Opinion – Page 588 – Dielli

EVROPA-TA PËSOSH PËR SIRINË?

March 31, 2016 by dgreca

Nga Gëzim Llojdia/

1.Analisti David Palumbo, thotë:Para së gjithash, unë mendoj se është e rëndësishme të theksohet se çështjet në lidhje me refugjatët dhe personat e zhvendosur nuk janë të reja, ka pasur një krizë globale për dekada të tëra. Por ajo që është e re është se ka pasur një rritje të madhe në numrin e refugjatëve kohët e fundit dhe ata do të vijnë në Evropë. Kjo është një gabim për ta thirrur atë një: “Kriza evropiane” edhe pse. Kjo është qartë një krizë siriane që ka pasoja në Evropë…”

Disa nga faktorët e krizës

Disa shifra:Rreth 9 milion sirianë kanë ikur nga shtëpitë e tyre, që nga shpërthimi i luftës civile në mars të 2011, duke u strehuar në vendet fqinje apo brenda vetë Sirisë. Sipas Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për Refugjatë (UNHCR), mbi 3 milion kanë ikur ndër fqinjët e afërt të Sirisë si: Turqia, Liban, Jordani dhe Irak.

6.5 milion janë të zhvendosur brenda Sirisë. Ndërkohë, nën 150,000 sirianë kanë deklaruar azil në Bashkimin Evropian, ndërkohë që vendet anëtare janë zotuar për rivendosjen e 33.000 sirianë të mëtejshme.

Shumica dërrmuese e këtyre ri sistemimi – 28,500 ose 85% – janë zotuar nga Gjermania për tu dhënën strehë.Mirëpo çfarë është rruga e emigrantit?Udha e emigrantit është së pari hapësira,që përshkruhet nga drita dhe shpresa. Busulla orientuese e tyre ruan vetëm një kah :drejt.Udha e emigrantëve merr disa drejtime. Por të gjitha udhët e tyre,në një pikë bashkohen.

Rruga,që të çon në Evropë. Udha e emigrantëve,është edhe udha më e vështirë e botës. Zbuluar,shiut dimëror. Erës lemeritëse ,ftohmës që të depërtonte në palcë dhe rreziqeve. .BC raporton këto të dhëna :

1. Cilat vende janë emigrantë nga?

Konflikti në Siri vazhdon të jetë furnizuesi më i madh i migrimit. Por dhuna e vazhdueshme në Afganistan dhe Irak, abuzimet në Eritrea, janë gjithashtu vendet që kanë çuar njerëzit që të shikojnë për një jetën të re në vende të tjera.

2. Ku janë strehuar emigrantët ?

Edhe pse jo të gjithë ata, që vijnë në Evropë zgjedhin për të kërkuar azil, shumë t të tjerë mbesin rrugëve . Gjermania ka marrë numrin më të madh të kërkesave për azil në vitin 2015, me më shumë se 476,000. Hungaria u zhvendos në vendin e dytë për aplikime për azil. Ajo kishte 177,130 aplikacione deri në fund të dhjetorit.

Shumë emigrantë e kanë bërë udhëtimin në rrugë tokësore përmes Greqisë dhe Ballkanit Perëndimor.

2. Si mbërrijnë emigrantët në Evropë?Organizata Ndërkombëtare për Migrim (IOM) vlerëson se më shumë se 1,011,700 emigrantë mbërritën nga deti në vitin 2015 dhe pothuajse 34.900 nga toka.

3. Shumica e atyre ju drejtuan Greqisë dhe marrin udhëtimin relativisht më të shkurtër nga Turqia në ishujt e Kos, Kios, Lesvos dhe Samos – shpesh me gomone apo anije të vogla prej druri.

4. Sa e rrezikshme është udhëtimi?

5. Sipas IOM-it, janë raportuar më shumë se 3,770 emigrantë që kanë vdekur duke u përpjekur për të kaluar Mesdheun në vitin 2015 dhe më shumë se 800 vdiqën në kalimin e Egjeut nga Turqia në Greqi. Në dimrin e vitit 2016 raste janë shtuar.

Muajt e verës, janë zakonisht kur shumica e viktimave siç është koha e ngarkuar për emigrantët, që përpiqen të arrijnë Evropën në këtë përpjekje të dëshpëruar mbyten në Mesdhe . Por në vitin 2015, muaji më vdekjeprurës për emigrantët ishte prilli, ku një varkë që mbante rreth 800 persona u përmbys në det, afër Libisë.

Shkaku i krizës .David Palumbo shkruan:Kjo nuk është një “Kriza evropiane,” kjo është një kriza siriane: Një ekspert i të drejtave të njeriut thotë se : pse ne jemi vetëm tani duke i kushtuar vëmendje një krize nga dekada botërore e refugjatëve.

Pas pesë viteve të luftës, është e vështirë të imagjinohet se kushtet në Siri mund të merrnin këtë udhë. Sa herë që mendoj se ne kemi parë të gjitha, konflikti në shtetet e luftës merr një tjetër kthesë dhe na befason …

Ata kanë jetuar përmes disa viteve të konfliktit, por mundësia e një rrethimi ka filluar shumë më shpejt për ta. Nga pikëpamja humanitare, ne jemi të shqetësuar në lidhje me tkurrjen e hapësirave të sigurta për civilët. Për të marrë një kuptim të dimensioneve të kësaj krize, konsiderojnë se Kombet e Bashkuara raporton se si tani janë rreth 4,7 milionë refugjatë të regjistruar sirianë, duke përfshirë ata në Turqi, Egjipt, Irak, Jordani, Liban dhe Afrikën e Veriut.

Dhjetë për qind jetojnë në kampet e refugjatëve. Pothuajse 900,000 aplikacione siriane për azil janë paraqitur në Evropë.

Si mund të jetojnë sirianët nëse kthehet paqja. Janë kryer llogaritje nga specialistë që pohojnë faktin tragjik se këmbëngulja e Asadit dhe mbështetësve të tij janë shkaku kryesor ku:pasuria kombëtare, infrastruktura dhe institucionet e Sirisë janë “pothuajse zhdukur nga “ndikimi katastrofikë”, gati pas pesë viteve të konfliktit.

Viktima të shkaktuara nga lufta, direkt dhe indirekt,arrin në shumën 470,000, sipas Qendrës siriane për Hulumtime të Politikave (SCPR).

Në tërësi, 11.5 për qind e popullsisë së vendit është vrarë ose të plagosur që nga kriza shpërtheu në mars të vitit 2011. Numri i të plagosurve për vdekje vihet në 1.9 milion. Jetëgjatësia ka rënë nga 70 në vitin 2010 në 55.4 në vitin 2015, humbjet e përgjithshëm ekonomik janë vlerësuar në 255 miliard $.

Pas këtyre shifrave Asad është shkaku i një pranvere të vonuar arabe, që solli këtë konflikt fetar 5 vjeçar. D.Palumbi thotë:Para së gjithash, unë mendoj se është e rëndësishme të theksohet se çështjet në lidhje me refugjatët dhe personat e zhvendosur nuk janë të reja; ka pasur një krizë globale për dekada të tëra. Por ajo që është e re është se ka pasur një rritje të madhe në numrin e refugjatëve kohët e fundit, dhe ata do të vijnë në Evropë. Kjo është një gabim për të thirrur atë një “Kriza evropiane”, edhe pse. Kjo është qartë një krizë siriane që ka pasoja në Evropë.

Dëmet e Turqisë, një pjesë e pushtetarëve në kthetrat e Erdoganit

March 29, 2016 by dgreca

Opinion Nga Gani MEHMETAJ/

Sipas ligjit turk, shteti nuk ka të drejtë të financojë xhamitë e bashkësitë fetare brenda Turqisë, mirëpo për Shqipëri, Kosovë, Maqedoni e territoret etnike shqiptare, shteti turk ka fonde të veçanta për ndërtimin e qindra xhamive, për pagat e hoxhallarëve të islamizmit radikal, për rekrutimin e xhihadistëve në ISSIS, për portale islamike e për gazetarë-mercenarë, për politikanë e shtetarë të korruptuar. Atë që e tha mbreti jordanez për Turqinë e përhapjes së terrorit islamik, e dinë të gjithë politikanët shqiptarë, por e heshtin, sepse pjesa më e madhe e pushtetarëve tanë janë në kthetrat e Erdoganit.

Dëmet që ua shkaktoi shqiptarëve Turqia e Erdoganit më shoqatat fetare, nuk i bëri as Serbia e Jugosllavia për tetëdhjetë vjet okupimi. Me narkozën vrastare të fesë e paranë e pafundme që po e derdhin lum për të korruptuar shtresat sociale, elitën fetare, politike e institucionale, më presionet e vazhdueshme ndaj veprimeve tona properëndimore, është çarë koraca mbrojtëse anti turke. Kështu, fryma shkombëtarizuese, servile ndaj lindjes islamike e egërshane ndaj Perëndimit, ka nis ta brejë si kanceri trungun shqiptar në Kosovë, Shqipëri, Preshevë, Bujanovc e Maqedoni. Kjo frymë po e shpërfytyron qenien tonë, po e cenon interesin kombëtar. Në veçanti po e shprish qenien kombëtare në mjediset e varfra, përmes qarqeve mercenare të intelektualëve të rrejshëm, përmes segmenteve më të larta të shtetit e të partive politike. Dikur mjediset e periferisë janë shquar për ideale kombëtare e luftë të armatosur kundër pushtuesit serb e turk. Sot janë pjesa më problematike, sepse islamikët anadollak e iranian, vehabistët e salafistët , në aleancë më armiqtë tonë tradicional: Serbinë, Greqinë, e sllavët e Maqedonisë goditën këto shtresa sociale, duke i blerë më para, duke ua pastruar trurin, apo duke i mashtruar.

Të braktisurit na sfidojnë më terrorizëm

Shteti ynë i braktisi të varfrit, i shpërfilli të humburit, nuk u mor fare më ata që patën identitet të luhatur kombëtar. Në Kosovë komandantët që nuk e çliruan asnjë katund, e rrëmbyen pasurinë kombëtare, e mbërthyen shtetin, e morën universitetin e institucionet e dijës, u vunë në shërbim të shoqatave islamike duke ndihmuar në kërcënime e rekrutime. Në këtë klimë rrëmbimesh e mbërthimesh perëndimorët nuk investojnë. Të vetmet investime janë paratë e pista të shoqatave islamike, që i japin për shpëlarje truri, për rekrutime në luftën fetare dhe për përgatitjen e grupeve terroriste.

Goditja fillimisht nisi në Shqipëri menjëherë pas rënies së diktaturës. Në emër të ringjalljes së fesë u bë islamizimi e greqizimi i dhunshëm i shqiptarëve, u ndërtuar qindra xhami turke, vehabiste e kisha greke, ndërsa shqiptarët e shkret patën nevojë për shkolla e ambulanca. Feja që ua përplasën fytyrës të huajt e djallëzuar, nuk u jepte bukë, ndërsa kishin nevojë për bukë. Në vend të ndihmoheshin shtresat e varfra, shoqatat islamike, të lidhura me organizatat terroriste rekrutuan më para besimtarë profesionistë të cilët për t’u dukur faleshin nëpër xhami, por në fakt bënin punë të tjera kundër shtetit e kombit. Xhamitë ultra luksoze e sfidonin më cinizëm varfërinë e skajshme. Ndërkaq, varfanjakët, të gatshëm t’ia shesin shpirtin djallit për para, me t’u rekrutuar u bënë njerëz të kamur pa bërë asnjë punë që shihej, pos punëve të pista nën rrogoz.

Goditja e dytë u bë në Kosovë, ku nisi përhapja e mos durimit fetar nga vehabistë arab e mercenarë të Turqisë që rekrutuan qindra militantë e myslimanë të frymës anadollake, të gatshëm për luftë fetare. Për shpëlarje truri e pengim të arsimimit u ndërtuan tre herë më shumë xhami se sa shkolla, në dhjetëra katunde e lagje i ngritën nga dy xhami dhe asnjë shkollë (në lagjen e autorit, në Prishtinë, turqit e ndërtuan xhaminë pa pyetur askënd e pa marr leje ndërtimi askund, në vendin ku planifikohej të ndërtohej shkolla fillore). Vehabistët e islamikët anadollakë ndërtuan më shumë xhami për dhjetë vjet se sa Turqia për pesëqind vjet okupimi.

Goditja më e dhimbshme shkombëtarizuese po bëhet në Preshevë, Medvegjë e Bujanovc, të okupuara nga Serbia. Më ngufatjen e problemit kombëtar e agresionin e fesë, islamikët- turq e arab po e ndihmojnë Serbinë të bëjë spastrim etnik të këtij territori që iu shkëputë Kosovës më 1963 . Grupet e paguara nga Ankaraja, çirren si të çmendur për islamin e Erdoganin; në vend të kërkojnë bashkim më Kosovën, kërkojnë bashkim me Turqinë e Bosnjën, sikurse thonë, që ta bëjnë një shtet të fuqishëm islamik! Grupi militantë shqipfolës nuk agjitojnë në rrjetet sociale për Shqipërinë etnike, por për Perandorinë turke, një sajesë monstrum, që vetëm në mendjet e sëmura shqipfolëse mund të projektohet. Është qesharake kur i lexon këto marrëzira në rrjetet sociale, por ata kanë detyrë ta ndihmojnë Serbinë, aleatin e Turqisë për të shkombëtarizuar tri qytetet shqiptare të okupuara nga Beogradi. Aleanca e këtyre anadollakëve shqipfolës me Beogradin është e dukshme.

Islamizmi shkombëtarizues në Maqedoni

Kulmi i shkombëtarizimit agresiv po bëhet në Maqedoni. Turqia atje po e bënë hatanë, më keq se sa në kohën e okupimit otoman e jugosllav. Islamizmi ka marrë përmasa të tilla sa një lider partiak në fushatën zgjedhore, kur pritej t’u thoshte elektoratit: “ky është vendi i shqiptarëve, ku bukës i thonë bukë e ujit ujë”, në dëlirin e çmendisë islamike, çirret: “ky është vendi i lajiilaiillallah!”, sikur ta kishin paguar serbët e sllavët e Maqedonisë. Ndërkaq, turma e pa tru, apo turma e porositur i duartrokiste! Lideri tjetër shqiptar nga presioni i “xhematit” të kundërshtarit të tij xhihadist, ka nis të flirtoj rrezikshëm me islamikë. Një “komandant” në Maqedoni, i cili nuk e çliroi asnjë zabel, i thotë A. Ahmetit, “e kë fyer profetin Muhamet”, thua se është në Afganistan, ku pret që liderin armik të tij, ta mbysin me gurë. Ku jeton ky komandant i shpifur?

Në këtë territor shqiptar, në emër të kinse fesë islame janë trajnuar e përgatitur për luftë terroriste formacione ushtarake me mjekra e pa mjekra, të financuara e të trajnuar nga shërbimet e fshehta të shteteve turke e arabe. Kazerma i kanë bërë xhamitë, oficerë trajnimi e frymëzimi i kanë hoxhallarët, më parë të trajnuar për këto punë të pista në shtete arabe e Turqi. Pjellë e shëmtuar e hoxhallarëve të paguar nga Turqia e Serbia, në disa katunde shqiptare të Maqedonisë janë mijëra shqiptarë që po kërkojnë ndërrimin e emrave shqiptarë në emra turko- arabë, qindra të tjerë çirren për Erdoganin, madje kanë formuar parti politike më prapavijë erdoganiste kundër interesave kombëtare shqiptare. Kështu po e ilustrojnë tezën sllave, kinse në Maqedoni nuk ka shqiptarë, por bashkësi myslimane të cilat kanë ardhur nga Turqia e Arabia. Këtë gënjeshtër e kanë thënë dendur propagandistët sllavë në 100 vjetet e fundit, këtë po e thonë edhe disa hoxhallarë pro serb në Prizren, ketë tezë po përpiqen ta nxjerrin edhe delirantët mercenarë që çirren çmendurisht “ky është vendi i lajilajiinallah!”

Si durojnë nipat e Dervish Carës? Ku shkuan trimat e Dibrës, që e bënë më turp Hajredin Pashën mizor, duke ia vrarë 12. 000 ushtarë. Trimat dibranë i përjetësoi njëra ndër këngët më të bukura në gjuhën shqipe “Hajredin Pasha po na i bjen Radikës”. Ku janë nipat e Pjetër Bogdanit, Josif Bagerit? Ku janë pasardhësit e trimave që e luftuan okupatorin turk e bullgarë? Si nuk turpërohen bijtë e atyre burrave që para 60 vjetësh luftuan e ranë për Shqipëri etnike, kurse pasardhësit e tyre kopilë (bastard) luftojnë që Shqipëria etnike të bëhet oazë erdoganiste, e ndarë më sllavët e Maqedonisë.

Shteti shqiptar duket bëri tregti të pistë me shtetet fqinje e me Turqinë, lejoi shkombëtarizimin çoroditës. Shteti shqiptar bëri tregti të pistë më Erdoganin, duke ia lënë Shqipërinë sipëri Shkumbinit me xhami e oaza haxhiqamiliste. Por edhe Kosova, i shiti shqiptarët e Maqedonisë të turku e të maqedonasi sllav. Kwshtu, janë krijuar oaza haxhiqamiliste në Shqipëri, Kosovë e Maqedoni, që do të na nxjerrin shumë probleme, kam frikë që do të derdhet gjak.

Fatkeqësia shqiptare e islamizimit kriminal po ndodh në kohën kur e tërë bota e qytetëruar na ndihmoi: na çliruan nga okupatori serb, na e rindërtuan vendin, i ndihmuan shqiptarët e Maqedonisë ti merrnin ato pak të drejta që i gëzojnë (ndërsa liderët shqiptarë pastaj i tradhtuan), na i hapën dyert e parajsës evropiane. Ndërkaq një pjesë e shqiptarëve të mashtruar, në vend të parajsës evropiane, po e mësyjnë ferrin islamik, ku jeta e njeriut s’ka vlerë as sa e një qeni rruge.

TRI FIRMAT E VETËVRASJES SË KOMBIT NGA RAMIZ ALIA

March 29, 2016 by dgreca

Opinion Nga Rasim Bebo, Chikago/

Mora nxitje nga artikulli i Z. Mërgim Korça, që patriotin Kolë Bib Mirakaj, e quan shumë bukur: “SHARTIM TË SHPIRTIT TË MËSUESIT NË ZËMRAT E NXËNËSVE”, siç e kishte shartue At Gjergj Fishta, At Ambroz Marlaskaj, Mati Logoreci, Ndue Paluca, Gaspër Mikeli e të tjerë veteranë të arsimit shqiptar. Ndaluni pak Z. Mërgim, se sot e mbrapa një çerek shekulli “Dmokracia e pjellë nga komunizmi është bërë më e tërbuar dhe e lidhur me fqinjët nëpërmjet të quajturit “internacionalizmi proletar”, që vazhdon qysh nga viti 1941, me krijimin e degës të PKJ nën drejtimin e të deleguarve të Titos dhe vendosën njeriun e tyre, diktatorin Enver Hoxha.”

Tani po marrim vazhduesin e Enverit, pas vdekjes së tij, Ramiz Alinë, i cili hodhi tri firma vetëvrasjeje të kombit shqiptar. Po të jetonte sot Kolë Bib Mirakaj, do të vinte duart në kokë për këto llahtara shkatërruese që i prek deri-diku autori i artikullit, Z. Mërgim Korça.

Po nënvizojmë të tri firmat e Ramiz Alisë:

1- Refuzoi lidhjen me Gjermaninë dhe firmosi lidhjen me Greqinë mjerane dhe armike shekullore e kombit tonë.

Hodhi firmën për pranimin e Kolonelit të Asfalisë greke, me veladon prifti.
Firmosi që prona të mos u njihej pronarëve.

Me këto tre firma vazhdojnë pasardhësit e zgjedhur prej ti, Sali Berisha, Fatos Nano dhe në vazhdim deri sot.

Eduard Zaloshnja thotë: “Në 22 vjetët që nga vizita e parë e familjes Shtraus, shansi për të realizuar një hop të madh për të ecur përpara e kanë pasur katër njerëz: Ramiz Alia, Ismail Kadare, Sali Berisha dhe Fatos Nano. Ky shans, iu dha në vitin 1985. Në atë vit, pas vdekjes së Enver Hoxhës, këta u ndodhën para udhëkryqit: “Ose të ndiqnin shembullin e Ten Siao Pinit, ose të vazhdonin rrugën e Enverit. Fatkeqësisht zgjodhën këtë të fundit.” (gazeta“ILLYRIA”, 21 dhjetor 2006, f. 12).

Agim Shehu thotë: “Me trokitjen e demokracisë në Evropë, Gjermania, mike historikisht e shqiptarëve, i ofroi ndihmë Shqipërisë para se këtë t’ia jepte Sllovenisë. Presidenti Ramiz Alia iu përgjigj të deleguarit të shquar gjerman, F.J. Shtraus: “Nuk na lejon kushtetuta të pranojmë ndihmë të huaj”! Miku i lartë u përgjigj me keqardhje e ironi: “Edhe kështjella më e mbyllur e ka një dalje për çdo rast. Po të duan të zotët e shtëpisë, këtë dalje e gjejnë”! Por të zotët atëherë, që komanduan dhe në demokraci, e kishin përcaktuar, se dalja në Evropë s’duhej të qe Gjermania, Italia etj, por Athina! Në atë udhë e donin Shqipërinë siç e bënë. (Gazeta “ILLYRIA”“Kushtetuta në gjykim…” 6-7-2006, f. 23.)

“Më 23 tetor1987 erdhi në Tiranë ministri i jashtëm Hans Deitrih Gensher, i cili tha: ”Shqipëria ka pasuri të mëdha natyrore, lëndë të para, që për ne janë të pazëvendësueshme, si për shembull, kromi. Ajo ka nevojë për prodhime industriale dhe për modernizimin e bujqësisë. Është më mirë të jemi të parët, e të mos themi që humbëm shansin”, tha Shtrausi atë ditë. (Gazeta “ILLYRIA”, 26-10-2007).

“F. J. Shtrausi i shtriu dorën qeverisë komuniste në Tiranë për një aleancë të mundshme në perspektivë, por oferta që u refuzua me stilin idiotesk klasik nga qeveritarët e padenjë të Shqipërisë, po në këtë kohë “Komsomolskaja Pravda” pati botuar një shkrim ku thuhej se, Shtrausi kishte refuzuar tri ftesa të njëpasnjëshme për të vizituar BRSS e për të investuar atje. Shkurt fjalët , atje e ftuan por, ai nuk deshi… Në Shqipëri erdhi vetë, por ne nuk e deshëm.(“ILLYRIA” 8-8-05, f. 11). Shtrausi, ky mbret i Bavarisë, shpresonte të shihte një ndryshim pozitiv në politikën e vendit të vogël Ballkanik, me synim për ta bërë një port të volitshëm në drejtim të lindjes dhe në drejtim të Afrikës Veriore, për ekspansionin ekonomik gjerman në këtë pellg. Përfitimet e Shqipërisë do të ishin të mëdha. Por Tirana zyrtare nuk diti dhe nuk deshi.”

Përfytyroni ku do të ishte Shqipëria sot, po të kishte bërë një afrim me SHBA dhe me Perëndimin në mesin e viteve ’70, kur Shqipëria kish dalë nga traktati i Varshavës në vitin 1968. Ky hap me një domethënie të mirëfilltë politike, mund të ishte kthyer në një shans për afrim me Perëndimin. Shqipëria në këto vite tranzicioni, jo vetëm ka humbur kohë duke prodhuar kriza të panevojshme, se kështu u intereson fqinjëve tanë, duke bërë “xhiro në boshllëk”, por ka humbur dhe shansin, se do të ishte qëkur antar i BE-së dhe i NATO-s. Dhe tani, “rruga kalon nga Athina”, thotë ministro J. Venixellosi.

Qeveria Shqiptare gjatë periudhës 1997-2005 bëri përpjekje të vakëta, nuk e mori seriozisht projektin e koridorit të 8, për të nxjerrë vendin nga varfëria dhe mjerimi, se ishte një me qeverinë e Athines, që e kundërshtonte kategorikisht ndërtimin e këtij koridori. Qeveria e Fatos Nanos, për marrëdhënie të ngrohta me Greqin, nuk e vlerësoi fitimin që dotë kishte Shqipëria vetëm nga transporti i mallrave, rreth 450 milion dollarë, por nga ana tjetër e bënte Tiranën faktor të politikës ballkanike dhe evropiane njëherësh. Por qeveria greke kombinoi një sabotim të heshtur me qeverinë shqiptare të Fatos Nanos, për ta shqyrtuar pas vitit 2020 koridorin 8. Veprimtaria e koridorit të 8 nisi në vitin 1998 deri sot. Koridori 8 përmban një autostradë që detyrimisht duhet të kalojë: Durres – Tiranë – Elbasan – Qafë thanë – Shkup – Sofie – Varna, e shoqëruar me morinë e aksesorëve të domosdoshëm për të mbajtur në këmbë këtë strukturë gjigante, uzina prodhimi materlalesh inerte, fabrika tullash, betoni, magazina, hotele, motele, restorante, nyje furnizimi me karburant, mjedise çlodhjeje etj. Është një komplekes i tërë industrial në shërbim të korridorit të 8, që do të sjellë gjallëri të paparë në të gjithë vendin. Për mbi të gjitha, përfitimi ekonomik i të tri vendeve (Shqipëri, Maqedoni, Bullgari) do të jetë i jashtëzakonshëm. Për Shqipërinë emigracioni ekonomik do të kthehet në një fakt historik të së kaluarës, duke çliruar qeveritë e ardhshme Shqiptare… prej luanit të vogël grek. Pra, Ramiz Alia me pasardhësit, janë vetëvrasja e një kombi.

Janullatosi me firmën e presidentit Ramiz Alia u pranua në Shqipëri në Korrik të vitit 1991, duke deklaruar se vinte si misionar i përkohshëm në krye të kishës së rrënuar ortodokse në Shqipëri. Vendosja e Janullatosit në krye të KOASH-it, ishte më fatalja e veprave e antikombtare të kryera nga politikanët shqiptarë në këtë 100 vjet jetë të shtetit tonë. Tani pas 25 vjet, në vitin 2016, vëmë re mos mbajtje të fjalës, një sharlatanizëm pa rrugëdalje. Pse ndodh kështu: Prifti kolonel me veladon, anëtar i “Kupolës komuniste në Shqipëri, është i sinkronizuar me Panterën e zezë dhe me anëtarët e tjerë si, Sali Berishën, Fatos Nanon, Edi Ramën etj, siç parashikohej, fjala e tij është e parë dhe e dëgjueshme në kupolë, përderisa në Shqipëri ai ka ngritur Shtetin grek brenda shtetit shqiptar. Kjo principatë greke e krijuar prej tij në Shqipëri vlerësohet realisht nga kryeministri grek Cipras, i cili shprehet hapur, se Janullatosi: “ka punuar mirë për Greqinë”. Dhe për këtë apendiks shtetëror të formuar me sukses prej tij, siç deklarohet nga Athina zyrtare, Janullatosit i ofruan vendin e presidentit të Greqisë. Por këtë detyrë, ai nuk e pranoi pasi. “Arsyetoi se fronti më i mirë për të, do të ishte vijimi i punës në dobi të Greqisë, brenda në Shqipëri. Ka krijuar sinodin e shenjtë me shumice greke. Meshimi nëpër kisha në gjuhen greke, miratimi i një statuti, ku nuk figuron Kombësia Shqiptare, ka zhvlerësuar klerikët e shquar shqiptarë si Fan Nolin, Visarion Zhuvanin, Kristofor Kisin etj.(Gazeta “55”, 4-2-2015 “kryeministri grek vlerëson Janullaosin”).

Historiani Grek Nikolas Stavros vlerëson: “Futja në dorë e kishës shqiptare është fitoria më e madhe e jona në Shqipëri në shek. XX” (Prof. Dr. Eshref Ymeri, “Top Çannel 4-12-2004).

Për të greqizuar Jugun e Shqipërisë u ndërtuan shumë kisha për nder të Shën Kozmait në Aliko, Vrisera, Himarë, Çarçovë etj. Në vitin 2009 Janullatosi shoqëroi prefektin e Thesprotisë Vasili Gjogjakas, për t’i parë këto kulte me emrin e njeriut që punoi për greqizimin e shqiptarëve. (“DIELLI” 22-12-2013).

Nga Arben Llalla: Gjatë rrugës për në Butrint është ngritur një flamur gjigant i Greqisë me qëllim që turistët e huaj të mendojnë se këtu është territor grek. (20-8-2014). Afresku i ri ikonografik, te Katedralja ortodokse e Tiranës, paraqet Kryepeshkopin Anastas, tek zbret nga qielli si Jezu Krishti… të ikonizuar në murin brenda kishës. Kryepeshkopi zëvëndëson Krishtin në mendjen e besimtarëve, duke imituar pozitën gjysëm-hyjnore e gjysëm-njrëzore të Zotit Perëndi. (A. Llalla “DIELLI” 13-9-2015).

Janillatosi ka deklaruar në gazetën greke “Kathemerini”: “Nuk e kuptoj idenë e shqiptarëve që “Feja e shqiptarit është shqiptaria”, këtë tezë do ta luftojmë duke dalë hapur kundra “Rilindjes kombëtare Shqiptare” (Prof. Dr. Eshref Ymeri). Me urdhër të Edi Ramës më 28 tetor 2014 është thirrur bordi i Ministrisë së Arsimit në ilegalitet, ka miratuar pa asnjë transparencë dhe ka dërguar në shkolla një listë e re librash për bibliotekat shkollore ku janë përjashtuar “Nënë Tereza”, “Ibrahim Rugova”, dhe krejt letërsia studimore e Kosovës, si dhe e “De Rada” dhe një listë me 385 tituj. (Ramiz Demaku, “Skandal”, “Bota Sot”, 5-11-2014. )

Po citojmë D. Agollin: “Në vendin tim, në vendin tënd / një kokë e çmendur po çmend një vend. (Ilir Levonja 25-12-2015).

Kryeministri Edi Rama me Ministrin e P. J. Ditmir Bushatin po propozojnë “Rilindësit” e rinj të diplomacisë, militant të PPSH, përfaqësues të denjë të baballarëve e gjyshërve të tyre, të cilët janë vetëm nomenklaturë e regjimit të kaluar stalinist. Me këto propozime Edi Rama gjen rrënjët dhe frymëzimin. (gazeta “55” 8-2-2015).

Ku janë të 300.000 vende pune?Po vjedhin e vjedhin pushtetarët pa pushim dhe korrupsioni nuk ka të ndaluar. Polarizimi i shoqërisë shqiptare, në njerëz që nuk dinë fundin e pasurisë dhe atyre që nuk kanë bukë për të ngrënë, është bërë një tragjedi kombëtare. Shqipëria , që afro gjysma e popullsisë ka lëshuar vendin e saj, po vuan nga një qeverisje e keqe, e mbrapshtë dhe kriminale. Kriminel nuk është vetëm ai që vret, kriminel është edhe ai që urdhëron për të vrarë. Profesor Petro Fundo thotë:“diktatorët si Enver Hoxha, vazhdojnë të sundojnë edhe pas vdekjes”. 3. Firma e tretë e tradhtisë së Ramiz Alisë: Katovica Shqiptare që është diskutuar top–sekret nga Ramiz Allia, të cilën ai e mori nga Gorbaçovi, thuhet kështu: “Të sekuestruarve dhe të shpronësuarve do t’u japim nga një letër në dorë, që t’u njihet prona, por asnjëherë nuk do t’ua japim. Në forma të ndryshme do t’i ngatërroni, nga Gjykata e Shkallës së Parë në të Dytën dhe për defekte teknike të kthehen për rigjykim në Shkallën e Parë. Këta janë të moshuar dhe fuqi nuk kanë, duhet të kemi kujdes nga fëmijët e tyre: Por këta duke ju dhënë një pasaportë dhe me pak presion i largojmë jashtë vendit. Ata që pretendojnë dhe do të këmbëngulin, do të lëndohen. Pasuria e tërë na përket ne. Se ne e bëmë”.

Erdhën vërdallë pasardhësit e Ramiz Alisë, duke folur dhe përfolur për pronat si Bufi, Nano, Berisha, Rama, këta kanë pranuar konventat ndërkombëtare, por konsumojnë prej 25 vjetësh shkeljen e një prej të drejtave themelore të njeriut, të drejtën e pronës. Shqipëria ka humbur të gjitha gjyqet me pronarët legjitim në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut në Strasburg. Janë qindra vendime nga kjo Gjykatë, që kanë dënuar shtetin shqiptar për këtë shkelje të së drejtave të njeriut, duke shkaktuar një kosto qindra miliona ero buxhetit shtetit. (N. Çika, 6-12-2015).

Projekti i Alisë që po zbatohet nga politikanët aktualë, nuk shkon vetëm kundra pronarëve legjitimë, por në dëm të shumicës së shqiptarëve… idioti komunist nuk e ka parashikuar dot Gjykatën e Strasburgut apo me vetëdije ai dhe politika aktuale ja kanë ngecur popullit shqiptar faturën e grabitjes së pronave të tyre. Tani shumica e pronarëve legjitim po i drejtohen Strasburgut dhe pritet që vendimet kundrejt Shqipërisë të shtohen bashkë me ta edhe miliona ero që taksapaguesit shqiptar duhet të paguajnë, vetëm për faktin se qeveria nuk ka vullnetin te kthejë pronat tek pronarët dhe pushtetarët vazhdojnë të ngelen besnikë të projektit politik të Ramiz Alisë.

Rasim Bebo, Addison, Çikago IL. USA. Mars 2016

Dhuna seksuale në konflikt dhe përtej

March 28, 2016 by dgreca

Nga Atifete Jahjaga/* Është kënaqësi e posaqme për mua që kam mundësinë t’ju drejtohem në këtë forum të rëndësishëm i cili diskuton një nga mjetet më të heshtura të luftës, dhunën seksuale, mjet i cili po shkatërron jetërat e qytetarëve të pafajshëm nëpër mbarë botën.

Siç e dini, kjo cështje është një çështje të cilën unë e kam afër zemrës, sepse kjo ka prekur shoqërinë time jo shumë kohë më parë, duke mbjellur farën e vujatjes dhe dhimbjes thellë në jetërat e viktimave dhe në mbarë shoqërinë.

Dhuna seksuale ishte përdorur si mjet i luftës në Kosovë ndaj mijëra grave dhe burrave me qëllim që të instalohet mbi qytetarët e pafajshëm frika dhe shtypja, pastrimi etnik, nënqmimi i burrave si dhe të zhvishet një shoqëri e tërë nga vlerat e saj njerëzore.Afër njëzet mijë qytetarë të pafajshëm mbajnë në vete plagët e veprave të tmerrshme të dhunës seksuale të kryera nga forcat serbe, të cilat i shëndrruan trupat e tyre në fushëbeteja për përfitime politike.

Dhe përderisa ne lëvizëm përpara për të rindërtuar të ardhmen tonë nga gërmadhat e shkatërrimit dhe vujatjes së pamasë njerëzore, duke u munduar me shumë sfida të ndërtimit të një vendi paqësor, stabil dhe të sigurt, ne i lamë viktimat e këtij krimi të tmerrshëm që vetë ta luftojnë turpin, izolimin dhe përjashtimin shoqëror pa mbështetje të duhur institucionale dhe shoqërore.

Krimet e papara të kryera mbi trupat e tyre flasin zëshëm për një krim të hatashëm, por ne si shoqëri jemi rrallëherë të gatshëm që ta dëgjojmë këtë vuajtje, e cila ishte tëpër e rëndë për ne ta dëgjojmë.

Ne ditët e para të mandatit tim si Presidente e Kosovës, unë shkova ta takoj një grup të grave, të mbijetuara të dhunës seksuale gjatë luftës. Isha dëshmitare e faktit se lufta për to nuk kishte përfunduar akoma. Kujtimet e krimit ishin akoma të frekëta dhe se tmerri po rëndonte akoma mbi shpatullat e tyre.

Bisedova me gratë aktiviste, te cilat kishin ngritur zërin për drejtësi dhe njohje të të mbijetuarëve, me zemër të thyer për atë që kisha parë, por e vendosur për të sjellë ndryshim dhe të punojmë bashkarisht për ta thyer këtë tabu shqetësuese e cila po e mbante peng të ardhmën e të mbijetuarëve si dhe të ardhmen e mbarë shoqërisë sonë. Vendosa që të udhëheqë diskursin social dhe institucional drejtë ofrimit të drejtave të mbijetuarëve dhe njohjes së sakrificës së tyre.

Me 7 mars 2014 themelova Këshillin Kombëtar për të Mbijetuarit e Dhunës Seksuale gjatë Luftës për të ofruar një përgjegje të strukturuar institucionale.

Do ta mbaj në mend me krenari ditën e parë të punës të Këshillit Kombëtar sepse ajo shenon herën e parë që ne si institutcione dhe si shoqëri shprehëm vendosmërinë tonë të paluhatur për të thyer këtë tabu, për të luftuar stigmën e cila akoma rrethon të mbijetuarit dhë për të punuar pa u ndalë për ti trajtuar njëlloj sikurse edhe kategoritë e tjera të dala nga lufta, me rrespekt dhe dinjitet dhe për të nderuar sakrificën e tyre.

Sot, të mbijetuarit e kanë fituar të drejtën për njohje ligjore, e kemi thyer tabunë, dhe pos kësaj edhe kanë gjetur mbështetje të miqëve në mbarë botën, të njerëzve si ju, të ciltë po e ndëgjojnë zërin e tyre dhe po e mbështesin kërkesën e tyre për drejtësi.

Me 12 qershor të vitit të kaluar, në Ditën e Clirimit të Kosovës, Prishtina u kthye në kryeqytetin e të drejtave të mbijetuarëve të dhunës seksuale gjatë luftës, nëpërmes instalacionit artistik “Mendoj per Ty” të artistes Alketa Xhafa-Mripa dhe producentes Anna Di Lellio, kur fusha e blertë e stadiumit të Prishtinës u mbulua me pesë mijë fustane dhe funde, të cilat flisnin zëshëm për veprat jonjerzore të kryera mbi gratë e vendit tonë, dhe të cilat kërkoin njohje dhe dënim të këtij krimi të luftës.

Dhe përderisa po ecja nëpër stadium, nepërmes mijëra fustaneve, pashë dy funde të cilat mbanin mesazhe të cilat ta thenin zemrën; në njërin prej tyre shkruante: “ Unë kam një përjetim të hidhur”, ndërsa në tjetrin “ Ky fund mban një histori të mbyllur që nga pranvera e vitit 1998”.

Sot, këto funde gjenden të varura në muret e Zyrës së Presidentit të Kosovës për të na përkujtuar sakrificën e mijëra grave dhe burrave, për më shumë, për të na përkujtuar obligimin të cilin e kemi ndaj tyre, për ti trajtuar me dinjitet.Gjatë viteve kam dëgjuar tregime të grave ëndrrat e të cilave për tu bërë nëna kurrë nuk u realizuan sepse ato humbën fëmijët akoma të palindur për shkak të dhunës jo njerëzore të kryer mbi to. Kam dëgjuar tregime të nënave të cilat kanë qenë dëshmitare të përdhunimit, rrahjes dhe torturimit të vajzave të tyre, para syve të tyre, tregime të grave të abuzuara seksualisht në mënyra të paimagjinueshme para syve të burrave, baballarëve të tyre, para syve të mbarë fshatit. Tregime të fëmijëve të vegjël të cilët nuk i mbijetuan këto akte jo njerëzore. Tregime të grave të cilat humbën familjet e tyre për shkak të turpit nga ky krim, gra dhe vajza të reja, të lëna prapa me njollën e turpit të vendosur thellë në trupat e tyre.

Në të gjitha këto tregime poashtu u bëra dëshmitare e guximit të vajzave të reja dhe grave, te cilat përkundër cdo gjëje, gjetën forcë për të rindërtuar jetërat e tyre, të kujdesen për femijët dhe familjet e tyre, të cilat i luftojnë për cdo ditë tmerret të cilat i kanë përjetuar dhe të cilan nuk dorzohen asnjëherë. Gra të cilat e inkurajojnë njëra tjetrën për të mbijetuar dhe të cilat i thonë njëra tjetrës se ato janë heroinat e shoqërisë sonë.

Është forca dhe kurajoja e tyre e cila më jep shpresë se vendosmëria e tyre për njohje kombëtare dhe ndërkombëtare të ktij krimi, kërkimi I drejtësisë nga to dhe kërkesa për një jetë në paqe, do të ndëgjohet.

Kemi akoma shumë për të bërë për tu ofruar atyre drejtësinë të cilën e meritojnë. Edhe 17 vjet pas përfundimit të luftës akoma asnjë person nuk është dënuar për krimet e dhunës seksuale të kryera në Kosovë. Por, ne jemi akoma më të vendosur për ti kryer obligimet tona institucionale dhe shoqërore dhe për të kërkuar drejtësi për të mbijetuarit.

Ne jemi duke luftuar betejat të cilat i kishim fituar dikur. Ne kemi shfuqizuar skllavërinë por vajzat tona akoma po skllavërohen.

Ne kurrë nuk e kishim menduar se përsëri do të ishim dëshmitarë të skenave të tmerrshme të grave dhe vajzave të lidhura me zinxhirë, të abuzuara seksualisht në mënyra më të tmershme dhe të shitura si skllave seksuale. Kjo po kryhet çdo ditë nga militantë të ISIL-it.

Duke parë krime të papara të cilat zhveshin gratë, vajzat dhe fëmijët nga identiteti ityre, ne i lëmë ato të turpëruara përderisa kryesit e veprave lëvizin lirshëm në një kulturë të mosdënimit për vepra të cilati kanë kryer. Mund ta them qartazi se nuk janë vetëm viktimat ato të cilat e paguajnë cmimin e padrejtësive të shkaktuara mbi to nga ky mjet lufte por është mbarë shoqëria e cila vuan poashtu.

Ne mund ta ndalim këtë mjet lufte i cili cdo ditë po shkatërron jetëra në cepe të ndryshme të botës, po shkatërron thelbin e njerëzisë sonë; por ne duhet të veprojmë bashkarisht dhe ta luftojmë këtë kulturë të mosndërshkueshmërisë.

Dëshiroj të falenderoj nga zemra Presidenten për organizimin e këtij evenimenti, dhë të gjithë ju të cilët keni ardhur për të ofruar mbështetje për këtë kërkim për paqe dhe drejtësi për të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë dhe në mbarë botën.

Ne nuk mund ta ndryshojmë të kaluarën e të mbijetuarëve të dhunës seksuale në konflikte por mund të sigurhemi që do tu ofrojmë drejtësi. Për më tepër, mund të sigurohemi se do ta ndalojmë dhunën seksuale në konflikte njëherë e përgjithmonë. Le ti bashkohemi kësaj kauze dhe ta mbrojmë humanitetin tonë.

Ju falemnderit.

*Fjala e Presidentes Jahjaga në forumin “Dhuna seksuale në konflikt dhe përtej”.

Presidentja e Republikës së Kosovës znj. Atifete Jahjaga adresoi Forumin ” Dhuna seksuale në konflikt dhe përtej” e organizuar nga Fondacioni për Mirëqenie të shoqërisë i Presidentes së Maltës znj. Marie Louise Coleiro Preca. Ky forum u organizua me rastin e vizitës shtetërore të Presidentes Jahjaga në Republikën e Maltës.

Rilindasit dhe betonizimi i parkut të Tiranës

March 28, 2016 by dgreca

Nga Petro Luarasi/

Duaj më shumë Shqipërinë/

Koha, gjykatësi më i mirë, provon se thirrja e rilindasve ‘’Duaj më shumë Shqipërinë‘’ishte dhe mbetet e drejtë, përbashkuese dhe tepër aktuale. Ajo nënkupton dashuri, përgjegjshmëri, sakrificë atdhetare, respektimin e interesit kolektiv nga cilido njeri i ndërgjegjshëm, pavarësisht përkatësisë fetare, krahinore, politike, niveli arsimor e pasuror. Rilindasit dhe atdhetarët e tjerë pasues mbi të gjitha janë humanë, e duan dhe sakrifikojnë për popullin e tyre duke patur ide të qarta mbi raportet: interes personal, familjar, shoqërore e politik, interesin parësor kombëtar kundrejt atij ndërkombëtar.

Atdhetarët për të realizuar idealin e tyre formojnë grupime e lëvizje komunitetesh të ndërgjegjësuara, të cilat iu kundërvihen interesave ekstreme individësh, klanesh dhe partish që me demagogji dhe dhunë synojnë të diktojnë, zhvasin e shkatërrojnë vendin.

Në çerek shekulli përpjekjesh për të realizuar sistemin demokratik në Shqipëri, populli është përballur me individë, klane e parti që kanë mashtruar, grabitur dhe shkatërruar vendin në mënyrë të hatashme, duke ia shterur burimet natyrore dhe zhytur në borxhe të mëdha me pak efektivitet zhvillimi për të ardhmen.

Krahas skamjes ekonomike dhe polarizimit të tejskajshëm , mbi të gjitha është shtuar rreziku ndaj shëndetit dhe ekzistencës së njeriut duke shkatërruar barbarisht pyjet me florën-faunën e biodiversitetin përkatës (kujtoni vetëm pyjet e Lurës me 7 liqenet e saj) burimet ujore dhe strukturën tokësore (me erozionin dhe tërmetet nga shfrytëzimi barbar i zhavorrit të lumenjve, naftës).

Katastrofa është më e dukshme në shkatërrimin e mjedisit urban, çorganizimin e organizuar në grabitjen e pronës private e publike dhe ndërtimin pa asnjë kriter të ndërtesave e rrugëve.

Si mund të lejohet në një vend evropian, që financohet dhe ka lidhje të shumëfishta me organizma ndërkombëtare sabotimi afatgjatë i planit rregullues të një kryeqyteti apo qyteti, fshati ku duhet të përcaktohen saktë: parcelat e ndërtimit, rrugët, rrjeti rrugor, hidrik, elektrik, etj , dhe pastaj të bëhen ndërtimet me kriteret përkatëse. Mbi të gjitha, duhej të zbatohet parimi : Kush dëmton, dëmshpërblen” dhe të dënoheshin menjëherë penalisht e me kundërvlerë financiare personat dhe klanet përgjegjëse pasi provat janë tepër të dukshme. Vetëm kështu mund të ndalet keqpërdorimi i Shqipërisë si ‘’tokë e djegur, e nxjerrë për shitje e shfrytëzim nga padronë me banim të përkohshëm’’.

Parku i Tiranës dhe përgjegjësitë/

Projekti mbi ‘’Lodrat e fëmijëve’’ tek Parku i liqenit artificial të Tiranës është kthyer tashmë në një shqetësim dhe shkak për përplasje institucionale dhe shoqërore. Përfaqësuesit e shoqërisë civile, të disa organizatave mjedisore, shoqërore, politike dhe disa partive në Këshillin Bashkiak të Tiranës kanë protestuar në mënyrë publike dhe institucionale, madje kanë dërguar padi penale e civile për shkeljet përkatëse tok me kërkesën për pezullimin e punimeve deri sa të zgjidhet konflikti në rrugë ligjore. Ndërkohë me urgjencë po kryhen punimet për transformimin dhe betonizimin e mjedisit në parcelën përkatëse të parkut të Tiranës, veprim që ka shkaktuar zemërim, përpjekje për ndalimin me forcë dhe përplasje fizike me forcat e e policisë bashkiake dhe të ruajtjes së rendit, të cilat në disa raste i kanë tejkaluar kopetencat ligjore duke keqtrajtuar protestues paqësorë, u kanë marrë objekte personale (çadra, veshje, batanije) të vendosura në ambjente të lira publike ku çdo njeri ka të drejtë të qëndrojë e çlodhet në mënyrë paqësore. Akoma më shqetësuese janë aktet kriminale të keqtrajtimit të femrave me grushta e madje shqelma në bark e ije (rasti i zz.Mimoza Boçarit dhe Rezarta Çaushaj) Dimë me dhjetra raste kur çadra janë lejuar të vendosur në ambjente të rëndësisë së veçantë, edhe pse kanë penguar transportin e qytetarët, kanë dëmtuar imazhin e vendit, por nuk kanë ndodhur akte të tilla ekstreme, nga forca të ndryshme politike. Si një nga qytetarët e përgjegjshëm që e duam dhe përpiqemi ta mbrojmë Shqipërinë, popullin, mjedisin, ligjin dhe dinjitetin e çdo njeriu, bëj thirrje:

1. Institucionet përkatëse të analizojnë e pranojne pezullimin e punimeve dhe padinë e shoqerisë civile dhe të zbatojnë sa më shpejt detyrimin e tyre për të gjykuar ndërtimin dhe betonizimin e parkut të Tiranës

2. Përfaqësuesit në këshillin Bashkiak dhe të shoqërisë civile të lejohen të shprehin në mënyrë demokratike të drejtat e tyre, pa pengesa, presione e kërcënime.

3. Mediat të jenë më të përgjegjshme për rrezikun që i kërcënohet interesit publik, të drejtave, lirive dhe dinjitetit të qytetarit kundrejt klientelizmit, interesave personale, klanore, partiake e oligarkëve.

4. Populli të bashkohet më tepër rreth komuniteteve të ndërgjegjësuara, për të bërë peticione e referendum, që janë shprehja më e gjerë dhe thelbësore e vlerave të sistemit demokratik, vlerësimit popullor dhe test për individët, grupimet, çështjet dhe vendimmarjen në interes shtetëror e kombëtar. Vullneti i popullit Sovran duht të jetë i patjetërsueshëm .

Bëj thirrje si qytetar dhe pasardhës i një prej familjeve atdhetare shqiptare që historikisht kanë sakrifikuar pasuri dhe jetë për interesat kombëtare dhe mirëqenien e gjithanshme të popullit, edhe mbarë kombit shqiptar, për rrëzimin e diktaturës, fitoren dhe zbatimin e parimeve demokratike, madje edhe të idealeve të së majtës shqiptare, për mirëkuptim e tolerancë reciproke në zgjidhjen e drejtë, ligjore dhe morale të problemit duke ndërprerë përkohësisht punimet si një akt i arsyeshëm që parandalon përshkallëzime me pasoja të mëdha.

Partitë e koalicionit në pushtet dhe veçanërisht Partia socialiste, e cila drejton edhe Bashkine e Tiranës-kryeqytet dhe ka marrë besimin e popullit si forcë kryesore udhëheqëse politike rilindase duke u zotuar të zbatojë mendësinë dhe idealet atdhetare, ka përgjegjësi që përfaqësuesit e saj kudo ku veprojnë e drejtojnë të kenë parasysh, të kuptojnë brendinë dhe të zbatojnë pa mëdyshje kushtrimin rilindas : ‘’Duaj më shumë Shqipërinë!’’