Mergata – Page 95 – Dielli

Në Çikago provokime nacionaliste serbo-greke kundër shtetit të Kosovës

July 28, 2014 by dgreca

Chikago, 28 Korrik 2014- Sot në Çikago,edhe përmes lojës së futbollit,qarqet e caktuara nacionaliste serbo-greke provokuan popullin shqiptar dhe shtetin e ri demokratik të Kosovës.Par se të filloj loja e futbollit në mes të KF Liverpulit nga Anglia dhe Olimpiakos nga Greqia,grupet shoveniste serbo-greke kishin vendosur një parullë të gjatë në stadiumin e qytetit në Çikago me titull ofendues ,,Kosova është Serbi,,.Për këtë akt nacionalist dhe sjellje të shëmtuar,,sportive,,organet e sigurimit sa çel e mbyll sytë e hoqën parollën nga stadiumi me vërejtjen dhe për fillimin e lojës ashtu si e do rendi sportiv.
Për këtë akt nacionalist serbo-grek në stadiumin e futbollit në Çikago,menjëherë ka qenë reagimi i organizatave politiko-kombëtare dhe sportive shqiptaro-amrrikane.Anëtari i Kryesisë së KF,,Albanian Stars,,Alil Sherifi ka theksuar se aktet e tilla provokuese serbe nuk janë të panjohura për ne.Klubi ynë futbollistik shqiptaro-amerikan është një ndër ekipet më të mira të Ligës së Qytetit në Çikago dhe me krenari e prezentojmë kombin dhe atdheun shqiptar në fushën e futbollit në Amerikë,ka thënë për(INA)sportisti Alil Sherifi.

Ndërkaq,lidhur me provokimet e sotme serbo-greke kundër shtetit të Kosovës,kanë reaguar Skënder Karaçica,drejtor ekzekutiv i SHSHA-së dhe Xhevat Sherifi,kryetar i LSHD-së.Ata përmes reagimit të tyre kanë thënë se Departamenti për sport në Bashkësinë e Qytetit në Çikago duhet të veprojnë konformë ligjeve të shtetit amerikan dhe për qarqet antishqiptare serbo-greke duhe të kenë të qartë se këtu është shteti i Amerikës,e jo Serbia dhe Greqia,që në rrugën e BE-së ende merren me skenarët e vjetër dhe me motive të njohura antishqiptare në Ballkan.Për rastin provokues dhe që e prishi traditën e mirë tëlojës së futbollit pas përfundimit të Botërorit,,Brazili 2014,,përfaqësuesit e këtyre dy organizatave shqiptaro-amerikane do të kërkojnë nga institucioinet e Bashkësisë së Qytetit në Çikago dhe përmes kryebashkiakut Rahm Emanuel,që ndaj provokimeve serbo-greke të merren masat e duhura karshi ligjeve demokratike për ndalimin e akteve nacionaliste kundër popullit shqiptar dhe shtetit të Kosovës,miq të përjetshëm të SHBA-ve.(INA)

ËSHTË KOHA TË DËGJOHEN DHE VLERËSOHEN MËSUESIT VULLNETARË TË SHQIPES NË GREQI…

July 4, 2014 by dgreca

Shënime të gazetarit në hapësirë të Seminarit të 10-të Mbarkombëtarë të Mësimit të Gjuhës Shqipe në Disaporë”, qe do te mbahet ne BERAT-29 KORRIK-1 GUSHT 2014/
Arsimtarët nga Greqia, në një numër fizikisht më të madh se sa kolegët e tyre kosovarë, numër që çdo vit rritet me hapjen e kurseve të mësimit plotësues të gjuhës shqipe tashmë që nga veriu në jug dhe që nga toka në det të Greqisë, ndjehen jetimë.
Mësuesit shqiptarë në Greqi punojnë ku mundin, në punë të zakonshme punëtori me mëditje, baza e jetesës së familjeve të tyre. Mësimin, të shtunave dhe të dielave, e bëjnë me shpirt, vullnetarisht, njëlloj siç bënin para më se një shekulli mësuesit në gjithë Shqipërinë në kushtet e pushtimit osman, si rilindës të vërtetë të gjuhës shqipe në Greqi.
Mësuesit mërgimtarë në Greqi janë e do të mbeten “RILINDËS TË KOHËS SONË” – si i ka quajtur Dritëro Agolli, patriarku i letrave shqipe dhe i fjalës së urtë.
***
Faleminderit MËSUESE, e para e mësueseve në Shkollën shqipe të Selanikut, për përgjigjen e shpejtë dhe korrekte. Veçanrisht mbyllja më mbolli mendime që nuk i shkul dot por edhe nuk i lë dot që të rriten e nxjerrin farë.
I përgjigjeshit pyetjes sime: Pse kërkoj senacë publike për mësuesit e Greqisë?…
… Siç kam shprehur dhe vite të tjera nuk më pëlqen sjellja prej viktime e grupit të Greqisë. Ne jemi një grup mësuesish që meritojmë dinjitet dhe jo lëmoshë. Bëjmë atë që dëshirojmë pa patur nevojë ndjenjat e qeverive. Bëjmë atë që dimë të bëjmë më mirë pa kërkuar mirënjohje nga askush. Janë miliona njerëz mbi tokë që bëjnë punë vullnetare pa bërë zhurmë.
Vitin e kaluar në Ulqin, seminarin e 9-të për mësimin plotësues të gjuhës shqipe në diasporë, kur një referuese nga Svicra përmendi shifrën 4 milojnë euro në dispozicion të shkollimit shqip të mërgimtarëve, u ndjeva ngushtë. Kaq ngushtë u ndjenë edhe të gjithë mësuesit shqiptarë nga Greqia. Për referuesen ishte legjitime që të fliste për “cilësi didaktike” të seminarit, cilësi që, siç theksoni ju, seminari “duhet ta ruaj këtë”. Jam i një mendje me ju kur thoni: “Unë e shoh çdo ditë sa i nevojshëm është seminari për mësuesit tanë.”
I nevojshë seminari por…ata “katër miljonët” më ngatërrojnë dhe nuk mundem ta çoj përpara mendimin tim, madje edhe të pranoj se “seminari është i nevojshëm” në kushtet e një diference midis dy pjesëmarrësve të seminarit, të atyre nga ana e Ministrisë së Arsimit dhe Teknoligjisë të Republikës së Kosovës dhe të atyre nga ana e Ministrisë së Arsimit dhe Sporteve të Republikës së Shqipërisë.
Arsimtarët me të vërtetë të përkushtuar profesionalisht të Kosovës janë në kushte komode në seminar. Kanë pagë mësuesi të sigurt në shtetet ku japin mësim. Janë të siguruar në të gjithë drejtimet deri në daljen në pension si mësues. Janë të ligjëruar si mësues dhe janë pjesë në amzën e Ministrisë së Arsimit dhe Teknologjisë së Kosovës. Në seminare vijnë në pushimet e verës, pushime të paguara nga shteti nga vijnë.
Arsimtarët nga Greqia, në një numër fizikisht më të madh se sa kolegët e tyre kosovarë, numër që çdo vit rritet me hapjen e kurseve të mësimit plotësues të gjuhës shqipe tashmë që nga veriu në jug dhe që nga toka në det të Greqisë, ndjehen jetimë.
Mësuesit shqiptarë në Greqi punojnë ku mundin, në punë të zakonshme punëtori me mëditje, baza e jetesës së familjeve të tyre. Mësimin, të shtunave dhe të dielave, e bëjnë me shpirt, vullnetarisht, njëlloj siç bënin para më se një shekulli mësuesit në gjithë Shqipërinë në kushtet e pushtimit osman, si rilindës të vërtetë të gjuhës shqipe në Greqi. Ka më se trembëdhjetë vjet nga 7 marsi 2001 kur u hap Shkolla Shqipe e Selanikut. Numrohen më se njëmijë nxënës që kanë mësuar të shkruajnë e lexojnë gjuhën shqipe në Selanik e Janica. Kanë dhënë mësim ndër vite 21 mësues.
Dua t’ju pyes ju që jeni e para e kësaj shkolle: Sa herë kanë ardhur në Selanik, kanë hyrë në një klasë ku jepet mësim shqip, kanë bërë vrejtjet e veta për anën metodike të dërguar të Ministrisë së Arsimit të Republikës së Shqipërisë? Sa nga këta 21 mësues janë vlerësuar me thjesht një “Fletë nderi” për mos me thënë me tituj të tjerë deri në titullin “Mësues i merituar” etj. nga ana e Ministrisë së Arsimit dhe e shtetit shqiptar? Sa nga mësuesit e Selanikut (dhe të gjithë Greqisë) janë në amzën e Ministrisë së Arsimit dhe kanë dosjen e tyre si mësues në këtë institucion përgjegjës me kushtetutë (Nei 8/3- “Republika e Shqipërisë u siguron ndihmë shtetasve shqiptarë që jetojnë e punojnë jashtë shtetit për të ruajtur e për të zhvilluar lidhjen me trashigiminë kulturore kombëtare” dhe Neni 57/1 “Kushdo ka të drejtën për arsim”) ?
Dhe një pyetje tjetër rutinë:
Sa herë gjatë këtyre 13 vjetëve që jepni me përkushtim heroik mësim në Selanik ke marrë, në ditë të shënuara të Arsimit Shqiptar, 7 Mars dhe fillimin e vitit shkollor, ndonjë urim nga Ministri/a e Arsimit të Republikës së Shqipërisë?
Për të vazhduar më tej: Sa herë ke parë qoftë edhe një rresht të vetëm të përmenden mësuesit shqiptarë në mërgim në përshëndetjet me gojë e me shkrim të ministrit/es së Arsimit të Shqipërisë në fillimvitet shkollorë?
Dhe më tej: Sa herë në 7 seminaret që mësuesit shqiptarë në Greqi kanë zhvilluar gjatë 7 vjetëve ka ardhur ndonjë përfaqësues i Ministrisë së Arsimit të Republikës së Shqipërisë që të dëgjojë e shikojë ecurinë e mësimit të gjuhës shqipe nga mësuesit dhe nxënësit shqiptarë në Greqi?
Dhe më e papranueshmja: Sa herë është përcjellë nga titullari i Ministrisë së Arsimit të Republikës së Shqipërisë thjesht një përshëndetje me adresë Lidhjen e Mësuesve Shqiptarë në Greqi me urimin “Punë të mbarë seminarit…” ?
Ju e nderuar mësuese e parë e gjuhës shqipe në Greqi, thoni: “Nuk më pëlqen sjellja prej viktime e grupit të Greqisë”
Mësuesit mërgimtarë në Greqi nuk janë viktimë. Ata janë e do të mbeten “RILINDËS TË KOHËS SONË” – si i ka quajtur Dritëro Agolli, patriarku i letrave shqipe dhe i fjalës së urtë.
Dhe siç vazhdoni më tej… Ne jemi një grup mësuesish që meritojmë dinjitet dhe jo lëmoshë. Bëjmë atë që dëshirojmë pa patur nevojë ndjenjat e qeverive. Bëjmë atë që dimë të bëjmë më mirë pa kërkuar mirënjohje nga askush.
Unë kërkova zyrtarisht që në programin e seminarit të dhjetë mbarëkombëtar për mësimin plotësues të gjuhës shqipe në diasporë (që këtë vit do të zhvillohet në Berat) të krijohet një hapësirë prej dy orësh për të paraqitur dëshminë historike “Shkolla shqipe e Selanikut” dhe filmin dokumentar “Një mësuese e shqipes në dy ishuj të Egjeut”. Në libër dhe në dokumentar përcillen vlerat e mësuesve por edhe problemet e gjuhës shqipe në mërgimin grek. Një prezantim brenda karrikeve të seminarit, si edhe në rastet e tjera vëzhguar nga të gjithë pjesëmarrësit në seminare gjatë këtyre viteve, për mua mbetet i mbyllur në harresë. Një prezantim në publik, prezantim në qytetin e Beratit, do të ngjallte kërshërinë e medias dhe të shoqërisë shqiptare për fenomenin e jashtzakonshëm për kohën tonë: “Mësimin në mënyrë vullnetare, pa tekste mësimorë, pa ndihmë metodike zyrtare, pa shpërblim, madje nën kërcënimin e segmenteve atavikë të djegies në zjarr të gjuhës shqipe”.
Në kërkesën time theksoja se një gjë e tillë do të tërheqë vemendjen e bisnesmenëve të cilët mund të japin ndihmë.
Kjo nuk është lëmoshë…
Në librin “Shkolla shqipe e Selanikut”, një kapitull i tërë (faqe 195-209) ka si kryetitull “DHURO NJË ABETARE”, thirrje e mësueses Anila Jole, e përkrahur nga të gjithë mësuesit e Selanikut, thirrje që zgjoi interesin e shumë individëve e bisneseve në mbarë Shqipërinë dhe solli 300 libra dhuratë për fëmijët që mësojnë të shkruajnë e lexojnë gjuhën e nënës në Selanik dhe Janica.
Këtë duhet ta bënte Ministria e jonë e Arsimit. Nuk them se absolutisht nuk e ka bërë në këto 13 vite mësim të gjuhës shqipe në Greqi. E ka bërë në pak raste nëpërmjet dërgimit të abetareve me adresë të dy konsullatave (Janinë dhe Selanik) dhe Ambasadës në Athinë, por shumë me vonesë, me shumë përtesë, pas shumë thirrjesh publike.
Ju respektoj si jeri dhe si mësuese, madje më erdhi mirë kur të pashë të protestoje me bojkotim të seminarit të Beratit për arsyen (banale do ta quaja) pse Ministria e Arsimit nuk u pagoi mësuesve biletat e udhëtimit nga Greqia në Tiranë (rreth 50 euro secilit dhe në total më pak se 1500 euro) në kuadrin e seminarit të Ulqinit. Me ju u bashkuan edhe katër mësues nga Italia. U bashkova edhe unë në një shkrim publik në shtypin shqiptar përcjellë edhe në adresë të Ministres së Arsimit dhe të Sporteve të Republikës së Shqipërisë. Nuk vonoi që të konfirmohet nga ana e Kryetarit të Lidhjes së Mësuesve të Greqisë se paratë e biletave të udhëtimit do të paguhen.
Kjo nuk është lëmoshë, është të qëndrosh në këmbë në të drejtën tënde, me kokën lart.
E çfarë do të humbë një mësuese që punon me mish e me shpirt, sakrifikon pushimet e fundëjavës, le në harresë familjen, fëmijët e moshës foshnjore, humbet ditët e punës thjesht për tu mësuar fëmijëve të komunitetit ku jeton të shkruajnë e lexojnë shqip, përveçëse “prangat” që shteti, me harresën që i bën një komuniteti fëmijësh sa një e katërta e fëmijëve shqiptarë në Shqipëri, ua ka vënë në duar e shpirt?
Ju më shkruani…
Ne jemi një grup mësuesish që meritojmë dinjitet dhe jo lëmoshë. Bëjmë atë që dëshirojmë pa patur nevojë ndjenjat e qeverive. Bëjmë atë që dimë të bëjmë më mirë pa kërkuar mirënjohje nga askush. Janë miliona njerëz mbi tokë që bëjnë punë vullnetare pa bërë zhurmë.
Një shkenctar natyralist, rreth dy shekuj më parë, deklaronte…”Ne nuk duhet të presim lëmoshë nga natyra, t’ia rrëmbejmë asaj – kjo është detyra jonë”!
Në seminarin e Beratit mësuesit e Greqisë duhet të shkojnë të bashkuar jo për lëmoshë por për të marrë atë që u takon…
Shteti ynë nuk duhet të mësohet me atë që thoni ju me modestinë e emrit që mbani në mësimin e gjuhës shqipe në Selanik, “Shoqata Nëna Terezë” … Janë miliona njerëz mbi tokë që bëjnë punë vullnetare pa bërë zhurmë.
Nuk duhet të mësohet…
Abdurahim Ashiku
Athinë, 1 korrik 2014

SHKOLLAT SHQIPE NE MERGATE- ABDURAHIM ASHIKU NË “SHKOLLA SHQIPE E SELANIKUT”

July 3, 2014 by dgreca

Nga Dashmir Zaçe, mësues i parë i Shkollës shqipe të Selanikut, në përshëndetjen me rastin e paraqitjes publike të librit/
Abdurahimi na ka quajtur Rilindës çudi!/
Po u qëndron çudia?…./
Në veprat “Rilindësit e rinj”, kryeristrukturim i të gjitha veprave me këtë tematikë të Abdurahim Ashikut vrehet një stil karakteristik gazetaresk qënë veprën e fundit “Shkolla shqipe e Selanikut” ka marrë formë artistike nëpërmjet pjesëmarrjes së mësuesve dhe pasqyrimit të krijimtarisë si esse, rrëfime e forma të tjera. Ndryshe nga librat e tjerë të Abdurahim Ashikut këtu ka edhe krijimtari letrare dhe artistike të mësuesve të shkollës sonë.
Pa marrë përsipër t’i bëj një analizë të gjithë veprës po paraqes disa nga veçoritë e librit që mbase në punimet e tjera nuk mund të jenë kaq të theksuara.
Në librin “Shkolla shqipe e Selanikut” jepet historiku dhe përpjekjet e një grupi mësuesish të Selanikut dhe rrethinave të tij përmësimin plotësues të gjuhës shqipe që hodhi hapin eparëmë 7 mars 2001.
Si lindi mendimi dhe si u realiza kjo dëshirë që në themel kishte dashurinë për gjuhën, dheun e mëmës, këtë e tregon Mimoza Dako e cila i ka përjetuar emocionet e dilemës “Do fillojë apo jo kjo punë?” në luftëme realitetin i cili nuk ishte shumë mikëpritës, në luftë me veten “A do të jemi në gjendje të gjejmë mësues?”, “Po nxënësit a do të vijnë?”…
Këto dilema morën fund më 7 mars 2001 kur salla ku u mblodhëm ishte plot me mësues, fëmijë dhe me prindër.
Hapi i parë ishte i suksesëshëm. Që këtej do të nisë rruga që filloi në Selanik, për të vazhduar në tërë Greqinë.
Emocione, gëzime dhe pika loti…
Një 7 mars në shekuj të ndryshëm e në vite të ndryshme, një ripërtritje në kohë.
Një kohë kur Shqipëria po rilindëte nga skllavëria otomane, nëkohë kur diktatura e egër ra dhe shqiptarët e shpërndarë nëpër botë kushtoi thirrja:
“Të ruajmë fëmijët nga asimilimi! Të ruajmë identitetin e fëmijëve tanë!”
Abdurahimi na ka quajtur Rilindës çudi!
Po ku qëndron çudia?
Së pari: Në sakrificën që bënë mësuesit e Selanikut që morën përsipër një detyrë të vështirë nënjë mjedis jo shumë miqësor.
Së dyti: Morën përsipër qëmësimin ta bëjnësi vullnetarë nën shembullin e gruas së madhe Nënë Tereza.
Së treti: Të realizojnë orët mësimore vetëm me tri libra duke fotokopjuar temat e mësimit
Së katërti: U punua në gjysmë ilegalitet, gjithëmonë me shqetësimin “A po më vjen policia?”
Së pesti: Librat nuk i sillnin nga Alemania si Dhaskal Todri por nga Përmeti, Korça e Tirana të mbledhura nga mësuesit pasi mbaronin vitin shkollor në Shqipëri dhe i fusnin në Greqi siliteraturë artistike.
Së gjashti: Shteti, si sulltanati nuk na përkrahu fare, bileministri i jashtëm kur vajtëm t’i qanim hallet na deklaroi: “Vetë keni vajtur në mërgim, vetë zgjidhini hallet tuaja”, a thua se hallet tona nuk ishin halle të një të tretës së shqipërisë në mërgim…
Së shtati: Kemi një ndryshim të vogël nga rilindësit. Asnjeri nga ne nuk u helmua dhe nuk u persekutua.
Libri hodhi shtat nga faqja në faqe me shkrime tëmençura e gjithëemocion të Valbonës, Irisit nga garda e vjetër përtë vazhduar me Mimoza Demollarin, Julia Gogën e tëtjera, e të tjera mësuese të fillimit dhe në vitet e më vonëshme kur vinte gjaku i ri qëme aq mjeshtri e ka futur në rrjedhë Durua, siç i thërres unë Abdurahim Ashikut.
Nuk po i përmend me emër sepse i keni në kopertinën e librit dhe në shkrimet e tyre aq emocionante. Në kopertinë janë 21 mësues që kanë punuar në Selanik dhe në rrethinat e tij…
Një vlerë tjetër e librit të Abdurahim Ashikut është komunikimi direkt me mësuesit nëpërmjet fjalës, duke e bërë atënjëkohësisht autor edhe personazh. Kjo është bukuria e librit, një risi që s’e kanë librat e tjerë të Duros.
Duke lënë vend për ta diskutuar edhe të tjerët dua të theksoj se libri ka vlera që autori ka dijtur t’i sjellë aq natyrshëm si shqetësimin tonë si mësues dhe mërgimtarë dhe moskokçarjen e shtetit dhe Ministrisë së Arsimit ndër vite. I lë pak mënjanë vitet e fundit kur u detyruan të impenjohen pasi Minisitria e Arsimnit dhe e Teknologjisë e Kosovës qe më përpara dhe më e organizuar. Pas kësaj filluan të na vijnë libra dhe fletore. Vetëm kaq…
Këtu dua të jap një falenderim për krijuesit e Selanikut të organizuar në lidhjen e shkrimtarëve dhe artistëve “Dega e blertë”, të cilët na kanë mbështetur vazhdimisht me letërsinë artistike dhe librat që kanë botuar.
Libri është i ilustruar me fotot e mësuesve dhe nxënësve nga veprimtaria mësimore dhe jashtë mësimore.
Impresionuese është kopertina e librit ku janë mësuesit e Selanikut, kompozicion me të vërtet artistik, realizuar me mjeshtri nga mësuesja e shkollës sonë Iris Bali Hajdinaj.
Po kështu vazhdon ana figurative nëpërmjet fotove të ndryshme që vetë Durua ka treguar mjeshtrinë e tij si fotograf.
Ky libër i shtohet bibliotekës së arsimit në gjuhën shqipe të fëmijëve të emigrantëve. Ai jo vetëm mbulon punën e mësuesve në Selanik por edhe sjell vlera historike dhe artistike.
Në këtë festë të shkollës dua t’i uroj Abdurahim Ashikut 73 Vjetorin e Lindjes.
Edhe njëqind vite jetë dhe krijimtari i dashur Duro në shërbim të mërgimtarëve dhe veçanërisht të dashurisë tënde të pakufi për gjuhën shqipe në emigracionin shqiptar.
Selanik 11 maj 2014

„Në hirin e dashurisë“ promovohet në Vjenë

July 3, 2014 by dgreca

…”është një traktat letrar që shkund ndërgjegjen shqiptare kundër harresës dhe të huajësimit nga lufta dhe pasojat e mynxyrshme të saj.”/
Nga Hazir Mehmeti, Vjenë/
Një traditë e bukur e Ambasadës së Republikës së Kosovës në shërbim të kulturës në promovimin e veprave të autorëve nga të gjitha trevat etnike shqiptare u shpreh edhe ndaj veprës së znj. Naile Muqa-Ahmeti. Në promovimin e veprës “Në hirin e dashurisë” morën pjesë nga Ambasada e Shqipërisë zv. Ambasadori Adhurim Resuli dhe Dede Penga. Adnan Draga, këshilltar në Ministri të Kosovës, kurse nga Ambasada e Kosovës z. Imer Lladrovci, Yllka Geci, Faruk Ajeti dhe Z.Fitim Nuhiu nga Ambasada e Maqedonisë. Ishin prezent studentë, veprimtarë e intelektual përfaqësues shoqatash kulturo- sportive në Vjenë. Promovimi u udhëhoq nga z.Imer Lladrovci, konsull. Nga fjala e recensuesit të veprës lexoi Abdullah Abdullahi, veprimtar. Mes tjerash rreth romanit veçojmë: “Romani “Në hirin e dashurisë” i Naile Muqa-Ahmetit, është një nga të rrallët e letërsisë moderne shqipe që flet për pasojat e luftës së gjatë të shqiptarëve për t’u mbijetuar kohëve të këqija; dramat e njerëzve të rëndomtë që mund të jenë edhe tragjedi njerëzore, që autorja me sukses i ka ngritur në një prosede të standardit letrar. Autorja është rrekur ta shkruaj një roman psikologjik, edhe pse modelin e tij në letërsinë shqipe nuk e ka pasur të lehtë ta gjej: temën psikologjike – temën e jetës shqiptare, temë të cilën mund ta hasim shumë rrallë tek ndonjë autor shqiptar”….” Në 18 kapitujt e romanit, që mund të lexohen edhe si tregime të veçanta, autorja me sukses ia ka dalë të ndërtojë shtyllën e idesë kryesore: se edhe nga hiri i zjarrit të luftës mund të mbruhet shpresa e dashuria. Ky roman është ndër të rrallët e prozës sonë të re që merret me një psikanalizë kaq të thellë të protagonistëve, ndërsa lexuesve mund t’u shërbejë edhe si psikoterapi e vërtetë për shërimin e gulmeve të shpirtit…. Në fund të thosha se, mbi të gjitha, romani “Në hirin e dashurisë” është një traktat letrar që shkund ndërgjegjen shqiptare kundër harresës dhe të huajësimit nga lufta dhe pasojat e mynxyrshme të saj.” Fjalë rasti u mbajt edhe nga znj.Halime Jakupaj me temën “ Rilindja e personazheve, për të përjetuar ëndrrën e madhe në botën e vogël”
Kush është Naile Muqa Ahmeti?
U lind në vitin 1967 në katundin Vraniq rrethina e Suharekës. Në Bukosh kreu shkollën fillore, kurse Gjimnazin në Suharekë. Studimet i kreu në Universitetin e Prishtinës dhe Tetovës në Degën Letërsi shqiptare. Për disa kohë jetoj në Perëndim, por atdheun e kishte gjithmonë në zemër dhe mbajti lidhje të fuqishme me te. Ajo shkruan poezi dhe tregime, tani kjo është vepra e saj e re.

JU FLET “Zëri i Arbërit” NGA NORVEGJIA

June 30, 2014 by dgreca

“Zëri i Arbërit” dëgjohet edhe në Zelandë të Re, Amerikë, Kanadë…kudo në Evropë e trojet shqipëfolëse./
E shenjëta REDAKSI E REVISTËS KOMBËTARE – DIELLI!
Të dashur bashkatëdhetar, shokë, miq, vëllezër…dëgjues!
Pasnesër është një datë e shënuar me shkronja të arta në Kalendarin
Historik të Botës Shqiptare dhe të neve në redaksinë e Radio “Zëri i Arbërit”;
Përkujtojmë 2 Korrikun e vitit 1990 kur delegatët e atëhershëm të Kuvendit
të Kosovës i thanë JO-në e madhe Serbisë okupuese…
Duke pasur parasysh këtë fakt dhe mijëra tjera para e pas saj, edhe ne pas
asaj golgote të cilën e pësuam, pas atij kalvari biblik…deshëm që sadopak të
bëjmë diçka për fëmijët tanë, bashkatdhetarët tanë fillimisht këtu në Norvegji e tani
kudo në botë; më 2 Korrik 2001 hapën radiostacionin që aq bukur simbolikisht
tingëllon, “Zëri i Arbërit”. Pikërisht në këtë datë për herë të parë u dëgjua fuqishëm
zëri Arbënor në etërin e Norvegjisë “Ju flet radio “Zëri i Arbërit” në valën FM 99.0 MHz”!
në radiostacionin regjional RADIO FOLLO i cili dëgjohej edhe 50 kilometra në
brendi të Suedisë…
Para kësaj përshëndetje në gjuhën e Perendisë, realizatori teknik i Radio Follos,
z.Per Sverre Egen, në fund të emisionit, kur duhej të fillonte programi shqip, informoj
mesa vijon dëgjuesit norvegjez: “Tani në vazhdim do dëgjoni premieren botërore, zërin
shqip për komunitetin shqiptar në Norvegji”…A mund të përshkruhen emocionet kur u
dëgjua HIMNI I FLAMURIT? Pastaj fjala hyrëse e redaktorit, informatat për Kosovën me
përplot plagë kur ende gjaku ishte i vreskët e më të dashurve tanë s`ua dinim as varret…
Pastaj, emisioni për fëmijë “E dua Atdhenë” dhe ato këngë me vlera dhe shprehjen e
bindjes sonë se: Kurr më s`do u prishet lumturia…ëndërrat e tyre! Pasuan këngët me
vlera për të rënët, fjalët e mendimtarëve të mëdhenjë, prezentimi i figurave të shquara
Kombëtare dhe në fund të orës së parë një pikë e mirfilltë humori,(dëshmi këto të cilat
ruhen në arkivin e radios me mijëra skedar edhe sot pas 13 vitesh).
Vitin e parë e filluam me vetëm një orë program;
Vitin e dytë me tre orë programe, kurse vitin e tretë me pesë e në nëntor të vitit 2003
me shtatë orë programe të drejtëpërdrejta…
Nga data e shenjët, 17 Shkurti, 2008, emitojmë program 24 orë për çdo ditë dhe ate
nga 5 e 6 orë drejtëpdrejtë me program edukativ ku pseudovlerat s`kan vend tash 13 vite.
Pasqyra e programeve ditore mesa vijon: për çdo ditë emisioni për fëmijë nga ora 20-
21;00 e pastaj “Mikrofoni i dëshirave të dëgjuesve” Nga ora 22:00 çdo ditë Kalendari
Historik i Botës Shqiptare dhe nga ora 22:00 – 02 pas mesnate temat kryesore në ditët
mesa vijon:
E hënë – Arkivi i radios dhe sa ju ka pëlqyer programi një javor i “Zërit…”
E martë – Sote radhën e ka…emisioni Ftesë në studio, me mysafir…
E mërkurë – Top lista e këndëve; folklorike, popullore, argëtuese…
E enjte – Fjala e bukur artistike,(deklamojmë vargje të Rilindasve e brezat të cilët
i pasuan dhe afirmojmë edhe pena të reja);
E premte – Kuizi i diturisë:22:00-24:00; 00:00-02:00 Programi i natës;
E shtunë – Mbrëmja gazmore dhe
E dielë – Programi me “Thesarët e odave shqiptare”, sajuar me anekdota, thënie
të mendimatërëve të mëdhenjë, satirë etj.
Ne në redaksinë e “Zërit të Arbërit” jemi duke e përgaditur librin monografik për
këtë medium i cili dëgjohet edhe në Zelandë të Re, Amerikë, Kanadë…kudo në
Evropë e trojet shqipëfolëse…ku do zënë vend mijëra letra…puna stafit dhe kontributi
i dëgjuesve i skalitur në skedar dhe shumë gjëra me vlera…
Këtë gëzim të papërshkruar deshëm ta ndajmë edhe me juve të dashur miq kudo që
jeni.
Me respekt, Imri TRENA, Kryeredaktor i radios