(Me rastin e Ditës ndërkombëtare të gjuhës amtare)

Nga Prof.dr Skender ASANI*

Dita Ndërkombëtare e Gjuhës Amtare, e shpallur nga UNESCO më 21 shkurt 1999, ka një domethënie të veçantë për ruajtjen dhe zhvillimin e gjuhëve, veçanërisht në një botë ku globalizimi shpesh rrezikon gjuhët më të vogla. Kjo ditë shërben si një moment reflektimi mbi rëndësinë e gjuhëve amtare jo vetëm për identitetin kombëtar e kulturor, por edhe për funksionimin e një shoqërie demokratike dhe të hapur.

Gjuhët nuk janë ishuj të izoluar në shoqëritë moderne. Përkundrazi, gjuhët historikisht, përveç mesazheve të ndryshme, kanë bartur edhe mvetësitë etnopsikologjike e kulturotre të popujve të ndryshëm. Prandaj, shumëgjuhësia nuk duhet parë si pengesë, por si një mundësi për të ndërtuar ura komunikimi mes njerëzve dhe kulturave. Historia na mëson se qytetërimet më të zhvilluara kanë qenë ato që kanë njohur dhe respektuar gjuhët e njëra-tjetrës, duke nxitur kështu shkëmbimin kulturor, ekonomik dhe tregtar. Në këtë kontekst, përdorimi dhe njohja e gjuhëve të ndryshme nuk është thjesht një nevojë administrative, por një domosdoshmëri për harmoninë dhe bashkëjetesën shoqërore.

Në Maqedoninë e Veriut, Ligji për Përdorimin e Gjuhëve është një hap i rëndësishëm drejt garantimit të të drejtave gjuhësore dhe respektimit të diversitetit kulturor. Sfidat e zbatimit të këtij ligji nuk duhet parë si vështirësi të pakapërcyeshme, por si një mundësi për të ndërtuar një shoqëri më të drejtë dhe gjithëpërfshirëse. Është e rëndësishme që institucionet dhe bota akademike të bashkëpunojnë për të gjetur mënyra më efikase për zbatimin e shumëgjuhësisë në realitetin e përditshëm.

Respektimi i gjuhëve të tjera nuk cënon identitetin gjuhësor të askujt. Përkundrazi, ai ndihmon në ruajtjen dhe forcimin e gjuhëve duke i bërë ato pjesë të një procesi të natyrshëm komunikimi. Për shembull, për shqiptarët e Maqedonisë së Veriut, funksionimi normal i gjuhës shqipe në institucionet shtetërore nuk duhet të shihet si një favor, por si një e drejtë e natyrshme që forcon barazinë dhe harmoninë shoqërore.

Në epokën e globalizimit dhe teknologjisë, është e domosdoshme që përfitimet e komunikimit të avancuar të reflektohen edhe në marrëdhëniet ndërgjuhësore. Një shoqëri moderne nuk mund të përparojë pa respektuar gjuhën dhe kulturën e tjetrit. Ligjet janë mjete juridike që rregullojnë të drejtat, por është në dorën e njerëzve të dijes dhe institucioneve shkencore të krijojnë një qasje që i përshtatet standardeve të botës së qytetëruar.

Gjuha amtare është një pjesë thelbësore e identitetit dhe trashëgimisë sonë kulturore. Ruajtja dhe promovimi i saj nuk janë vetëm detyra të institucioneve, por edhe të vetë individëve dhe shoqërisë në tërësi. Nëse respektojmë dhe njohim gjuhët e njëri-tjetrit, atëherë kemi bërë hapin e parë drejt një shoqërie më të hapur, më të drejtë dhe më të zhvilluar.

Realiteti shumetnik e shumkulturor në vendin tonë, nuk lejon kurrfarë arbitrariteti gjuhësor. Përkundrazi, gjuha e një kombi është vet historia dhe tradita e tij dhe çdo mohim i saj është mohim i ekzistencës së atij kombi.

*Ribotim

Dr. Bledar Kurti

(Alumni i Departamentit Amerikan të Shtetit)/

Dita e Presidentëve është një festë e rëndësishme në Shtetet e Bashkuara që festohet të hënën e tretë të shkurtit për të nderuar të gjithë personat që shërbyen në detyrën e presidentit të Shteteve të Bashkuara dhe një festë federale posaçërisht për të nderuar George Washington, Presidentin e Parë të SHBA dhe Abraham Lincoln, Presidentin e 16-të, té dy të lindur në muajin shkurt.

SHBA është vendi i parë në botë që përcaktoi në Kushtetutë ofiqin e Presidentit, ofiq që më pas u mor edhe nga shtete të tjera.

Në betimin e marrjes së detyrës, Presidenti i ShBA, betohet se “unë do e kryej detyrën e Presidentit me të gjithë forcën dhe aftësinë time” dhe se do mbrojë Kushtetutën e vendit.

Presidenti i SHBA ka mandat të kufizuar në dy. Kufizimi i mandateve u caktua vetëm në vitin 1951.

Më 27 shkurt 1951 Kushtetutës Amerikane iu shtua Amendamenti i 22-të. Ky amandament kufizoi efektivisht në 2 (dy) numrin e mandateve që një president i Shteteve të Bashkuara mund të shërbejë në detyrë.

Përpara vitit 1951 Kushtetuta Amerikane nuk e ndalonte numrin e mandateve të Presidentit pasi besohej se nëse do kishte pëlqimin, bekimin dhe mbështetjen e votuesve kjo prevalonte mbi çdo formulë kufizimi. Megjithatë, kishte një rregull të pashkruar, një precedent, lënë nga George Washington, Presidenti i parë i SHBA, i cili pas dy mandateve në detyrë u dorëhoq duke themeluar “de facto” parimin e dy mandateve.

Pati Presidentë të tjerë të mëvonshëm të cilët tentuan të kandidonin për më shumë se dy mandate por ose nuk u pranuan nga partia e tyre ose nuk u zgjodhën. Kjo për shkak se parimi i dy mandateve ishte çimentuar si koncept qeverisjeje.

I vetmi përjashtim ishte Presidenti Franklin D. Roosevelt i cili arriti në katër mandate (u nda nga jeta në të katërtin) kjo për shkak të një përjashtimi dhe mirëkuptimi politik e popullor, pasi periudha në të cilën ai shërbeu përkoi me evente të rënda e të paprecedenta për Amerikën dhe botën, si Depresioni i Madh, Lufta e Dytë Botërore dhe sulmi i Japonisë në Pearl Harbor.

Duhet theksuar që Roosevelt nisi atë që njihet si Presidenca Moderne Amerikane, që do të thotë Presidenti mori kompetenca fuqiplote për shkak të ndryshimeve të vrullshme në luftë dhe ekonomi, të cilat kërkonin vendime e veprime të menjëhershme e jo kohë të gjatë vendimmarrje nga Kongresi. Kjo kompetencë fuqiplote vazhdon edhe sot. Amandamenti i 22-të vetëm kushtëzoi “de jure” numrin e mandateve në detyrë që është 2 (dy).

Në Kushtetutën Amerikane neni që përcakton përgjegjësitë e Presidentit është i shkurtër dhe pa një listim të gjatë funksionesh. Por, për shkak të epokës së Presidencës Moderne Amerikane të nisur nga Roosevelt, Presidenti gëzon sot kompetenca fuqiplote por sigurisht të balancuara nga Kongresi në çështjet themeltare si buxheti. Kjo për arsye sepse etërit amerikanë krijuan një shtet ku asnjë individ të mos e shpallë veten mbret.

Etërit amerikanë i kërkuan Presidentit të përdorë të gjithē fuqinë e tij dhe çdo mjet që disponon individualisht por edhe institucionalisht në mbrojtje të Kushtetutës.

Kjo është ShBA! Ky është “qyteti mbi kodër”, ai vizioni i pelegrinëve të parë që ia arritën të ndërtonin një shtet tek i cili do përqendroheshin prej shekuj sytë e të gjitha kombeve.

Ky është shembulli sublim i republikës, parimeve demokratike, i shtetit të së drejtës, sundimit të ligjit dhe shtetarisë.

“Qeverisje e popullit, nga populli, për popullin” tha Abraham Lincoln, një koncept dhe shembull i jetëzuar më së miri në SHBA.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishte përvjetori i gjyshërve.

Jetoj në Itali, nënë.

Na ndan një det i gjerë,

por lotët i lashë prej mallit

dhe dallgët i sollën tek ti.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishte ditëlindja jote.

Jetoj në Australi, nënë.

Në anën tjetër të botës,

ku nata është ditë e dita është natë,

por ndeza qiririn e dëshirave

dhe fort ju fryva për ty.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishte festa e Vitit të Ri.

Jetoj në Gjermani, nënë.

Ftohtësia e njerëzve ma ka zbehur shpirtin,

por ylli i kësaj feste

për mua je vetëm ti.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishte ditëlindja ime.

Jetoj në Amerikë, nënë.

Ëndrra ime amerikane u realizua,

por askund nuk e gjeta më

atë kekun me sherbet

që më bëje për ditëlindje, ti.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishte 8 marsi.

Jetoj në Angli, nënë.

Mjegulla më ka veshur sytë,

por lulen më të bukur në kopësht

e kam mbjellë vetëm për ty.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që ishe shumë sëmurë.

Jetoj në Greqi, nënë.

Duart më janë plasaritur nga puna,

por djersa prej ballit më pikon

në çdo rënkim me ty.

“Pse më je mërzitur, nënë?”

E di që më ke pritur shumë herë të vij.

Jetoj në Shqipëri, nënë.

Por dua të kaloj detin,

të iki në perëndim,

atje ku është natë, nënë –

le të ketë mjegull, dëborë e trishtim –

atje ku çdo gjë më duket më mirë

se vendi im.

Nuk erdha dot, nënë!

Por kudo që të shkel,

mendje dhe zemër e kam tek ti.

____________________________

Çfarë është jeta?

Shi, stuhi ndjenjash

dallgë që gërryejnë shpirtin

stola pritjeje

shikime përtej oqeanit

dhimbje që len gjurmë

shpresa pafund…

Ajo qau … Qielli shkrepëtiu…

Çfarë është jeta?

Diell, ylber kaltërsish

rrahje zemre qetësisht

strehëza takimesh

shikime në sy

ditë plot lumturi

ëndërra realitet pafund….

Ajo qeshi…Dielli doli…

Pyeti veten, çfarë është jeta ?

Diell dhe shi,

duar që na zgjaten, shumë që na shtyjnë,

aq e gjatë në kohë

aq e shkurtër në përfundim.

Ajo heshti…

Jeta ishte një gënjeshtër…

————————————-

Ditën kur u largova babë…

shpërfilla mundin dhe shpatullat e tua…

do largohem për një jetë më të mirë babë

asgjë nga ty më nuk dua

U shpërbleva me mijëra euro babë…

por kurrë më, njeri smë përgëzoi

kur punonim në arë të dy, shaka bëje babë

kam shumë falënderime për heroin

Bleva këmishë firmato babë…

e këpucët veç me lëkurë

kurrë nuk mu ngrohën këmbët babë

si çorapet me leshin e deles rudë

Hodha parfum të shtrenjtë babë…

e flokët qethur me model

kurrë nuk u ndjeva aq i bukur babë

sa mëngjeset aty kur pranvera çel

U ula në restorantet më të mira babë…

por kurrë më nuk shijova urlë

e sillje çdo vjeshtë prej malit babë

gjizë lëkure thoshe e kam bërë me mund

Njoha shumë shokë e shoqe babë…

por kurrë asnjë nuk më qëndroi aq besnik

sa zili e paskam sot ‘Balon’ babë

ende qenka me ty në krah si një mik

Pija dhe dehesha shpesh babë…

por kurrë në asnjë mbrëmje si ajo rakia me ty

uleshim pranë kazanit të dy babë

hajde ta provojmë dhe njëherë o bir

Shkova në shumë vende të botës babë…

por kurrë nuk pash perëndim si ky

ti bashkë me diellin të lodhur nga dita babë

aty mes malesh e gjeni qetësinë

Ditën kur u ktheva babë…

Aty mbas shpatullave të tua …

as shirat e jetës nuk i kan lagur babë

e as sakrificat s’të paskan rrëzuar

Dua të të kërkoj falje babë…

që nuk dita të të doja me zë

sa më larg prej viteve të iki babë

aq më afër rrënjëve kërkoj të gjej vënd…

Liziana Kiçaj

Lule e fshatit tim

A ke ftohtë?

Era e acartë e kritikave zemrën do ta ngrijë

Por zjarrin e mirësisë do frymoj drej teje

e lehtë petalet do të çelësh ti

Lule e fshatit tim

A ke frikë?

Kandari më i padrejtë në botë vlerat do t’i shtijë

Por dorën e pastër do zgjas drejt teje

e gjithmonë më lart të qëndrosh si di ti

Lule e fshatit tim

A ke ndrojtje?

Gurët e zilisë do të të godasin në sy

Por fillin e krenarisë do lëshoj drejt teje

e shpejt kam për të të thurur një pasqyrë

Lule e fshatit tim

Çelu në çdo stinë!

Tërbaç, shkurt 2025.

Një fëmijë nga fshati im…

E ndërsa vjeshta rrëzonte gjethet

ashtu si për t’më kujtuar që askush nuk është i përjetshëm,

kthehem atje ku kam lënë zemrën,

e ngjis ato shkallë që im atë i ka skalitur me gur…

Aty pranë lules së parë takoj një fëmijë nga fshati im,

i veshur me rrobat e thjeshtësisë,

me faqet e kuqe të sinqeritetit,

sytë e kristaltë si qielli,

e plot energji më fliste për ëndrrat e tij…

Më tregonte me gisht drejt “bregut”,

atij vendi magjik ku luante me shokët e tij:

– Do vish të luash edhe ti? – më tha.

Lojërat e tua të fëmijërisë…

E nëse rrëzohesh e gjunjët me gjak,

ta dish që dhimbje s’do ndjesh aspak.

E nëse etje do të kesh,

atje poshtë pimë ujë në krua.

E nëse nata na zë jashtë,

të të tregoj hënën dua.

E nëse ndodh të mërzitesh,

ke në krahë një shok si mua.

Fëmija i vogël i fshatit tim,

me ëndrra të mëdha sa bota…

E sikur t’i falja një përqafim,

vetes së vogël së shpirtit tim.

Sot takova një fëmijë nga fshati im…

Dua të jem dhe njëherë si ai…

Tërbaç, 14.09.2024

Liziana Kiçaj u lind në 28 mars 1988 në Tërbaç të Vlorës. Ka kryer studimet në Financë por është e apasionuar pas poezisë duke ndjerë frymëzim nga shpirti i pastër i vendlindjes, kujtimet dhe rrënjët që e formuan. Një vend të veçantë në poezinë e saj zënë figura e femrës si burim force, ndjeshmërie dhe frymëzimi, duke u përpjekur të pasqyrojë në vargje bukurinë, dhembjen dhe dinjitetin e tyre. “Shkrimi për mua është një kthim te origjina, një zë i bredshëm që flet me gjuhën e tokës, të njerëzve dhe ndjenjave të thjeshta, por të vërteta,” shprehet autorja.

PRIJATARËT E LAVDISË

Të mbushim duar e krahë me lule borë

Aromë e tyre të shpërthejë si dielli mëngjesor

Të blerojnë ujëvarë meloditë e bukura të historisë

Të derdhen si dallgë detesh urimet e lavdisë

Me fije dielli të pikturohet në memoriet rinore

Legjendë kreshnikësh me rrënjë stërgjyshore

Të ngriten lartë flamujt, deri sa qielli të çahet

Histori e Marsit rreth oxhakut le të rrëfehet

Zogjtë shtegtarë kur të pushojnë mbi kullë

Borë e Çyçavicës le të shkrijë si gurrë

Në gji të lëndinës ëndrra shekullore është bekim

për çdo plumb pushke le të dëgjohet një rrëfim

Sqep më sqep amanetet e Bacës të ligjërohen

Me fjalë pranverash kurorat të zbukurohen

Melodia e lahutës le të jehojë në brezni

Të jetojnë trimat rinueshëm në përjetësi

Të lutem qiell mos na sjell pikëlotin dhembshëm

Shqyeji retë, zbrite ylberin gazmueshëm

Me pendë bilbilash le të shkruhet Marsi i Lavdisë

Ciceronët le të flasin për Prijatarët e Lirisë!

NATA DE TERRA

(E lindur nga Toka)

Trupin e lodhur e tërhoqa zvarrë

Shtigjeve të panjohura, shtete e dete

Rrënjët më mbetën atje me shpirtin e vrarë

Aromën e Tokës Amë e solla me vete

Flas me Alpet e Shqipes hijerënda

Gjuha e lashtë ma këndon himnin

Rrjedha e lumenjve kristalorë

Qysh moti ma ka rrëmbyer shikimin

Vazhdo të jesh gjithmonë unike

E dëgjoj një zë që heshtas më flet

Jeta dhe vdekja janë dy mike

E lindur nga Toka, kthehu, se ajo të pret!

BREGDETIT TË VLORËS

Porsi zanë vrapoj buzë Jonit,

më rilind dashurinë e motit

Me bleron fjala në mes kaltërsive,

gëzimi pikëlotin ua fal thellësive

Sytë e mi sot janë një det i tërë,

jod e jargavan frymarrja merr

Përmbi zall dielli zbret mushtin,

era i flet dallgës kurrë mos të heshtin

Valëzojnë palmat buzë bulevardit të Vlorës,

cicërojnë butësisht gjuhët e botës

Je luleborë, je këngë dasme,

rrezëllimë mbi dritare parajse

Hiret e vajzave vala ua përkëdhel

në sytë e kaltërt dollinë e derdh

Vargu i poetit bëhet këngë zogu

drithërojnë tingujt n’zemrën e Adriatikut!

NDËRTUAN URË-LIDHJEN

Ritmet e nisjes pëshpëritnin

Nga pritja me zemër të sfilitur

Mozaik lotësh qetas rridhnin

Shtigjeve shpresëhumbur

Në kalendarin e zgjatur stinësh

Dëshirat nuk patën heshtje

Si mijëra grimca kristalesh

Ëndrrat tingëllonin qiejve

Sytë iu reflektonin shkëndijëza

Me vështrimin drejt tokës mëmë

Metropoleve derdhej djersa

Vendlindjen e kishin diell e hënë

Malli i grumbulluar digjej si zjarr

Heshtja thyente melodinë e fjalës

Atdheun e ruanin si thesar

Mbështjellë në arkivat e zemrës

Ndërtuan urë-lidhjen

Me dallëndyshet i bëjnë udhëtimet

Rrëfejnë vajtje- ardhjet

Qiejve i kanë takimet

PRISHTINA

në vjeshtë restorantet fillojnë të braktisen

sheshet dhe trotuaret e kalldremta boshatisën

drejt aeroportit mërgimtarët vërshojnë si lum

Prishtina nga mërzia duket se ka rënë në gjumë

i mungon kumbimi i të të qeshurave të vona

E malli syve iu pëlcet bulevardeve tona

flamuj as suvenire askush nuk do të shes

Prishtina duket si qielli pa yjet ndezë

gotat që u thyen gjatë netëve në cakërrim

nga çdo zemër derdhej një përmallim

diku takuan një mik, diku një shokë fëmijërie

Prishtina pa vizitorë duket se ka shqetësime

grumbuj njerëzish në lokale çdo natë u panë

shtrëngime duarsh dhe përqafime si kujtime lanë

malli i pashuar çon çdo stuhi peshë

Prishtina sërish do t’iu përqafoj duke buzëqeshë

Foto: www.albanianbookfest.com

Analizë tematike dhe teorike e përmbledhjes poetike “Ëndërr në zarf” të Ismail Sylës.

Prof. Besim Muhadri

Poezia e Ismail Sylës është një nga zërat më të veçantë të letërsisë shqipe bashkëkohore, një poezi që vjen e ndërthurur me përvojën e poetit, publicistit dhe studiuesit, duke krijuar një univers të veçantë ku fjalët janë njëkohësisht dokument, dëshmi dhe art.

Përmbledhja Ëndërr në zarf është një kulmim i kësaj poetike, një hapësirë ku poeti i përkushtuar ndaj gjuhës dhe kujtesës shfaqet me një maturi të admirueshme estetike dhe me një ndjeshmëri të thellë shpirtërore.

Konteksti krijues: poeti mes etikës dhe estetikës

Ismail Syla vjen në letërsi me përvojën e një autori poliedrik: poet, publicist dhe studiues i letërsisë. Aautor i shumë librave poetikë, studimorë, monografikë e publicistikë. Kjo përvojë shumëdimensionale reflektohet fuqishëm në përmbledhjen Ëndërr në zarf, ku poeti jo vetëm përdor fjalën si mjet artistik, por edhe si instrument reflektimi, dokumentimi dhe filozofie jetësore. Në këtë libër poezia nuk është thjesht vetëm krijim estetik, por shpesh edhe analizë e brendshme, dialog me botën, përballje me vetveten dhe me realitetin, apo edhe shenjë e një përvoje jetësore që kërkon të rishkruhet në dritë simbolike. Tekstet bartin pjekuri intelektuale, qartësi të mendimit poetik dhe një qëndrim etik ndaj botës – tipare të rralla në poezinë bashkëkohore shqiptare.

Fragmente të një bote të brendshme

Ëndërr në zarf është i ndërtuar mbi një strukturë të përmbajtur, ku secila poezi funksionon si copëz e një mozaiku të madh: mozaiku i shpirtit. Poezitë janë të shkurtra, të thjeshta në sipërfaqe, por të ngarkuara me peshë të brendshme. Minimalizmi i gjuhës nuk fsheh, por zbulon thelbin. Në këtë strukturë, secili varg funksionon si një “zarf” që përmban një “ëndërr”, një copë realiteti të shndërruar përmes simbolit dhe introspeksionit.

Mungesa e tepricave stilistike është zgjedhje estetike dhe filozofike: poeti i ikën fjalës së zbukuruar, duke i hapur vend fjalës së saktë, të qenësishme.

Temat kryesore të poezive të këtij libri janë Kujtesa dhe përjetimi, Mungesa si prani, Dashuria e heshtur etj. Kujtesa është boshti tematik i librit. Jo kujtesa si histori, por kujtesa si përvojë intime, e cila rikthehet nëpër poezi si dritë e zbehur mbi fotografi të vjetra. Kujtimet nuk shfaqen në formë rrëfimesh të drejtpërdrejta, por si kujtime të thyera, hije kujtimesh, copëza zëri dhe figura që dalin e zhduken brenda vargut. Poeti nuk kujton për nostalgji, por për të rindërtuar një identitet të brendshëm që koha ka përpjekur ta shpërbëjë.

Poezi e heshtjes

Një prej veçorive më të arrira të kësaj përmbledhjeje është “poetika e mungesës”. Personazhet që mungojnë janë sa më të pranishëm: dashuria e larguar, vendlindja e humbur, njerëzit që nuk kthehen më. Kjo mungesë është prani e fortë. Poeti i jep zë asaj që nuk dëgjohet, e bën të prekshme atë që nuk duket: zarfet pa adresë, hapat pa zë, dritaret e mbyllura, letrat e grisura etj. Poezitë funksionojnë si monologë të brendshëm, ku mungesa shndërrohet në metaforë të identitetit modern.

Në këtë libër dashuria nuk shpërthen. Ajo është e përmbajtur, elegante, e heshtur, me peshë të brendshme dhe me dhimbje të thinjur. Poeti e trajton dashurinë si një kujtim, një brengë, një përgjysmim të vetvetes dhe një korridor të errët që çon në dritë.

Në poezinë e Sylës, të prezantuara në këtë libër, dashuria është e paarritshme, e ndërprerë, e paplotësuar. Pikërisht kjo e paplotësuar i jep vlerë estetike poezisë. Poeti ballafaqohet me vetveten, me kohën dhe me absorbimin e realitetit. Melankolia e tij është melankoli krijuese, jo dërrmuese. Ai përpiqet të gjejë kuptim në atë që ka humbur, në atë që ka mbetur dhe në atë që mund të vijë.

Ky libër është dëshmi e njërës prej dilemave më të thella të njeriut modern: Si të jetosh me plagët që nuk shihen? Ismail Syla ka një aftësi të rrallë: ta bëjë heshtjen të flasë. Vargjet e tij janë të thjeshta, por të mbushura me nëntekste. Përdorimi i figurave është i matur, i kontrolluar, i brishtë. Ky stil i përmbajtur krijon një poezi të qetë në sipërfaqe, të trazuar në thelb, të heshtur në zë dhe të fortë në dritë. Shmangia e zhurmës së panevojshme e bën këtë poezi të afërt me poezi moderne europiane, ku dominon minimalizmi liriko-refleksiv.

Dimensioni teorik: interdisiplinariteti i vargut

Poezia e Ismail Sylës komunikon me parimin e Barthes-it mbi tekstin e hapur, ku kuptimi nuk mbyllet brenda një interpretimi të vetëm, por është një proces i vazhdueshëm i prodhimit semantik. Në Ëndërr në zarf, autori nuk e udhëzon lexuesin drejt një përfundimi të prerë; përkundrazi, i lë vargjet të jenë një hapësirë e lirë interpretuese. Sipas Barthes-it, teksti i hapur është “i shkruar për t’u lexuar pafund”, gjë që vlen për strukturën lirike të Sylës, e cila refuzon mbylljen semantike.

Shumë nga metaforat e Sylës – sidomos ato të ëndrrës, dritës, zarfeve, hijeve dhe ujit – komunikojnë shpirtërisht me teorinë imagjinatës poetike të Bachelard-it të. R. Bachelard thekson se objekti poetik është një “çelës i shpirtit të poetit” dhe nuk shërben vetëm për përshkrim, por si strukturë emocionale e përvojës. Te Syla, zarfi nuk është objekt i pajetë, por hapësirë e përjetimit të humbur; ëndrra nuk është gjendje e errët, por ndërfaqe mes jetës dhe kujtesës.

Poezia e Sylës e përfshin kujtesën jo si depo të së shkuarës, por si proces interpretimi. Kjo lidhet drejtpërdrejt me hermeneutikën e Paul Ricoeur-it, i cili e sheh kujtesën si akt etik dhe narrativ. Vargjet e Sylës ripërpunojnë dhimbjen, e rikodojnë përmes simbolit dhe e paraqesin si pjesë të identitetit të subjektit lirik. Në këtë kuptim, poezia dallohet si një formë narrative e ndërgjegjes, që ruan përvojën dhe e ngre në simbol.

Ismail Syla përdor një gjuhë të reduktuar, precize dhe estetike, duke përmbushur parimin e Roman Jakobsonit për funksionin poetik të gjuhës: dominimin e formës mbi referentin.

Teksti nuk thotë, por shfaq; nuk përshkruan, por përfton ndjesinë. Përdorimi i metaforave të ndërthurura, ritmi i ngadaltë dhe pauzat semantike përforcojnë këtë funksion.

Në qasjen psiko-poetike të Sylës gjejmë elemente të intertekstualitetit, sipas konceptit të Julia Kristevës. Poezia e tij qëndron në kufijtë e unit lirik të copëzuar dhe të botës së jashtme, duke krijuar atë që Kristeva e quan “subjekt në proces”. Autori nuk përpiqet ta paraqesë veten si identitet të plotë, por si qenie në lëvizje, në rikrijim të vazhdueshëm. Shumë poezi të Sylës flasin më shumë përmes heshtjes sesa përmes fjalës. Kjo lidhet me nocionin e Maurice Blanchot

Përfundime

Ismail Syla, si poet dhe studiues, i ka dhënë letërsisë sonë poezi të një niveli të lartë emocional e intelektual; studime të rëndësishme mbi letërsinë shqipe; monografi që trajtojnë figura, tema dhe dukuri letrare dhe publicistikë me vlerë kulturore-spirituale. Libri i tij Ëndërr në zarf është një libër që e lë gjurmën e vet jo me krismë, por me frymë. Poezia e këtij libri është poezi që nuk synon të impresionojë, por të depërtojë.

Ëndërr në zarf është, në thelb, një meditacion i gjatë për njeriun, për mungesën, për kujtesën dhe për përpjekjen për të jetuar me dashuri, pavarësisht humbjeve. Poezia e këtij libri është poezi që nuk synon të impresionojë, por të depërtojë. Poezi që kërkon lexuesin e durueshëm, të thellë, një lexues që di të dëgjojë tingullin e heshtjes.

Libri poetik Ëndërr në zarf, i Ismail Sylës, si një meditacion i gjatë për njeriun, për mungesën, për kujtesën dhe për përpjekjen për të jetuar me dashuri, pavarësisht humbjeve, mund të vendoset brenda traditës së poezisë refleksive shqipe, ndërsa autori i saj pranë emrave që kultivojnë elegancën e mendimit dhe thjeshtësinë e fjalës. Duke qenë i brumosur me këto kualitete artistike, Ëndërr në zarf rikonfirmon se Ismail Syla mbetet një nga poetët më të qëndrueshëm të brezit të tij, një autor që e trajton poezinë si art dhe si përgjegjësi, si ndjesi dhe si dëshmi.