Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

With the great Stefano Losi about his art movement Poetry & Painting-Exclusive Interview for Gazeta Dielli

by

“Arid Raid” Poetry and Painting Exhibition by Stefano Losi/
By Ermira Babamusta, New York/

Extraordinary Italian artist and poet Stefano Losi will showcase his second solo exhibition “Arid Rain” in New York. The exhibition runs from May 12 – 31, 2013 at Dacia Gallery.

The successful artist exceeded the expectations at his first gallery show in New York. His second exhibition shows tremendous amount of art and talent highlighting the human condition, captured through painting and poetry. The fine artist Stefano Losi is one of the early pioneers of this new art movement since 1980s. The combination of poetry and painting challenges the audience beyond the visual, and digs deep into their intellect and emotions. His artwork explores the significance of existentialism in history, interpreting the ideas of liberty, war, peace, beauty, life and love by telling a story.

“The study of classical art and literature has always been an integral part of my life. The Mediterranean culture still emerges as a reference in my visual works, yet with a clear contemporary sensitivity. The poetry, regenerating the classical lyric and then neoteric Greek and Latin schools, intends indeed to foreground different interpretative perspectives as an attempt to frame the terms of contemporary social debate, facing crucial themes as liberty and love, essential constitutive personal element, but formidable tension in a political dimension,”said the talented artist Stefano Losi.

The main themes of the exhibition are embodied by the poem with the same title,“Arid rain”:

I am generated by restlessness
The uninterrupted movement of the seas of Methymna

Tormented
By a continuous thirst
Powered by a rain of ash and copper

The insistent caress
Of a most terse sand
Projects
In opaque light
My features of burned soil
The thin hands smoothed by the sun

Amongst the wind
Virginal trembling
I approach my lips to yours
Livid
Wet of salt

Slowly
You bring to you my body
Now stripped of shadow

Finally free

As a god
After death I sit behind your eyes of ash.

The combination of poetry and painting adds an intriguing dimension to the display of the thoughtful, interesting, and creative work of Stefano Losi. His journey takes the viewer to Milan, London, and New York, a project the artist has been working on since the early 1990’s. The collection of poetry and author’s work, together with anew poetry volume featuring a foreword of the renowned historian and art critic Renato Miracco, will be presented at the opening ceremony on May 16th at 6:00 pm.

Event Details:

May 12th – May 31st
Opening Reception:
May 16th 6:00 PM – 9:00 PM

DACIA GALLERY
53 Stanton St.
New York , NY 10002

For further event details please visit Dacia Gallery in New York:
http://daciagallery.com/exhibitions/arid-rain.php

Or the author’s website:

http://www.violentdancesfade.com/dacia_gallery_solo_exhibition_-_may_2013

 

 With the great Stefano Losi about his art movement Poetry & Painting
Exclusive Interview for Gazeta Dielli

 

How would you define your artistic identity?

Stefano Losi: I paint and I love poetry and I like to merge the two. I have been doing this for a very long time in my life. I grew up surrounded by art. I am Italian, I come from a family that loves art and I have many influences. It’s hard to identify. What is really peculiar about it, the world of poetry has an active role in my visual work. I have been working in Italy for over 15 years, as well as in London and now in New York. I am glad to have this great opportunity here in New York to both show my work and to be influenced and see the work of other artists.

Stefano you are one of the early pioneers of starting a new art movement since the late 80s, something that was never done before at that time. Your genre of art is very unique, where you have a marriage between poetry and art. How did this idea come about? I know you have also done poetry and published the successful magazine “Violent Dances Fade” in Italy. Tell us a little bit about your inspirations and how the merging of poetry and painting came about?

Stefano Losi: I grew up fascinated by visual art and also passionate about poetry. I grew up reading the classics and translating them in Italian for a long time. So it was a very natural passion. The two of them married very naturally in my experience. There is a long evolution in my artistic approach. I started writing my own poetry in the 80s. In the 90s I felt the need to communicate to people and bring to their attention important issues. I started publishing an independent magazine called “Violent Dances Fade”, with poetry, drawings, where I was part of it as well as others. At the time there was no internet; promotion was done through alternative channels, via book stores, in Milan and Northern Italy. At the time we were related to the alternative music scene and we distributed albums from alternative bands. We had great interviews from famous artists. It really took off for ten years and we received requests for copies of the magazine from all corners of the world. It was mainly done by post, a lot of effort but absolutely worth it and rewarding for us.

I still write poetry, whilst in my visual work I really like to study the human body. It complements the best words of poetry using a range of themes such as love, liberty, the passion of the human condition in a positive way but also in desperation. I try to represent a range of emotions in my work.

When I have shows in both formal and informal spaces, in the opening I like to read my poetry especially from the works displayed there. The response is good. When you get the visual aspect and the live performance it gets really interesting for people and it captivates their attention.

You have showcased several galleries in New York. What has been some of the most interesting feed back that you have received from the fans that attend your art shows? How do people respond when they see your work as well as when they listen to your poetry? Does it make a difference in their understanding of your work as an artist? Or do they understand you more as a poet by looking at your artwork?

Stefano Losi: I have had many shows in the last few years. I have displayed my work at United Nations several times, as well as other galleries. The reaction is very important and strong. It is not the usual opening. People are much more engaged for a few minutes, at least to dedicate attention to the words and the meaning behind the poetry. That is stimulating a lot of reaction and questions on the real meaning. Sometimes it takes a bit of reading and assimilation. Other questions I get are about the process itself. People ask me if I start with the poetry and then comes the image, or the other way. It really varies. Sometimes you are inspired by some words then you come up with the vision, the colors, the expression and forms that would complement it. Other times you get the visual idea first. Sometimes they both come at the same time. Every work is in itself different.

As an artist how have you developed over time. You started as a young artist at an early age. Then you continued your passion and success in London and now here in New York. What sorts of themes resonate most with you? You mentioned love, war, peace. How have your artistic concepts developed over time?

Stefano Losi: The topics are somewhat similar, but seen in a different light and perspective. I have been working on this for over 20 years and it is natural to have an evolution. At the beginning I had a sense of naivety wanting to spell it out, to explain the exact meaning of my work. And sometimes, if you are working on poetry or art this is immediate but it would be without depth. There is a need for people to give their own interpretation on the theme and not spell it out for them.

I recognize that in the first works back in late 80s early 90s I tried to explain more. Now I try to put it out, leave it more open to the interpretation of
people. The themes are the same love, liberty, human condition which I think are crucial, but seen from a different perspective.

Also technically, you evolve. I was very minimalist at the beginning. It was detailed but only black and white. Every year you see something different in my work. I use mainly acrylic because it is easy to mix with other media. In the last few years I like to explore the creation of emotional and natural colors, through natural pigments, oxidized metal minerals and gold. The goal is to give a wide range of natural expression, and earthy colors.

Another change has occurred in how the word mixes with the image. In the last couple of years, my work displays the image, the human figure interrupted with the words. I am still playing with this idea and look at it from a critical eye, to do something different and unique.
What painting is one of your favorite pieces?

Stefano Losi: I am close to everything that I have done. I had the opportunity to work with Maxidus, a great dancer from New York who is passionate about poetry. I shared the poems with him and he understood the meaning and tried to interpret that meaning visually. I took pictures of the performance, and started to represent those into the visual art. From this few pieces have been developed.

Arid Raid Gallery, which will be on display at Dacia Gallery in the Lower East Side this May is a very interesting work. It is about the restlessness and the uniqueness of the human condition, the continuous research of the person that doesn’t find satisfaction, who keeps looking for something all the time. In the process also suffers. The figure is revolving in itself, in the movement. I did contrast dark background, natural red and brown. And from the background starts to come out the portion of the body. I am very pleased and proud of this work.

What do you want the audience to take away when they come to your show?

Stefano Losi: My objective is that my shows stimulate people to think, to have a discussion on the important themes illustrated in my work. I want to engage them in the subject matter and think about it.

On May 16th at the opening ceremony I will also present my 2nd book of poetry, which is a tool of discussion during the art show. The book explores a wide range of emotions, focusing on the restlessness of human condition, and is introduced by a foreword by art critic and international curator Renato Miracco.

I invite everyone to come to the opening of the show on Thursday, May 16 at Dacia Gallery and discuss art and poetry. I am open to collaborations. New York is full of talented artists and this is a great opportunity to work with other performing artists and reach each other. My current projects are on my website:http://www.violentdancesfade.com

Thank you for the interview.

 

Dante Alighieri nuk mund të lexohet në Algjeri

by

Pak kohë më parë shkrimtari Italian mbërriti në Korçë, për një takim në kuadrin e javës së gjuhës italiane në botë. Kujtoj fjalët e tij në një shëtitje nëpër qytet që e shkuara e qytetit së shpejti nuk do të ekzistojë më për shkak të progresit, prandaj është detyra juaj si shkrimtarë që ta mbani të gjallë në histori me veprat tuaja. Jemi dëshmintarë që Korça e dikurshme po ia lë vendin“modernizmit të betontë” dhe historia e saj po shthurret dhe perëndon pak nga pak. Edhe në vizitën e tij në një vend arab, ai vazhdon ta ruajë traditën e të shkruarit, kur përshkruan gjithçka që i rrok syri nëpër qytete. A.K

Raffaele Nigro/

Shiroku e bën të lagësht dhe të butë në të njëjtën kohë natën në Algjeri. Në kontrollin doganor ka radhë për shkak të një shoqërie pelegrinësh që kthehet nga Meka. Janë gra të moshuara të mbuluara me shami të bardha të zbukuruara me shirita të praruar dhe sandale në këmbë. Ka të moshuar të futur në veshjet e bardha me kapuç dhe këpucë mokasini, celularë që varen në gjoks si suvenire të një moderniteti të mprehtë. Kthehen nga një udhëtim në varrin e profetit, të bardhë në veshje dhe në shpirt, më të sigurtë, edhe në vetëdijen që në kthim i pret një një pjesë jete e dhimbshme. Për shumë prej tyre udhëtimi i fundit. Gjendem në Algjeri për një Takim mes shkrimtarëve europianë dhe algjerianë, nën kujdesin e B.E-së, midis shumë veprimtarive për 50 vjetorin e Pavarësisë së vendit nga Franca, 1962-2012. Tema është e hollë dhe provokuese. Letërsia dhe arratisja. Arratisje e promovuar nga Pranvera arabe, ikje nga integralizmi ose nga moderniteti blasfem i perëndimit, ose nga etika e impenjimeve. Jashtë ka një turmë festuese të të afërmve, në pritje të tyre nga udhëtimi. Më pret drejtori i Institutit Italian të Kulturës, markixhan që ka kaluar përmes përvojave në Sofje dhe Ankara. A njoh shkrimtarë algjerianë? Dikë, Assia Djebar-in, që e kisha takuar në Firence, një grua luftarake, që i shpëtoi dënimit të integralistëve, pasi nuk i pranojnë mospërmbajtjet feministe të saj, shkrimin zemërak të saj. E njoh Malika Mokeddemin, tregimtarinë e saj të denoncimit të diskriminimit seksual dhe ikja në Francë. Dhe Mohammed Dibin, më i njohuri, ka ndëruar jetë në vitin 2003, një burrë që ka shkruar për kalimin torturues nga tradita në modernitet. Më ka bërë kurioz një performancë tregimtare e Amara Lakhous-it, dygjuhëshe që jep mësim në Romë, në universitetin la Sapienza dhe që përzjen kultura dhe tradita euroarabe, duke provuar ta arabizojë italishten dhe italianizojë arabishten e vet. Punohet ethshëm në 10 km e rrugës që e ndajnë aeroportin nga Algjeri dhe rruga e re e presidentit Bouteflika parashikon ripopullimin e qytetit me mijëra palma hurmash të rrëmbyera nga shkretëtira, lagje të reja dhe një xhami shumëmilionëshe euro, më të madhen në botë, që i shtie në diskutime grupimet algjeriane. Algjeri ka shumë prej Napolit spanjoll, në përzjerjen dredha-dredha të rrugëve, në mbeturinat që pushtojnë trotuaret, tek mosbesimi i kangjëllave dhe i mureve rrethues. Nga fusha ngjitesh në kodër në të cilën ngrihet qyteti. Kasabaja e saj, trashëgimi e Unesko-s dhe ribati i vjetër, rrënoja të padepërtueshme, shfaqen mbi port. Një port i madh, në fund të lëmshit dhe labirintheve prej çimentoje të mbështetura në çimento, të mbajtur prej muresh të prishur dhe rrënoja që presin ndonjë restaurim. Hyjmë në hotelin Al Djazair: është në stilin arab, i mbrojtur nga vila të rrethuara me agrume, palma dhe pranë, bima e përhapur në Maghreb, Greqi dhe Andaluzi dhe e përdorur si dekor i kapitolit korinthas. Dy pengesa – një i policisë civile, një e dytë e rojeve private – na ndalojnë që të kontrollojnë në dhomën e motorrit dhe në kofanon e makinës. Mund të kalojmë. Në një sallë me damask dhe të pasur me tapete si në pikturat e orientalistëve, fillon konferenca që më duket një pretekst takimi midis Europës dhe Mesdheut. Nicolae Prelipceanu është sekretari i Bashkimit të tregimtarëve rumunë, shkrimi i lejoi të ndërtojë një rrugë largimi nga terrori në kohën e Çausheskut, por sot vendi kërkon impenjim në themelimin e demokracisë dhe që të stabilizohemi në ekonominë europiane – shpjegon ai. Tema që mbizotëron në shkrimet e pragezes, Petra Hulovà, dhe hungarezes, Jànos Lackfi. Jetuan në socializëm dhe shkrimet, leximet e pakta, qenë një rrjet ante litteram për të debatuar dhe informuar për botën e ndaluar. Ruth Pleyeri, pedagog i shkencave islamike në Vienë, rihap një kapitull dramatik të historisë së ‘900, me ikjen e izraelianes Berta Zuckerkandl në vitin 1940, nga Austria naziste në Algjeri. Belgia Christine Bechet flet për klasikët që t’i shmanget një shoqërie asfiksuese dhe sipërfaqësore, ndërsa regjizori Vassilis Alexakis përsërit pamundësinë e arratisjes për një grek që dje nën diktaturë dhe sot me debitin publik. Juan Vicente Piqueras përshkruan zbrazëtinë letrare të një Spanje që kaloi nga poezia tek tregimtaria dhe në kinema, por që ende nuk i ka gjetur mjeshtrat në gjendje t’i interpretojnë ndryshimet në vazhdim. Përkthyesi i Tonino Guerras, Piqueras, kërkon jetën e lagjeve të vjetra, të fshatit dhe origjinalitetin e humbur. Europa është për të gjithë një strehë, një frymëzim, një mbrojtje nga nacionalizmat dhe nga diversionet e demokracisë. U vjen radha magerbinëve. Në bisedat e tyre lexon shpresën e simbolistëve, ikjen romantike në limitet e ëndrrave, kërkimin e shkretëtirës si strehë nga metropolet, pezull midis Bodlerit, Derridës dhe Kmysë; por edhe konstatimi për një botë që ecën dhe përmbys siguritë e traditës. Kjo është një shoqëri e burgosur e një dualizmi të tmerrshëm. Mohamed Magani, tregimtar dhe francezist në universitetin e Algjerit, është i lumtur se njohu italianë. Se e ndërpreu rrugën njëdrejtimshe drejt Parisit. Kujton prezantimet e romaneve të tij në Bari dhe Firence. Italia është një vend që na do, mjaft të shohësh vëmendjen e botuesve Besa dhe Melangolo — thotë ai. Beteja e Algjerit të Pontekorvos është për algjerianët një monument kinematografik. Por ndeshja për klasën intelektuale algjeriane luhet ende midis laicizmit dhe besimit, dhe në e urrej dhe e dashuroj me Francën. E përsëriti tunizini Hedi Bourawi: «Për arabët frëngjishtja është gjuha e vartësisë dhe e mërgimit. Nuk mund të bëjmë pa të, edhe pse ditën përdorim arabishten, gjuhën e zemrës. Në mospërputhje janë të rinjtë që zgjedhin të studiojnë anglisht dhe spanjisht. Një temë që e prek dhe Amin Zaoui, romnacier prodhimtar, për të cilin progresistët shohin Parisin, integralistët Mekën. Një erë tjetër ndihet në shkrimet e të rinjve. Ka dhjetra syresh, por po përmend disa, Kaouther Adimi dhe Mohamed Grine. Kaouther është 26 vjeçe, në romanin Balerina me papicha, flet për vetminë dhe kontrastet që lindin në një familje algjeriane të zhytur tek krimi dhe varfëria e lagjeve popullore. E njëjta moshë Grine, jep gjuhën frënge dhe italiane, ka shkruar tregimet Pas shamisë. Flasin për hipokrizinë arabe; të nënshtruar me tradita, por bëhen edhe marrëzi për firmat Nike dhe Nokian. Pranvera arabe është një bllof, diktaturat e vjetra u zëvendësuan me të reja dhe terrori integralist dominon në Maghreb. E pyes për botimet. Është i gjallë, ¾ janë botime të Kuranit, ka shitje të pakta për shkak të varfërisë, prandaj prodhohet letër. Në qytet janë shtëpitë botuese Barzach, Casbah, le Editions el Iktilef, Chihab. Ndërsa Mediaplus është në Kostandin. Ofrohet si guidë mes lagjeve popullore që alternohen me pallate elegantë për ministritë, në stil moresk(arab): dyer dhe dritare me hekur, harqe me përforcime, bedena dhe dekore gjeometrike të prejardhjes berbere. Mes kontrolleve lodhëse të policisë, kantiereve të hapura dhe postblloqeve. Sepse vendi është i shqetësuar – më shpjegon. Grupet integraliste na detyrojnë ta mbajmë lart vigjilencën, e tronditin jetën e atij që kërkon normalitet. Ndërtimet e 50 viteve të fundit i mbyti me çimento bulevardet neoklasike të francezëve, realizoi një periferi të pafund të mbushur me dyqane, ku s’ka as antikitet as modernitet. Kalon ndonjë vilë moreske e rrethuar me kopësht, ndërsa futemi në një rrëke apokaliptike me makina të eksituara nga 20 centet, aq sa kushton një litër benzinë. Po tregimtarët italianë? – e pyes guidën time të improvizuar. Janë përkthyer Buxati, Eko. Zgjedhje të rastësishme, episodike, por nuk njihet Petrarka ose Bokaçoja, epika italiane, Leopardi. Me ta merren universitetet. Ambasadori ka premtuar ndihmën e vet; një promovim të kinemasë së re italiane. Po Dantja? Buzëqesh dhe tund kokën. Dantja? S’ka mundësi, është armik i Islamit dhe e i Muhametit.

Përgatiti Arjan Th. Kallço

 

ANILA JAHO, SURPRIZA NE TRIBECA FILM FESTIVAL

by

Artistja shqiptare Anila Jaho vjen me një surpizë në Tribeca Film Festival në New York/

Për herë të parë, është futur në konkurim edhe mikro-filmi, një kategori kjo e paparë ndonjëherë, për konkurrentët në Festivalin e Filmit në TriBeCa, që nisi sot, me shfaqjen e filmave 6-sekondësh. TriBeCa Film Festival, thotë se e ka realizuar këtë kategori filmi në bashkëpunim me aplikimin për iPhone Vine, e cila inicion këtë vit një traditë të re të filmit shumë të shkurtër dhe që mendohet se është një trend i së ardhmes./

 Nga BEQIR SINA/

NEW YORK CITY : Tribeca Film Festival (TFF) një nga festivalet më të njohura në SHBA, filloi sot në New York, për herë të dymbëdhjetë, ndërkohë që organizatorët e shënuan përvjetorin me një suprizë të re, e dalluar nga festivalet e mëparëshe.

Për herë të parë, është futur në konkurim edhe mikro-filmi, një kategori kjo e paparë ndonjëherë, për konkurrentët në Festivalin e Filmit në TriBeCa, që nisi sot, me shfaqjen e filmave 6-sekondësh. TriBeCa Film Festival, thotë se e ka realizuar këtë kategori filmi në bashkëpunim me aplikimin për iPhone Vine, e cila inicion këtë vit një traditë të re të filmit shumë të shkurtër.

Simbas informacioneve më të fundit thuhet se të shumtë kanë qenë ata që kanë krijuar filma 6-sekondësh përmes këtij aplikimi dhe i kanë dorëzuar në festiavlin e filimit TriBeCa në New York, për konkurrim, duke i dhënë vetes kënaqësinë e të qenit në pararojë të inovimit filmik, në sajë të teknologjisë.

Kësaj radhe suprizës së festivlit TriBeCa në New York, ndoshta u bë edhe artistja shqiptare, me banim të përherëshëm në SHBA, e këtij zhandrri me micro-filamt e animacionint, Anila Jaho – e cila është përzgjedhur të marrë pjesë në këtë festival me një filmë fare të shkurtër të titulluar ” “Lamb Creation” ose në shqip “Qengjë Krijimi ”

Në komunitetin shqiptarë të artistëve në New York, pjesmarrja e Anila Jahos është parë si ” një lajm i rëndësishëm, përzgjedhja në këtë teknologji të re edhe një artiste shqiptare e animacionint e cila është përzgjedhur të marrë pjesë në TriBeCa film festival.

Ne patëm rastin të flasim me artisten shqiptare, duke e pyetur atë “sesi ajo e ka pritë këtë “suprizë” ?

Anila thotë se sigurish lajmi për selektimin e micro-filmit “Lamb Creation – Qengjë Krijimi” për konkurimin zyrtar,pa dyshim që për mua ishte si i themi në shqiptarët;” si një rrufe në qiell të kaltër” pasi aplikova në
momentin e fundit dhe me shumë peripeci që janë normale për kategorinë e Iphone Vine micro-movies, që zhvillohet për herë të parë në TriBeCa film festival.

Ajo çuditet duke shtuar se kujt ia merrte mendja që do hynte në TriBeCa edhe një film i animuar i nisur nga një vizatim në kart-pecete……
Çfarë tregon kjo për Anilën dhe micro filmin e saj të animuar ?
Anila Jaho thotë se :”Amerika, është vendi ku t’i je vërtet e lirë të zgjedhësh rrugën tendë, përsa kohë je gati të sakrifikosh për të. Unë jam marë me pikturë dhe fotografi gjith jetën, ku mund të përmend fotografitë nga seti i filmint “Falja e Gjakut”, që janë përdorur gjerësisht në materilet publicitare të filmit. Por, Animacioni është pasioni im dhe ëndërra ime, është realizimi në Amerikë i një filmi të animuar me motive të përrallave të vjetra shqiptare. Kam vite, thotë ajo që po punoj për këtë projekt dhe mendoj që suksei i këtij filmi shumë të shkurtër – micro-movie, në TriBeCa film festival, do t’a zgjojë ndoshta komunitein e artistëve tanë, të kthej sytë edhe nga e ardhmja e fëmijve tanë në diasporë.

Ndërkohë, shton Jaho, për mua dhe im bir Lissus, ky është motivim esencial në gjith çka bëj dhe shumë nga projektet kan filluar si përralla për timi bir apo bazuar mbi vizatime e tij. Ska gjë më të bukru kur i ndan këto krijime me gjithë komunitein. Dhe, tashmë dua të theksojë se jam në process të aplikimeve për fonde për këtë film të ngjizur prej kohësh.
Pjesëmarrja dhe konkurimi i artistes shqiptare Anila Jaho, jo vetëm është një surpizë por ka edhe rëndësinë e vetë. Mbasi, si dihet TriBeCa film festival – është absolutisht festivali më i rëndësishëm i filmit në New York, që është krijuar nga Robert De Niro dhe Janë Rosenthal dhe këtë vit për herë të parë në 12 vjet konkurim, përfshihet kategoria e micro-movies, që është një trend i së ardhmes.

Anila Jaho thotë se :” Kjo është një kategori krejt krejt e re në këtë nivel festivalesh dhe te bënë krenar që të jesh nder të parat në Amerikë, që konkuron në këto nivele, dhe më lumturon mua bashkëshortin tim, dhe çdokend, dhe besoj edhe im bir, Lissus , ka se çfarë t’ju tregoj nesër shokëve në shkollë”.

Vine doli në janar të këtij viti i mundësuar nga rrjeti i shumëpërhapur social Twitter, shkruan Teodora Kokoneshi, duke shtuar se :” Në fazën fillestare në të cilën aplikimi ndodhet aktualisht, vetëm përdoruesit e platformës IOS kanë mundësi t’a përdorin atë. Google play, tregu i aplikimeve për platformën rivale Android ofron disa aplikacione për të parë Vine (Vine Viewer), por jo për të krijuar.

Por, sipas Kokoneshit, e cila jep shpjegime rreth kësaj teknologjie, duket se ky është ritmi me të cilin zhvillimet teknologjike po depertojnë në pëlhurën social-kulturore të botës së sotme globale. Ende kaq i ri, thotë ajo, Vine ka arritur të ketë një kategori të gjithën për vete në Festivalin e mirënjohur Ndërkombëtar të Filmit në New York – TriBeCa. Ku një ndër filmat konkurrente të përfshirë në listën e finalisteve vjen nga shqiptarja Anila Jaho.

Filmin shumë të shkurtër “Lamb Creation – Qengjë Krijimi” mund t’a shikoni faqen e Anila Jahos në Vine në linkun http://seenive.com/u/932420955219845120 . Ndërsa, për të parë më shumë konkurrente për çmimin e filmit 6-sekondësh në TriBeCa, thjesht rikërkoni në Twitter #6secfilms .

Kategoria e filmit 6-sekondësh do të ketë më shumë se një fitues duke qenë se për më tepër ajo ndahet në nën-kategori bazuar mbi llojin e filmit (historik, dramatic etj).

Halil Gashi, Las Vegas Dancer wins international acclaim

by

By Nora Kalaja, New York/

Halil Gashi is recognized as one of the best entertainers world wide. Halil contributed to American culture with his works as a choreographer/dancer, praised by critics all over the world and awarded with many top prizes. His contribution to dance, music, theatre, performing and painting has defined American culture elements of arts, with his European influences. “Be free to move the way you feel” and “Art has no limit” is his teaching philosophy in his workshops. As dance/music/ art teacher Halil Gashi hopes to inspire a life in the arts and inspire the young generation to be active.

“I hope that my students and youth in general have a lifelong appreciation for arts, whether it is dancing, singing, acting or performing. Be active and be free. Don’t be afraid to follow your dreams!” said Halil Gashi.

Halil Gashi is one of the early pioneers of Hip Hop Theatre in Europe. He has immersed himself as the top dancer/actor in the industry with lead performances in Germany, UK and France. Halil has performed in prestigious shows and concerts including MTV Awards, Black Eyed Peas, Run DMC, Kylie Minogue, Sugarhill Gang and Beat Nutz. He has been seen in numerous commercials and has walked the most glamorous fashion runway shows for Versace, Gucci, Adidas and Levi. Recently, Halil Gashi walked the runway of Adidas as a fashion model as well as dancer at the prominent Global Brand Conference (GDC) in Germany, in April 2013.

Halil Gashi is a hip hop dancer extraordinaire. He established himself as one of the best performers at the prestigious Cirque Du Soleil’s LOVE show in Las Vegas. For nearly four years Halil Gashi entertained thousands of audiences with his lead solo performance.

“I enjoy being on stage. You channel positive energy with the audience and see how the performance makes them feel sad or happy. The solo act that I did for Cirque du Soleil was a big challenge. You have to keep the audience entertained for five minutes and not loose them until the last moment, so they can feel the way I feel. It was a piece about love, emotion, finding yourself and finding love. The act is not all happy and fun, but also shows that you can get hurt. So it was a big challenge to be able to present that to thousands of people daily, on a 360 stage, where you can’t hide anything. What you do, your every move will be seen from all sides. So as an entertainer I had to overcome these challenges in my choreography,” added Halil Gashi.

Halil Gashi is an internationally acclaimed artist. Whether it is dancing, acting, performing, choreographing or modeling, he is considered as a versatile and original creator/artist working today. He has won several awards in dance and modeling, including Best Dancer and Best Body Las Vegas 2012 (www.halilgashi.com ).

Halil Gashi has been honored by the Mayor of Las Vegas and has entertained Hollywood and International stars with his performance, including Arnold Schwarzenegger, Donald Trump, Aerosmith, Bon Jovi, Dennis Hopper, Mel B, Jennifer Love, David Duchovny, Kylie Minogue, Steve Carell, Jamel Debbouze, Paul McCartney, Jean Dujardin, Tim Burton, Steve Buscemi and many others.

Halil Gashi is a highly innovative and multidisciplinary artist with inspiration coming not only from dance but also from film. Halil Gashi debut in USA and cinemas world wide in the 3D movie ‘Cirque du Soleil: Worlds Away’. The film is written and directed by Academy Award winner, Andrew Adamson and Golden Globe winner of Best Director, James Cameron.

 

Fëmijët kosovarë, në parakalimin e Pranverës në Cyrih

by

Fëmijë të nacionaliteteve të gjithë botës kanë parakaluar nëpër qendër të Cyrihut për të shënuar festën tradicionale të pranverës «Zürcher Sechseläuten»

Parakalimi i fëmijëve me kostume shumëngjyrëshe është ndjekur nga mijëra spektatorë që e kishin vërshuar qytetin të dielën në një ditë të vërtetë pranverore.

Edona, Isa edhe dhjetëra fëmijë të tjerë shqiptarë nga Kosova kishin ardhur nga e tërë Zvicra, të veshur me kostume kombëtare për të parakaluar për të 11-tën herë me radhë në mesin e 3000 mijë fëmijëve nga e tërë bota në këtë manifestim tradicional të Cyrihut.

Edona tha të jetë krenare që i është dhënë mundësia të përfaqësojë shtetin e saj në mesin e shumë fëmijëve të shumë shteteve që parakalonin me flamuj dhe kostume shumëngjyrëshe që simbolizon fillimin e pranverës.

Fëmijët shqiptarë ishin kryesisht anëtarë të shkollës së vallëzimit shqiptar “Shota”, që udhëhiqet nga koreografi Agron Bajrami.

„Fëmijët  shqiptarë të shkollës së vallëzimit “Shota” kanë marrë pjesë në manifestimin e Cyrihut që nga viti 1997. Vetëm në vitin 1998 kemi pauzuar për shkak të gjendjes në Kosovë. Fëmijët vijnë vullnetarisht dhe me dëshirë për të parakaluar në Cyrih. Për mua është me rëndësi prezantimi i Kosovës por jo edhe shkollës së vallëzimit “Shota”. Është hera e parë që figuron edhe flamuri i shkollës “Shota”.  Fëmijët vijnë nga të gjitha qytetet e Zvicrës,  si nga Badeni, Berna, Argau etj.”, ka thënë për albinfo.ch  koreografi Agron Bajrami.

Por bashkatdhetarët  nga Kosova në kantonin e Cyrihit shumë pak e ndjekin këtë aktivitet, thotë Bajrami.

“Sa vite me fëmijë dalim në qytet për të defiluar me kostume kombëtare dhe shumë pak bashkëtadhetarë shqiptarë shohim si spektatorë”, thekson Koreografi Bajrami.

Me parakalimin e fëmijëve ka filluar të dielën manifestimi tradicional i Cyrihut “Sechseläuten” që zgjat dy ditë. Këtë vit, në festën e pranverës në Cyrih ka mbretëruar një mot me diell.

Disa fëmijë hodhën karamele dhe çokollata për fëmijët spektatorë të këtij manifestimi që njëherësh edhe simbolizon miqësinë dhe tolerancën ndërmjet vendësve dhe komuniteteve të ndryshme që jetojnë në këtë kanton.

Festa “Sechseläute” vazhdon sot me parakalimin e të rriturve. Ajo përmbyllet me ndezjen e “dordolecit” me emrin “Böög”, që sipas bestytnive të vjetra simbolizon “djegien” e dimrit.
Në varësi nga shpejtësia me të cilën digjet dhe eksplodon “Böog”-u, besohet se do të marrë edhe moti në muajt në vijim.(Kortezi albInfo.ch)