• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Promovohet në Belgjikë :“Një vështrim tjetër mbi Historinë”

May 2, 2013 by dgreca

Nga Agron Shele/ Bruksel/

“Një vështrim tjetër mbi Historinë” si lajmotiv dhe kjo kryethënie e  veprës historike të autorit  Myrteza Bajraktari,  motivoi dhe u bë objeksion i temës  së  organizimit të aktivitetit  kulturor-letrar të radhës nga Shoqata e Shkrimtarëve  Shqiptarë në Belgjikë, event i cili u zhvillua me pjesëmarrjen e drejtëpërdrejtë të përfaqësuesëve të Ambasadës Shqiptare dhe asaj të Maqedonisë,  intelektualëve te shumtë në Bruksel, miq të autorit  dhe të ftuarve të tjerë.

Që në titull ky vështrim dhe pasqyrim hisorik hedh dritë mbi ngjarje dhe të shkuara që janë anatemuar dhe lënë në harresë qëllimisht, ngre pyetje dhe pikëpyetje se përse dhe kujt i shërbejnë këto qëndrime, dhe për më tepër vendos përgjegjësinë mbi historiografinë e sotme, e cila nuk po gjen kurajon për tu ringritur nga ajo e shkuar e hidhur  dhe për të reflektuar drejt dhe denjesisht përballë kohezionit historik dhe real sot.

Moderimi këtij aktiviteti  u krye nga koordinatorja  e Shoqatës së shkrimtarëve të Belgjikës, znj Shqiponja Duro, e cila si fillim uroi autorin për 80-vjetorin e lindjes dhe më  pas  do të  orientonte pjesmarrësit  tek vlerat dhe rëndësia  e këtij botimi, të rejat dhe faktet historike që ende nuk kanë zëne vendin e duhur në historigrafinë shqiptare, si dhe  motivimi i autorit për të hedhur dritë mbi historinwë tonë të sotme. z Lekë Pervizi, si bashkëvuajtës dhe bashkëkohës i autorit nëpër kampet e përqëndrimit qysh në rininë e hershme do të kumtonte dhe do të referohej tek  domosdoshmëria dhe reflektimi real për momentet historike që ka  përjetuar  populli shqiptar, rishikimi saj i drejte dhe pastrimi nga fallsifikimet e regjimit të kohës.

Rreth retrospektivës dhe zhvillimeve të analitikës historike të sotme, tendencat për të minimizuar rolin dhe kontributin e atdhetarëve të vërtetë, bazës shkencore dhe referimit të burimeve të sigurta të informacionit, argumentimi fakteve , etj,  do përbënin shtyllën e referimit të z Kolë Tahiri.

Zoti Durak Duraku do të ndalej tek stili dhe mënyra e karakterit tregues të ngjarjeve, modeli dhe fokusimi në ngjarjet 43-45, ngjarje që angazhuan krerët  patriotë shqiptarë dhe që kishin për qëllim realizimin e ëndrrës së madhe  të  Rilindasve Kombëtarë , bashkimin e gjithë trojeve shqiptare.

Zoti Luan Dode, do të përqëndrohej tek roli i arsimimit shqip në mbarë trevat shqip folëse, përpjekjet e bëra për mbulimin e këtyre zonave me arsimtarë shqiptarë, dhe në bazë të statistikave të sakta do të bënte rezomenë e plotë të numrit të shkollave të hapura në Kosovë, Maqedoni dhe nxënësve të regjistruar. Në këtë tematikë ai do përqëndrohej edhe tek inisiatori i gjithë kësaj nisme dhe këmbngulja e personalitetit Ernest Koliqi, që me largpamësi dhe vullnet mundësoi idenë e mësimit dhe shkrimit të gjuhës shqipe.

Pse ka kaluar në heshtje përpjekja dhe realizimi i Kuvendit të II-të të Prizerenit? Pse është anatemuar dhe mohuar përpjekja dhe kontributi i figurave kryesore në përhapjen e shkollimit shqip?

Pse dështoi ëndrra dhe përpjekja e patriotëve kombëtarë për realizimin e Bashkimit Kombëtar? Pse u burgosën  dhe masakruan krerët e saj? Pse dështoi përpjekja amerikane dhe pse u ndërprenë marrëdheniet midis dy vendeve? Pse nuk është reflektuar mbi këto ngjarje dhe të vërteta të mëdha historike, dhe pse nuk është rishkruar historia reale, por janë mjaftuar me korrektimin dhe zbukurimin e 30 faqeve të para?

Këto dhe mori të tjera pyetjesh do përbënin debatin dhe komunikimin e auditorit me autorin Myrteza Bajraktari,  i cili me argumenta, ngjarje të bazuara në të vërteta historike gati të panjohura  dhe  me një analizë sa shkencore po dhe kaq  serioze, do  përmbyllnin këtë takim sa emocionues por dhe kaq impresionues, dhe për më tepër  me mjaft dilema të ngritura, sfida që i mbeten të nesërmes për tu zgjidhur.

 

Filed Under: Kulture Tagged With: Myrteza bajraktari, Nje veshtrim historik, Promovohet en Belgjike

NE SOFREN POETIKE TE DIELLIT, HAMDI HYSUKO/

May 2, 2013 by dgreca

FIJET E JETËS TJERR/

Dy shekuj jeta më fali,/

në të dy jetoj pa vdekur,/

dyqind rrudha kam te balli,/

dy shekujt m’i kanë gdhendur./

Jeta ime dhe e tjetrit/

u trazua, u bë dimër/

kudo frone lanë mbretërit,/

prapa tyre erdhën princër./

Zbrita shkallët e rregjimit,/

derën ma përplasi shteti,/

në kërkim të moderimit/

udhëtoj si dallgë deti./

 

Bota sillet qark, e di

prapa pushtetit më nxjerr,

lëmsh u bë, po përsëri

fijet e jetës i tjerr.

 

  1. 1.     NUK DUA TJETËR

 

Dua vendin, jo partitë

shokët dua

dhe kolegët,

vrisnja mendjen fort një ditë:

-Ku i kemi sot strategët?

 

Më i madhi mes të mëdhenjve,

ai me emrin Skënderbe,

mur u ngriti maskarenjve,

dritë jeshile pamë ne.

 

Ishte frymë, shpirt i kombit

me bëma dhe histori,

i shqiponjës, jo i korbit

mbreti Zog pa mbretëri.

 

Në stuhi i erdhi rradha,

lart na ngjiti dy-tri shkallë,

hodhi hapin mbi gërmadha

po kohës s’i bëri ballë.

 

Më moderni për Europën

pas Enverit u ngrit Sala,

shkelmoi muret, puthi botën

nga integrimi merr të fala.

 

Vendin dua, jo partitë

sistem të ri, jo të vjetër

s’e vras mendjen asnjë ditë

kam lirinë, nuk dua tjetër…

 

  1. 2.     NUK MË ZE MERAKU

 

Tualet s’i bëj fytyrës së keqe,

rolin e strucit nuk e luaj dot,

trà të rëndë hallesh mbaj mbi këllqe,

supin traut vetëm ia ve kot.

 

Ndaj u ngjita në pemën e jetës,

shkunda ca vite për në muzé,

kapak u vura,

ia zbrita vetes

meraku për ‘to jo nuk më ze.

 

3.     I THEM TRËNDAFILIT

 

Trëndafili me shumë erë

stinët tok i bën pranverë,

rritet me të njejtin emër

dhe në baçe, dhe në zemër!

 

E gjej mbjellur nëpër kopshte,

zbukuron ngado natyrën,

rrezaton edhe për mua,

mbi mermer ia njoh fytyrën.

 

Po, i them që për partitë

asnjë gonxhe mos e çil,

nëse ato të kanë mbjellur,

s’ke pse quhesh trëndafil.

 

  1. 4.     MALLKIM

 

Kemi qënë fare afër

shekuj mbetëm larg të tërë,

s`kemi marrë notën katër

por s’e themi ç’kemi bërë

 

Mallkuar qoftë politika

që na humbi dinjitetin,

pse akoma më ze frika

pse me frikë e shaj shtetin?

 

E kam dashur dhe e dua

sa dy sytë që shoh para,

por s’ka qënë jo për mua

për kështu i humbtë fara…

 

                     Gjenovë, 2011

 

  1. 5.     MENDJA MA THOTË

 

Më kap shpesh një frikë

që s’jam kaq i zoti,

pse s’vij në Amerikë

ashtu kot së koti…

 

Të shoh botë me sy

se si bëhet jeta,

të takoj dhe ty

pa më zënë dreka.

 

Të bëj dhe vizita

në qytetet shtete,

ngaqë Amerika

fort të bën për vete.

 

Jo, nuk kam lajthitur,

nuk është gjë e kotë,

kam pritur e pritur

se mendja ma thotë.

 

Pranvera mos ardhtë,

vera dhe as vjeshta

pa ndërruar bashkë

dy-tri fjalë të thjeshta…

 

Nuk bëj asnjë punë

po s’takova ty,

mos humsh ti as unë

pa u parë me sy.

 

  1. 6.     ROZAFA FLET

 

Larg në vitet më të thella

ngjatjetohem me kështjella,

sa e lashtë, aq e bukur

një mbi Bunë është ngulur.

 

I afrohem, takoj muret

dhe baladën çfarë thuhet,

larg dhe afër shkon mendimi,

pastaj ndalet te murimi.

 

Tre vëllezër, një me besë,

nuk lartuan një fortesë,

me magji ditët u zgjatën

se kështjella prishej natën.

 

Kur një plak sekretin gjeti,

-Do kurban! -tha si profeti,

u lidh besa, njeri e mban

nusja e tij u bë kurban.

 

Pas murimit mban fortesa,

betonoi themelet besa,

kur nuk ke, s‘e ndërton jetën

flet Rozafa të vërtetën.

 

  1. 7.     VARGJE PËR KOSOVËN

 

Mëngjezet i kishe nga Perëndimi

andej nga shkon dielli

rrugës së  gjatë,

natën e përzure,

zbardhi agimi

dita erdhi me pejzazhe pa natë.

 

Shpëtove jetën,

kapërceve vdekjen

ky shekull

nuk udhëheq tragjedira,

ditët e zeza zbriti,

nxirru mbetjen

mblidh e shumëzo veç ditët e mira.

 

  1. 8.     PA MOSHË

 

Jam një shtetar, asgjë më tepër

më thërrasin dhe zotëri,

në moshë e shpirtë jo i vjetër,

me mend e punë jo i ri.

 

Si krejt të tjerët jam i lirë,

nuk më bllokon aspak karriera,

midis jush o njerëz të mirë

hyj e dal si vetë pranvera.

 

Nuk jam ngjitur aq lart, në majë

sa mos të shoh qartë nga sytë,

për jetën nuk kam pse të qaj,

dhe e pastër vjen, dhe e ndytë.

 

Pak dijetar, pak i paditur

jam i ri, nuk i vjetroj këngët,

i zhgënjyer dhe i mahnitur

në betejë fitoj me fjalët.

 

  1. 9.     VENDLINDJES

 

S’isha djalë metropoli

por një ditë ma mori zemrën,

kur u ndamë, pazëshëm foli:

-Kurdo hapur e ke derën!

 

Nuk më mbajti dot vendlindja,

që të rrija, s’qeshë i zoti

gjithnjë them se “Je e imja,

për ty syrin ma lag loti”.

 

Me freskinë djaloshare

drejt Shëlliut i çoj sytë,

padyshim them hapur fare:

-Si vendlindja s’ka të dytë!

 

  1. 10.                        NUK KA ARDHUR

 

Nga maja malesh hedh sytë

që të shoh botën mes reve,

paska ardhur dhe kjo ditë

e pejzazhit pa relieve.

 

Jemi rritur ne si brez

me imazhe parajsore,

por inatin fort ma ndez

fjala e urtë popullore*

 

Seç na fliste me kandar

që askujt “mos i shih gunën”,

gjithë marshimit tonë krenar

fjala shpesh ia vinte vulën.

 

Me të qena e të paqena

botën mbarë e çuditëm,

gënjeshtare qe dhe kënga,

vetes vetë ia hapëm gropën.

 

Thuhej: “Buzë Adriatikut

rreze lëshon Shqipëria…”,

i perëndoi ylli armikut,

me hap para erdh liria.

 

Por s’ka ardhur koha e mjaltit,

dimrat vijnë me përmbytje,

udhëve drejt, pafund të hapit

pse të ketë pikëpyetje?

 

*Tjetrit mos i shih gunën,

  por shikoji punën.

 

  1. 11.                        LETËR E HAPUR*

 

Pati një “Letër” të hapur,

thirrje

përkthyer më shqip,

tufanet nuk kishin plasur,

sistemi mbahej në zgrip.

 

Përmes rrugëve pa rrugë,

kodrat, malet “Letra” preku,

me lugën flori a pa lugë

u hëngër kripa,

byreku.

 

“Lertra” ecte në malore

por fitorja s’buzëqeshi,

tokat i bëri pjellore

dhe pyjet shpejt i xhveshi.

 

Fletët mbylli më në fund,

malet fusha nuk i bëri,

s’e ka emrin asgjëkund,

mbeti dhe pa gropë varri.

 

*Letër e hapur e ish-KQ

të PPSH

 

  1. 12.                        SI TË BËJ?

 

Jo, aspak s’jam i partishëm

fjalën nuk e them nën zë,

më mohoi sistemi i djeshëm,

as i sotmi s’më ka gjë.

 

-Si të bëj? -them me vete,

se jam me shkollë të lartë,

për elitat s’kam urrejtje,

por një gjë s’e kam të qartë.

 

Për fat të keq këtë botë

në drejtim s’e ka elita,

politika është e kotë

i tremb vlerat e vërteta.

 

-Si të bëj? -vazhdoj pa ngutje

në kuptimin më të mirë,

s’frikem pse më hedhin tutje,

brenda burgut jam i lirë.

 

  1. 13.                        ANTINJERËZ

 

Pas tokës e qiellit

Perëndia

dha urdhër të bëhet dhe njeriu,

një auditor të kishin të tria,

të katërt në mes ajo nuk shtiu.

 

Po ca njerëz i la te Satani,

shihen arës,

në publik me Judën,

në kopshte si Eva dhe Adami

frutat hanë dhe përmbysin kupën.

 

Antinjerëz, përplot me mëkate

ja kush jetës ia zezon të bardhën,

kot e mprehin tehun e çdo shpate,

as më mizori nuk na e vret fjalën.

 

Kush lakmon Olimpin me Zeus

portën e Ferrit e ka të mjaftë,

dielli më nuk ftohet në minus,

dhe as mesdita nuk bëhet natë.

 

14.                        UDHËKRYQ

 

Pak kisha parë me sy hapur,

pak kisha dëgjuar me veshë,

ç’kisha të miat

pata falur,

mbajta shpirtin,

i tillë qeshë.

 

Kokës me grushta iu vërsula,

majtas as djathtas

nuk më ecet,

nga vetja të keqen e shkula,

po udhëkryqi

ende mbetet.

 

15.                        NDALE RRUGËN E KURBETIT!

 

Dy djem i humbën në kurbet,

nëna mbet fare pa djalë,

deti detit pse s’i flet,

përse dallga nuk çon fjalë?

 

Vera iku dhe prapë erdhi,

lule shprese nuk ka çelur,

lotët krua nëna derdhi,

qyqe mali, oh, ka mbetur!

 

Asnjë lajm, as dhe një letër

s’e gjen udhën për në Mat,

dita kot pret ditën tjetër

se mos ndoshta vjen me fat.

 

Seç i foli deti detit

edhe dallga çoi një fjalë:

-Ndale rrugën e kurbetit,

mos u bë flijim i gjallë!

 

Filed Under: Kulture, Sofra Poetike Tagged With: Fijet e jetes tjerr, Hamdi Hysuko, ne sofren e Diellit

DARDHARËT PËRKUJTOJNË BIRIN E TYRE VATRANIN JANI MELKA

April 29, 2013 by dgreca

Nga ROZI THEOHARI, Boston/

Vetëm vdekja mundi ta shtrijë përtokë Jani Melkën, këtë lis të gjatë e të nurshëm, aktivistin dardhar, publicistin dhe atdhetarin, që ndërroi jetë me 5 shtator 2004, nga një sëmundje e rëndë. Me humbjen e tij, ai la në hidhërim të thellë bashkëshorten Zhaneta, dy djemtë, Klodin e Ilirin, me dy nuset e shtëpisë, Klodianën e Mariolën, nënën e Zhanetës, Izminin, si dhe shumë miq e shokë, dardharë e bashkatdhetarë me banim në Uster, në vise të tjera të Amerikës dhe në atdheun e largët.

Në agimrendjen e këtij shekulli, po humbim edhe disa nga të dashurit tanë. U ringjallen edhe një herë plagët e kurbetit të dikurshëm, kur vdekja, që merrte aq jetë kurbetlinjsh, tundte kambanat e kishave në të dy kontinentet, jehona e të cilave

përzihej me vajet e nuseve e të nënave. Këto kohët e fundit na kanë lënë mjaft dardharë e bashkatdhetarë, duke na kujtuar se ndodhemi në një vend të huaj dhe dhembjen e ndiejmë dyfish.

Jani lindi në fshatin Dardhë të Korçës më 11 korrik 1940, ku dhe kaloi fëmijërinë. Babai i tij, Kostë Melka, si shumë dardharë të tjerë, kishte emigruar në Amerikë qysh në fillim të shekullit të kaluar dhe shërbeu në ushtrinë amerikane gjatë

Luftës së Parë Botërore. Kosta u kthye në Shqipëri, në vitin 1939, të vizitonte familjen, por, për shkak të luftës, nuk mundi të kthehej përsëri në Amerikë. Jani pati fatin e madh të rritej me baba e nënë, fat që nuk e kishin shumë moshatarë të tij me baballarët që punonin në Amerikë. Babai i tij, një burrë I respektuar nga dardharët, e edukoi të birin me dashurinë për Dardhën, për traditat e vyera që trashëgonte fisi i dardharëve në breza. Jani, me natyrën e tij të ndjeshme e romantike, u rrit në mes të maleve të Dardhës, mes bukurisë që sjell behari me

lule, tek shkëlqejnë dëllinjat në diell, dhe dimri me dëborë, tek bubullojnë malet e shkrepat. U rrit bashkë me moshatarët, me lodrat e shumta të fëmijërisë. Ai ishte nxënës i dalluar në shkollën e bukur të Dardhës, e cila në ato vite ziente nga zërat

e gëzueshëm të fëmijëve. Por Jani dallohej nga nxënësit e tjerë të fillores për disa virtyte.

Më kujtohen ato vite të pasçlirimit, kur në shkollat tona mungonte çdo gjë: mungonin shkumësat, librat, fletoret, penat, boja e shkrimit etj. Ishte “luks” në qoftë se një nxënës sillte ndonjë send nga këto në klasë. Ndërsa ne luanim në rrugët e fshatit, vinim re Janin, të larë, të krehur e të veshur pastër, me një shishe të vogël bosh në dorë. Ai nuk luante si ne, por shkonte te kushërinjtë qe kishin bojë blu,“gushëpëllumbi,” për ngjyrosjen e leshit për qilima. Me sjelljen e tij të hijshme, djali I vogël i lutej zonjës së shtëpisë t’i hidhte pak bojë në shishe. Ajo ia plotësonte dëshirën dhe Jani kthehej në shtëpi tërë gaz, sikur mbante në dorë një thesar. Pasi e përziente bojën me ujë dhe shishja mbushej plot, ai lejonte që ta përdornin atë të gjithë nxënësit e klasës. Ndoshta ky detaj duket i parëndesishëm, por ai lidhet vetëkuptimthi me karakterin e fortë dhe këmbënguljen e të riut që çdo punë ta kryente në mënyrë të plote e të përsosur, si dhe me dëshiren e tij për të ndihmuar cilindo në nevojë. Kjo ndjenjë detyre e përkujdesjeje e shoqëroi atë deri në shtratin e vdekjes.

Me merakun për të ndihmuar familjen, kur u rrit, Jani vazhdoi shkollën e rezervave të punës dhe gjimnazin e qytetit të Korçës, pa u ndarë kurrë nga fshati i tij ku kthehej gjatë pushimeve javore e verore. Në Korçë ai punoi disa kohë si mekanik në parkun automobilistik. Më vonë, me deshirën për të vazhduar studimet e larta, në vitin 1964, u regjistrua në Universitetin e Tiranës, në Fakultetin e Inxhinerisë dhe, pas katër vjetësh, në vitin 1968, u diplomua inxhinier mekanik.

Jani Melka punoi e drejtoi në disa rrethe të vendit, ku ndërtoheshin uzina e fabrika, si në Lushnje, Fier, Krujë; si inxhinier i ndërmarrjes së montimeve në Tiranë dhe mandej në Durrës, në ndërmarrjen e montimit të makinerive të rënda.

Ai vazhdoi të punonte me përkushtim edhe në vepra të tjera, drejtoi me zotësi, urtësi e korrektesë, plotësoi detyra të rëndësishme që iu ngarkuan, pa as më të voglën mëdyshje, deri në vitin 1993. Jani, kurdoherë i disiplinuar e i dalluar, u bë

një shembull për drejtuesit e kantiereve deri edhe për punëtorin e thjeshtë, sepse ai vetë ishte një punëtor i mbrujtur me dashurinë e respektin për njeriun, i gatshëm kurdo e kudo të ndihmonte të tjerët.

Po ashtu, Jani krijoi edhe familjen e tij shembullore. Ai u njoh e u martua me Zhaneta Plasën, vajzë nga një familje e dëgjuar në Korçë, bija e inxhinierit të talentuar të bonifikimeve në Shqipëri, Ilia Plasës. Ata u martuan në vitin 1975, duke krijuar një familje të nderuar e të respektuar nga të gjithë ata që i njihnin e i vlerësonin.

Jani erdhi familisht në Amerikë, si nënshtetas amerikan (nga babai i tij), në vitin 1993 e u vendos në qytetin e Usterit, qytet me tradita atdhedashëse. Qysh në fillim, ai u njoh me shumë dardharë e bashkatdhetarë, ardhur në Uster që nga shekulli i

kaluar, u familjarizua e u njoh nga afër me ta sidomos nëpërmjet kishës “Fjetja e Shen Mërise”, e cila është kthyer në një institucion që bashkon shqiptarët e që ndihmon emigrantët e posaardhur në Uster. Jani, i sjellshëm, i respektuar, xhentil, i

gatshëm për të ndihmuar cilindo, fitoi një popullaritet në banorët shqiptarë të Usterit, që rrallë mund ta arrijë një tjetër person. Janit iu propozua menjëherë të punësohej në kompaninë “Dimitria Delights” inc., pronarja e së cilës është

me origjinë shqiptare. Duke vlerësuar cilësitë e mira dhe disiplinën me të cilën punonte Jani, ajo e emëroi atë me detyrën e rëndësishme supervisor (përgjegjës), detyrë të cilën ai e mbajti deri në fund të jetës. Në vitet 1993-95, kur në Uster numri I emigrantëve ishte akoma i pakët, Jani ndihmoi pa u lodhur, me çfarë kishte mundësi, familjet e emigrantëve të rinj, për të filluar jetën e re në Amerikë. Ai i propozonte pronares së kompanisë që të punësonte shqiptarët e posaardhur dhe ajo,

me besimin dhe respektin që kishte për punën e Janit, nuk ia kthente fjalën. Puna në kompani ishte e lodhshme, kapitëse.

Punetorët gjatë gjithë kohës qëndronin në këmbë, duke gatuar brumin fillimisht e duke bërë byrekë e prodhime të tjera bekerie.

Kur Jani kthehej në shtëpi, ashtu si dhe intelektualëve të tjerë shqiptarë që punonin në kompani, mezi i pastroheshin flokët nga mielli i ngurosur në lëkurë. Kjo ka qenë dhe është Amerika ! Ajo thith energjitë e emigrantëve! Por Jani ka dhënë energjitë e tij jashtë mase…Ai punonte pa orar, punonte edhe atëherë kur nuk e paguanin, si vullnetar, sepse kishte merakun e cilësisë së prodhimit. Me pronaren shqiptare, me punëtorët e tij shqiptarë, me prodhimet e byrekëve shqiptarë për treg, me të folurit shqip gjatë procesit të punës, me bisedat për vendlindjen, qoftë edhe me lulet e beharit që kishte mbjellë në oborrin e godinës së kompanisë me farat që kishte sjellë nga fshati i tij, Dardha, Jani gojëmjaltë kishte krijuar një ansambël shqiptar, një vatër të ngrohtë atdhetare për ta pasur zili.

Qysh në fillim të jetës si emigrant, Jani Melka u njoh e u interesua për emisionet e radios së Usterit në gjuhën shqipe që jepen çdo të shtunë në “Ora shqiptare.” Ai e filloi si folës vullnetar, më vonë u bë miku e bashkëpunëtori i shqiptaroamerikanit

Dhimiter Stefo, i cili mbante dikur tërë peshën e radios. Pak nga pak, Jani filloi të merrte përgjegjësinë e emisionit. I përkushtuar për të dhënë sa më shumë informacione nga Shqipëria, ai sillte në emisionin e radios lajme të ndryshme e të larmishme për bashkatdhetarët. Nëpërmjet emisioneve të radios, ai u mundua të bashkonte bashkëfshatarët e tij nga Dardha për të rikrijuar shoqatën dardhare “Mbleta”, shoqatë që dikur e drejtonte Vasil Pani, kryetari i “Vatrës”.

Jani Melka së bashku me Sotir Panin, djalin e Vasil Panit dhe të ndjerin Koço Tollko, ringritën shoqatën“Mbleta,” e cila u shpall në piknikun e dardharëve në Southbric, me 26 gusht 2001. Por ishte Jani ai që e projektoi dhe këmbenguli për

rikrijimin e shoqatës. “Jani e mori seriozisht organizimin e shoqatës,- thotë Sotir Pani,- duke qenë i zgjedhur si sekretar I saj, “i zgjonte” nga gjumi të tjerët, i thërriste në mbledhje, ku shtronte probleme dhe jepte mendime për të kryer punë të vyera për shoqatën dhe jetën e kolonisë dardhare në Amerikë, që është vendosur kryesisht në Uster.” Edhe pse mjaft i sëmurë, Jani gjente forca të vinte në kishë rregullisht, të merrte pjesë në ndonjë takim të shqiptarëve. Kështu ai ishte i pranishëm në mbrëmjen tradicionale të shoqatës“Mbleta”më 29 dhjetor 2003.

Por shëndeti sa vinte e binte, ai hynte e dilte nga spitali me sy të trishtuar, e dinte që ndodhej në gjendje të rëndë shëndetësore, veçse dardhari optimist kurrë nuk e lëshoi veten, ai shpresonte se do të shërohej. Për habinë e të gjithëve, ai organizoi dhe mori pjesë në ceremonine e dekorimit të punonjësit të radios së Usterit, zotit Dhimiter Stefo, nga Kuvendi Popullor i Republikës së Shqipërisë.

Jani ishte aktivist shoqëror i talentuar, ishte i kudondodhur midis familjeve të emigrantëve të Usterit, në kishe ku ishte anëtar i nderuar i saj, në piknikë e në ekskursione, në festa e në gëzime familjare, në këngë e ne valle. Banorët shqiptarë të Usterit nuk mund ta harrojnë Jani Melkën; emri i tij, prania e tij do të jenë të gjalla kudo në qytetin e Usterit. Sa mbrëmje gazmore dëfrimi për shqiptarët organizoi dora e tij! Dardhari zemërdhëmbshur mendonte se shqiptarët e organizuar në festime masive e në darkëra me bashkatdhetarët, do të shuanin

mallin e dhembjen e mërgimit, do të harronin lodhjet e përditshme nga puna e hallet. Ai ishte ndihmës e aktivist jo vetëm i radios “Ora shqiptare,” por edhe përkrahës, me aq sa mundi, i emisionit televiziv në gjuhën shqipe.

Jani i donte shumë librat dhe një pjesë të kohës merrej me lexime. Kur kthehej nga vizita që bënte në atdhe, e sillte valixhen plot me libra; kur dikush dëshironte t’i bënte një dhuratë, ai ia priste shkurt: “Më bli një libër”. Kur kthehej vonë nga puna, ngulej në karrige, duke shfletuar gazetat “Illyria” ,”Dielli” dhe gazetat

e tjera shqiptare, për të përpiluar lajmet e emisionit të radios.

Atij, gjithashtu, i pëlqente të shkruante artikuj në gazeta; ka qenë një nder bashkëpunetorët e parë të gazetës “Illyria” dhe e ka ndihmuar këtë gazetë, duke i dërguar informacione e fotografi për veprimtarinë e shqiptaro-amerikanëve të hershëm të Usterit. I pëlqente të shkruante për Dardhën dhe gëzohej, kur gjente në shtyp artikuj për dardharët. Dashurinë e tij për vendlindjen, për Dardhën, ai e shprehte menjëherë sapo të takonte një bashkëfshatar ose të bisedonte në telefon. Ai jetonte shumë me kujtimet e vegjëlisë në fshatin e tij të dashur. Sa herë kthehej nga Shqipëria, Jani më telefononte nga Usteri e më tregonte se si kishte kaluar para shtëpisë sime e më sillte “të falat” e saj, ose si ishte shembur një mur i oborrit të shkollës së fshatit dhe, me interesimin dhe pjesëmarrjen e tij, dardharët e kishin ngritur përsëri, ose përshkruante bukurinë e korijeve erëftohta të Dardhës…

“Nuk do ta harroj kurrë,- thotë Sotir Pani,- gjestin që bëri Jani me gruan e tij në qershor të vitit 2002. Ai ndodhej në Dardhë për një vizitë, siç bënte zakonisht, dhe, për kujtim të babait, nënës dhe motrës së vdekur, dha një meshë përshpirtjeje

në kishën e Shen Gjergjit të Dardhës, si dhe shtroi një darkë me 60 të ftuar në një nga restorantet e fshatit. Në atë darkë Jani Melka mbajti një fjalim shumë kuptimplotë, që na bëri përshtypje neve pjesëmarrësve që u ndodhëm aty.”

Në muajt e parë të vitit 2004, gjendja shëndetësore e Janit u keqësua mjaft, hyri në një rrugë pa shpëtim, por ai nuk e lëshoi veten. Ishte një e papritur për familjarët, për miqtë dhe për ata që e njihnin, kur ai vendosi të bënte një udhëtim në Shqipëri, në qershor 2004, gjë që mjeku nuk ia pranoi. Por Jani me mendje e zemër jetonte me dashurinë për fshatin e tij, Dardhën. Ndoshta, refreni i këngës që ai e pëlqente aq shumë dhe e këndonte nëpër piknike e festa familjare, sikur e ftonte të kthehej:

Pra eja, ti eja,

Në Dardhën e bukur,

Në pyjet e gjelbra

Do ndjehesh i ri…

Zhaneta, gruaja e tij e dashur që nuk iu nda asnjë çast, tregon se Jani gjithnjë optimist, kishte njëfarë shprese se në vendlindje gjendja e tij do të përmirësohej, do të ndodhte ndoshta një mrekulli. I shoqëruar nga Zhaneta, vizitoi Durrësin, ku ka

shtëpinë, më tej Tiranën, Korçën e së fundi Dardhën. Kudo u prit me dashuri e dhembje nga të afërmit e të njohurit e tij, kur e panë se si e kishte shndërruar sëmundja trupin e tij, dikur të shëndetshëm e tërë gjallëri. Zhaneta tregon se me sa vështirësi ai e përballonte sëmundjen tashmë, çdo orë, çdo çast.

Megjithatë, i bëri të gjitha nderimet në fshatin e tij, në Dardhë, ashtu siç e kishte planifikuar. Vizitoi shtëpinë e prindërve, ku tani banonte një tjetër pronar, trokiti në derën e një miku dardhar, të cilit i kërkoi pak mjaltë bletësh me gjithë hoje, që

ka aromën e borigave. Kudo ishte i mirëpritur nga dardharët, të cilët ia hapnin dyert e shtëpive e mundoheshin t’i gatuanin diçka nga kuzhina e fshatit, për të cilën e kishte zënë malli.

Duke tërhequr këmbët nga pafuqia e dhembjet e padurueshme, ai vizitoi edhe varrezat e fshatit, puthi gurin e ftohtë mbi varrin e babait të tij Kosta, vuri lule mbi varret e familjes e qau me dënesë. Mbasi u qetësua pak, tregon e shoqja, ai lexoi me radhë emrat e shkruajtura në kryqe, që i njihte të gjithë. Qëndroi para

varrit të folkloristit dhe këngëtarit dardhar Koci Zdruli, i cili mblidhte dikur në shtëpinë e tij djelmurinë e fshatit dhe këndonin të shoqëruar nga kitarat e mandolinat. Kushedi ç’mendonte Jani atë çast, para varreve të babait, gjyshërve e

bashkëfshatarëve! Pasi e përqafoi disa herë gurin e babait, kaloi midis varreve duke qarë, ashtu i sëmurë, i këputur, doli nga varrezat duke u hedhur sytë e përlotur shtëpive të Dardhës, rrugëve me kalldrem, krojeve që rridhnin ujë të ftohtë, u freskua duke larë fytyrën. Zhaneta tregon se, duke u takuar me bashkëfshatarët, u la disa porosi për punët e fshatit. Hipi në veturë dhe u nis, ashtu, i sëmurë e i drobitur fizikisht e shpirtërisht, qëndroi për pak minuta në sheshin e valleve, lart,

te kisha e Shen Thanasit, ku, sikur iu fanit një grup vajzash të fshatit, veshur me xibunet dardhare, që po luanin vallen “Njëzet e pesë gersheta” në ditën e Shen Mërisë e ato ia tundnin shaminë e i jepnin lamtumirën. Hodhi sytë në malet e Gramozit, në pyjet që rrethojnë Dardhën, në korijen e bukur të Shen Pjetrit, u

kthye e pa Gurin e Vjeshtës, u la shëndetin, e dinte qe nuk do t’i shihte më, bëri kryqin përpara kishës së Shen Thanasit dhe kishës së Shen Pjetrit dhe u nis për në Korçë….Të nesërmen a të pasnesërmen mori rrugën e gjatë për të ardhur në Amerikë, në Uster, ku e prisnin tërë merak fëmijët, të afërmit e miqtë. U shtrua menjëherë në spital, ku e vizitonin të gjithë dhe s’mbeti pa u dhënë nga një porosi të gjithëve, megjithëse të folurin e kishte të vështirësuar.

Sotir Pani tregon për bisedën telefonike me spitalin…”Soto, -i thoshte Jani,- jam shumë i sëmurë…Ç’ po bën ti me shokët?

Pse s’po ecën shoqata jonë?…Mos rri indiferent…ta lë amanet “Mbletën”…unë nuk dal dot më…s’kam fuqi…”

Jani nuk kishte fuqi të merrte pjesë në piknikun e “Mbletës” të dardharëve, me 22 gusht 2004, por me mendjen aty, me dashurinë për dardharet, me Dardhën në mendje dhe në gojë,shkroi një përshëndetje për bashkëfshatarët që merrnin pjesë

në piknikun e shoqërisë “Mbleta.” Jani nuk ishte në piknik me trup, por ishte me mendje e zemër mes bashkëfshatarëve. Atë ditë nuk këndonte si një vit më parë, por vuante nga dhembjet, vuante nga dëshpërimi, shtrirë në krevat, pranë Zhanetës së tij që i shërbeu e u lodh për të. Në luftë me vdekjen fitoi vdekja, jo ai; me 5 shtator 2004, Jani mbylli sytë. Lajmin e dhembshëm e mësuan dardharët këtu në diasporë e larg, në atdhe. Kambana e kishës së Dardhës dha lajmin me tingujt e saj vajtues, tinguj që, veç njerëzve, i dëgjuan malet, korijet e lëndinat e Dardhës.

Humbja e Janit shkaktoi dëshpërim në radhë të parë në familjen e tij, tek bashkëshortja Zhanetë dhe dy djemtë. Klodi e Iliri janë krenarë për atë baba që i rriti e i edukoi e do të çojnë në vend amanetet që ai u la para se të mbyllte sytë. Dy vëllezërit më tregonin për sakrificat që bëri Jani për t’i shkolluar ata.

“Në Amerikë nuk keni ardhur të fitoni një copë bukë,-u tha Jani djemve,- por të shkolloheni, të pajiseni me diploma e të punoni në profesionin tuaj.” Klodi ka mbaruar kolegjin për biznes, ndërsa Iliri kolegjin për inxhinier elektronik. Të dy

punojnë në zanatin e vet, që e kanë fituar me djersë dhe ia dinë për nder të atit që këmbënguli aq shumë. Jani ndihej krenar për “investimin” e madh që kishte bërë gjatë viteve për edukimin dhe arsimimin e tyre.

Kur i telefonova zotit Anton Çefa, editorit të gazetës “Dielli”, dhe e lajmërova për vdekjen e Jani Melkës, atij iu duk sa I papritur aq edhe dhembjeshkaktues ky lajm.“Është një humbje jo vetëm për familjen,-tha ai,- por edhe për diasporën shqiptaroamerikane…

Më kujtohet,-vazhdoi ai,- në pranverën e vitit 2002, me rastin e ceremonisë së 90-vjetorit të themelimit të federatës “Vatra”, erdhi edhe Jani së bashku me të shoqen,

Zhanetën. Në banketin që u shtrua, folën shumë pjesëmarrës, por unë nuk do ta harroj fjalimin e Jani Melkës, i cili ishte I entuziazmuar – ndoshta më i entuziazmuari nga të gjithë pjesëmarrësit – për kontributin që ka dhënë dhe jep “Vatra” për çështjen e shqiptarizmës. Po ashtu, ai ishte optimist se “Vatra” do të luajë një rol të rëndësishëm në dobi të zhvillimeve demokratike në Shqipëri dhe të krejt çështjes kombëtare.” Jani ka qenë vazhdimisht i lidhur me redaksinë e gazetës “Dielli,” duke dërguar letra e korrespondenca, duke dhënë informacione

me telefon ose me internet. Zoti Anton Çefa vlerësoi lart veprimtarinë atdhetare të dardharëve që kur kanë vënë këmbë këtu një shekull më parë me Sotir Pecin, Josif e Vasil Panin e të tjerë. Edhe sot, ata vazhdojnë të ecin me përkushtim dhe sakrifica në gjurmët e traditës së tyre. Një shembull kuptimplotë është jeta dhe veprimtaria e Jani Melkës.

Jani u shua përgjithnjë në ditët e vakëta të vjeshtës së parë,por kujtimet që na lidhin me të, nuk do të kalojnë në rrugën e harrimit. Në fjalimin e varrimit, Sotir Pani, midis të tjerash, tha: “I dashur Jani! Ne dardharët që të donim e të respektonim aq tepër, do ta ruajmë emrin tënd në zemër, do t’i ruajmë

kujtimet që lidhen aq shumë me emrin dhe punën tënde që lë pas…Do të plotësojmë disa amanete që na lë…Mungesa jote do të ndihet shumë si në familje, si tek ne shokët e miqtë… I përjetshëm kujtimi…”

Tani që ka ardhur pranvera, ne dardharët e rajonit të Bostonit dhe të qytetit të Usterit e përkujtojmë Janin, bashkëfshatarin tone të paharruar dhe i çojmë te varri një buketë me lule të freskëta.

 

Filed Under: Kronike, Kulture Tagged With: nga dardharet, Rozi Theohari, u perkujtua Jani Melka

JAKOV XOXA, PEDAGOG DHE SHKRIMTAR I HAPËSIRAVE TË MËDHA

April 29, 2013 by dgreca

– Në 90-vjetorin e lindjes/

Nga: Prof. Murat Gecaj/

1

Mbaj mend se  ndër orët më të këndshme të leksioneve tona në degën e gjuhës e letërsisë shqipe, të Fakultetit Histori-Filologji, ishin ato me pedagogun dhe shkrimtarin e shquar, Jakov Xoxa. Ai mishëronte tiparet e njërit ndër intelektualët më të spikatur,  jo vetëm të Fakulteit tonë, por dhe më gjerë në Universitetin e Tiraznës. I thjeshtë, i qetë, i matur e “i butë” në shikim, fjalë e veprime; depërtues e këmbëngulës me mendimet e veta, i frymëzuar nga jeta e njerëzv tanë dhe historia e tyre shumëvjeçare-këto e cilësi të tilla shfaqte hapur, para nesh. Prandaj leksionet e tij i prisnim me dëshirë dhe sikur ndiheshim më të lirë e më të qetë në to. Kur hynte në auditor, gati pa u kuptuar, na tërhiqte menjëherë  timbri i zërit të tij melodioz, i cili u ngjante notave muzikore, me ngritjet dhe uljet e tij të qeta. Ndoshta, kjo kishte të bënte dhe me leksionet, që na jepte për lëndën “Teoria e letërsisë”. Pasi fliste për figurat e ndryshme stilistike, mendimet e veta i ilustronte me  vjersha të krijuesve tanë, sidomos nga autorët shqiptarë të Rilindjes Kombëtare, të Pavarësisë ose ata të viteve ’30-të. Veçanërisht, e kishte për zemër Migjenin dhe me vargjet e poezive të tij sikur bëhej më i frymëzuar dhe më i kapshëm për ne, studentët.

Pas leksioneve, në kohën e  lirë dhe të pushimit, shpesh bisedonim lirshëm me profesor Jakovin, i cili sikur kishte sjellë me vete në biseda aromën e fushave të Myzeqesë, thjeshtësinë, çiltërsinë dhe  qetësinë e  banorëve të asaj krahine. Para nesh shfaqej sa pedagog, aq shkrimtar, krijues i disa veprave, të cilat lanë gjurmë të veçanta në  letërsinë shqipe. Vinim re se i bëhej mjaft qejfi, kur i flisnim për këtë ose atë vepër letrare, që kishim lexuar ose kur mendimet tona i shoqëronim dhe me pjesë nga ato vepra.

Një lidhje të veçantë për mua pati me këtë pedagog e shkrimtar edhe fakti se bashkëshortja e tij, e mira dhe e urta Dhurata Xoxa, shërbeu disa kohë redaktore në gazetën “Mësuesi”. Atë e drejtoi,  që në fillimet e saj, pedagogu, shkrimtari e psikologu i shquar, prof. Bedri Dedja, më vonë Akademik. Në këtë redaksi punoi, në fillim, sekretar i kolegjiumit Sofokli Afezolli dhe redaktorë: Nako Bezhani, Myzafer Bejleri, Bekim Çomo e të tjerë, me radhë. Unë, siç mund ta kem shënuar dhe diku tjetër në këtë libër, pata fatin që të bashkëpunoja me këtë gazetë, qëkur isha student. Aty gjeta përherë dhe dashamirësinë, ngrohtësinë e ndihmën e pakursyer të vetë Dhuratës, e cila gjithashtu u nda shpejt nga jeta. Në mendjen time, çifti Xoxa  simbolizonte dy  intelektualë të përkryer, që secili nga ata plotësonte tjetrin. Në vitet e mëpastajme, kam patur rastin të takohem me djemtë e tyre, Agronin e Arbenin dhe kam ndjerë kënaqës, se ata janë bërë  pasardhës të denjë të tyre, kanë dhënë e japin ndihmesën e pakursyer, në arsimin dhe kulturën tonë kombëtare.

Në vitet e fundit të jetës, Jakov Xoxa punoi shumë e po kaq shumë i dha vepra të arrira lexuesit shqiptar. Por, për fat të keq, stërlodhja e arsye të tjera, e çuan në atë, që ai të ndahej shpejt nga jeta, pra kur ishte në kulmin e krijimtarisë së tij letrare dhe mund të jepte përsëri shumë për arsimin dhe shkollën tonë të lartë.

Ne, studentët e degës së gjuhë-letërsisë shqipe, në fillimet e Universitetit të Tiranës, jemi takuar shpesh, në përvejtorë të plotë të kryerjes së studimeve të larta. Ndër bisedat tona, një vend të veçantë ka zënë kurdoherë kujtimi i paharruar për figurën, jetën dhe krijimtarinë e  pedagogut Jakov Xoxa.

2.

Jakov Xoxa ka lindur në qytetin e Fierit,  në vitin 1923, në një familje nëpunësi të thjeshtë. Mësimet e para i  mori në vendlindje, në Vlorë e në Berat. Ndërsa shkollën e mesme e ndoqi në disa qytete, pra në Kavajë, Korçë, Elbasan dhe Tiranë. Ishin vitet e lëvizjes së madhe antifashiste, të cilën e përqafoi edhe Jakovi i ri. Mbas çlirimit, i ndoqi dhe i  përfundoi studimet e larta për filologji jashtë shtetit, në vitin 1952. Punën e nisi në ish-Institutin e Shkencave, bashkë me figura të njohura të gjuhësisë, letërsisë, historisë etj. Pastaj punoi gazetar e pedagog në Institutin Pedagogjik 4-vjeçar të Tiranës dhe që nga viti 1957, pra me krijimin e Universitetit të Tiranës, në Fakultetin e Historisë e Filologjisë, ku dha lëndën e teorisë së letërsisë. Më vonë, doli në krijimtari të lirë.

Në vitet e para të çlirimit, Jakov Xoxa i ri bashkëpunoi me shkrimtarin e  publicistin e paharruar Tuni Papuçiu (po nga Fieri) dhe nxorën gazetën “Përpjekja e rinisë”. Shpejt nisi të botojë shkrimet e para të tij, si: skica, reportazhe e tregime, me një gjuhë të pasur, të mbështetur në tabanin popullor. Në shkrimet dhe tregimet e tij gjeti pasqyrim myzeqari i thjeshtë e i varfër, por i etur për liri e dituri. Libri i tij i parë, me tregime e novela, doli  në vitin 1949 dhe më pas drama “Buçet Osumi”. Krijimet e viteve ’50-të i përmblodhi në librin “Novela” (1958). Po në atë vit doli dhe drama tjetër e tij, “Zemra”. Këtu mbyllet periudha e parë e krijimtarisë së Jakov Xoxës, kur formoi personalitetin e tij. Për tematikën, stilin, gjuhën e rrjedhshme etj., janë pëlqyer për lexuesit tregime të tilla, si: “Kurorat e Masar beut”, “Frika e xha Llukanit”, “Tre pleqtë dhe Mihali katër”, “Gjeti ustai-ustanë”, “Ai që tallej me urinë e tjetrit”, “Kapedani”, “Njeriu, që s’kish parë diell me sy” etj.

Si rrjedhojë e pjekurisë së tij dhe e vullnetit ta pashoq, Jakov Xoxa iu fut me guxim prozës së gjatë. Kështu, më 1964, botoi romanin, tashmë mjaft të  njohur për lexuesit tanë, “Lumi i vdekur”, libër voluminoz, mjaft me vlera për stilin, gjuhën, idetë, këndvështrimin. Është një pasqyrim i gjithanshëm i jetës së thjeshtë  dhe të vështirë e tronditëse të fshatarit shqiptar, në të kaluarën. Ai është mishëruar mjaft bukur përmes figurës së personazheve:  Pilo Shpiragu, në fshatin e imagjinuar Trokth, Koz Dynjaja a Kiu Gremi dhe familjeve të tyre. Për këtë roman të bukur e mjaft domethënës për kohën, autori u nderua me “Çmimin e Republikës” të Klasit I. Më tej, duke njohur nga afër dhe në thellësi jetën e njerëzve të thjeshtë të fshatit myzeqar, mblodhi materialin e duhur dhe botoi romanin e tij të dytë, “Juga e bardhë”(1971) dhe më vonë shkroi romanin tjetër të njohur, “Lulja e kripës”(botuar më 1982, pas vdekjes).

Në vitin 1983, vepra  letrare e Jakov Xoxës u përmblodh në 6 vëllime. Tre romanet e marra së bashku janë një trilogji, që pasqyrojnë një tablo shumëplanshe të jetës shqiptare, në përgjithësi dhe të Myzeqesë, në veçanti. Ka skalitur një galeri tipesh e karakteresh, si Kiu Korroziu a Peri i Këputur; ka përshkruar mjedise të ndryshme, plot vërtetësi e kolorit.

Jakov Xoxa ishte punëtor i palodhur i krijimtarisë, skalitës i fjalës shqipe dhe  stilist i rrallë. Prandaj dhe pati se për çfarë t’u fliste, pedagog i letërsisë shqipe, brezave të studentëve, në auditoret e Fakultetit të Historisë e Filologjisë, të Universitetit të Tiranës. Përveç fjalës së tij tërheqëse dhe të goditur, ai u vuri në shërbim brezave të studentëve tekstin mësimor “Hyrje në shkëncën e letërsisë” dhe më pas “Teoria e letërsisë”(stilistika), kurs teroik e praktik; Tiranë, 1970.

Studiues të ndryshëm e kanë vlerësuar krijimtarinë e J. Xoxës me fjalët më të mira dhe më të ngrohta. Njëri nga ata, kolegu i tij, prof. Koço Bihiku ka shkruar edhe këto radhë: “Jakov Xoxa u largua nga gjiri i shkrimtarëve në një kohë, kur forcat e tij krijuese ishin në lulëzim të plotë. Por, për të gjithë ata, që do të ndjekin rrugën e bukur, po të mundimshme të shkrimtarit, veprimtaria e tij letrare duhet të jetë model i një pune të palodhur dhe me vullnet të madh, i përpjekjeve të ngulmëta për të njohur jetën e popullit të tij dhe për ta paraqitur atë me art mjeshtëror”.(Jakov Xoxa, “Vepra letrare-1”, Tiranë, 1983; parathënie).

Vdiq në Tiranë, në vitin 1979, i nderuar dhe i respektuar nga qindra e mijëra kolegë, studentë dhe lexues të veprave të tij. Është nderuar me medalje e urdhëra të ndryshëm dhe me titullin “Mësues i merituar”.

(M.Gecaj, “Filologë që nuk harrohën”, Tiranë, 2002, faqe 39-42)

 

 

 

 

Filed Under: Kulture Tagged With: Jakov Xoxa, Murat Gecaj

BACA ADEM BERISHA-GJURGJEVIKU NË NDËRGJEGJEN TONË JETON SI NJË QENIE E PASHUAR

April 29, 2013 by dgreca

Ne Foto: ADEM BERISHA(1948-2012)/

Nga Shaban Cakolli/

                        Kjo botë nuk është shtëpia jonë e përjetshme,sado e duam dhe e ndërtojmë,një ditë meodomos duhet të e lëmë,dikush më herët,dikush më vonë.Mirëpo me vite të tëra rrugëtojmë nëpër te,rrëpatemi,bëjmë vepra dhe nuk kënaqemi me ate që bëjmë,bëjmë sakrifica

për të arritur më shumë,por vjen koha papritur dhe i lëmë të gjitha,padyshim se na dhimbsen.Jeta është mister i madh,hedh hapat sot,pa ditur nëse mund të i hedhish nesër.Dikush thotë jeta është si një hije,hyn nga porta ,del nga dritarja.E keqja qëndron mu aty,nga se janë rregulla të natyrës nga të cilat nuk mund të ndryshojmë asgjë.Këto ligje të natyres,ia kanë lënë njeriut një privilegj,të jetoj sa mund të jetohet,të sundoj mbi natyrën,të e ndërtoj ate me punë e vepra.Njeriu nuk është ndonjë materje kimike,molekulë që tretet e zhduket si fluskë sapuni.Njeriu është çenja më e rëndësishme në rruzullin tokësorë,ai ka rrënjë,histori dhe identitet.Njeriu e bënë jetën në natyrë,ajo jetë është formë lufte,një luftë për të mbijetuar,dikush hapëron me më shumë suksese,dikush më pak.Ka disa faktorë të cilët na ndihmojnë të kalojmë ditët e  shpresa,besimi,dashuria për jetë,dhe secili bënë jetën e vet ashtu si ka fuqinë,dikush me vepra më të mëdha,dikush më të vogla,por një ditë secili nga ne meodomos do e lëmë. Megjithatë çdo njeri gjatë rrugëtimit në jetën e tij lë gjurmë.Ka njerëz që jetojnë të vdekur,ka të vdekur që jetojnë nëpër breza.Kur njeriut i vdes një i dashur,padyshim njeriu nuk ndihet vetëm i hidhëruar,ndihet i zemëruar,i hutuar dhe friksuar.Isha shumë i ri,kur më vdiq një i dashur,nuk mund i mbaja dot lotët,mundohesha të ndrydhë dhembjen nga brenda.Atë botë më pat pyetur i madhi Azem Shkreli:Përse ndihesh kaq i trishtuar?I rrëfeva për dhimbjen që kisha për humbjen e një të dashuri,dhe prap më pyeti:Ka vdekur i tëri, apo vetëm gjysma?!Isha i ri dhe në vitet e mia,nuk më kishte rënë të dëgjoi pyetje të këtij lloji.Për disa momente mbeta i heshtur,duke u munduar të bluaj kuptimin e këtyre fjalëve,por duke u bazuar në mençurinë e të madhit Shkreli,ngula këmbë të mësoj kuptimin

e kësaj pyetje!Si,ka vdekur i tëri ,apo vetëm gjysma?Njeriu kur vdes,vdes i tëri i thash i habitur!Jo,jo më tha Shkreli:Disa njerëz jetojnë të vdekur,ata përveq që dëmtojnë natyrën,dëmtojnë shoqërinë,kombin,e keqja është se bëjnë edhe hargjime në këtë jetë,por

ditën që zhduken,nëse gjejnë njerëz të mjaftueshëm për të i bërë një varr,emri i tyre shuhet nga ajo ditë,nuk i kujton kush më,përveq nëse ua kujton dobësitë që i kanë sjellur,familjes,rrethit,shoqërisë,kombit,,,,,,

Njerëz të cilët kanë bërë vepra të mira për familjen,atdheun,kombin,nuk vdesin kurrë.Ata kanë lënë vepra të cilat ua kujton çdo ditë familja,rrethi,atdheu,kombi,dhe vepra e tyre i bënë të kujtohen brez pas brezi.Këtë e kam mësuar nga i madhi Azem Shkreli,dhe kur

e kam mësuar më u është larguar gjysma e dhimbjes për humbjen e të dashurit tim,nga se ai kishte lënë vepra të mira,të cilat i kujtojmë jo vetëm ne,por edhe të afërmit dhe rrethi ynë.Kohët e fundit sikur kam fituar përshtypjen se rrufeja po godiska vetëm lisa të

mëdhenj.Sikur më duket se vdekja po vepron e sulmon padrejtësisht mbi shkrimtarët dhe poetët,në kohën kur na janë më se të nevojshëm.Brenda dhjetëvjetshit që po e lëmë sulmoi:Azem Shkrelin,Ferit Ramadanin,Ibrahim Ibishin,Bardh Hamzën,Din Mehmetin,

Adem Berishën,Ali Podrimen,e dhjetëra të tjerë,në moshë të re,në kohën kur kishim shpresa në ta dhe kur më shumë se kurrë na duheshin të ishin në mes nesh.Maji i vitit që lam pas,pabesisht na e mori Adem Berishën,e mori tinëzisht në kohën kur askush nuk

e priste as që e mendonte.Atë ditë kobzezë,baca ishte në krye të detyrës,ishte plot energji,shpresë,madje synonte edhe të shkonte në LSHK,por një fatkeqësi natyrore e ndaloj,ia ndau ëndrrat përgjysmë.Atë ditë dikush e shpalli këtë lajm në facebook.Nuk më kujtohet

kush,sepse ndihesha i mpirë.Reagova shumë shpejt dhe kundërshtova,jo dhe jo,baca është gjallë.Nuk munda të e pranoj dhe as sot nuk mund të e pranoj se baca nuk është më me ne!Disi e ndjejë thell brenda vetës se lajmi ishte vetëm një ëndërr e keqe,se baca është

gjallë dhe do kthehet në mesin tonë si më parë.Ka kaluar një vit nga ajo kohë,shpesh baca më shfaqet në ëndërr,madje në disa çaste më duket sikur e shoh të ndjerin në rrugë,diku në një autobus,pranë trotuareve duke kaluar,i fshijë sytë dhe sërish më vjen një hije

ngjajshmërie e tij,sikur më ndezë shpresën,se gjithçka e folur për vdekjen e tij,ka qenë vetëm një keqkuptim.Megjithatë jeta kërkon të njohim realitetin,e realiteti thotë se baca nuk është më me ne.më kot përpiqem të vendos midis qenjes dhe mosqenjës.

Eh,çka të bëjmë?Prej lëkurës nuk dilet,në këtë botë të gjithë jemi rrugëtarë për në rrugën e fundit,dikush më herët,dikush më vonë.Kur kuptova se Adem Berisha nuk është më u shtanga,u pllakosa.Mërgimi kjo plagë kobi,nuk më mundësoi të isha atë çast atje,

të e përqafoja,të ia thoja lamtumirën e fundit,të ia hidhja një grusht dhe mbi varr,një buqetë lule kujtimi mbi varrin e tij.Po,përse ndodhi kjo?Sepse gjithçka erdhi tinëzisht,sepse nuk e priste as baca,as ne,sepse një natë më parë kishim biseduar në facebook me

bacën deri në orët e vona,kurse tani kur pabesia ndodhi,nuk isha i pregatitur,deri sa unë të arrija në Kosovë bacen nuk do e linin mbi dhe,nga se udhëtimet nga Gjermania në vendlindje bëheshin tri herë në javë,madje duhej të rezervonim edhe bileta udhëtimi,

e për gjitha këto duhej kohë.Baca Adem Berisha,duhej të ishte njeriu më i mirë dhe më i dashur,të cilin kam mundur të e njoh në jetën time.Mendoj se baca ka pasur nga një mik në çdo shtëpi shqiptare,ishte i urtër,i dashur,bëmirës,mësues,veprimtarë kombëtarë,

poet i shquar,eh po çka nuk ishte,nuk kishte diçka e mirë që i mungonte atij.Vetëm mërgimi na pat nda,me trup ishim larg njëri-tjetrit,por në mjetet elektronike ishim gjithnjë bashkë në mëngjez e mbrëmje.Me bacën komunikonim gjërë e gjatë deri në orët

e vona të natës,për artin e kulturën,pse jo edhe për gjendjen në të cilën ishte katandisur vendi ynë,e cila na rëndonte të gjithëve.Me bacën rrugëtonim bashkë në gazeta e revista,facebook dhe forume,nëpër radio,kudo kishim të njejtin mendim dhe të njejtin

rrugëtim,mirreshim me problemet e letërsisë,kulturës,botimeve,sigurimin e librave,etj…….Baca ishte një patriot i madh,ishte madje njeri me ngarkesë psikologjike për fatin e atdheut si po rrokullisej,po kishte edhe një ngarkesë për mbesën e vet Diellzën,të cilës

në moshën më të njomë ia shou jetën një makinë,dhembje të cilën vështirë e përballonte,dhembje të cilën e ndante me ne miqët,të cilët kësaj ëngjëllushke ia patëm kushtuar nga në poezi dhimbje,e të cilat baca i përmblodhi në një libër”LULJA LA LULISHTËN”:

Eh,kush do e mendonte se edhe bacën do të e gjente i njejti fat si mbesën Diellzën?Edhe bacën atë ditë të kobshme maji,e ndaloi një fatkeqësi komunikacioni,për të lënë ëndërrat përgjysmë,librin,LSH,miqët,veprat që donte të i përfundoj……………………………………………

Tani po vjen maji tjetër,natyra ka marrë pamje pitoreske,padyshim ka gjelbëruar varrin ku pushon baca,ka hedhur lule mbi vendpushimin e tij,por aty mungon buqeta e luleve të mia të cilat nuk munda të ia lë pranë e kjo më rëndon shpirtin.

Adem Berisha ishte poet i ndritshëm,ai nuk ngutej të botoj,por kur botonte,botonte fuqishëm,unë e pata quajtur poet që i gjasonte Gjergj Fishtes.Së fundi baca pat botuar një përmbledhje poetike të cilën e pati titulluar”PËRBALLJE”:Athua baca kishte parandjenja

se po i ndodhte diçka e keqe?Unë jam i sigurtë se po!Në fillim kur ishte para përfundimit të librit,më pat thënë se do të e titullonte ndryshe,madje kur e botoi u morëm vesh që librin të mos ma dërgoj me postë në mërgim,po doja të e përgëzoja në Kosovë ku edhe

do të organizonim një promovim të atij libri.Nuk vonoi një javë dhe libri më erdhi në postë,në te kishte lënë dorëshkrim:”Kujtoje bacën Adem,edhe kur të mos jetë më”,eh po kujt do të i shkonte mendja se baca do të shuhej atë javë?!Atë ditë që mora librin e bacës,

i shkrova dhe e përgëzova dhe e falemnderova,por nuk u durova pa e pyetur:Përse bacë më dërgove librin në postë,kur e lam të e promovojmë në Kosovë?Paj,nuk mund u durova pa ta dërguar më tha baca!Kur e pyeta,përse kishte bërë ndryshim në pagëzimin e librit,

më tha se ndërrova mendje!Më vonë kam mësuar nga miqët,se të gjithëve që ju kishte dërguar librin ua kishte lënë mbishkrimin”Kujtojeni bacen Adem,edhe kur të mos jetë më”,si dhe ndërrimi i titullit të librit”Përballje”,më kanë bërë përshtypjen se baca kishte

parandjenja se po ndahej nga ne,madje vet emërtimi”PËRBALLJA”,sikur e bënte ate të kuptoj se po përballej me diçka që po ia shuante ëndrrat.Miq sikur ishte Adem Berisha vijnë shumë rrallëMe shpirtin krijues që e karakterizonte, me dashurinë për letërsinë dhe artin,

me humanizmin e gjerë dhe të pashoq, shkrimtari vazhdoi të shkruante dhe të botonte deri në fund të jetës së tij:Unë ia kam shpërnda botimet e tij në gazeta,revista,blogje,forume dhe ai më ishte mirënjohës.Fatkeqësisht librin e fundit”PËRBALLJE”,nuk ia kam shpërnda,

as nuk do të mundem kurrë të ia shpërndajë.Lajmi për ndarëjen e baces nga ne,më këputi dy krahët,më pllakosi dhe më mori fuqinë,sa e sa herë jam munduar të e përshkruaj,por kur hap kopertinat,kur lexoj mbishkrimin e tij,kur më bie në sy poezia të cilën më kishte

përkushtuar mua,nuk gjejë forcë as një shkronjë të e nxjerr nga ky libër.Vdekja e Adem Berishës,më ka shkaktuar barrë të rëndë,kur e kuptoj se më nuk do të takohemi,se më nuk do të lexojmë shkrime të reja nga ai,më duket sikur truri më shkëputet nga koka,dhe

e peshoj dhe e mbajë rëndë kokën me dy duart.Megjithatë e kujtoj se një privilegj e kisha që njoha bacën,një krenari për veprat që na i la.Thellësisht nga shpirti e ndjejë dhimbjen për bacen që nuk ndodhet më në mes nesh.ngushëllohem që nuk e kemi fizikisht

në mesin tonë,por ai jeton në ndërgjegjen time shpirtërore si një qenie e pashuar,të cilin e kujtoj dhe ndjejë çdo çast.

 

 

 

Adem Berisha u lind më 03. 05. 1948 në fshatin Gjyrgjevik i Madh të komunës së Klinës, fshat ky historik dhe vendlindja e heroit të pavdekshëm kombtar, Sadik Ramë Gjurgjevikut.

 

Xhaxha Ademi rrjedh nga një familje e varfër fshatare por të paster për nga ideali dhe përcaktimi kombëtar. I ati i autorit Zeqë Ramadani ishte kinse i mobilizuar si partizan në luften e dytë botërore, por në vend të kësaj përjetoi marshin famkeq e për shumë kënd edhe tragjik – ate

drejt masakres së Tivarit të 1945-tës bashkë me disa bashkëfshatarë të tij si Jusuf Mangjolli, Prekë Martini, Tafil Bajrami e të tjerë. Kjo njësi pati fatin t’i shpëtonte masakrës së Tivarit si njësi plotësuese a arradhave partizane të Dalmacisë dhe Istres e duke iu falenderuar disa

oficerëve kroatë të cilët e tërhoqen drejt destinimit.

 

Në dimërin e egër të 1947-ës bashkë me të vëllanë Rexhep Ramadanin dhe birin e vëllait Mus Rexhepin gjëndet i lidhur për kumbullat e Sali Gjokës për tri javë rresht, presion ky për të treguar se ku gjëndet Ukë Sadiku, Halil Sadrija (biri i vëllait) dhe Qazim Bajraktari i Ostrozubit të cilët

ishin pjestarë të organizatës patriotike “Besa kombtare” e dalë nga kuvendi i LNDSH-së, mbajtur më 4-5 gusht 1945 në fshatin Doberdol të Llapushës të cilin e drejtuan prof. Ymer Berisha, Ukë Sadiku e Marie Shllaku.

Kjo zgjatë gjerë më daten 17. 02. 1947 kur kuislingët dhe sherbëtorët e armikut iu bien në gjurmë dhe i qesin në pritë në fshatin Sferkë të Gashit, në avlinë e dhëndërrit të Ukë Sadikut – Sokol Dinit me ç’rast vriten në vend Halil Sadrija e Qazim Bajraktari ndërsa Ukë Sadiku plagoset rëndë

por arrin të largohet nga vendi i ngjarjës e më pas sipas kërkesës së prokurorit të atlherëshëm, antishqiptarit të përbetuar e famkeq Ali Shukrija, ekzekutohet në Prishtinë.

 

I ati i xhaxha Ademit, Zeqa vdes në moshen 40 vjeçare duke lënë pas të ëmen Shahen, bashkëshorten Fazilen, Ademin 6 vjeçar dhe Shabanin 1 vjeçar. Çka të flitet për jeten që pastaj kanë bërë këta bonjakë të cilëve pas tri vitesh iu vdes edhe gjyshja Shaha e ata mbesin vetëm në përkujdesjen

e nënës Fazile 32 vjeçare dhe e cila jetoi gjer më daten 17. 02. 2007.

 

Xhaxhai dhe vellau ynë t Adem Berisha në kushte gati të pa para varfërie vazhdoi mësimet pranë shkollës fillore “Zejnel Hajdini” në Ujmirë dhe përkundër gjithë vështirësive, u dallua ndër nxënësit më të mirë të shkollës. Që atëherë ai ishte anëtar i grupit letrar të shkollës, atij dramatik

dhe atij muzikor, cka dmth se dashuria e Adem Berishës per vargun dhe artin ne pergjidhësi nuk eshte shume e rastesishme ndonese ne moshen me te re dallohet me prirjet e tij prej poeti.

 

Pas përfundimit të shkollës fillore me sukses të shkëlqyeshëm u regjistrua në shkollen normale atëherë “Silvira Tomazini” në Skenderaj si paralele e ndarë e normalës së Mitrovicës e cila pas ardhjes së Ahmet Malokut për drejtor ndërroi emërin në “Hasan Prishtina”. Pas kryerjes së vitit

të dytë në vitin 1965, për shkak të kushteve tejet të vështira ekonomike detyrohet të nderpres shkollimin dhe të punojë si mësues i pakualifikuar nëpër fshatrat më të largëta si në Gorozhup të Hasit, Carravranë, tani Gurbardh të Malishevës, Millanoviq, tani Shkozë poashtu të Malishevës etj.

 

Në vitin 1968 përsëri këthehet si nxënës i rregullt në kl. e III-të të normalës në Mitrovicë në të cilin vit ndodhin demonstratat e nëntorit të cilat përfshjnë pothuajse të gjitha qytetet e Kosovës e poashtu edhe Mitrovicen, bartës te të cilave ishin nxënësit e normalës, ata të gjimnazit dhe të

shkollës teknike nder të cilët edhe vetë i madhi Adem Berisha. Edhe si normalist ia kishte ëndja që kohë pas kohe të merrej me shkrime, kryesisht poezi por ishte temperament dhe shkrimet e tij ishin të papërshtatshme për kohen. Kështu, gjatë ndejave me shokë shpesh kishte dëshirë të

citonte vargjet e Migjeni

 

.

 

Pas përfundimit të normalës me sukses të shkelqyeshëm punoi edhe dy vite të tjera si mësues ndërsa që nga viti 1973 punon si punëtor i administratës komunale në komunen e Rahovecit ku u dallua si një nder punëtorët më të mirë, vlerësim ky i cili ishte bërë gjatë mbikqyerjes inspektuese

të kryeinspektorit të atëherëshëm për financa të Kosovës – Azem Hajdini – Xani, Vibar Hani etj.

 

Mirëpo gjithënjë e përcjellë fati i lig dhe asnjëherë nuk e lënë të qetë të punojë dhe të krijojë sepse si anëtarë dhe djalë i familjës balliste, konsiderohej i papërshtatshëm dhe i rrezikshëm për bijt e “nënë Titos e të bab Partisë” (kështu e quanin ata veten kur e humbnin durimin), kështu

që shumicen e jetës mund të thuhet se e kaloi me vështërsi të një pas njëshme.

 

Në periudhen e vlimeve politike të viteve të 80-ta hapur demaskon politiken diskriminuese e antishqitare të regjimit të kohës kështuqë në vitet 1989-90 u dallua si njëri nder aktivistët e parë në këshillin nismëtar për themelimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës – Dega në Rahovec.

Në Kuvendin themelues të Degës, në Krushë të Madhe zgjedhet delegat i Kuvendit dhe anëtar i kryesisë së Degës të cilin aktivitet e vazhdon për disa vite. Poashtu ishte njëri ndër themeluesit e Sindikatës së Pavarur të organeve të administratës dhe judikatuës së Rahovecit e më vonë nga

baza zgjedhet dhe delegohet si anëtar i Këshillit Ekzekutiv të Degës së administratës dhe judikaturës së Kosovës pranë BSPK në Prishtinë.

 

Bashkëpunon ngusht edhe me Këshillin lokal të pajtimit në nivel komunal dhe bashkë me udhëheqësin e mirënjohur të këtij aksioni, tashmë të ndjerin prof. Anton Çetta si dhe aktivistët e këtij këshilli e veprimtarët tjerë të njohur siç ishin profesorët e Universitetit të Prishtinës prof. dr.

Hajrullah Gorani, prof. dr. Rexhep Mehmeti, prof. dr. Zekeria Cana, prof. dr. , Muj Rugova e shumë të tjerë, merr pjesë në shumë pajtime të gjaqeve dhe ngatrresave.

 

Viteve të fundit kohë pas kohe merret me shkrime, poezi, të cilat(disa prej tyre) i përmblodhi në përmbledhjen “Krenaria dhe pikëllimi”. Këto vite ballafaqohet me sëmundjen e kancerit në mushkëri por ende e perballon me plot krenari dhe dinjitet. Është entuziast dhe i pandalëshëm

ndërsa për miqët dhe shokët ka një shpirt tepër dashamirës.

 

 

 

Adem Berisha ishte krijues,veprimtarë kombëtarë,i dashur për miqët,i pa ndarë nga aktivitetet kulturore,kombëtare dhe humanitare.Ishte plot energji,punoi në krijimtarinë letrare deri në frymën e tij të fundit. Adem Berisha ka botuar këto përmbledhje poetike:

 

KRENARIA DHE PIKËLLIMI

LULJA LA LULISHTEN

PËRBALLJE

 

Për ata që nuk kanë pasur rastin të lexojnë nga baca Adem,po u japim një cikël poetik nga vepra e tij”KRENARIA DHE PIKËLLIMI”,ku do të kuptojnë sa e dashi atdheun,kombin dhe shoqërinë:

 

 

 

 

TY O AT E MËMË

– Atdheut tim-

Mbijetove acare e stuhi,

ngadhënjeve nder shekuj,

të dua në zor e në liri –

ishe dhe mbete tempull mbi tempuj.

 

Të dua, të dua mbi të gjitha,

të dua më shumë se veten,

të dua se je djepi im,

në Ty gjej vetëm të vërtetën.

 

Qielli mbi Ty është më ndryshe

nga ai në mërgim,

dielli tek Ti ngrohë më ëmbël

o i dashuri, Atdheu i im.

 

Fusha, ara e livadhe

të përshkojnë pa mbarim,

i dua e s’mund të iu ndahem

sot e deri në amshim.

 

Malet plot me drunj,

kullosa e shkëmbinj

shtrihen si kurora

deri në pakufi.

 

Lumenjtë e liqenet

me ujë të kthjelltë si loti,

për ne dhe vetëm për ne

i kishte krijuar Zoti.

 

Ke gjithfarë minierash,

energji e gjithçka tjetër

vështirë mund të numërohen

dhe vendosën në letër.

 

Djem e vasha të bukura ke,

pëtrita e skiftera,

si luleve të trëndafilit

larg iu ndihet era.

 

Ke shumë njerëz të ditur,

shkrimtarë e shkencëtarë,

ke edhe nobelistë,

priftërinj e hoxhallarë.

 

Për këto e shumë të tjera

shkrova e këndova

e kur e kërkoi koha

dola dhe luftova.

 

Jo pse e doja luftën

me plot mizori,

po pse u sulmova

mu nga fqinjët e mi.

 

Jo pse e doja luftën

të pushtoj të tjerë,

po për të mbrojtur t’imën

që e kisha, e do ta kem përherë.

 

ISHA, JAM DHE DO TË JEM

 

Jam një bli i madh

dhe kam rrënjë të thella,

luleve të mia të freskëta

larg iu ndihet era.

 

I ruaj me fanatizëm

gjithë lulet e mia,

edhe unë do ec’ përpara

si e gjithë njerëzia.

 

S’erdha nga Karpatet,

jo as nga Rusia!

po u linda në këto troje

o pika nga gjithësia.

 

Jam i lashtë sa bota,

rritem n’Arbëri,

kam shumë të mira tjera

të gjithë më kanë lakmi.

 

por, kam do degë të prera

me sopatë të topitur,

m’i kanë prerë barbarët

përherë të uritur.

 

mua më sakatuan

e veten e turpëruan,

por ne do të shkojmë përpara

dhe prapë do të jem’ të bashkuem.

 

Gjithçka pashë e përjetova,

tmerr e krime mbijetova,

vendit shpinën kurrë s’ia ktheva

dhe as emrin nuk e ndërrova.

 

Ruajta gjuhen time,

traditë e kulturë,

nder sfida të kohërave

s’u përkula kurrë.

 

S’zhdukem kurrë nga trualli,

t’a dini or barbarë,

shumë herë jam farkuar

u kalita në zjarr.

 

E po, deshët ju a s’deshët

o të mjerët mëkatarë,

unë mbeta ai që isha

dhe gjithë do të jem shqiptar.

 

DASMA E LIRISË

 

Eu sa leu dielli o mbi at kodër

u hap lajmi-o n’Shkup e n’Shkodër

nga Evropa e n’Amerikë,

nga Azia në Afrikë,

prej andej n’Australi

se n’Kosovë ka një risi

i madh e i vogël o janë bë një

eu kanë nisë luftën o për Liri.

 

Eu n’Dukagjin t’Binak Alisë,

u lidh Besa e shqiptarisë,

me ia kthye pushkën Serbisë,

për t’a mbrojtur pragun e sh’pisë

si luaj djemtë e Lirisë

të betuar n’besë të zotit

si në kohen e Kastriotit

si ç’vepruan të parët e motit

eu i ranë n’ballë armikut t’sotit

 

Eu n’atë Prekaz të Ahmet Delisë,

në ABC-në e trimërisë,

në Piramidën e burrërisë,

nen flamurin e Pavarësisë

u nis dasma e Lirisë

grusht i madh iu dha Serbisë

iu ndërruan rrjedhat e historisë

iu kthye nderi shqiptarisë

eu iu thyen planet o të Rusisë.

 

Eu n’Shalë të Bajgores së Boletinit

në vendlindjen e Isa trimit,

trimit të Vlorës e gjithë Shqipërisë

i madh e i vogël o janë ngre n’këmbë

ndal Serbisë o na i kanë thënë

Nish, Prokuple na i ke marrë

ke marrë Vranjën me Kurshumli

Ulqin, Plavë edhe Guci

ke cunguar at Iliri

na i ke veshë trojet me të zi

eu të vraftë zoti me gjithë Rusi.

 

Eu n’atë Grykë të Llapit të Bec Sinanit,

digës së gjallë të këtij vatanit,

Shaqir Grishës e trimav’ t’motit

që u flijuan për ditë të sodit

si luaj djemtë e malësisë

dalin n’skenë Yjtë e Lirisë

si në krahët tjerë të shqiptarisë

kundër të keqes e padrejtësisë,

kundër presë e barbarisë,

kundër dhunës e mizorisë

të ushtruar gjithë prej Serbisë

eu qysh prej shekujsh të historisë.

 

Eu n’ballë t’furtunës – o prinë Zahiri,

Edmond Hoxha dhe Hakifi

sypatrembur si zana të malit

përgjatë Llapit e tërë Gollakut,

Nerodimes e Karadakut,

Kaçanikut të Idriz Seferit

pa iu nda kurrë fushës së nderit,

si stërnipa të Skënderit,

si stërnipa të Kastriotit,

pa iu tremb pushkës as topit

e bënë luftën për liri të pop’llit

eu jo për poste as të liga të sodit.

 

LEGJENDA DRENICARE

 

U linde në Prekazin e Ahmet Delisë

që tok me Murselin i dhanë vulë burrërisë.

 

U linde në Drenicën e Azem Galicës,

të Shotës e t’Shabanit-simbole t’sakrificës.

 

U rrite dhe u edukove në frymën e traditës

mu si e kanë zakon trimat e Drenicës.

 

Nuk të dhimbsej jeta, familja as pasuria!

Një për ty ishte mbi të gjitha, Atdheu dhe Liria.

 

Bëre të jashtëzakonshmen për të shtrenjtën Liri

vetëm që Kosova të mos jetojë në robëri.

 

Formove UÇK-në nga lulet e këtij kombi

vallë, për Liri të Kosovës të kishte krijuar Zoti?!

 

Shkjau ty prore të ka friken por të ka edhe lakmi,

Ti i tregove gjithë botës ç’bëjnë shqiptarët për Pavarësi.

 

Prehu i qetë n’Prekaz o Adem Jashari!

Ty edhe në mes të errësirës si yll të shndrin varri.

 

Ti je udhërrëfyes i gjithë breznive të reja,

për armiqtë e këtij trualli prapë do të shkrepësh si rrëfeja.

 

Populli Drenicës, Kosovës e gjithë Shqipërisë,

të ka për Legjendë të kohës dhe gjithë historisë.

 

IDEATORIT TË PAVARËSISË

(Kushtuar arkitektit të pavarësisë

së Kosovës – dr. Ibrahim Rugova)

 

Si granit në bjeshkët e Kelmendit

lindë e rritë, je edukuar

veç për të mirë të këtij vendit

zoti i madh të ka krijuar.

 

Me madhështinë që zoti të fali

atdheut tënd iu përkushtove,

në vepra të mëdha asgjë s’të ndali

Kosovës nënë prore i ndihmove.

 

Kurrë s’u trembe nga armiku

o arkitekti i pavarësisë,

hallkë e fortë je prej çeliku

në zinxhirët e historisë.

 

Nuri yt ish porsi yll drite

nëpër sfida kurrë s’u gjunjëzove,

të urresh ti kurrë nuk dite

kurrë njeri nuk ofendove.

 

Vepra e jote është e përmotshme

brezat kurrë s’do ta harrojnë,

figurën tënde të palodhshme

në piedestal lartë do ta çojnë.

 

E tash si bora e majës së malit

kur rrezet dielli mbi te lëshon,

si çiltëria e kristalit

i pavdekshëm lartë qëndron.

 

BIJA E SOVRANIT

 

E dalë nga gjiri i popullit

të Kosovës nënë,

me nderë dhe krenari emrin

Ushtri Çlirimtare e mbanë.

 

Me emblemë të UÇK-së në krah

e flamurin Kuq e Zi,

anë e kënd Kosovës

lufton për liri.

 

S’e ndal shiu as bora,

s’e tremb gjylja e topit

kurrë nuk i dridhet dora,

mbesës së Gjergj Kastriotit.

 

Nuk i trembet vdekjes,

nuk i trembet varrit,

është kjo luanesha,

bija e Adem Jasharit.

 

Përpara i ka vënë vetës

detyrë të shenjtë madhore,

Kosovën të çlirojë

këtë tokë të shtrenjtë arbërore.

 

Popullit i ka dhanë besën

kombit i është zotuar

Flamurin Kuq e Zi

nga dora për të mos e lëshuar.

 

Të jep gjithçka nga vetja

gjakun e rininë . . .

Eu, . . . Zoti e bekoftë ore!

mbi të gjitha e kishte Lirinë.

 

Dëshmorëve që ranë për liri,

të rënë për të mos vdekur,

populli do u këndojë lavdi

me dashuri e respekt të paepur.

 

DESHMORIT TË RËNË

 

Edhe shqipja e malev’ tona

lakmi të kishte ty o trim,

çka është frika kurrë nuk dije

Ti për ne je udhërrëfim.

 

Si rrufe që vije prej qiellit,

si vetëtima që shkrumbon,

vdekja jote shumë e hershme

zemrat tona na i përvëlon.

 

Jo, për ju unë nuk kam vdekur,

në zemrat tuaja rrënjë kam shti,

siç kam qenë, i tillë kam mbetur

tash jam lule në pavdekësi.

 

Kurrë për mua mos derdhni lot

as harenë mos e ndaloni,

zemrave tuaja s’iu ndahem dot

gjithë me mua do të bashkëjetoni.

 

Shokët këngën të mos e ndalin,

le të këndojnë si në ditë të mira,

veç nga ‘i pikë lot le të më falin

oh, i kam lënë bre në kohëra të vështira.

 

NËNTORËT E LAVDISË

 

Me Njëzetetetë Nëntor

nga plaku mjekërbardhë,

u ngrit në Vlorën tonë

Flamuri jonë kombëtar.

 

Ish Nëntori i Dytë

qe nga Kruja e Skënderbeut,

me atë flamur që lartë u ngrit

iu kthye nderi mbarë atdheut.

 

Ne të tretin e lavdisë,

i shkëlqyer që ish si ari

në Prekazin heroik

u lind Adem Jashari.

 

Në nëntor të 97-ës

si luaj djemtë e lirisë

në Llaushë të Drenicës,

grusht të fortë i dhanë Serbisë.

 

Muja, Rexha dhe Dauti,

si skiftera fluturuan,

të vërtetën mbi UÇK-në

hapur botës ia treguan.

 

KRENARI NDERSHEKULLORE

 

Njëzetetetë Nëntori

rroftë deri në pakufi,

është Dita e Flamurit

shumë luftërave që iu ka pri.

 

Krenari ndërshekullore

e kishim e do ta kemi,

me te i tregojmë gjithë botës

kush, në të vërtetë na jemi.

 

Jem’ bijtë e asaj shqipeje

ndër shekuj me gjak të larë,

kurrë të pa gjunjëzuar

prore mbetem krenarë.

 

Sot flamuri jonë

tjetër mision ka,

të na prij në fitore

mbi projekte të mëdha

 

Në çdo njëzetetetë nëntor

ju këndoni e festoni,

shqipen dykrenare

sa më lartë ta çoni.

 

Le të valojë e bekuara

si në kohë të Skënderbeut,

forcë e krenari

le t’i sjell Atdheut.

 

HOMERIT TË SHQIPËRISË

 

Lum shqiptarët e lum Shqipëria

për atë yll që u fali zoti,

lakmi i kish këtij gjithë njerëzia

kishte shpirtin të kthjelltë si loti.

 

Humanist e dijetar,

si At Gjergji është vështirë me le,

mbi të gjitha atdhetar,

prijatar në shkencë e fe.

 

Nga e mori atë energji

aq me forcë ta dojë Shqipërinë,

këtë veç zoti mund ta di

që i dha Gjergjit madhështinë.

 

Motet ndërrohen si â zakoni

por kujtimi vije tu u shtue,

këngët e tij tash lirshëm këndohen

dhe s’ mund kush më me i ndalue.

 

At Gjergj Fishtës të madhit vëlla

le t’i këndojmë lavdi përherë,

për gjithë veprat qe na i dha

si një engjëll i krishterë

 

KUR ZOTI BËRI BOTEN

 

Kur zoti bëri boten

me plot mrekulli

i fali kësaj të veçantën

që quhej ILIRI.

 

I fali tokë e det

dhe shumë begati,

i fali edhe një kalá

që sot e quajnë SHQIPËRI.

 

Dhe në shqip ai porositi,

që shqiptarët ta kuptojnë,

token dhe det’n e tyre

me çdo kusht ta mbrojnë.

 

Bëhuni tha të vyeshëm,

të dashur e humanë,

po e deshët ju veten,

unë gjithë me ju do të jam.

 

Dojeni tha njëri tjetrin

siç e duani veten,

dojeni gjithë çka ‘u fala,

ju duhet të gëzoni jetën.

 

Ju fala edhe tri fé

me një zot përmbi,

kjo s’është hendikep

por është begati.

 

Ju dhashë Gjergja e Skëndera,

Pjetër Buda e Naima,

qëndrojnë lartë këta si skiftera

dhe shkëlqejnë porsi vetëtima.

 

Unë ju dhashë dhe shumë Azema,

shumë Adema dhe Ibrahima,

që për të mirë të jeni emblema

vetë ju zgjodha ju’ për trima.

 

PSE TË QUHEM ÇFARË NUK JAM

 

Unë jetoj n’Kosovë

por s’jam kosovar

i tillë çfarë më quajnë

disa ndërkombëtarë.

 

Kush këtë emër më imponon

mik i imi kurrë s’ka qenë,

as sot të mirën nuk ma don,

don të më shtyj të ndërroj idenë.

 

Por ideja e ime s’ndërrohet

as nder vite as nder shekuj,

për çdo ditë ajo forcohet

si granit edhe si hekur.

 

Ç’prej dardanëve e deri n’ditë të sodit

kurdoherë kam qenë shqiptar,

ç’arsye ka që pas shumë shekujsh

të mohoj trungun tim kombëtar?

 

Pse pra të quhem çfarë nuk jam,

qenien time t’a hudh n’ujë,

sa të kenë shqipe nëpër male

kurrë me mua i huaji s’do të luaj.

 

PSE ? dhe PSE ?!

 

Pse dy sy të një koke të ndahen

kur vetë Zoti s’i ka nda,

pse përherë të derdhin lot,

pse gjithmonë të rrinë tue kja?

 

Pse në gjak ata të lahen

pa e pasur as të vetmin faj?

pse s’ka mjek t’ua shërojë plagët?

janë shenjtorë e nuk janë djaj.

 

Pse një trup duhet gjymtuar,

pse t’i priten duar e këmbë?

bukurinë për t’ia shëmtuar

pse s’ka babë e pse s’ka nënë?!

 

Kush kësaj të keqeje i kontribuon

të vetmin trup për t’a copëtuar,

zoti i madh e bëftë bejan,

për jetë qoftë ai i mallkuar.

 

Kush në jetë nuk don të pendohet

për gjithë të ligat qe ka bâ,

zoti kurrë këtij mos i dhashtë

vajzë as djalë, motër as vëlla.

 

Gjithçka tjerëve që u ka bërë

bumerang iu kthefshin prapë,

“të gjitha kthehen në këtë botë”

zoti i madh do të merr hak.

 

Se nj’ai zot që është për tânë

askujt të keqen që nuk i don,

pjesët e trupit të copëtuar

përsëri do t’i bashkon.

 

DRITAT QE NUK FIKEN

 

Ai m’kujton Azemin,

Ajo më kujton Shotën,

vepra e të cilëve

pat mahnitur boten.

 

Dinin çka kërkonin,

për te edhe punuan,

dinin të luftonin

për Atdhe u flijuan.

 

Vepra tyre e ndritur

kushtuar Atdheut

rrënjët i ka të thella –

nga kohë e Skënderbeut.

 

Fehmiu edhe Xheva

Yje të Lirisë do të mbesin,

në zemrat e këtij populli

ata kurrë s’do vdesin.

 

Si dëshmorë t’Lirisë

të Kosovës nënë,

në historinë e lavdishme

vend të merituar kanë.

 

Porositë e Tyre

në vend do t’i çojmë,

mësimin edhe punën

kurrë nuk do t’i lëshojmë.

 

Populli po edhe koha

tash nga ne kërkojnë,

Kosovën tonë të dashur

shpejt ta lulëzojmë.

 

Mos të humbasim kohën

të shtrenjtë si flori,

populli le ta ndiej

se jeton në liri.

 

JEM’ KRENARË QË . . .

 

Kurrë nuk ishim arnautë,

kurrë nuk ishim as “shiftarë”,

kurrnjëherë nuk qemë hajdutë

jem’ krenarë që jem’ shqiptarë.

 

Kurrë të huajën nuk lakmuam,

e për t’onen derdhem gjak,

kurrë askënd nuk e sulmuam

gjithë na u desh të marrim hak.

 

Kurrë varreza nuk shkatërruam,

shishen “mbrapa” nuk e shtiem,

kurrë askënd nuk e dhunuam

s’e turpëruam kurrë shqiptarinë.

 

Martinoviqtë e “vdiqët” tjerë

krejt çka munden inskenuan,

vollën helm e vollën vrer

më në fund turpshëm dështuan.

 

Gjithfarë emrash na adresuan

që mbarojnë me “ist” dhe “ist”,

dhe më në fund nuk hezituan

qe të na quajnë kanibalistë.

 

Mirëpo, edhe zoti vetë ka thënë

që kjo tokë askujt s’i falet,

askush në shpinë këtë nuk e solli

nga Urali as nga Karpatet.

 

Dhe, krejt ku bukës i thonë bukë

e krejt ku ujit i thonë ujë,

le ta di dhe zoti vetë

s’do të sundojë më kurrë i huaji.

 

VIGANI I LIRISË

(kushtuar Xhelal Hajdës-TONI)

 

Porsi si një yll drite

që shkëlqen në qiell,

erdhi nga mërgimi

me shpirtin e dëlirë.

 

Erdhi se e desht Atdheun

për te dhe do flijohet,

heroikisht ra për të mos vdekur

që kurrë të mos harrohet.

 

Shiu, bora e stuhia

s’e ndalnin dot TONIN,

e shtrenjtë për te ishte Liria –

mbi të gjitha ai kishte kombin.

 

Besën që kishte dhënë

 

Filed Under: Kulture Tagged With: Adem Berisha, poet, Shaban Cakolli

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 469
  • 470
  • 471
  • 472
  • 473
  • …
  • 547
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Garancia Publike për Emigrantët
  • Nëntë njohje de-facto për Kosovën
  • RIZGJEDHJA E PRESIDENTES OSMANI ËSHTË INTERES SHTETËROR DHE KOMBËTAR
  • Stuhi dimërore historike në SHBA: Mbi 10 mijë fluturime të anuluara, miliona qytetarë nën akull, borë dhe të ftohtë ekstrem
  • KELETI UJSÁG (1931) / “NJË MUAJ PRANË MBRETIT ZOG, THEMELUESIT TË SHQIPËRISË MODERNE…” — INTERVISTA ME MÁRTON HOSSZÚ, PIKTORIN NGA KOLOZSVÁR-I
  • Si “Albanian Mafia” zëvendësoi Cosa Nostra-n dhe po rrezikon Shqipërinë
  • Për vendlindjen, komunitetin e kombin…
  • Kur liria e njërit, bëhet burgu i tjetrit 
  • Eleganca në mërgim – gruaja me mantelin e Shqipërisë
  • Çfarë na ka mbetur nga trashëgimia e Ismail Qemal Vlorës?
  • Përkujtojmë në ditën e lindjes poetin, shkrimtarin dhe dramaturgun e shquar Viktor Eftimiu
  • 𝐖𝐢𝐧𝐬𝐭𝐨𝐧 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡𝐢𝐥𝐥 𝐝𝐡𝐞 𝐃𝐞𝐭𝐚𝐧𝐭𝐚 𝐋𝐢𝐧𝐝𝐣𝐞-𝐏𝐞𝐫𝐞̈𝐧𝐝𝐢𝐦
  • DËSHMI LETRARE E NJË KOHE TRAGJIKOMIKE  
  • SHBA dhe arkitektura e re e paqes globale: Diplomacia strategjike dhe ndërtimi i rendit të ri ndërkombëtar në epokën e demokracive të avancuara
  • Isa Boletini, Rënia si Akt Themelues i Ndërgjegjes Kombëtare dhe Alarm i Përhershëm i Historisë Shqiptare

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT