Artan Nati/

“Vend i palumtur ai që ka nevojë për heronj.” Ky citim i dramaturgut gjerman Bertolt Brecht nxjerr në pah problemet e një shoqërie që kërkon vazhdimisht heronj. Ai sugjeron që një shoqëri e varur nga heronjtë mund të mos ketë aftësinë e saj për të trajtuar problemet dhe sfidat e veta në mënyrë efektive. Në shumë kultura dhe gjatë historisë, heronjtë kanë zënë një vend të veçantë në imagjinatën kolektive. Heronjtë shpesh adhurohen për cilësitë, guximin dhe arritjet e tyre të jashtëzakonshme. Ata shihen si shpëtimtarë, individë, si të vetmit që mund të shpëtojnë një shoqëri nga problemet e saj. Megjithatë, citati i Brehtit na fton të marrim parasysh pasojat e këtij adhurimi të heronjve. Kur një shoqëri kërkon vazhdimisht heronj për të zgjidhur problemet e saj, ajo mund të neglizhojë rëndësinë e veprimit kolektiv, bashkëpunimit dhe ndryshimit sistemik. Mund të krijojë një kulturë pasiviteti ku njerëzit presin që dikush tjetër t’u vijë në shpëtim në vend që të marrin përgjegjësinë për jetën e tyre dhe mirëqenien e komunitetit të tyre. Kjo mbështetje e tepruar te heronjtë mund të çojë gjithashtu në zhgënjim kur këta individë në mënyrë të pashmangshme nuk i përmbushin pritshmëritë mbinjerëzore të vendosura mbi ta. A nuk duket se shoqëria jonë është vazhdimisht në kërkim të heronjve dhe është pikërisht kjo kulturë e këta heronj burimi i fatkeqsive tona? Dhe kur themi shoqëria, që në vetvete është një grumbull individësh, duhet të themi ju si individ çfarë përgjegjësie mbani? Duket qartë se politika dhe qeveria po ju mashtron. Qeveria po ju vjedh dhe po qesh me shpresat dhe përpjekjet tuaja.

Nëse mendoni se kjo politikë dhe ky regjim i trishtuar po ndihmon demokracinë, ekonominë ose “po bën atë që mundet për të ndihmuar”, atëherë po gënjeni veten dhe po dëmtoni të gjithë dhe po jetoni një ëndërr brenda një ëndrre. Ju po dëmtoni edhe veten tuaj pa e kuptuar fare sepse je shumë kokëfortë për të parë atë që po ndodh, ose i pavendosur të pranosh (përdor mendimin tënd kritik dhe mos ndalo të jesh skeptik për gjithçka) se kjo që po ndodh e ka ndodhur ka qenë jashtëzakonisht e çmendur.

Ne u kemi bërë liderëve tanë një shërbim të keq duke i bërë heronj të gjallë, dhe si të tillë i konsiderojmë ata të pagabueshëm. Kushdo që dëshiron të bëjë shaka se kryetarët e partive të mëdha nuk kontrollojnë këtë katraurë elektorale bizantine dhe këtë varfëri ekstreme ju lutem ndalojeni të flasë për pak dhe bëjeni të mendojë para se të flasë. Ju po gënjeni veten sepse, në një farë kuptimi, ata po na mashtrojnë çdo ditë. Natyrisht, ata nuk kanë ndonjë çelës magjik, por politikat dhe vendimet dhe marrëveshjet e ndyra mes tyre, bëjnë që ne të jetojmë këtë mizerabilitet politik dhe ekonomik.

Ata i lejojnë këta oligarkë dhe “udhëheqës” politik dhe qeveritarë të pangopur të vjedhin dhe të përfitojnë nga ata që nuk janë “aq me fat” për sa i përket parave dhe rrjedhimisht, lirisë.

Vini re se sa prej këtyre politikanëve kanë aksione në këto kompani të oligarkëve, në mos ata janë vetë oligarkët e vërtetë. Për të mos përmendur faktin se janë pikërisht këta politikanë që kanë krijuar dhe mbështetur ligjet në shkatërrimin dhe marrjen e plotë të avantazheve të sistemit…

Vini re se sa publik dhe i hapur është presioni që ata po i bëjnë SPAK dhe si po përpiqen ta minojnë atë nëpërmjet manipulimit politik me listat e mbyllura. Gjithashtu ndryshimi i ministrave në qeveri pa asnjë shpjegim dhe me arrogancë nga Rama, tregon se heronjtë tanë janë shndërruar në anti heronj.

Ata po ju mashtrojnë herë pas here, siç kanë bërë me dekada gjatë këtyre 34 viteve kryetarokraci ose siç ata dhe shumë të verbuarëve u pëlqen ta quajnë demokraci. Ata kanë mundësi të pakufizuara të fusin e të nxjerrin nga burgu kë të duan, por ju keni të drejtë vetëm të bindeni. Ata marrin shtëpira dhe toka në përmasa “të pakufizuara”, por ju jo. Ata bëjnë jetë përrallore duke shkatërruar jetën e njerëzve të tjerë çdo ditë.

Ata kanë luajtur me ju për dekada me radhë. Është koha për të pastruar të çmendurit e politikës të pakuptimtë që nuk kanë bërë asnjë ndryshim për mirë gjatë 34 viteve të fundit. Ne kemi nevojë për gjak të ri kudo në politikë, administratë, gjyqësor e kudo në jetën e vendit. Këta dinosaurë të rrudhosur, narcistikë janë të sëmurë mendorë dhe bëjnë humor të të zi duke ju bërë ju të vuani.

Ata që ende i ndjekin verbërisht këto koka mishi të vjetëruara duhet të zgjohen dhe të shikojnë përreth jush. Hiqni dorë nga telefoni, kompjuteri dhe mediat sociale dhe shkoni të vizitoni disa nga këto qytete dhe qyteza që po shkatërrohen nga varfëria dhe korrupsioni. Takoni disa nga shpirtrat e gjorë që ata i kanë copëtuar falë lakmisë dhe egoizmit të tyre. Ideja ose zbatimi i ligjit se duhet të “taksoni të pasurit” është një shaka për ta dhe ata vetëm qeshin e tallen me ju.

Paraja është liria e tyre por edhe kurthi i tyre ironik. Fatkeqësisht, ata nuk mbahen përgjegjës për atë që është krijuar për të bërë të mundur që të manipulohet në favor të tyre; kështu që në fund, detyra bie mbi ne, Popullin. E vetmja mënyrë se si ata do të hiqen nga piedestali i tyre i gabuar është nëse ne të gjithë e bëjmë atë të ndodhë. Ata i përdorin parat e tyre nga korrupsioni si një mburojë shpëtimi nga krimet kundër popullit. Paratë tuaja të fituara me vështirësi janë udhëtimi i tyre i ardhshëm hipokrit në parajsë; ose për disa prej tyre pushime ekstravagante në ishuj egzotik të mbushur me pervers si vetë këto krijesa ordinere, që e vetmja meritë që kanë është vjedhja dhe mashtrimi .

Mos i lini të ecin kudo mbi ne dhe mes nesh. Ata ju duan të lodhur e të painformuar, në mënyrë që të vazhdojnë të korrin gjithçka nga mjerimi juaj. Ata duan që ju të jeni të varur prej tyre, kështu që atëherë do të jeni shërbëtori i tyre në vend të konfigurimit fillestar të synuar për liri, barazi e demokraci.

Qeveria kishte për qëllim t’i shërbente popullit, por nëse njerëzit nuk ushtrojnë të drejtën e tyre për t’u ngritur dhe për të thënë zërin e tyre të dëgjohet, atëherë ata do të vazhdojnë të heqin ato të drejta të dhëna nga sakrificat dhe lufta për përmbysjen e komunizmit dhe ndërtimin e demokracisë, për mijëra sakrificat e bëra. Gjaku dhe jeta e paraardhësve tanë do të ketë humbur kot nëse i lejojmë këta derra sadistë të vazhdojnë të shkatërrojnë këtë vend për shkak të dëshirave të tyre egoiste, pasi ne nuk jemi gjë tjetër veçse trupa për ta.

Nëse doni një demokraci të vërtetë, kjo është beteja e vërtetë dhe e domosdoshme. Bëjeni për veten tuaj, për të dashurit tuaj, miqtë, familjen dhe pasardhësit tuaj. Brezi i ardhshëm gjithmonë do të rritet në një botë të ndryshme nga brezi i mëparshëm, por nëse mund të bëjmë çmos për ta bërë atë më të mirë se më parë, atëherë ndoshta do të fillojmë të evoluojmë përsëri përtej kësaj gjendje patetike në të cilën kemi rënë.

Ndoshta është koha që t’i humanizojmë udhëheqësit tanë në mendjet tona. Mendoj se Brecht-i ka dashur të thotë me këtë deklaratë se njerëzit që dëshirojnë një hero janë të pafat, sepse nuk janë të vetëdijshëm se kudo ka heronj të vërtetë, thjesht duhet të dish t’i njohësh ata, sepse heroizmi i vërtetë qëndron në veprimet e vogla të shumë njerëzve që bëjnë ndryshimin çdo ditë, edhe pse ne nuk mund ta kuptojmë gjithmonë atë. Liderat apo heronjtë tanë ose duhet të vdesin (dorëhiqen) si heronj, ose do të kthehen në monstra dhe anti heronj.

Nga Frank Shkreli

Sot është një përvjetor që nuk e përmend as nuk e kujton kush – por ishte 31 Korriku i viti 1948 – një përvjetor vrasjeje, ishte një ditë kur xhelatët e diktaturës komuniste të Enver Hoxhës mbytën dy klerikë katolikë shqiptarë, Dom Lekë Sirdanin e Dom Pjetër Çunin, martirë tё Kishë Katolike Shqiptare, nё periudhën e persekutimit komunist nё Shqipёri. Xhelatët e diktaturës enveriste të Shqipërisë, në atë ditë — mё 31 korrik 1948 — sipas dëshmitarëve dhe të dhënave zyrtare i mbytën të dy martirët duke i hedhur për së gjalli në një gropë gjirizi, në Koplik, ku zhvillohej hetuesia e meshtarëve. Dom Lekë Sirdani e Dom Pjetër Çun kan qenë dy figura të shquara, jo vetëm të Kishës Katolike, por edhe përfaqsues të denjë të kulturës dhe intelektualë shqiptarë të kohës së vet.

Dom Lekë Sirdani — I lindur në Bogë, Malësi e Madhe, në vitin 1891, i bëri studimet e para në Seminarin shqiptar e teologjinë në Insbruk, të Austrisë. U shugurua meshtar më 24 prill 1916. Ka punuar për fe e për atdhe. Kreu shërbimin në famullitë e maleve të kryeipeshkvisë së Shkodrës. Ishte shumë i zellshëm e i devotshëm. U torturua në mënyrë barbare e të pashpirtshme. E bënë të sillej përreth famullisë së tij në zonën e Koplikut, pastaj e futën të gjallë në një pus ujërash të zeza dhe e lanë aty derisa vdiq më 31 korrik 1948, bashkë me Dom Pjetër Çunin.  Dom Pjetër Çuni –Lindi në Shkodër, më 9 korrik 1914. Shkollën fillore dhe liceun e kreu në Seminarin Papnor të Shkodrës, kurse teologjinë në Kongregatën Propaganda Fide (Romë). U shugurua meshtar më 23 mars 1940. Shërbeu në famullitë e maleve përreth Shkodrës: Reç e Lohe (Shkrel). U arrestua pa arsye në Rrjol më 27 korrik 1948. Egërsisht i torturuar, e hodhën për së gjalli në një pus ujërash të zeza, ku vdiq më 31 korrik 1948. Të atit iu dha lajmi i vdekjes më 26 dhjetor 1948. Qe meshtar shembullor, i zellshëm dhe bari i mirë për grigjën e vet. Qe i paluhatshëm kundër diktaturës. 

Ai dhe Dom Aleksandër Sirdani janë shpallur të lumë nga Kisha Katolike universale, së bashku me 36 martirë të tjerë shqiptarë të diktaturës komuniste. (Sipas Radio Vatikanit shqip)

Me modesti them se kam shkruar gjatë viteve edhe në raste të tjera për këta dy burra dhe për viktima të tjera të diktaturës sllavo-komuniste dhe do vazhdoj të shkruaj derisa të më lenë sytë e mendja. Frank Shkreli: Shqipëria të dënojë zyrtarisht vra.sjet makabër të komunizmit | Gazeta Telegraf –dhe për derisa strukturat politike dhe qeveritare të shtetit shqiptar vazhdojnë të mos dënojnë këto krime makabre dhe për derisa Shqipëria dhe Kombi shqiptar nuk përballen, zyrtarisht, me të kaluarën kriminale të regjimit komunist. Për fat të mjerë për atë vend sot dhe për të ardhmen e tij, jo vetëm që entet zytrtare të shtetit shqiptar, nuk dënojnë zyrtarisht krime të tilla siç ishte vrasja e Dom Lekë Sirdanit dhe Dom Pjetër Çunit – por ato entet zyrtare politike dhe shoqërore, tërthorazi dhe drejtë për drejtë, sot glorifikojnë periudhën e diktaturës komuniste. Ndërkohë, që shpallin krenarinë e tyre me trashëgiminë dhe influencën historike të Partisë së Punës në radhët e Partisë së sotme Socialiste në pushtet – një lidhje brezash, midis rinisë së sotëme të Partisë Socialiste dhe gjyshërave dhe gjysheve të tyre, përfaqësuese të Partisë së Punës së diktaturës së proletariatit, siç u shpreh folësja “Helena” një vajzë e re socialiste. Unë nuk di se çfarë dhe sa di e reja e identifikuar me emrin “Helena” — e cila foli në Kuvendin e fundit të Partisë Socialiste por dhe brezi i saj — mbi krimet e komunizmit, ose nëse gjyshja e saj i ka thënë asaj ndonjë të dhenë të vërtetë mbi krimet e atij regjimi ndaj kundërshtarëve të tij, ose shqiptarëve që nuk pajtoheshin me atë ideologji sllavo-komuniste – krejtsisht e huaj për historinë dhe kulturën e shqiptarëve. Për burgjet, për internimet për vrasjet e ekzekutimet, për dhunimet dhe për familjet e ndara e të humbura.

Ndonëse partia në pushtet duket se është krenare e trashëgimisë së Partisë së Punës, ajo vazhdon të hesht për krimet dhe dhunën e ushtruar nga komunizmi kundër shqiptarëve – një popull i zenë rob për pothuaj një gjysëm shekulli. Prandaj nuk është për tu habitur se shumë vërejtës, brenda dhe jasht Shqipërisë, konsiderojnë se trashëgimia e Partisë Komuniste shqiptare po përjetësohet në Shqipëri, ndërsa për 30 e ca vite mbretëron një heshtje në lidhje me krimet e asaj periudhe të zezë për Kombin shqiptar.  Frank Shkreli: A po përjetësohet e keqja e komunizmit në Shqipëri? | Gazeta Telegraf. Ndryshe nga vendet e tjera ish-komuniste të Evropës, Shqipëria as nuk është ballafaquar me të kaluarën e saj tragjike komuniste dhe as nuk e ka ndër mend të dënojë krimet e atij regjimi barbar kundër popullit të vet.

Unë nuk e kam aspak të qartë se si — me ketë mentalitet politik e shoqëror – në ç’drejtim mendon Partia Socialiste dhe qeveria e saj në pushtet t’a çojë Shqipërinë dhe Kombin, në të ardhmen drejtë një një jete më të mirë për brezin e të rinjve e të rejave shqiptare, si “Helena” që foli në Kuvendin e Partisë Socialiste?  Si do të shkojë drejtë një qytetërimi shqiptaro-perëndimor – larg trashëgimisë kriminale të diktaturës komuniste – e me sy kah qytetërimi perendimor. A po është duke shkuar drejtë një humnere lindore sllavo-komuniste autoritare e cila për pothuaj 50-vjetë, vrau e preu bijtë e bijat më të mirë të Kombit shqiptar?

Po të mund të flisnin sot Dom Aleksandër (Lekë) Sirdani dhe Dom Pjetër Çuni – në përvjetorin e vrasjes së tyre nga regjimi komunist i Enver Hoxhës – ata do të thonin se të gjithë shqiptarët pa dallim i konsiderojnë si vëllezër e motra, se ata dhanë jetën në mbrojtje të vlerave historike të Kombit shqiptar, të lirisë e demokracisë, të nderit e burrërisë dhe qëndruan besnikë ndaj orientimit historik të shqiptarëve drejtë Perendimit. 

Qëllimi i këtyre dy klerikëve, por mbi të gjitha dy burrave shqiptarë intelektualë, të vrarë nga komunizmi, ishte një Shqipëri – që sipas rrethanave dhe mundësive të asaj kohe, Kombi shqiptar të shkonte në rrugën drejtë Perendimit dhe vlerave të atij qytetërimi dhe jo drejtë lindjes, një qytetrim i huaj dhe barbar për shqiptarët.  

Kjo, pra është arsyeja që unë nuk mund të heshti për krimet e komunizmit ndaj njerëve të pafajshëm – përfshir vrasjet e dy klerikëve të lartë përemendur.  Por, përpiqem që në mënyrën më modeste dhe në mungesë të dënimit zyrtar të atyre krimeve nga qeveria dhe shteti shqiptar – është detyra, vullneti dhe dëshira ime dhe duhet të jetë e të gjithë njer[ëve vullnet mirë, që ia duan Shqipërisë dhe shqiptarëve punët për së mbari – që kujtimi i këtyre dëshmorëve anti-komunistë shqiptarë dhe mijëra të tjerëve si këta, të mos zhduket nga kujtesa dhe as nga historia e Kombit shqiptar. 

Sepse është e qartë tani se pa dënimin zyrtar të krimeve të komunizmit dhe pa distancimin serioz të Shqipërisë nga regjimi komunist i Enver Hoxhës, aktualiteti politik dhe zhvillimet në vend po tregojnë, se rrugëtimi euro-atlantik i Shqipërisë, jo vetëm që ka marrë një rrugë të gabuar, por ai rrugëtim nuk është më as i sigurtë dhe as i besueshëm: as për ndërkombëtarët dhe as për shqiptarët, një prej faktorëve kryesor, në mendimin tim,  që po shkakton zbrazjen e Shqipërisë nga rinia e saj dhe nga më të mirët e Kombit. Urojmë që kujtimi i sakrificës së tyre të jetë një shembull për djemt dhe për vajzat shqiptare si “Helena”, që të sigurojnë për veten dhe familjet e tyre në të ardhmen një Shqipëri vërtetë të lirë e demokratike për të gjithë dhe pa dallim. Dhe që sakrificat, mundimet dhe vrasja barbare e Dom Lekë Sirdanit dhe Dom Pjetër Çunit, të frymëzojnë breznitë e reja – përfshir vajzen shqiptare “Helena”, drejtë veprave më të mira për veten dhe për të tjerët – larg nga trashëgimia barbare komuniste anti-shqiptare.

I përjetëshëm qoftë kujtimi i Dom Lekë Sirdanit dhe Dom Pjetër Çunit dhe i të gjitha viktimave të komunizmit, pa dallim, në Shqipëri, por edhe në Kosovë dhe anë e mbanë trojeve shqiptare, ku ka shkelur çizmja gjakatare komuniste sllavo-aziatike.

Frank Shkreli

Hazir MEHMETI, Vjenë/

“Ai që nuk e sheh botën te miqtë e tij nuk e meriton që bota të dijë për të” – (Johan Volfgang Gëte)

Komuniteti shqiptar në Austri e uron zgjedhjen e Mag.Lukas Mandl-it. Austria, vendi me rëndësi në kulturën dhe historinë shqiptare që luajti rol më rëndësi në vendime historike për të ardhmen e kombit tonë. Marrëdhëniet u ndërtuan nga njerëzit e vullnetit të mirë në proceset politike progresive në kontinent. Shqiptarët si popull i vogël gjetën mbështetje ku dallohen disa personalitete: Leopold Berchtold, Franc Josef, Otto Habsburg, Alois Mock, Kurt Walhaim, Vicktor Klima, Wolfgang Schüssel, , Tomas Klestil, Elisabeth Gehrer, e shumë tjerë. Së fundi njohim Alfred Rohan, Alexander Von der Bellen, Ulrike Linactek, Lukas Mandl e të tjerë, të cilët ndihmuan në ndërtimin e urave miqësie mes dy popujve. Në fushën e shkencës, letërsisë e arteve vazhdimisht u dalluan personalitete që ndihmuan ndërtimin e urave lidhëse mes popullit shqiptar dhe atij austriak.
Për shqiptarët ka rëndësi të madhe mbështetja në integrimin evropian, veçanërisht tani kur kombi ynë synon bashkimin me vlerat demokratike të Bashkimit Evropian si pjesë historike e tij. Kjo rëndësi merr rrugë dhe tani në zgjedhjet e fondit për deputet në Parlamentin Evropian, ku njëri nga miqtë tanë Luksa Mandl, sërish zgjidhet deputet në Parlamentin Evropian, një lajm i mirë për të gjithë, për ata që e donë drejtësinë dhe progresin në kontinent.
Shqiptarët
Shqiptaret/ët në Austri mbështeten mikun e tyre dhe ndihen të lumtur që Lukas Mandl do të jetë sërish deputet në Parlamentin Evropian . Gjatë mandatit të kaluar ishte zëri kryesor në mbështetje të shtetit të Kosovës dhe kosovarëve. Janë të njohura fjalimet e tij në vazhdimësi për liberalizimin e vizave për kosovarët dhe kjo tani u bë realitet. Ky është mandati i tretë i deputetit, që nga viti 2017.
Rëndësi të veçantë ka sidomos tani kur janë shtuar zërat e nacionalistëve në Austri të mbledhur rreth Partisë Popullore të Austrisë, një parti ekstreme djathtiste, e drejtuar nga individ me qëndrime djathtiste. Kjo dukuri tani është e shprehur pas agresionit rus në Ukrainën e pavarur.

Libri rreth Kosovës dhe rrethanat aktuale

“Kosovo and the EU ( Kosova dhe BE), vepër e re e Mag. Lukas Mandl mbi rrethanat aktuale politike e shoqërore, perspektiva dhe sfidat. Lukas Mandl, është themeluesi i Shoqatës së Miqësisë Austriake-Kosovare në vitin 2015. I ndërlidhur me rrethanat e Kosovës, sfidat e saj në rrugën drejt integrimeve evropiane, Mandl nxori librin “Kosova dhe BE: Situata aktuale dhe perspektivat për të ardhmen”. Ky është një libër ku fjalën e tyre rreth Kosovës dhe rrethanat aktuale të ndërlidhura me të kaluarën e kanë thënë shumë figura politike drejtuese në Austri, studiues e politolog të njohur. Mes tyre: Lukas Mandl, Sebastian Kurz, Oliver Varhelyi, Meliza Haradinaj-Stublla, Arbër Marku, Franz Schausberger, Elisabeth Campestrini, Tanja Fajon, Fridhelm Frischenschager, Irena Joveva, Kevin Kaiser, Andrey Kovatchev, David Mcallister, Andreas Schieder, Colli Marboe, Lulzim Pllana, Vladimir Bilcik, Wolfgang Sobotka, Patrick Voler, Manfred Brandner, Anton Quni, Erhard Busek, Dedë Gjergji, Ulrike Lunacek, Arta Sejdiu, Mimoza Ahmetaj, Johanes Hahn etj.
Personaliteteve të kohës nga radhët e shqiptarëve është i njohur, Mag. Arbër Marku. Ai është bashkëthemelues i Shoqatës së Miqësisë austriake-kosovare. Kjo shoqatë me sukses tani e disa vjet falë angazhimeve të veprimtarëve shqiptarë e austriak. Mes tyre i dalluar është Arbër Marku, sekretari gjeneral i kësaj shoqate e cila bënë punë me vlerë në afirmimin e çështjes së Kosovës dhe afrimin e saj me Bashkimin Evropian qysh nga viti 2015.
( D. Arbeits Schwerpuinkte.
Arbeitsmarkt, Wirtschaft und EU-Regionalpolitik, Innere Sicherheit und Landesverteidigung, Parlamentarismus und Rechtsstaatlichkeit, Menschen würde und Freiheitsrechte, EU-Außenpolitik (Fokus auf die koreanische Halbinsel, den Westbalkan, den Nahen Osten sowie die transatlantischen Beziehungen und jene zu Afrika).
Netzowerke der politik Christliche VerbindungenIcon für Netzwerke der Politik, Industriellen vereinigungIcon für Netzwerkeder Politik.)
Komuniteti shqiptar kërkohet akoma të aktivizohet në të gjitha sferat e jetës në ngritjen e imazhit dhe integrimin e tij në shoqërinë e vendit. Njëra prej tyre është mësimi i gjuhës shqipe në shkollat austriake i garantuar sipas ligjeve në fuqi. Pa dyshim, Kosova ka nevojë të madhe për mbështetje në planin ekonomik e politik, çka e rritë nevojën e bashkëpunimit me mike e miq të cilët nuk janë të pakët në Austri, me shoqata e institucione. Republika e Kosovës duhet planifikuar mirë aktivitet me mërgatën në realizimin e projekteve të shumta të përbashkëta. Është e nevojshme përkrahje e shoqatave, veprimtarëve të shumtë që ofrojnë mundësi afrimi mes dy vendeve dhe dy kulturave. Do duhej të organizohen seminare, takime, projekte ku do njiheshin mundësitë e hapësirat e veprimeve për afrim e afirmim, si themele të urave të miqësisë.
Kjo çka qeveria ofron deri më tani nuk mjafton.

Dr. Lulzim Nika/

Askujt më mirë se sa Adem Demaçit dhe veprimtarisë së tij, nuk i rri, ky përshkrim i Presidentit Regan, që në nderim të Ditës s Përkujtimit të ushtarëve të rënë amerikanë, më 1988, tha: “Për të mbajtur besimin me të vdekurit tanë të shenjtë, le të jemi të sigurt dhe shumë të sigurt, sot dhe çdo ditë të jetës sonë, se ne e ruajmë kauzën e tyre, shpresën e tyre, lutjen e tyre, përgjithmonë të vendit tonë

Kosova e lirë të mbetet borxh, Adem Demaçi, Partitë politike, një pjesë e tyre, pa një strukturë të mirëfilltë kombëtare, duke u sunduar nga njerëz të fuqishëm e që nuk ishin në shërbim të Kosovës, por në sundimin e lirisë se saj, nuk denjuan, nuk deshën a nuk patën guxim, një Zot e di, që ta propozonin e lëre më ta zgjidhnin president të Kosovës, simbolin tonë të rezistencës, Adem Demaçin.

Liria i verboi dhe për më keq i bëri të harrojnë edhe të kaluarën, duke vrapuar pas përfitimeve personale dhe duke krijuar rrethe servilësh, që iu thurnin lëvdata se ju jeni vetë historia e Kosovës.

President u zgjodh askushi e gjithkushi, e kërkushi por jo veprimtari më i pathyeshëm i lirisë së Kosovës. Shumica e krerëve te partive politike nuk e kishin përjetuar as edhe një ditë burg të pushtuesit serb, por kjo nuk ishte arsyeja se pse nuk e donin Adem Demaçin president, ju pengonte qëndrueshmëria e bindjeve të tij dhe e idealit të tij, për Kosovën sovrane!

Vazhdimësia dhe qëndrueshmëria politike e Adem Demaçit, ishte farkuar me kohë dhe e gjejmë të ndërlidhur me idealin e shqiptarizmës, që qysh pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, atëherë kur udhëheqësit e Organizatës Nacionale Demokratikë Shqiptare, filluan aktivitetin politik për liri e Kosovës, u vranë, u ekzekutuan, e u burgosën dhe u ndoqën nga Kosova, shumë anëtarë të saj do të vazhdojnë aktivitetin politik e patriotik në organizata të tjera.

Edhe pse parimet politike, strategjike dhe organizative të ONDSH-së nuk do të kenë ndikim të madh në organizatat e mëvonshme ilegale në Kosovë, megjithatë idetë dhe qëllimet politike do të mbesin të njëjta; çlirimi i tokave të robëruara shqiptare dhe bashkimi i tyre në një shtet shqiptar.

Baza e riorganizimit të veprimtarisë ilegale në Kosovë ishin vendosur në vitet 1956-1963. Në këtë periudhë veprojnë dy udhëheqësit më të shquar të lëvizjes ilegale në Kosovë,

Adem Demaçi dhe Metush Krasniqi. Që të dy, pavarësisht nga trysnitë ideologjike, aktivitetin e lëvizjes kombëtare ilegale e mbështesin në platformën kombëtare, duke krijuar një strategji të re për një luftë a rezistencë më afatgjate të popullit shqiptar të robëruar, duke mbajtur gjallë idenë e lirisë, gatishmëria e flijimit për të dhe besimin e pathyeshëm në çlirimin e pjesës së ndarë të popullit shqiptar.

Kështu, Adem Demaçi, u shndërrua në simbol, në shpirt dhe në shpresë të lëvizjeve ilegale. Përkundër dhunës dhe burgosjeve ndaj anëtarëve të lëvizjeve ilegale e patriotike të kohës, veprimtaria e tyre ishte e pandalshme drejt lirisë.

LAVDI VEPRËS SË ADEM DEMAÇIT

QSPA/

Sot më 26 korrik shënon 7-vjetori i ndarjes nga jeta të albanologut të mirënjohur arbëresh, gjuhëtarit dhe profesorit, Antonino Guxeta. Lindi më 1922 në Horën e Arbëreshëvet, Siçili. Ishte i biri i Gjergj Guxetës (Giorgio Guzzetta), themeluesit të seminarit Arbëresh të Palermos. U diplomua në Fakultetin e Letërsisë e të Filozofisë të Universitetit të Palermos. Në vitin 1974 u emërua profesor i gjuhës dhe letërsisë shqipe në Institutin Oriental të Napolit. Në vitet 1975–1997 ka drejtuar Institutin e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe në Universitetin e Palermos. Ka dhënë gjithashtu mësim edhe në Universitetin e Kalabrisë në vitet 1987–1990. Si drejtor i Qendrës Ndërkombëtare të Studimeve Shqiptare “Rosolino Petrota”, prej vitit 1968 organizoi 23 kongrese ndërkombëtare për studimet shqipe, aktet e të cilëve i publikoi rregullisht. Themeloi kolanën “Albanica” që numëron mbi 20 vëllime dhe shkroi një varg librash studimorë në fushën e gjuhësisë dhe të studimeve letrare. Ndër të cilët përmendim: “Gjurmë të shqipes në shekullin XV në dokumentet venedikase të kohës” (1968); “Ernest Koliqi, një poet social”(1968); “Magjia e së vërtetës: tregimet e Ernest Koliqit ndërmjet traditës dhe ripërtëritjes” (1974); “E folura e Piana degli Albanesi” – pjesa I – Fonologjia (1978); “Bajroni në Shqipëri” (1978); “Përshkrim fonematik i të folurës arbëreshe të konteshës Entellina”(1978); “Etnia shqiptare në Itali” (1978) etj. U nda nga jeta më 26 korrik të vitit 2017. Veprimtaria e tij i ka dhënë nxitje zhvillimit të albanologjisë në universitetet italiane gjatë një periudhe të vështirë, duke garantuar formimin e një brezi të ri studiuesish arbëreshë. Është dekoruar me disa çmime ndërkombëtare ndër të cilat iu akordua edhe Urdhrin “Naim Frashëri” më 1992. http://www.archivioradiovaticana.va/…/nd%C3…/sq-1327174