E gjithë klasa më dukej se ishte në zemrën time. Këndoja lirshëm. Më dukej se isha vetëm me imazhin e nënës sime. Unë dhe ajo. Më dukej se s’isha në klasë…Kur mbarova, gjithë klasa filloi të duartrokasë fuqishëm. Vetëm nga
duartrokitjet erdha në vete. Athere pashë se isha në klasë.Që atë moment, mësuesi më aktivizoi me grupin e shkollës, por edhe me estardën amatore të Kamzës.
-Cfarë kujton nga aktivitetet e shkollës?
Kujtoj atë që kurrë nuk kam kënduar këngë për fëmijë, por këngë për të rritur. Për mua pikë referimi në këngë ishte Vaçe Zela. Ajo ishte dhe është idhulli im. E adhuroj. Ajo mbetet ende busull për mua në mënyrën e të kënduarit. At’here kishte pak radio, ndërsa televizione ku e ku më pak dhe kur më jepej rasti të dëgjoja Vaçen duke kënduar, merrja lapsin dhe një fletore dhe mundohesha të shkruaja tekstin. Mundohesha të kapja fjallët të plota, që, pastaj ti vendosja në gojën time. Pra, kam qenë shumë shumë e apasionuar pas këngës, shumë e gjallë, shumë çapkëne, impulsive dhe aktivitetet me trupën amatore të Kamzës shkoja dhe në turrne ku këndoja këngë të Vaçes. Dhe në këto turrne, kënga e nënës nuk m’u nda.
-Flitet se Ema ka shkelur skenën e Festivalit në Radio Televizion kur ka qenë shumë e re, ndoshta ndër më të rejat e të gjitha kohërave?
Po. Kam qenë shumë e re kur mora pjesë në Festivalin e RTSH-së. Isha në klasë të 8-të., pra 14 vjeç, kur mora pjesë në Festivalin e 8-të në RTSH. Dhe kush është çudia? Unë kam qenë dublante me idhullin tim, Vaçe Zelën. Athere një këngë këndohej nga dy këngëtarë. Atë që unë adhuroja arrita ta kisha në krah dhe ta dubloja. E kupton çfarë emocioni? Kënduam këngën “Ylli Partizan” me kompozim të Agim të Krajkës me të cilën zumë vend të dytë. Këndova dhe një këngë të dytë “Letër nënës” një kompozim i Avni Mulës. Pra që në Festivalin e parë u paraqita me dy këngë. Ishte viti 1968
-Kështu vazhdoi maratona e gjatë e Festivaleve të RTSH-së, ku ju nga viti në vit bëheshit më e pëlqyer?
Emocionet e para kaluan. Festivali i 8-të ishte Festivali i provës për mua. Pas atij festivali u rritën kërkesat për të më dhënë këngë, siç u rrit dhe përgjegjësia ime. Pas atij Festivali kam mmarrë 3 çmime të para, ndërsa në të gjitha festivalet e tjerë kam marrë çmime të dyta dhe të treta. Pra këngët që kam marrë çmim të parë:
Çmimi të parë “Gjurmë të arta””, “Buka e duarve tona”, kompozuar nga Kujtim Laro, “Këputa një gjethe Dafine” . Pastaj dua të them se kam marë pjesë në të gjitha koncertet e Majit, anketat muzikore, koncertet e Pranverës. Në vitin 1982 fillova punë në Estradën e Tiranës, pasi që në klasë të tetë kam kënduar në Esradë si e jashtme.
-Ju këndonit ndërsa studimet e larta i kryet për aktrim…Paksa e çuditshme?
Është e vërtetë…Unë studimet e larta i kam kryer për aktore, pranë Institutit të Arteve (sot Akademia e Arteve) ku pas studimeve kam punaur dy vjet në Teatrin Kombëtar ku kam luajtur role të ndryshme të rinjsh. Pastaj kam punuar 4 vjet në Radio Tirana si redaktore e programeve muzikore. Kisha programet e muzikës popullore që fillonin nga ora 5 e ëfjesit dhe mbaronin në 22-00.
-Aktivietet tuaja janë të shumta. A keni pasur të takoni udhëheqsit e asaj kohe?
Enver Hoxhën se kam takuar asnjëherë. Por pas mbarimit të Liceut Artistik për teori muzike, donin të më çonin në Estradën e Tiranës, pa bërë shkollën e lartë. M’u desh të takoja Manush Myftiun. I thashë që dua të vazhdoj studimet e larta. Estrada kishte nevojë shuë dhe donte patjetër të më merrte. Ai më priti shumë mirë. Menjëherë dha urdhër që të vazhdoja shkollën. Më vonë, i bëra një kërkesë ish-Kryeministit Mehmet Shehu që të më jepte bursë studimi, pasi familja ime nuk e përballonte dot mbulimin tim me shpenzime për shkollën e lartë. Ai më akordoi një bursë speciale, ku unë paguhesha dhe pse isha në Tiranë.
-A ke pas moment të vëvshtirë në skenë?
Skena është e magjisdhme. Unë kam pas emocione, por jo momente të ëvshtira. Kur dilja në skenë e zaptoja të gjithë sallën nga cepi në cep. I shihja të gjithë nga rreshti i parë tek i fundit dhe humbisja në këngë. Spektatorët dhe kënga shkriheshin të gjitha në një. Për mua skena mbetet shumë e magjishme. Emocionet e mia kanë qenë vetëm pozitive dhe se kam ndjerë veten keq. Do të thosha se vetëm në periudhën e seleksionimit të Festivalit, nuk kisha atë entusiazëm sa ditën që dilja në skenë.
-Shumë Festivalee në periudhën postkomuniste janë bërë me CD, jo live. Mendimi juaj për këtë mënyrë të kënduari?
-Këngëtari kurrë nuk mund të formohet nqs nuk këndon live. Ai s’mund të krijoj indetitetin e tij, karierën e tij, mburojën e tij, fansat e tij duke kënduar me CD (superpozim, pleibek) në skenë. Ne, brezi im, se njohim këtë lloj të kënduari, ndaj nuk di çtë them. Ne jemi formuar duke kënduar drejt në skenë. Këngëtari i vërtetë i takon skenëës së vërtetë.
-Shpesh shihen huazime në drejtim të muzikës së lehtë, mendimi juaj për këtë?
Eshtë një krizë në këtë drejtim. Të rinjtë që krijojnë sot kanë shumë hapësira, kanë shumë pika referimi, kanë shumë lidhje me botën, dëgjojnë shumë rryma. Dixhitalizimi dhe në muzikë ka bërë që të shihet shumë nga e huaja, të kopjojnë dhe të largohen nga lapsi, nga krijimtaria e vërtetë, të largohen nga pentagrami dhe të hedhin notën aty. Kjo ka sjellë njëfarë shpërndarje tek krijuesit, të mos shohin më shumë tek vetvetja, por tek ato që shohin si gjysëm të gatshme. Kjor sjell një rutinë dhe anashkalon individualitetet e reja në muzikë.
-Afërsisht 35 vjet në skenë shumë çmime, a keni ndonjë peng në jetë?
Kam këtë peng, që shumë nga aktivitetet tona janë të padokumentuara. Pra flas për këngëtarët e brezit tim. E them këtë sepse shumë herë ku kam kënduar me Estradën e Tiranës apo nëpër rrethe, nuk janë filmuar, nuk janë incizuar. Pra skam një arkiv timin që të shoh ato që kam realizuar në skenë përveç, Festivaleve. Është tragjike…Sepse në koncertet e ndryshme në rrethe ka qenë kontakti direkt me spektatorin e thjeshtë, duartrokitjet e tyre më emocionin. Unë kam marrë pjesë në rreth 4000 shfaqje.
-Vajza juaj a do ndjekë rrugën e nënës, pra rrugën e bukur të këngë?
Jo. Ajo ka ndjekur tjetër rrugë. Ka studiuar për piano, ka mbaruar masterin teori muzike, dhe tashmë punon në Zvicër. Dikur me të kam eksperimentuar. Ishte një ide e Ardit Gjebresë që ne të bënim një duet tek “Kënga Magjike”, Ishte një duet që u mirëprit, por vajza nuk donte të vazhdonte më tej se e ndjente që skishte atë që ajo kërkonte tek vetja. Të jesh fëmijë i një artisti është e vështirë të formosh shpejt personalitetin tënd të veçantë. Kjo sepse të ndjek hija e prindit dhe atë shohin si individ me vete dhe është e vështirë të formosh portretin tënd. Ndaj Eshela (majë mali në Dukagjin) zgjodhi rrugën e muzikës jo të këngës.
-Parë në këndvështrimin tuaj, femra shqiptare a e ka zënë pozicionin e duhur në jetë?
Femra shqiptare po bën shumë përpjekje. Eshtë shumë kurajoze, shumë vitale, me shumë përgjegjësira mbi vete, është shumë aktive, një femër që është për t’u patur zili. Ajo po fiton çdo ditë terren.
-Dmth që shoqëria shqiptare nuk është shoqëri maskiliste?
Femra tashmë po punon, studion, është në politikë, në administartë, kjo do të thotë që maskilizmi nuk ka më atë formën e tij standarte. Femra me punë po imponohet në jetë, shoqëri, familje.
-Po për politikën shqiptare postkomuniste, a ka ndonjë përkufizim apo mendim të veçantë Ema?
Nuk jam marrë dhe nuk mirrem me politikë. Ata që miren me këtë profesion të jenë po aq të përgjegjshëm sa këngëtarët për këngën.
-Sot në Shqipëri ka shumë këngëtarë dhe këngëtare. Eshtë në të mirë të këngës shqipatre ky numër?
Për mua po. Rritet konkurenca. Koha do bëj seleksionimet. Ata që do formojnë individualitetin e vet, do ti rezistojnë kohës dhe do veçohen. Skena e ndan shapin nga sheqeri.
-Megjithatë këngëtaret më të spiaktura dhe më të shumta janë të rreshtuara në këngën popullore. Pse?
Kënga popullore është më e kultivuar. Ka shumë eksperiencë. Kënga e muzikës së lehtë është kultivuar tashmë vonë. Festivali i parë i Këngës në RTSH është bërë në vitin 1961. Por dhe ajo po fiton terren. Bile shumë. Ka fansat e saj. Brezat do ta zhvillojnë më shumë në të ardhmen, duke ruajtur traditën që formoi Vaçe Zela dhe shumë këngëtarë të tjerë. Tashmë kjo këngë themelin e ka të fortë.
-Sot flitet shumë për bashkjetesën. A është Ema për një bashkjetesë para martese?
Vetë jam për një familje tradicionale. Më pëlqen martesa si nocion. Por brezi i ri ka shumë alternativa për jetën. Mund të them se bashkjetesa mund të quhet si fejesa që ka qenë traditë në familjet shqiptare.Eshte diçka e re për familjen shqiptare që dhe brezi im duhet ta pranojë. Por ajo që dua të them, nocioni martesë nuk ka për t’u zhdukur kurrë. Ajo formon familjen, qelizën bazë të shoqërisë në çdo sistem ekonomiko-shoqëror.
-Në kohën e lirë me se merret Ema, dëgjon muzikë, lexon gazeta apo libra?
Më shumë libra. Ndjek shumë dhe dokumentarët historic. Por lexoj dhe gazeta kur kanë artikuj intersant.
-Ushqimi i preferuar?
-Domatja (qesh).
-Si i kujtoni këngëtarët e brezit tuaj?
-Me shumë nostalgji. Kemi pas një shoqëri të shkëlqyer dhe i jepnim forcë njër-tjetrit. Kujtoj me mall dhe dashuri Vaçe Zelën, pastaj ata që kam kënduar vazhdimisht Luan Zhegun, Liljana Kondakçi, Irma Libohovën, Alida Hiskun, Kozma Dushin, Lindita Theodhorin, Myfarete Lazen dhe shumë të tjerë….Secili prej këtyre këngëtarëve kishte individualitetin e vet artistik, ngjyrat e veta të zërit, auditorin e vet, ne kemi dhënë shpirtin në çdo këngë.

SEJDIU: NE NUK KEMI FRIKË NGA E ARDHMJA

by

Foto: Presidenti i Republikës së Kosovës, Fatmir Sejdiu, në 17 Shkurt 2008 pak para shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, me drejtorin e përgjithshëm të ATSH në atë kohë, Artur Kopani, dhe korrespondentin në Kosovë, Behlul Jashari/

 17 Shkurt 2008: PRESIDENTI SEJDIU: NE NUK KEMI FRIKË NGA E ARDHMJA/

-Presidenti i Republikës së Kosovës flet ekskluzivisht për ATSH-në pak minuta para se Kuvendi të miratonte shpalljen e pavarësisë-/

PRISHTINË, 17 Shkurt/ATSH-Artur Kopani/- Presidenti i Republikës së Kosovës, Fatmir Sejdiu, në një intervistë ekskluzive dhënë për ATSH-në, pak para se 109 deputetë të pranishëm në Kuvend të votonin në unanimitet shpalljen e pavarësisë së shtetit të ri të Kosovës, deklaroi se “ne nuk kemi frikë nga e ardhmja”./

Zoti President, faleminderit që na pritet në këtë orë historike për Kosovën dhe pranuat intervistën me Agjencinë Telegrafike Shqiptare. Fillimisht, si po ecet me axhendën e Pavarësisë së Kosovës?

Presidenti Fatmir Sejdiu: Janë bërë të gjitha përgatitjet institucionale dhe pak me parë mbaruam një seancë të kryesisë së parlamentit, ku ishin dhe shefat e grupeve parlamentare. Ishte një iniciativë e përbashkët e imja dhe e Kryeministrit Thaçi që të thirret seanca e jashtëzakonshme e Kuvendit. Ishte miratim i rendit të ditës që e kishim propozuar si ide dhe do të procedojmë më vonë me seancën solemne që do të jetë seancë historike për Kosovën, që natyrisht ndan një kufi shumë të qartë me të kaluarën që ka qenë e dhimbshme, e vështirësive të shumta dhe hapjes së një kapitulli të ri të zhvillimit tonë dhe ecjes së Kosovës si shtet sovran dhe i pavarur, të mbështetjes së Kosovës edhe nga miqtë e saj të mëdhenj që ka patur në këtë proces të madh që kemi kapërcyer për të përmbushur ambicjen tonë dhe natyrisht udhëtimin tonë suksesshëm, besoj me qasje të përbashkëta dhe ndihmë po kështu drejt procesit të integrimeve euroatlantike. Ajo është po ashtu synimi jonë që Kosova, bashkë me vendet e tjera të rajonit, shumë shpejt të jetë në kulmin e këtyre integrimeve.

A keni marrë një konfirmim sa vende do të jenë në valën  e parë që do ta njohin pavarësinë e Kosovës?

Unë them se do të jenë shumë vende. Unë që mbrëmë edhe sot kam punuar gjithë ditën që të bëjë letrat me nënshkrimet, ku do t’ju adresoj shteteve, udhëheqësve të shteteve, të qeverive të tyre, në një pjesë të nënshkruara bashkë me Kryeministrin Thaçi, po një pjesë nga unë, natyrisht sipas protokolleve që duhet respektuar. Dhe, mendoj se do të jetë një fluks i madh pozitiv i vendeve që do të na mbështesin. Eshtë shumë e rëndësishme që do të jenë në radhë të parë gjithë këto vende që kanë qenë prijetare në proceset e mëdha, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe vendet kyçe të Bashkimit Evropian. Po edhe shumë vende të botës demokratike s’do të mungojnë në këtë qasje dhe kujtoj ndonjë prej vendeve që ka pasur ndonjë hezitim të deritashëm do të jetë në kuadër të kompozicionit të përbashkët. Vlerësoj shumë lart rolin e Shqipërisë për pavarësinë e Kosovës

     A jeni në kontakt me autoritetet shqiptare dhe çfarë ndihme po ju ofrojnë ata në këto momente?

      Këto janë kontakte shumë korrekte, shumë të thella. Unë dëshiroj edhe një herë të vlerësoj shumë lart qasjen që ka patur Shqipëria, institucionet e saj, presidenti, kryeministri, parlamenti, pozitë dhe opozitë dhe në të gjitha kohërat. Që nga koha kur Kosova ka hyrë në një rrugë dinamike të zhvillimeve, që nga fundi i viteve ’80 të një procesi institucional, por edhe të rezistencës. Dhe mendoj një përkujdes i natyrshëm për të dhënë ndihma të veçanta edhe në rrjetin diplomatik, për të ndihmuar çështjen e Kosovës, për të arsyetuar ato argumenta që i kemi shtruar dhe janë të natyrshme, që janë pasqyruar gjithashtu edhe nga rrjeti diplomatik, por edhe në mënyra të tjera me angazhimet e drejtëpërdrejta që ka patur qoftë përmes kryeministrit, presidentit, kryetarit të parlamentit, si edhe drejtuesve të tjerë në pozitë dhe opozitë, përmes rezolutave të rëndësishme që ka mirtatuar Kuvendi i Shqipërisë.

      Çfarë dimensioni ka për ju pavarësia e Kosovës, parë në rrafshin kombëtar?

Unë mendoj se është përmbushje e një ambicje të madhe që shqiptarët në Kosovë, si shumicë, të jetojnë të lirë, të kenë respekt ndaj pakicave që i kemi brenda, si një larmi etnike. Është shumë e rëndësishme se ne do të shpejtojmë hapin tonë në ndihmë reciproke për të ecur në rrugën drejt Bashkimit Europian dhe NATO, për të dhënë një shembull të jashtëzakonshëm të asaj që shquhet në identitetin tonë, të respektit të të drejtave dhe lirive njerëzore, të raporteve të mira që duhet t’i kemi me fqinjët, po ashtu edhe në një ndihmë të mirë të përvojave që kanë kapërcyer Shqipëria, por edhe vendet e tjera të rajonit për të shpejtuar edhe Kosova hapin e saj drejt integrimit dhe zhvillimit.
Prandaj unë me këtë rast dëshiroj të përgëzoj njëherësh të gjithë mbështetësit e Kosovës, gjithë Shqipërinë, që ka qenë në të gjitha kohërat ndihmë e veçantë për ecjen tonë, që është edhe ambicja e të gjithë qytetarëve të Shqipërisë për të patur këtë ditë për Kosovën dhe të bëhet gjithashtu edhe pjesë e përkushtimit edhe e vendeve të tjera që nuk na janë ndarë edhe në kohët më të vështira.

A ka Presidenti i Kosovës ndonjë frikë sot?

      Jo unë kam një gërshet emocionesh, siç është tek çdo qytetar i Kosovës në këtë ditë historike. Ne nuk kemi frikë nga e ardhmja. Kemi punuar për të hyrë në këtë kapitull të jetës. Të gjithë sëbashku kemi një krenari të veçuar për të mbajtur me nderim edhe në vertikale ecjen tonë, dhe po ashtu një respekt të vecantë për të gjithë ata njerëz që kanë sakrifikuar veten e tyre për Kosovën, edhe në luftën e armatosur, edhe në lëvizjen e fuqishme politike, që është bërë  dhe ka qenë një kombinim i mirë në ecjen në kohë të vështira, në orët e liga që kemi patur.
Natyrisht dua të çmoj në veçanti këtë pjekuri, këtë maturi, durim dhe kulturë politike dhe shtetformuese që kanë qytetarët e Kosovës. Ndaj, kjo na bën të fortë, na bën që të besojmë në perspektivën tonë, kjo na bën që të reflektojmë me urti edhe me serbët dhe komunitetet e tjera që i kemi në Kosovë, si edhe për ata që mund të kenë një drojë të veçantë rreth këtyre proceseve në këtë kapitull të ri ku po hyjmë. Kosova do të jetë e qytetarëve të saj. Kosova do të shprehë identitetin e vet shtetëror në këtë ecje të suksesshme në trendet e reja që do të ecë dhe shansin e madh e ka. Nga kjo ditë do të jetë një Kosovë e bekuar. Flas edhe në kuptimin ndërkombëtar, sepse vetë populli i Kosovës e ka bekuar me vullnetin e vet të lirë.

Në këtë ditë mungojnë shumë nga ata që kanë dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm për Kosovën. Mungon Ibrahim Rugova dhe luftëtarë të shumtë që kanë dhënë edhe jetën e tyre?

      Janë të shumtë ata që mungojnë. Na mungon Presidenti Rugova, na mungon Adem Jashari, gjithë plejada e luftëtarëve të lirisë, që siç thashë edhe më herët, kanë patur një gërshet të fuqishëm të ambicjes politike, për ecjen politike, por edhe të rezistencës, për të qëndruar në kohët e vështira që kemi patur. Gjithashtu na mungojnë edhe shumë e shumë breza që kanë dhënë edhe veten e tyre për Kosovën. Ideja e pavarësisë dhe lirisë së Kosovës nuk ka qenë asnjëherë ide e tëhujësuar, apo jashtë genit, jashtë shpirtit, jashtë idesë themelore të artikuluar, që ka patur një kontinuitet për të patur këtë ditë. Pra, një kontinuitet të organizimeve politike. Ka shumë njerëz që kanë shkuar me syçelë për të parë Kosovën e lirë. Eshtë fat i kësaj gjenerate, pavarësisht moshës, fati i këtyre njerëzve që ta gëzojnë këtë që mbështetet në tabanin e gjithë kësaj të kaluare të lavdishme dhe njëkohësisht që të japë një garanci për të patur një Kosovë të mirë, një Kosovë europiane, një Kosovë që vjen në djepin e vet, pjesë e civilizimit antik të një Dardanie që ka qenë thellësisht e njohur me vlerat e saj. Dhe kjo gjakon në ecjen tonë, në shpirtin tonë.

Rreth muajit qershor është lajmëruar mbajtja e një konference ndërkombëtare të donatorëve. A janë të përgatitura institucionet e Kosovës për të prezantuar projektet e tyre të zhvillimit dhe për të orientuar mbështetjen financiare ndërkombëtare?

Ka një projekt që është bërë më parë nga qeveria paraardhëse. Mendoj se në kontinuitet është marrë hapi që të përfundohet me ekipin aktual të qeverisjes së Kosovës, në një bashkëpunim shumë të thellë me Bankën Botërore dhe me mekanizmat e tjerë ndërkombëtarë. Ne mendojmë se do të jetë një përkushtim i veçantë i vendeve në këtë konferencë për të ndihmuar me një inxheksion të parë Kosovën, por në të njëjtën kohë e kemi thënë se do të jemi të përkushtuar që këto mjete, këto para që do t’i jepen Kosovës nuk do të harxhohen kot së koti, por do të jenë mjete që do të investohen në projekte kapitale për të nxjerrë ciklin e rëndësishëm të zhvillimeve tona. Prandaj ne e besojmë këtë konferencë, e besojmë ndihmën e shumë vendeve që edhe ashtu Kosovës i janë gjendur pranë, pa ndërpreje ne projekte të shumta.
Po ashtu, besojmë se do të kemi edhe shumë qasje të tjera paralele, se Kosova do të ketë një mundësi shumë më të madhe të operimit të saj, si vend i njohur ndërkombëtarisht, që të hyjë në fondacione monetare ndërkombëtare, që të hapë portën e investimeve të guximshme dhe me garanci në Kosovë për investitorët e huaj dhe për diasporën shqiptare, që të jetë shfytëzuese me prioritet e pasurive të shumta që i ka falë zoti. Një basen, apo shumë basene të pashtershme të mineraleve që i ka, të një toke të plleshme dhe të bukur, në kuptimin e bonitetit të saj, sepse nevojiten investime për teknologji moderne për të pasur artikujt ushqimorë të industrisë ushqimore, të agrikulturave që Kosova mund t’i ketë brenda vetvetes dhe të gjejë një shtrat të fuqishëm të veprimit dhe të inkorporimit të kësaj popullsie të re që është një begati e jona. Ne kemi rreth 60 përqind të popullsisë të Kosovës nën moshën 30 vjeçare. Ata njerëz kërkojnë punë, sepse ka një shkallë të papunësisë mbi 40 përqind. Ata njerëz duhet ta kenë shansin e vet.

Ndërkohë që Serbia ka paralajmëruar një bllokadë, a mendoni se Kosova është pak e vonuar në investimet për rrugën Prishtinë-Morinë, ndërsa qeveria e Tiranës ka angazhuar shumë fonde dhe mjete për të ndërtuar këtë rrugë në një kohë rekord?

      Unë mund të them se nuk mund të ketë bllokadë ndaj shtetit të Kosovës. Mund të ketë në kuptimin e një presioni politik, sepse fundja edhe ata që duan të bëjnë bllokadë, sigurisht bëjnë bllokadë edhe ndaj vetvetes.
Së dyti, ne kemi një raport ekzistues, të shkëlqyeshëm të marrëdhënieve të mira me Maqedoninë, me Shqipërinë dhe Malin e Zi, por edhe me vendet e tjera të rajonit dhe do të lëvizim fuqishëm.
Së treti, që është shumë e rëndësishme, mendoj se rruga ka marrë kahun e vet dinamik të përfundimit. Ne na kujtohet Presidenti Rugova kur ka pas dhënë idenë e parë, që të ringjallim këtë rrugë të komunitetit, prej antikitetit, dhe të marrë fuqinë e vet të investimeve dhe është shumë mirë që qeveria shqiptare ka bërë këto veprime kaq të rëndësishme, që kushtojnë, por që nuk kanë aspak peshën e asaj dobie të madhe që do të ketë bota shqiptare, që do të ketë Shqipëria, që do të ketë Kosova me komunkime të tilla. Mendoj se nga ana e Kosovës do të punohet shumë shpejt. Është një rrugë që megjithatë mund të lëvizet mirë, sepse nuk ka ndonjë problematikë të posaçme, sepse është rrugë e kalueshme, që nuk ka probleme të mëdha për të investuar, për të patur magjistralen e re dhe do të bëhet shumë shpejt.

Shumë faleminderit, zoti President dhe urime!

Ju përshëndes dhe urime edhe ju!/klod/s.s./

Angjelina Nika, shtojzovallja Tropojane

by

*Balerina e bukur shtojzovallja Tropojane fluturon magjishëm në kercimet e saj tradicionale shqiptare ne Amerike- Angjelina Nika/

Bisedoi per Gazeten DIELLI ne SHBA, Dr. Liliana PERE/

*Angjelina Nika e lindur në qytetin e bukur të Tropojës, ne vitin 1966 në Shqipëri, nis vallëzimin në moshën 6 vjet dhe ajo nuk ka për të ndaluar se po shkon drejt perfeksionit dhe fluturimit magjik.Kur themi Bajram Curri nuk mund të mos pëmëndim luginën dhe lumin Valbona, e cila nuk është thjesht një destinacion natyror i Shqipërisë, por një kompleksitet dukurish interesante, si e gjithë pjesa tjetër e Alpeve Shqiptare, që mbart të gjitha kuptimet e së bukurës.Valbona tregon madhështinë e saj përmes maleve hijerënda, thellësinë e saj përmes pyjeve e humnerave, pastërtinë e saj përmes ujit të kristaltë ku vallëzojnë troftat e arta, mikpritjen e saj përmes njerëzve të mrekullueshëm që ka, bukurinë e saj përmes veshjeve shumëngjyrëshe të zones, dhe karakteristikave trime e bujare.

Aktiviteti i Angjelina Nikës ne diasporën Shqiptaro-Amerikane pasuron diversitetin kulturor në New York. Me perlat e tradites kulturore Shqiptare, vallet e mrekullueshme nga alpet e veriut deri ne pjeset jugore te vendit. Angjelina përcjell me shume dinjitet kulturën e lashtë Ilire të Ballkanit, dhe është mjaft e pëlqyer në publikun Amerikan.

Vallëzimet popullore dhe koreografia shqiptare janë më shumë një përvojë shpirtërore dhe kulturore me rrënjë të rëndësishme historike.Vallja dhe Koreografia e Angjelines besojmë që do të bëhet një rreze drite e kulturës dhe traditës shqiptare ne perëndim, ajo është nje një model për të gjitha gratë që duan të arrijnë përsosmëri. Amerika eshte vendi i mikpritjes, krijimtarisë dhe kulturës ku të gjithë ndjehen të frymëzuar, të motivuar, të angazhuar dhe krijues, një vendi i quajtur shtëpi për të gjitha gratë që kërkojnë ta takojnë.

Angjelina luan vallen me nje koreografi te bukur , brilante dhe bën lëvizje te bukura rritmike, te shpejta, harmonike, magjepëse që frymëzojnë gjeneratën e ardhshme. Ruajtja e traditave muzikore dhe te valles tradicionale Tropojane të historisë shqiptare ngelet për Angjelinën nje virtyt i vazhdueshëm, për gjeneratën e ardhshme, Amerika u jep mundesi dhe shumë posibilitete grave te shpalosin talentet e tyre.

Ka studiuar dhe është diplomuar ne Koreografi ne kolegj ne Shqiperi .

Gjithashtu ka nje diplomim te dyte ne vitin 2003 ne Criminal Justice ne City University of New York-John Jay College.

Ajo tashmë jeton në   Greater New York City Area bashke me familjen e vet.

Angjelina punon nga viti 2005 e ne vazhdim Choreographer Rozafati Lady of Shkodra Church

Medical Interpreter -February 1999 – 2010 (11 years)New York, New York (CPLI)

Ne vitin 2006-2007- 2008 – 2009 koreografia me e mirë ne festivalin që organizohet çdo vit ne Lehman College Bronx .

Ne 2010 ne festivalin e Bostonit diplomohet si koreografia me e mire.

Angjelina luan vallen popullore që tregon stade te ndryshme te historisë,me passion se e do vallen dhe koreografinë , e do shumë vendin e vet, kjo është arësyeja pse Angjelina Nika i kushton vëmendje punë, me orë te tëra, koreografise dhe valles, plot përkushtim, e palodhur me nje zhdërvjelltësi te jashtëzakonshme për të qënë nje profesioniste e vërtetë, dhe për të patur sukses. Sezon pas sezonit, vit pas viti, ajo ideon , krijon, praktikon koreografi të re.

Vajzat dhe gratë shqiptare ne Amerikë ndihen te lira dhe familjet shqiptare mund të marrin pjesë plotësisht në të gjitha aspektet e jetës, duke u bërë më të forta, dhe më elastike, në tejkalimin e vështiresive, tradita të cilat kanë shtyrë tek ato te kërkojnë nje jetë me te mire përtej marxhinave te shoqërisë.

Ajo u bë një figurë popullore në shoqërinë shqiptare kur ajo u martua me këngëtarin shqiptar Gezim Nika. Ata u takuan gjatë Ansamblit Dardania në Tropojë.

Të dy jane emigruar në Shtetet e Bashkuara me familjen e tyre dhe jetojnë në New York qysh prej vitit 1997 duke ndjekur karrierën e tyre muzikore.

Prej shtatë vitesh Angjelina jep mësime koreografike per Grupin Rozafati, pjesë e Kishes Katolike Zoja e Shkodres.

Ajo me perkushtim te larte profesional dhe dashuri u mëson mbi njëqind artisteve të rinj të diasporës të moshes 4-22 vjec vallet Shqiptare te krahinave te ndryshme.

Angjelina eshte vleresuar:

Ne vitin 2010 ” Gruaja e Vitit ng a Motrat Qiriazi .

Ne vitin 2015 nominuar ne Librin ” Albanian American Success story “

Me këto valltare Angjelina Nika ka prezantuar kulturën Shqiptare në një tërësi aktivitetesh. Grupi i valleve Rozafati nën drejtimin e koreografes është tashmë i njohur me prezëncën e tij në New York, New Jersey, Connecticut, Detroit, Boston e Europë.

* Ju lutem ndjekim bashkëbisedimin:

***

-E dashur Angjelina. Bukuria juaj dhe shkathtësia flasin vet per origjinën tuaj, se ai terren me male te lartë dhe ujë të kulluar, me klimë te paster rrit vajza te bukura, dhe shumë te zhdërvjellëta. Tregoni për njohje te mëtejshme për lexuesit , per femijërinë tuaj, familjen ? Qytetin ku jeni lindur, ku kini ëndëruar pa fund? Cili do të ishte komenti për qytetin tuaj, nga këndvështrimi social-kulturor?

***

-Kam pasur nje femijëri te bukur,te veshtirë por te mbushur me plot gjëra qe kur i kujtoj sot me bëjnë ti mendoj me mall.Në familjen tone kemi qënë disa femije,kemi pasur nje jete me plot halle,nuk kemi qënë te pasur ekonomikisht por kishim pasurine më te madhe ne botë dashurinë e pakursyer te prindërve te mi.Nuk na kane munguar kurrë, prindërit kanë qënë përherë aty për ne,sakrifikonin gjithshka qe ne te ndiqnim shkollën,te mësonim,te ndiqnim aktivitetet kulturore e sportive, etj.

– Une kam lindur ne qytetin Bajram Curri.Emrin original e ka pasur Kolgecaj dhe pak kohë para se te lindja une u shpall qytet me emrin e Heroit te Kombit tone,Baces Bajram Curri.Ne njëfarë kuptimi une jam rritur përnjeheresh me qytetin e ri ,qe sic thashe ishte shpallur qytet po ato vite.Si qytet i ri kishte karakteristikat e moshës rinore,kishte gjallëri,plot dinamizëm,plot optimizëm, shume besim në te ardhmen. Ai qytet kishte per banorë njerëz te mrekullueshëm,njerez shume qytetarë ne cdo drejtim qe me qytetarinë e tyre ja ngritën emrin qytetit ne mbarë vendin.Ka qënë nje qytet shume I dashur dhe te gjithë ata qe kanë jetuar atë kohë e kujtojnë me mall!Jo vetem tropojanet por edhe te tjerët qe vinin nga rrethet tjera me shërbim e gjenin veten si ne shtëpi falë mikpritjes malësore.

-Familja jone e dashur përbëhet prej meje Angjelina e Gezim Nika dhe tre femije, dy vajza dhe nje djalë, qe janë gjithashtu te dashuruar me kulturen Shqiptare. Eliverta, vajza e madhe, ka mbaruar universitetin për shkenca politike, Vajza e dyte Daniela e ka mbaruar shkollën e larre per Psikologe , dhe djali eshte ne vit te trete fakultet per Shkence .

***

– Si do ta pershkruanit rrugën e suksesit, te koreografisë , te qënit një shqiponjë shqiptare? Passionin dhe culturën për koreografinë ‘’Betim’’ se nuk do të largohej asnjehëre prej saj? Apo dhe ure lidhëse me te gjithë bashkatdhetarët në raste gëzimesh e festash?

***

Prej shtatë vitesh jap mesime koreografike per Grupin Rozafati, pjese e Kishes Katolike Zoja e Shkodres. Me perpjekje dhe me përkushtim te lartëe profesional dhe dashuri u mëson mbi njeqind artisteve te rinj te diasporës te moshës 4-22 vjec vallet Shqiptare te krahinave te ndryshme. Me keto valltare Angjelina Nika ka prezantuar kulturën Shqiptare në nje tërësi aktivitetesh. Grupi i valleve Rozafati nen drejtimin e koreografes eshte tashmë i njohur me prezencen e tij ne New York, New Jersey, Connecticut, Detroit, Boston e Europe. Ne fushën e kercimit, ne salla koncertesh, deputon përcejell emocione te mëdha , flet me gjuhen e trupit shoqeruar me ndjenjë   ne mënyre perfekte,.

***

-E dashur Angjelina. Ju jeni nje familje artistësh , keni bashkëshort artistin e madh Gëzim Nika, se bashku transmetoni kulturen e bukur Shqiptare te valles e kënges të të gjitha trevave, ështe për ju edhe nje udhërrefyes dhe inkurajues suksesi, ose me mire te themi suksesi juaj ndahet ne mes ?

***

Per publikun Shqiptar, Angjelina Nika, u bë e njohur me artistin e madh Gezim Nika, bashkeshortin e saj, pikërisht me ansamblin Dardania. Si pjesetare e grupit mori pjese ne shume festivale ne Shqiperi, Europë dhe Amerikë ku u nderua me shume cmime. Dashuria e publikut per interpretimin e artistes koreografe është e madhe edhe ne New York ku ajo jeton që në vitin 1997 se bashku me familjen e saj. Prej shtate vitesh Angjelina jep mesime koreografike per Grupin Rozafati, pjese e Kishes Katolike Zoja e Shkodres.

***

– E dashur Angjelina. Me cfarë pasioni e mjeshtëri bëni këte koreografi? Sa e vështirë është kjo pune per ju ? Puna juaj për kercimin dhe koreografinë eshtë në nivelin superlativ.Bukuria juaj fizike, shpirtërore shqiptare mahnit sa e sa spektatorë, Si tansmetohet kjo teknikë valle, kjo culturë në komunitetin ku jeton?.

***

Angjelina Nika jam lindur ne Tropojë ne Shqiperi ne qershor te vitit 1966. Arti koreografik është pasioni im i jetes artistike, nje aktivitet i filluar heret. Per publikun Shqiptar, Angjelina Nika, u be e njohur me artistin e madh Gezim Nika, bashkeshortin e saj, pikerisht me ansamblin Dardania. Si pjesetare e grupit mori pjesë ne shume festivale ne Shqiperi, Europe dhe Amerike ku u nderua me shume cmime. Dashuria e publikut per interpretimin e artistes koreografe eshte e madhe edhe ne New York ku ajo jeton qe ne vitin 1997 se bashku me familjen e saj. Prej shtatë vitesh Angjelina jep mesime koreografike per Grupin Rozafati, pjese e Kishes Katolike Zoja e Shkodres. Perkushtimi im dhe dashuria ime per koreografine Shqiptare me bën te punoj shumë dhe me nje nivel te larte professional.Me dashuri u mesoj mbi njeqind artisteve te rinj te diaspores te moshes 4-22 vjec vallet Shqiptare te krahinave te ndryshme. Me keto valltare prezantoj kulturen Shqiptare ne nje teresi aktivitetesh. Grupi i valleve Rozafati nen drejtimin e koreografes eshte tashme i njohur me prezencen e tij ne New York, New Jersey, Connecticut, Detroit, Boston e Europe

***

– E dashur Angjelina. Gjithsesi unë jam e interesuar per opinionin tuaj për pozicionin shoqëror dhe filozofik të viteve te shkura ne lidhje me të qënit grua e emancipuar ne shqipëri dhe evolucionin. Jepni nje mesazh per boten e gruas shqiptare ju lutem ..

***

-“Po te kemi parasysh se ne cfare niveli gjendej femra shqiptare ne periudhën mbas luftës se dytë botërore mund te thuhet se shume gjera kane ndryshuar per mire,gjithnje krahasuar me ate kohe!Por pot e krahasojme me nivelin e vendeve perëndimore diferenca eshte e madhe.Jo vetëm ne rolin e gruas ne shoqëri por edhe ne drejtime tjera si shoqëri shqiptare pasi emancimipi demokratik eshte nje process I gjatë dhe kërkon kohe.Mangësite ne emancipimin e shoqerise ndikojne edhe ne emancipimin e femrës ne Shqiperi.Kur them emancipim nuk është fjala per një emancipim siperfaqësor,me elemente si veshjen, modën anen sipërfaqesore te jetes,fjala eshte për emancipimin ku femra te shpalosë aftësite e saj si e barabartë ne shoqeëi.Ne këtë drejtim mbetet shumë per tu bërë dhe “Bota e gruas shqiptare” ka rolin e vet qe duhet peshëndetur pasi po jep kontribut dhe po bëhet nje zë i fortë shprehës per aspiratat e grave shqiptare.

Në këtë botë, pavarësisht nga gjinia, raca, kombi apo feja gratë meritojnë një mundësi të barabartë në jetë … Ekziston nevoja për të dhënë një zë të grave të reja shqiptare dhe të rinjve dhe për të dëgjuar dhe të mësojnë në lidhje me luftërat e tyre dhe idetë e tyre për një të ardhme më të mirë. “një kulturë të paqes”, gjatë integrimit të tyre në shoqërinë amerikane

***

Faleminderit Liliana per e bashkebisedimin e ngrohte qytetar dhe miqesor qe patëm, punen e dukshme te prekshme, na ke bere   të ndjehemi më prane atdheut.Ngrihet dhe lartësohet figura e gruas nga ju ne te gjithe boten…. dhe ndjehemi mjaft mire për emancipimin e saj, pasi ai fillon nga te qënit nënë e mire dhe grua profesionalisht e afte. Falenderime gjithashtu org. qe drejtoni per promovivim e vlerave te gruas shqiptare. Balancat tregojne se une jam realizuar në keto drejtime.

***

Ju faleminderit e dashur Angjelina Nika, shtojzavallja Shqiptare, per bashkebisedimin dinamik. Jeni një model percues , i culturës shqiptare ne bote, nje profesioniste e shkelqyer, keni bukurinë e kërcimit dhe finesën e shprehjes të vlerave te gruas shqiptare nëpermjet koreografisë se valles dhe gjuhës së trupit. Kjo është një vlerë e shtuar per ju, sepse ruhet dhe percillet kultura shqiptare ne brezat e ardhshëm ne te gjithë botën. Ju uroj shume suksese nga zemra.

Dr.Liliana PERE

Ing Informatik

President: International Organization.

” Albanian Woman in the World

Peace Missionary & Honorary Advisor of DMPP