Komunitet – Page 369 – Dielli

Ndahet nga jeta Gregori Lima, gazetar dhe autor i disa librave

January 25, 2014 by dgreca

Gregory Lima ka shkruar dy libra për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës – UÇK-ën, me poemë të Xhevat Limanit, me tituj: “Journey to Macedonia – Udhëtim në Maqedoni” dhe “The Americani – Poema – Agron Mirdita”/

Nga BEQIR SINA, New York/

NEW YORK : Mbas një goditje në tru në moshën 88 vjeç, vdiq Gregori Lima, gazetar dhe autor i disa librave, në shtëpinë e tij në Paterson – Nju Jork, shkruan revista Armenian Weekly. Ai është një banor i Nju Jorkut , i cili shkoi në Teheran , Iran , në vitin 1958, për të filluar punë në gazetën Kayhan International, e cila u bë një gazetë mjaft e njohur, dhe arriti në kulmin e saj , duke dalë edhe në gjuhën angleze në Lindjen e Mesme . Ai filloi me Kayhan fillimisht si redaktor , më pas si korrespondent special dhe analist politik , deri me dështimin e saj, në revolucionin iranian 1978-1979 . Ai u lind në vitin 1925 në në Brooklyn New York, dhe ishte i pari i gjashtë fëmijëve . Nëna e tij, ishte një rrobaqepëse dhe një administratore e një dyqani për ILGWU . Babai i tij, kishte në pronësi një dyqan fruta – dhe – perimeve . Në nekronologji thtuhet se ata ishin emigrantë të ardhur nga Sicilia . Edhe pse ai jetoi jetën e tij në tre kontinente , nga mosha si një fëmijë i përket epokës së ashtuquajtur e Depresionit në New York . E filloi jetën me shkrime, kur një poemë e hershme , ” Ferry në Hoboken , ” e humbur tani , ra në sy të mësuesve dhe administratorëve në Edward Stitt Junior High School , kur dhe ai u bë redaktor i revistës letrare të shkollës.

Ai vazhdoi të studioi në DeWitt Clinton High School , ku ai u përbashkua me një rreth me poeten Emile Capouya dhe shkrimtarin James Baldwin . Ai nuk vazhdoi shkollën e lartë në atë kohë për të shkuar ushtar në ushtrinë amerikane .

Nga trajnimi në bazë në Karolinën e Veriut dhe Cape Cod , ai ishte duke pritur për veprim në Angli , në ” invazionin e detit” në Utah Beach në pushtimin Normandisë , ” dhe si një ushtar shërbeu në repartin e telegrafis dhe lidhejt telefonike në Francë , Belgjikë dhe Gjermani ,
Pas luftës , ai u përcaktua për të vijuar studimet e larta në kolegjin GL Bill, me një bursë të miratuar nga qeveria amerikane, dhe diplomohet me nderime nga Syracuse University, dhe në vazhdim e sipër ka punuar për t’u diplomuar në Shkollën e Re për Kërkime Sociale . Ai vazhdoi studimet e tij – dhe aventurat e tij – në Universitetin e Toulouse dhe në Heidelberg të Würzburg në Gjermani .

Ai u martua me Karina Arzooian një anëtare të një pakice të armenëve në Amerikë , në vitin 1962 . Ai ishte një lexues i “pangopur” , për të ditur për historinë dhe kulturën armene.

Ai filloi më pasë punë në një firmë Internationale komunikuese , që ndihmoi një sërë të kompanive të cilat vendosën bizneset e tyre në Iran .

Ai shkroi për revolucionin e Iranit (1973 ), një vëllim rreth reformave të Shahut , në të ashtuquajturin “revolucioni që vinte nga lart” . Si pjesë e këtyre reformave , në vend të shërbimit të detyrueshëm ushtarak , me të rinjtë iranianë me një arsim , at mund të bashkoheshin sipas ligjit me Korpusin Literacy , në një fushatë për të përhapur arsimimin tek fshatrat iraniane . Në një artikull në atë kohë Gregori Lima ka shkruar për ofrimin e kujdesit shëndetësor në një grumbull fshatrash armen në Iranin qendror, të cilat ishin frymëzuar në krijimin e një Trupe paralel mjekësore .

Libri i tij i dytë , i tij gjatë kësaj kohe ishte ai mbi kostumet e grave armene ( 1974) , ilustruar me mjaft nga fotografit Peter Carapetian , libër i cili është konsideruar në atë kohë bestseller, duke u shitur menjëherë .

Ai qëndroi në Iran gjatë kohë së revolucionit të viteve 1978-1979 , por u largua menjëherë pas bastisjes ndaj ambasadës së SHBA . U kthye në vendin e lindjes së tij , në një kohë kur ai mund të ketë kapitalizuar njohuritë e tij të thellë mbi Iranin .

Në vend të kësaj ai u kthye në Shkollën e Re, për të fituar një diplomë master në marrëdhëniet ndërkombëtare dhe për të ndihmuar atë të fituar perspektivë nga turbullira që kishte parë me syt e tij .

Pjesën më të madhe të jetës ai kohët e fundit e kaloi në Paterson , Nju Jork, në një shtëpi që babai i tij ia kishte blerë , kur kishte biznesin e tij me dyqanin e fruta – dhe – perimeve, një shtëpi kjo e mirë për eksplorimin në Luginën Hudson .

Kohët e fundit Gregori Lima, ishte kthyer me “sy” nga Evropa dhe ai u pa të udhëtoi shpesh në Kosovë, Maqedoni dhe në Shqipëri – dhe në Mal të Zi , dhe më gjerë . Në vitin 2012 , ai botoi dy libra mbi Ballkanin : Amerikani dhe Udhëtim në Maqedoni . Vëllimi i fundit është një libër në raport me ndikim që ai e kishte shkruar pas një udhëtimi të vitit 1998, ku ai thoshte se ka intervistuar elitën politike shqiptare dhe anëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës .

Vitin e kaluar nën përkujdesjen e Akademisë Shqiptaro Amerikane e Shkencave në New York, presidentin të saj Professor Skënder Kodra, u mbajt një takim me shkrimtarin Gregory Lima, mbi prezantimin: e dy librave të të tij, një me poemë me mikun e tij më të mirë Xhevat Limanin, me tituj: “Journey to Macedonia – Udhëtim në Maqedoni” – “The Americani – Poema – Agron Mirdita”

Ky takim u mbajtë në Manhattan New York,, në lokalin Caverna Bar&Restaurant. Gregori Lima, shkrimtar dhe gazetar amerikan në dy dekadat e fundit, thanë folësit, është dhe hulumtues i çështjes shqiptare i njohur për ekspertizën në krizën e kaluar në Kosovë dhe luftën atje, ku si thuhet sipas Limanit ai ka qenë pjesë në misionin jo-zyrtar të Departamentit të Shtetit. Gjithshtu, thuhet se ai raportoi për skenën politiko-ushtarake, përpara zhvillimit të konferencës së Rambujesë. Autori, si i lindur më 1925 në New York, u tha se është i njohur si një misionar dhe diplomat amerikan, që ka raportuar mbi zhvillimet në Ballkan.

Dhe, e kishte ndarë jetën e tij mes Eerevanit- Armeni, dhe New Yorkut – SHBA.

Aktori dhe producenti Xhevat Limani, miku i tij më i mirë, i cili ka pjesën e vetë në librin “The Amerikani” “Agron Mirdita” me firmen e dy autoreve (Gregory Lima dhe Xhevat Limani) tha se ky libër ka shumë gjëra deri tani të pa thëna rreth luftës në Kosovë, që Lima me guxim hedh dritë mbi disa ngjarje të kësaj lufte. Xhevat Limani ka theksuar se autori Lima hedh dritë gjithashtu edhe për të vërtetën aktuale shqiptare në Maqedoni, siç e quajti ai, e cila sipas tij, ka ndërruar formën, ndërsa qëllimi i pushtetit maqedonas ka ngelur i njëjtë, thotë Limani.

Ndërkohë, ai ka shpjeguar sesi erdhi deri tek ideja për shkruarjen e librit Americani (Agron Mirdita)!

“Mbasi mbaronte nga bisedat me Agron Mirditën, Lima, mbante shënime, shkruante diçka dhe i hidhte në letër, ka rrëfyer Limani, duke shtuar se teksa e pyeste se çfarë po shkruante ? ai sihte përgjigjur se “i kishte lënë përshtypje një kryeluftëtar, i cili, nuk kishte pritur si shumë luftëtar që presin të marrin dekorata, grada dhe lëvdata, por me të mbaruar lufta erdhi në Shtetet e Bashkuara, dhe iu shtrua punës, për të mbajtur familjen”.

Saqë, si i ishte shprehur Gregory Lima, Limanit, ai nuk kam arritur ta kuptojë nga thjeshtësia që e karakterizonte Agronin, a “ishte ai luftëtar apo ndonjë tjetër! dhe modestia e tij, e kishte shtyrë që të shkruante librin Americani – Agron Mirëdita!”

Autori i këtyre dy librave Gregory Lima, ka theksuar se librat e tij flasin për një realitet të patjetërsueshëm të luftës në Kosovë, si një pasqyrë edhe mbi gjendjen e shqiptarëve në rajon dhe me theks të veçantë udhëtimet e tij në Maqedoni, dhe takimet me personalitetet atje.

Gregory Lima e bëri udhëtimin e tij të parë në Armeni në vitin 2005 . Për disa vjet pas kësaj , ai ka jetuar disa muaj në vit në Jerevan , kryeqytetin Armen, ku ai kalojë disa kohë me mbesat e tij Noor dhe Arev – duke kontribuar me reportazhe mbi artin armene dhe artistëve dhënë gazetës birit armene The Reporter .

Më pak se një muaj para vdekjes së tij , gjatë Krishtlindjeve , ai kaloi disa ditë të lumtura me të gjithë anëtarët e familjes së tij, me gruan e tij , fëmijët , dhe nipërit e mbesat .

Gregory Lima vdiq në moshën 88 vjeç në mënyrë paqësore – një ditë pasi kishte përjetuar një goditje në tru – në Danbury , Connecticut , në shoqërinë e gruas së tij me të cilën qëndronin pa u ndarë prej 52 vjetësh , i rrethuar nga bijtë e tij dhe e bija . Këto kohë , ai ishte duke punuar së mbyllyri kapitullin e gjashtë të një libri i cili përmbëlidhte kujtimet e tij ,

Fordham students and alumni of Albanian descent decry the decision to honor the Archbishop

January 25, 2014 by dgreca

Letter to the The Rev. Joseph McShane, S.J. President of Fordham University: “Anastasios Yannoulatos was appointed head of the Albanian Orthodox Church against the wishes of the Albanian Orthodox population “/

January 23, 2014/

We, Fordham students and alumni of Albanian descent, express our opposition to Fordham University’s conferral of an honorary doctorate of humane letters on the Greek Orthodox Archbishop of Albania, Anastasios Yannoulatos. We represent all four main religions in Albania Roman Catholic, Christian Orthodox, Sunni and Shia Islam and we stand for peace between the two most ancient people of the Balkan peninsula, Albanians and Greeks. However, Archbishop Anastasios does not embody Albania’s most precious values: interfaith harmony and friendly relations with neighbors.
The Albanian Orthodox Church, originally part of the patriarchate of Constantinople, became autocephalous in 1937 thanks to the efforts of Bishop Fan Noli. An Albanian-American and a graduate of Harvard University, Noli sought the creation of an Americanstyle democracy in Albania when he served as Prime Minister of that country in the 1920s. Noli is venerated in Albania and amongst the Albanian Orthodox diaspora in America for establishing an independent Albanian Orthodox Church. Anastasios has compromised Noli’s efforts by turning the Albanian Orthodox Church into an annex of the Greek Orthodox Church. One of his first acts as Archbishop of Durres and Tirana was to remove Bishop Fan Noli’s liturgies and prayers. These prayers were translated from Greek to Albanian for the Albanian Orthodox. Currently, church services are held mostly in the Greek language, not Albanian as Noli intended. Last, the church administration is dominated by ethnic Greeks, who represent the minority in Albania.
Moreover, the Greek Orthodox Church of Albania, headed by Anastasios, rejects the official census of this Balkan country. Anastasios claims that ethnic Greeks represent nearly one fourth of the country’s population. This claim is inaccurate and only serves the chauvinistic purposes of Greek nationalists, who call for the annexation of southern Albania by Greece. Orthodox authorities insist that people living in Albania, who adhere to the Greek Orthodox Church, are not Albanians, but Greeks. The actual Greek minority, as evidenced by census figures and recognized by the United States Department of State is about 2 percent.
Anastasios Yannoulatos was appointed head of the Albanian Orthodox Church against the wishes of the Albanian Orthodox population. The Statute of the Church had to be amended, which required Albanian citizenship for the primate of the Church, because Anastasios is Greek by ethnicity and citizenship. Today, there is a faction of Albanian Orthodox, headed by Father Nikolla Marku, that has broken
away from Anastasios and does not recognize his authority. This is a testament that Anastasios does not represent interfaith harmony in Albania. The Albanianborn Catholic nun, Mother Teresa, once said “I convert people to be a better Hindu or a better Muslim or a better Protestant. Once you’ve found God, it’s up to you to decide how to worship him.” Anastasios has done the opposite with the Albanian
Orthodox by seeking to convert them into Greek Orthodox. We believe Albanians should be governed by Albanian clergy. We also believe that the Albanian language, rather than Greek, should be used in their services.
If Fordham wants to honor religious tolerance in Albania, we suggest that the university awards an honorary doctorate to Bishop Fan Noli, posthumously, or to the current Bishop of the Albanian Orthodox Diocese of America, His Grace Archbishop Nikon (Nicholas Liolin), Bishop of Boston, New England and the Albanian Archdiocese.
Lamentably, the actions of Archbishop Anastasios do not compose isolated incidents. His actions are part of a greater and systematic attempt by the Greek government and their affiliates to Hellenize southern Albania. Before the Kosova genocide in the late 1990s during which Serbia’s Slobodan Milosevic sought to ethnically cleanse the region of its Albanian population, there was the human rights tragedy of Chameria. During the period of 1912145, the Cham Albanian population, living in the region of Chameria, now northwestern Greece, was massacred and collectively expelled from Greece and
forced to take refuge in Albania. For those Chams of the Orthodox faith who remained in Greece, their Albanian identity was suppressed as a deeply repressive policy of assimilation ensued, which continues to this day. The Chams have still not been given compensation or the right to return to their homeland.
We ask that Archbishop Anastasios recognize the Cham tragedy and urge Greek authorities to participate in talks on the Cham dispute with the Albanian government. We also ask the Archbishop and the Orthodox Church of Albania to acknowledge the Albanian nationality of an estimated 40,000
Christian Orthodox Albanians who still live in Chameria or northwestern Greece. As the spiritual leader of the Christian Orthodox Albanians, Archbishop Anastasios should advocate for the opening of Albanian churches and schools for the Albanian minority in Greece. The Greek Orthodox Archbishop of Albania should also intensify his efforts to foster a spirit of acceptance, respect and nondiscrimination for Albanians in Greece, natives and newcomers alike. Only then will Archbishop Anastasios be deserving of an honorary doctorate from our Jesuit university.
On behalf of the Roman Catholic, Christian Orthodox, and Muslim community of Albanian students, staff, and alumni of Fordham University, we sincerely hope that you and other members of the leadership at this great Jesuit institution take our plea seriously. We hope that as the leader of Fordham
University, you act on behalf of the Jesuit values and promote the justice of ethnic Albanians of all faiths and defend this plea to recognize the inherent dignity of ethnic Albanians and their right to practice their faith and their freedom to exist as such in mind, body, and spirit.
Sincerely,
Balkan Student Association (BSA) & The AlbanianAmerican Community Fordham University

Punonjësit e Rendit shqiptaro-amerikanë kremtuan në New York 101 vjetorin e Policisë shqiptare

January 22, 2014 by dgreca

Shkruan:Nga Arben Dedaj

Shoqata e punonjësve të rendit “Illyrian Society of Law Enforcement” mbajti takimin e parë të anëtarëve për vitin 2014. Aktiviteti u zhvillua më 16 janar në Mill Yacht Club, Howard Beach, New York City. Takimi u hap me hymnin amerikan dhe pastaj vazhdoi me fjalën e hapjes, e cila u mbajt nga kapiten Flamur Cani, president i shoqatës. Ai përshëndeti të pranishmit duke ju uruar një vit të ri të suksesshëm dhe me efikas për gjithë shqiptarët anembanë.

Takimi vijoi me prezantimin e pjesëmarrësve, të cilët me këtë rast u njohën me kryesinë e shoqatës dhe njëri – tjetrin, gjë kjo tepër e rëndësishme për të krijuar një sistem kontaktesh dhe bashkëpunimi. I pranishëm ishte dhe Z.Emin Egriu, i cili në zgjedhjet e nëntorit 2014 kandidon për në Dhomën e Perfaqësuesve në zonen e Buffalo, NY. Fjalimi i tij u prit me duartrokitje nga të gjithë pjesëmarrësit të cilët nuk ngurruan t’i shprehin përkrahjen e tyre.

Në vazhdim fjalën e morën kapter Naim Kacaj, toger Ylli Dautaj dhe detektiv Ismet Hoxhaj, të cilët shprehën kënaqësi për pjesëmarrjen dhe optimizëm për të ardhmen e kësaj shoqate.

Z.Elton Shametaj bëri një pasqyrë të ngjarjeve për vitin 2014 duke vënë në dukje rëndësinë e bashkëpunimit dhe mbështetjes së anasjelltë në komunitetin shqiptar të SHBA.

Fundi i këtij takimi u mbizotërua nga atmosfera festive për shkak se ky aktivitet koincidonte me 101-vjetorin e Policisë së Shtetit Shqiptar. Torta me emblemën e Policisë Shqiptare dhe me mesazhin “Happy Birthday Albanian State Police 1913-2014″ u pre nga Presidenti i Shoqatës i “Illyrian Society of Law Enforcement” kapiten Flamur Cani dhe Z.Elton Shametaj, të cilët së bashku me të gjithë pjesëmarrësit i uruan suksese të gjith stafit të Policisë së Shtetit Shqiptar.

Ditët e Memories: në Londër nderohet Besa shqiptare

January 21, 2014 by dgreca

Në mbrëmjen e 16 janarit 2014 në Pinner Sinagogë, në një nga zonat me numrin më të madh të banorëve hebrej në Londër, u organizua shfaqja e filmit BESA – THE PROMISE – vepër e regjisorit Jason Williams me kontribut të veçantë të fotografit Norman Gershman.Tanimë është bërë një traditë shumë e mirë që Ambasada Shqiptare në Londër në bashkëpunim me bashkësitë hebraike të organizojnë veprimtari të ndryshme në nderim të veprës së shqiptarëve në mbrojtje të hebrejve gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Më shumë se katërqind pjesmarrës, prej të cilëve edhe një numër i mirë shqiptarësh me banim në këtë qytet, ndoqën me vemëndje, respekt dhe emocion këtë veprimtari e cila u hap me fjalën e zonjës Gaby Glassman, Kryetare e Këshillit Organizativ të Sinagogës Pinner. Ajo nëvizoi fisnikërinë dhe virtytet e larta të shqiptarëve të cilat bënë që asnjë hebre në atë vend të mos dorëzohej tek nazistët.Më pas ajo i dha fjalën ambasadorit të RSH në Mbretërinë e Bashkuar z. Mal Berisha.

Në fjalën e tij ambasadori foli me krenari për këtë episod të historisë së lavdishme të shqiptarëve duke u ndalur tek BESA si një fenomen shqiptar që nuk është atribut i feve por një vlerë morale e popullit shqiptar.

Pas shfaqjes së filmit zonja Glassman, në emër të bashkësisë hebraike të Pinner Sinagoge i dorëzoi Ambasadorit shqiptar një çertifikatë në të cilën thuhej:

“Një pemë e mbjellur në Jeruzalem simbolizon mirënjohjen e jashtëzakonshme ndaj veprës trimërore të popullit shqiptar për strehimin dhe shpëtimin e refugjatëve hebrej nga Hollokausti”.

Në lutjet e Sabathit të së djelës, 19 janar 2014, Rabini Bergson i kushtoi tërë psallmet e Sabathit një diskutimi mbi BESËN shqiptare si një mesazh i rëndësishëm për antarët e kongrecacionit të tij në jetën e përditshme.

Veprimtari të tilla do të vazhdojnë të organizohen edhe në të ardhmen. Më poshtë fjala e rastit e ambasadorit shqiptar:

Mirëmbrëma!

Të nderuar zonja dhe zotërinj pjesëmarrës!

Është një nder dhe privilegj i madh për mua të marr pjesë në këtë ngjarje të shënuar që flet për një histori ende të pathënë plotësisht të marrëdhënieve Shqiptaro – Hebraike gjatë kohës më të vështirë, kohën e Hollokaustit.

Fatkeqësisht historia që do të shohim në këtë film ka qenë e mbyllur në sirtar për thuajse pesëdhjetë vjet të izolimit komunist të Shqipërisë. Kjo histori doli në dritën e diellit kur një hebre i famshëm hungarez, një politikan amerikan, antar i Kongresit, i ndjeri Tom Lantosh dhe miku i tij, Jozef DioGuardi, një tjetër anëtar i Kongresit me rrënjë shqiptare, vizituan Shqipërinë për herë të parë në vitin 1990.

Vetëm pak vite më vonë u botua një libër me titull “Shpëtimi në Shqipëri” i shkruar nga një hebre tjetër i quajtur Harvey Sarner i cili i hoqi perden përpara botës një historie të jashtëzakonshme të mardhënieve të veçanta midis shqiptarëve dhe hebrejve në rrjedhë të historisë dhe veçanërisht gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Sot, ne do të shohim filmin BESA – THE PROMISE. Filmi pasqyron një histori të rrallë të solidaritetit të jashtëzakonshëm ndaj hebrejve gjatë Hollokaustit. Ne mund të flasim për këtë histori pa mbarim. Megjithatë, në pikpamjen time, gjëja më e rëndësishme dhe ajo që e bën atë të tillë është:

Qoftë edhe një jetë e vetme hebre nuk ka humbur në Shqipëri përkundër faktit që vendi ishte vetë i pushtuar prej Italisë Fashiste dhe Gjermanisë Naziste. Kjo nuk ka ndodhur as më parë në tërë historinë tonë. Në Shqipëri nuk gjendet qoftë edhe shenja më e vogël e anti – semitizmit dhe asnjëherë shqiptarët nuk kanë kryer pogrome në shekujt e bashkë-ekzistencës së tyre.

Ia vlen të përmendim këtë mbrëmje se gjatë kohës së Hollokaustit, si Mbreti i Shqipërisë, Ahmet Zogu, ashtu edhe autoritetet vendore, misioinet konsullore të Shqipërisë jashtë vendit dhe më pas kur Shqipëria u pushtua prej fashistëve dhe nazistëve njerëzit e zakonshëm, banorë të qyteteve dhe të fshatrave, vetë qeveria kukull shqiptare, të gjithë njësoj, e nderuan Kodin Moral të Shqiptarëve, Besën e tyre.

BESA është fjalëkalimi që na jep çelësin e spjegimit se përse kur hebrejtë po vriteshin anë e mbanë Europës, një komb i vogël u kujdes për ta; pse njerëz të zakonshëm të një vendi të pushtuar morën tërë atë rrezik mbi vete duke strehuar hebrejtë të cilët vinin nga Europa, falë vizave të lëshuara nga misionet konsullore shqiptare, duke e trefishuar praninë e tyre në vend? Përse familjet më të zakonshme anë e mbanë vendit i mbrojtën jo vetëm hebrejtë shqiptarë të cilët ishin me qindra në atë kohë në qytetet shqiptare por edhe mijëra të tjerë të cilët zgjodhën Shqipërinë si një vend shpëtimi, si vend mbrojtjeje?

Ka vetëm një spjegim dhe kjo është BESA SHQIPTARE.

Këtë më mirë se kushdo do ta spjegonte Profesor Scarlett Epstein e përzënë nga Vjena nga nazistët e me pas nga Jugosllavia bashkë me familjen, e paisur me vizë nga misioni shqiptar konsullor në Zagreb e cila u strehua dhe jetoi në Durrës deri sa arriti të udhëtonte e sigurtë në Mbretërinë e Bashkuar.

Me lejoni të spjegoj shkurtimisht se çfarë është ky virtyt i quajtur BESA.

Është e vështirë ta përkthejmë këtë fjalë në mënyrë të drejpërdrejtë. BESA është një vityt i fortë shqiptar me një origjinë të lashtë i cili shkon përtej kohërave të mesjetës kur rregullonte jetën në shoqërinë shqiptare. Këto norma janë transmetuar në mënyrë gojore brez pas brezi deri në shekullin e XV kur ato u kodifikuan prej Lek Dukagjinit në të quajturin Kanuni i Lekës. Është interesante të theksojmë se BESA është gjithashtu e lidhur nga ana semantike me fjalën “Fe” në gjuhën shqipe BESIMI.

Në Shqipëri, bashkëjetojnë tre fe të ndryshme, – Feja Katolike, Ortodokse dhe ajo Muslimane. Ekziston gjithashtu edhe një formë e islamit e quajtur Bektashi. Në historinë tonë të hershme dhe as të vonë nuk kemi përjetuar kurrë ndonjë konflikt fetar. Urrejtja në këtë aspekt nuk ekziston. Dhe kjo është arsyeja se përse hebrejtë nuk përbëjnë ndonjë përjashtim në këtë drejtim.

BESA në fakt tek shqiptarët ekzistonte përpara feve dhe është konceptualisht e ndarë nga ato deri në atë pikë sa të përbëjë bazën morale të tolerancës fetare në shoqërinë tonë. Duke qenë një normë e fortë etike ajo është një “fe” në vetvete që mbizotëron mbi çdo gjë tjetër në kohërat e krizave të rënda morale siç ishte ajo e Hollokaustit.

Si shqiptar jam krenar për atë që kombi im ka bërë për hebrejtë. Në pozitën e ambasadorit jam i nderuar që kam mundësinë të jem bashkë me ju dhe të shohim të skenuar këtë histori të treguar në këtë film.

Ndjehem gjithashtu i lumtur që një histori e tillë e patreguar nuk është më e tillë. Dua të shpreh respektin tim të thellë për fotografin Norman Gershman, të cilin e kam njohur personalisht, për punën e mrekullueshme që ka bërë. Ai i ka frymëzuar artistët dhe personazhet jetësore ta zbulojnë, ta bëjnë publike këtë histori. E kam takuar atë në Long Island, në New York, në familjen kavajase Myrtaj, një ndër 69 shqiptarët fisnikë midis kombeve të gdhendur në pllakën e Yad Vashemit. Po ashtu dua të shpreh respektin tim për Jason Williams, regjisorin e filmit me të cilin ka fituar një numër çmimesh të para në shumë festivale të filmit hebraik në botë. Më së fundi, më lejoni tju falenderoj të gjithëve për vemendjen dhe t’ju uroj një mbrëmje të këndshme, me emocionet e forta që shkakton ky film.

SHQIPTARJA NE FLORIDA FITON “Rose Awards”

January 20, 2014 by dgreca

Shqiptarja Dhurata Asllani fiton çmimin e parë “Rose Awards” në shërbimin e ushqimit në gjithë Floridën e Veriut/ Nga Keze Kozeta Zylo/

Znj.Dhurata Asllani erdhi nga Tirana në vitin 1998 dhe u vendos në shtetin e Floridës. Ndonese kishte provuar emigrimin pak vite më parë në Gjermani dhe atje ishin rregulluar mirë, përsëri Amerika për të dhe familjen e saj ngelet më e mira. Profesioni i saj ishte kimiste, por me Amerikën luhet si të të diktojnë kushtet, për më tepër kur nuk vjen në moshën e artë. E rritur në një familje me tradita të mrekullueshme shqiptare Dhurata së bashku me bashkëshortin e saj fisnik Qazim Asllani erdhën me ëndrra të bukura për vajzën e tyre të vetme Ejona e cila sot ka marrë edukimin e lartë në Amerikë dhe ka përmbushur ëndrrën e prindërve të saj. Familja patriote dhe plot kulturë e Qazimit me origjinë nga Përmeti, ku xhaxhallarët e tyre kishin studjuar në Perëndim dhe njeri prej tyre ishte në Amerikë, e kishin ushqyer birin e tyre me dashurinë për Kombin, kulturën dhe punën, ndërkohë vetë Qazimi kishte ndjerë persekucionin që i kishte sjelle regjimi komunist, për shkak të prejardhjes së familjes.

Znj.Asllani filloi të punojë në një ndër hotelet prestigjioze Sawgrass Merriott Resort në guzhinë. Ajo është dalluar atje për punën e saj tejet të përkushtuar dhe artin e gatimit, çka ka sjellë gjëra krejtësisht të reja duke shfaqur talentin e saj.

Në bisedën që pata me Dhuratën, më tregoi se ajo e ka pasur pasion guzhinën, mënyrën e shtrimit të tavolinës, rregullimin e bukur të mjedisit, dhe pastaj ngrënien nën tingujt e lehtë të pianos. Duke dëgjuar me kujdes bisedën e saj, medoemos që shpirti i Dhuratës dhe fjalët janë të veshuar me petkun e bukur të artit. Të gjitha këto e kanë bërë që të jetë e dallueshme në mjediset e këndshme të Hotel Merriott dhe të vlerësohet maksimalisht nga i gjithë ekipi ku ajo punon. Ndonëse konkurrimi ishte shumë i fortë për gjithë hotelet si dhe për shërbimin në komunitet në gjithë pjesën Veriore të Florides, ku numri i kandidatëve ishte 158, Dhurata ja doli mbanë që të fitojë çmimin midis shumë amerikanëve që shërbejnë në këtë fushë.

Znj.Asllani është një grua zonjë dhe me shpirt të madh duke ndihmuar njerëzit në nevojë me kombësi të ndryshme dhe ju është gjendur pranë së bashku me ekipin ku punon shkruajnë kolegët e saj.

Ceremonia ishte madhështore pohon Dhurata dhe kur parakalova në tapet të kuq kishja shumë emocione, por ndërkohë ndihesha shumë krenare si shqiptare. Dhënia e çmimit më jep më shumë forcë dhe kurajo dhe njëkohësisht ju shpreh mirënjohjen time gjithë komisionit të vlerësimit, redaktorëve që më përzgjodhën dhe më dhanë vlerësimin serioz të punës sime, të cilën e bëj me dashuri dhe përkushtim.

20 Janar, 2014,Staten Island, New York