Sofra Poetike – Page 104 – Dielli

I FTUAR NE SOFREN POETIKE TE DIELLIT, QAZIM SHEHU

March 15, 2014 by dgreca

MUNGESA JOTE/

QAZIM SHEHU/

Të gjitha i humba nga mungesa jote, /

Shijen e muzgjeve , dëshirën për tjetër flirt,/

isha po i njenjti, sërish fantazia vraponte /

plotësonte mungesat dhe boshësitë dridhëse./

s`di pse tani të kujtoj,dhe ndjej dhimbje,/

Ndjej dëshirë, një akullim të fshehtë,/

Jam i okupuar nga një dinasti vegimesh,/

Marrjemendja s`më le të qetë./

mbetem i sigurtë, asgjë nuk paskam humbur,/

Jeta më shëroi , më bëri më të bukur,

trurin im rri shuar të ndizet nga një shkëndijë,

hithra e ndjenjës më fshikullon lagur nga një shi…

FLOKËT…

Mali mjekërthinjur s`do gjente më të bukurin shëmbëllim,

Më të bukurën derdhje të vegimit shekullor,

Sesa ky ujë që hidhet me tërbim dhe bie,mbi zgollë.

Dhe unë s`do gjeja më të bukurën lartësi,

Derdhur si flokët e një vajze të hutuar

E cila për herë të parë ra në dashuri,

Kur mbi mua i hodh flokët për të më shuar..

SYTË E NATËS

Bora shtrin pamjen e saj në një errësirë thithëse,

Në kanatën e dritares vizatohen sytë e nxjerrë të errësirës,

trëndafila të dhunuar e të pashmangshëm prej dëshire.

Dimër i dimëruar, s`mund ta përafrosh dashurinë për ta mbajtur ngrohtë.

Sytë e e mi mbushin zgavrat e syve të errësirës, shpërthejnë në lotë…

ZOGJTË

Në një pllakë guri shpërthyen ca fije bari,

Me rrënjë në gurë.

Ecja unë me një trill të marri,

Pa i parë kurrë.

Dhe vija re që s`vija re,

Në gjendjen e dehurisë infantile,

Zogjtë që kërcenin plot hare,

Përmes udhës, arës jeshile.

Harbim i tyre më afrohej,

Me një ngulmin ngazëllyes,

Erdh pranvera,- më kujtonin,

Ku shkon ti, o sypërmbys.

Të braktisësh dimrin është e drejtë,

Dimrat e ndjenjave të plogta,

Shih si mbushen përrejtë,

Me shkumë malli të largta.

Dhe ke vënë re që s`ke vënë re,

Gjithë bukuritë e vetes,

Po ne ,o i marrë si s`na pe,

Ne lajmëtarët e pranverës…

DIFERENCË
Ne ishim nisur drejt njëri tjetrit nga pika e asgjësë

Dhe ja ku u takuam.

Vallë kush të bëri kaq të bukur,

Mua kaq të shëmtuar?

Në këtë rrugë të gjatë pa e ditur,

Natyra kish plotësuar ëndrrën për ty,

Dhe ty me frymë të kish selitur,

Mua më kish shtënë në ngasjeri…

Ja ku u takuam pa pikëtakimi,

Rastësisht , fare kot,

Duke harruar kohën kur ti s`kishe lindur

Dhe unë isha si ti sot…

EVA KACANJA NE SOFREN E DIELLIT

March 14, 2014 by dgreca

EVA KACANJA/

KU E KAM VARGUN?/

Jeta ime ngaterruar ne te njejtat rruge,/

poezia ime po klith brenda meje,/

poezia ime po cirret brenda meje,/

myshqe dhimbje dhe dashurie/

ne muret e lageshta te shpirtit./

Ku jam e ku shkoj,/

ku humbem une diteve te mia,/

diteve te mia ku vargu dhemb,

ku metafora gjuan,

e une turbull ne nje mije hutime,

humbur ne buken e perditshme!

te pergjerohem Zot,/

vargun tim falma sot!/

ARRATISJE

Thashe te iki pyllit sonte,

dhe pse terrin e kam frike,

endrren time bera shoqe,

edhe rruges ik e ik.

Pemet murgj qe mermerijne,

hije tyre vel i grisur,

para meje nje hutin,

si nje djall i cakerdisur.

Nuk e pashe nje trung te kalbur,

gje pa jete mbi token zi,

zemra sa s’pushoi nga frika,

dheut keputem pa fuqi.

Teksa gjaku naten ngroh,

degjoj endrren tek me flet:

“Cohu mike,s’eshte asgje,

nje gervishtje krejt e lehte!”

Qesh aq fort sa tremb dhe pyllin,

nata qenka thjesht nje rreng,

syri territ e gjen yllin,

endrra agut behet jete!

PER NJERIUN

Shkembinj te te njejtit mal ne njerezit,

o Zot sa te forte!

Dhimbjen e rrezimit durojme,

thelbit te zemres

kur rrenjet shkulen,

Ne njerezit,

gur e metal,

Ne njerezit,

materie ku shpirti gjen strehe

e streha kurre qetesi s’ka…

O zot,

jemi mal ne njerezit,

se na linde jetes ,

shpreses,

na lartove Ti pengeses.

Por te vegjel jemi Zot,

Me gjithe kocka sa nje grusht,

C’jemi ne para vdekjes,

Shqope qe malit behet prush!

Na ler Zot,

Mos na provo,

jemi shtylla njeri-tjetrit,

rruazoret vijne me radhe,

s’shkon i riu para te vjetrit!

KOHE DONACIONESH!!!!!!!!!!

U shtrua gostia,

nuk jane varfanjaket,jo!

Te vegjelit zhyten ne miell,

unaza nuk gjindet,

mjeshtrat qeshin,

hahahahahahaha,

mjeshtrat me ta qeshin!

Nuk kane emer te vegjelit,

perunjesisht ndjekin kllocken,

betohen per besnikeri te vegjelit,

mjeshtrat tundin koken.

S’ka te sosur gostia,

jo kisha,

xhamia,

as qeveria,

nuk dime kush zemren e ben sofer,

e sofren pazar ku mbush torben!

Ne brazde jane vene te vegjelit,

Penelopat thurin rrjetat,

Odiseja thith nargjilen,

zaret hedhin mjeshtrat!

TE DIGJEM

Vetveten ha e dhembja skermit dhembet,

Kur nata bie lodhja

plumb ne shpirt,

Yjet keputen

trupin s’e mbajne kembet,

Ngrihet loti

qiellit i kthen yjte.

Bota flen

Por gjume s’kam ne sy,

Kam humbur rrugen

por te kthehem s’dua,

Vetveten ha si hena plot idhni,

Ta zbardh dhe naten,

te digjem si dragua!

INVERSION

Ne boten time rriten perbindeshat,

perendite dashurohen me flaken e tyre,

ne boten time u shuan diejte,

shkelqejne djajte me zjarre brireve.

Ne boten time tranden malet,

lisat ngjajne si liliputet,

bretket ikin nga mocalet,

kurorezohen sot hajdutet.

Ne boten time ndihesh vetem,

llojin tim askush s’e do,

nje vullnet vlen 100 euro,

per njezet nje bordero.

Bota ime,bote e shitur,

ku moral e vlere s’ka mbetur,

C’i bere vetes vaj medet!,

Juden ti e bere mbret!

Ti i ben “like” buzeqeshjes sime,

Zemra s’ka me shtrat,

nje lume dhimbje derdhet dite e nate,

Se une kaloj ne kete bote maskarenjsh,

Ku me trimi ka frike te pranoje veten,

Te thote “une jam” pa iu dridhur qerpiku,

Lepihet pas karrikes

Sa i thahet peshtyma,

Leku ka pushtet,

i pavlere dhe miku.

Ti i ben “like” buzeqeshjes sime,

Se ti s’e di c’bluhet ne zemer,

Ne ate zgaver te drunjte qe tingull nuk nxjerr,

Me mijera balada luhen brenda saj,

Por heronj nuk ka

Eshte bote maskarenjsh,

Ku me i vogli te mbyt me hije te rende,

Me cehre bosi

Qe nga boshi fryhet.

Ti i ben “like” buzeqeshjes sime,

Sa “like” te tjera pas lajkave te tua,

Une mbetem bore

faqes malit shtruar,

E nen buzeqeshje

stuhine time ruaj…!

AROME DRURI

Ti vjen arome druri,

Gishti perreth buzes si harku mbi ure,

Kerkoj te te puth

Por ti vec tendosesh,

Mbi tel ndalet fryma,

Tingulli behet gur.

Ti vjen arome druri,

Bredh a Lis ti po me cmend,

Bej te iki,

Te keputem diku tjeter,

Por veten e gjej serish ne preherin tend.

Ti vjen arome druri,

E kujtim i larget fanitet si drite,

Ne netet e Shkurtit c’akorduar mbeta,

Harruar mbremjeve,

Violine pa shpirt…!

NJË GJETHE…..

Harruar kish të binte,

A stina kish harruar,

Në pemë gjithsesi,

Bleronte por vetmuar……!

TI JE PIKA IME E LOTIT!

Ti je pika ime e lotit,

Nuk te gelltis dot,

Nxiton lirise

si I burgosuri prej qelise,

Dihat faqes,buzes,

Shpirtit iken udhes,

Itrembesh atij,

Rob I tij nuk mundesh

Ti je pika ime e lotit,

Lind prej dhimbjes sime,

Keputesh ne rreth te mallit…

QIELL I ZENE

…nje ylber krahethyer,

Perndrit neteve,

Gjumit tim genjyer…

Por une jam qiell i zene,

Pa yje,diell e hene,

Ngarkuar re e shi,

Portat mbyllur rende,

Banoret I perzura,

Dhemb per dhemb me veten,

Nuk dal as pres njeri!

ZBATICE…

Iken,

Terhiqesh,

Mal I ujit ngrihet frikshem,

Kur kthehesh permbyt gjithcka,

Se ti nuk je det,

Oqean zemeruar vetes,

Armik I betuar I mallit,

Poseidon kokeshkrete,

Qetesohu,

Zbute frymen,

Lere diellin t’I lepihet kripes,

Dhe vete Odisea

S’iku dot prej Circes…!

BIE SHI…

Nje kokerr shiu san je kokerr shege,

Bie mbi qerpik edhe keput nje dege,

Lemsh rete ne furke,

Qiellit tirret shiu,

Frika eunuk,

Fshehur ne bark te njeriut…!

VARGU I POETIT

Sot krejt padashur,

Hodha nje guralec,

Por fort I trembur,

Pellgu u zgjua,

Bretkosat e pista na u bene kendeze,

E vete kendezi na u be pallua.

Zverke te skuqur,

Me nerva ,me lesh,

Qe cirren e ngjiren,

E une vetem qesh.

Eh pellg bretkosash,

Poeti s’ka frike,

Vargun e tij,

E gjuan me llastik!

MJEGULLUAR

Mjegullon bota,

Malli me ka mundur,

Gur rendon shpirti

Koke e kembe keputur.

Nuk te shoh askund

Si mundesh pa mua,

A nuk je martiri,

Heroi qe dua?!

Ti je ati im

E une mema jote,

Ti je biri im

E une bija jote,

Ti je dielli im

E une hena jote,

Denuar kesaj jete,

Fshehur kesaj bote.

Lidhur goje e sy,

Vetmia me cmend,

E di eshte marrezi,

Dashuri qe dhemb,

Dashuri qe ndizet

E perndritet qiellit,

Dashuri qe vret,

E me con drejt ferrit!

FEMER

Dhe pse cdo agim njoh dritherima,

Qe si stalaktite pezull rrine mbi zemer,

Sikur dhe ylberin te mund te kaperceja,

Serish do te doja te lindesha femer!

NE KUPE TE VERES…

Ne kupe te veres sime

Buken tende ngjyen,

Ta ndiej etjen

Ngrohur kurmit tim,

Prush I vjedhur zjarrit

Ky veshtrimi yt.

Perlotem,

S’di pse me vjen ndermend

Ajo darke e fundit

E te kryqezuarit tend!

Bej te flas,

Por ti vetem hesht,

Dhe pse ne heshtjen tende

I tere pylli flet.

Mbytet loti im,

Bukes ,veres ngjyer,

Thyhet krah I pishes,

Eres detit gerryer…

Je betuar thua,

Vetes je betuar,

Por mbi buzen tende

Puthjen e lashe peng,

Brenda kupes sime

Buka jote dhemb…!

Per nje mik

Trendafilin per nje mik

Endrres vesa ma ujit,

Edhe diellin per kete mik,

Agut ngrohur thelle ne shpirt.

Perle loti per nje mik,

Buzes sec I behet pike,

Behet pike e behet mjalte,

Derdhur zemeres ne cdo varg.

Udha s’ka vec trendafila,

Kemba gurit behet gjak,

Kur ne krah ken je mik,

Edhe plaga dhemb me pak!

PERKOHESISHT

Deshira te hedhura tutje,

Me pahir,

Uni ngujuar,

Ne te gurten kulle,

Asnje drite,

Xixellonjat I tremben

Lartesive,

Vetem lekura

Qe si hene ndrin,

Dhe nata qe klith:

“Ti je e bukur!”

MALL

Buzes dridhet fryma,

Malli akorduar embel ne dej,

Nuk mundet e mjera fjale,

Zemres e merr formen.

Ajo qe une ndiej!

Vetmia si vel i ftohte

Mbeshtillet trupit,

E rende mishin ma rrenqeth,

Dua te zhvishem,

Kete mur te shtirur

Ta shemb me dashuri,

Dhe ti te ndjesh diellin e verdhe

Qe endrres e gjen shtegun per te ty!

TE KAM FRIKE

Je i frikshem det,

Me tremb,

I vetmi je!

Me therret,

Dukesh I qete,

I pasqyrte,

Gjysmehene e blerte,

Bulezon,

Si qepallat e foshnjes ne gjume,

Me ndjell,

Me dritheron e jotja zhurme,

Por nuk vij dot!

Te kam frike det

Shtrire ne breg,

Gjuha jote

Kemben time prek…

VDEKJA E NËNËS

March 13, 2014 by dgreca

TREGIM NGA PIRRO DOLLANI/ Nevada/

Ishte mesi i natës kur më njoftuan nga Shqipëria se nëna kishte ndërruar jetë. Në çast ora që mbante receptorin filloi të dridhej e djersa më mbuloi. Nuk më kujtohet çfarë thashë, por ula telefonin dhe shkova në dhomën e gjumit e qava me dënesë, pasi nuk doja t’u prishja gjumin fëmijëve që flinin të qetë. Shekuj m’u dukën ato pak orë që kishin mbetur nga nata. Mezi prisja të vinte ora 8 e mëngjesit që t’i telefonoja agjencisë së fluturimeve për të prerë një biletë për Shqipëri, paçka se akoma s’më kishte ardhur nga emigracioni dokumenti i qëndrimit në Amerikë. Më në fund u lidha me agjencinë. “Për sot nuk ka bileta për Shqipëri, por po t’më lini numrin e telefonit do të shikoj se mos gjej një biletë për ditën e nesërme,” – qe përgjigja. Pastaj mora zyrën e emigracionit. Më thanë se duhej t’u faksoja çertifikatën e vdekjes që të më jepnin një dokument udhëtimi për në Shqipëri. Pas pak ra zilja dhe nga agjencia më njoftuan se mund t’më siguronin një biletë në klasën e parë. Asnjëherë në jetën time s’kisha fluturuar në klasën e parë ndaj pyeta se sa kushtonte.

-Pesë mijë dollarë?

-Sa?!?- klitha i shokuar? Të ardhurat e mia mujore nuk e arrinin shumën 1000 dollarë. Më duhej të punoja 6 muaj për të blerë atë biletë. Dhe kur të arrija në Shqipëri, nëna do të kishte të paktën një ditë që ishte varrosur e unë do të rrija në dhomën mbushur me tym duhani duke dëgjuar biseda për sportin, politikën e pakënaqësitë e farefisit. Nuk e kuptoj pse më njoftuan me vonesë?. . . Ç’është kjo punë, mua që jam vëllai i madh i saj s’më ulën në tryezën kryesore në drekën e përmortshëm? e mediokritete të tjera si këto.

Ula receptorin dhe pothuaj i mpirë qëndrova disa çaste në heshtje. Pastaj mora në telefon departamentin e bibliotekës ku punoja si student prej një viti dhe njoftova Silvian, përgjegjësen, se nuk mund të shkoja në punë atë ditë. Pa mbaruar frazën dëgjova “Oh sa keq!” dhe kërcitjen e telefonit që u mbyll.

Të nesërmen, mbasi mbarova leksionet u nisa për në bibliotekë. Sapo ashensori ndaloi në katin ku punoja, u drejtova nga zyra e Silvias. Ajo, thuajse pa ngritur kokën, më tha që të lija çantën në sirtar dhe të merresha me vendosjen e librave nëpër rafte. Si të isha një somnambul, lashë çantën, mora karron të mbushur me libra dhe u futa mes radhëve të rafteve. U ula në një nga stolat që lexuesit e përdornin për të arritur sirtarët e sipërm dhe ndjeva që faqet m’u njomën. Mbas pak dikush më preku në sup. Ngrita kokën. Ishte Sllavina, një nga tre studentet e huaj, ish-kampione e Bullgarisë në not, që punonte së bashkë me mua në bibliotekë. Ajo u ul në gjunjë dhe më mbërtheu me të dy duart. Menjëherë më kapi një ngashërim, pasi m’u kujtua nëna që më shtrëngonte në gji atë ditë që u nisa për në Amerikë duke qarë e duke thënë: “Bir nuk do të shoh më”, ndërsa unë me qetësi i thosha: “Jo nënë, do të kthehem shumë shpejt”, paçka se e kisha vendosur të mos kthehesha më në atë vend, ku për 50 vjet kishte sunduar mortaja komuniste, ndërsa tani pushtetin e ashtuquajtur demokratik, e kishin pushtuar xhambazët, arrivistët e ish-spiunë të sigurimit.

Po vazhdoja të sistemoja librat nëpër rafte, kur më afrohet, Adisa, një studente nga Afrika, që punonte së bashku me mua dhe Sllavinën. Më shtrëngoi dorën fort duke thënë: “Mos u pikëllo kaq shumë. Nëna jote ndodhet në një vend më të mirë tani.”

Gjatë punës ndeshesha me punonjës të bibliotekës, amerikanë, që posa më afroheshin, nxirrnin një “Hej” dhe vazhdonin tutje duke më lënë një boshllëk në gjoks.

Kur erdhi ora të shkoj në shtëpi, mora karron bosh dhe u drejtova drejt sportelit. Çuditërisht, atje ishin mbledhur thuajse tërë punonjësit e deparmentit. Ndërsa i afrohesha sirtarit për të marrë çantën, dëgjoja copëra bisedash drejtuar Sllavinës:

“Ç’kishe në kulete? Je e sigurt që kuletën e kishe lënë në sirtar? Sa keq që të ndodhi ty?” Pranë Sllavinës ishin dhe dy policë të universitetit që e pyesnin. Dëgjoja që thoshte se në kuletë kishte pasur kartën e idenditetit dhe 20 dollarë si edhe zërat e ndryshme të punonjësve që pëshpërisnin Sa keq, sa keq. Pothuajse m’u mor fryma kur kujtoja që askush nga këta punonjës nuk më kishte ngushëlluar për nënën. Zgjata dorën të marr çantën, kur syri më zuri një zarf. E hapa me nxitim. Brenda ishte një kartë ngushëllimi. Në të kishin lënë shënime thuajse të gjithë punonjësit e departmentit. “Më vjen shumë keq për humbjen e njeriut më të dashur, Xhoni”. “Ngushëllime për nënën, Çellsi.” “ Zoti qoftë me ju në këto çaste të vështira të jetës tënde, Xhenifer”, etj. etj.

Ngriva. Sytë m’u mjegulluan dhe më pushtoi një ndjesi turpi që i kisha paragjykuar. Futa zarfin në çantë, thashë një “falemnderit” në ajër dhe u drejtova drejt ashensorit. Sapo hyra brenda, e nxora dhe fillova ta rilexoj. Jo vetëm në stacionin e autobusit, por edhe gjatë rrugës për në shtëpi, rrija duke e lexuar e më vinte turp.

Sapo hyra në shtëpi, nisa t’ia tregoj gruas. Por në çast, sikur të më kishte goditur rrufeja, më lindi një pikëpyetje saqë ndërpreva tregimin dhe mora në celular Sllovanën. Mezi ç’prisja të zbuloja përgjigjen e asaj pikëpyetjeje, por sapo dëgjova zërin e saj, u blokova përnjëherësh dhe iu shmanga pyetjes që më goditi si rrufe. Në vend të saj, e pyeta për kuletën dhe e falenderova që m’u gjend kaq afër; veçanërisht për fjalët e ngrohta që kishte shkruar në kartolinë.

-Jo, mos më falendero mua, por Adisën, – ma ktheu. – Asaj i lindi ideja të blinim një kartë ngushëllimi dhe të shkonim nëpër zyrat e punonjësve të departamentit që të shkruanin edhe ata diçka.

Ajo vazhdoi të fliste, ndërsa mua filloi të më dridhej në dorë receptori dhe më mbuluan djersët, shumë më tepër se atë natë që më njoftuan për vdekjen e nënës, pasi përfytyroja Adisën me Sllovanën duke shkuar zyrë më zyrë që t’i nxisnin kolegët të shkruanin në kartë.

TE FTUAR NE SOFREN POETIKE TE DIELLIT

March 8, 2014 by dgreca

Hidhe vallen me brezat …Nenezo….!/

nga Raimonda MOISIU/

Sa te shendrisin syte ,/
Nenokja ime !/
Si e kercen kete valle ,/
shtruar -shtruar ./
Si nje lundertare zemerbute,/
Qe mbledh rrjetat,/
Ti therret me duar nipin, sternipin,djalin, mua !/
Sa te don sternipi, moj zemera ime ,/
Qe me mungon kaq shume tej oqeanit!/
Ja nje sekret , moj nene:/
Une e ve harakatin tone te bukur, /
cdo mbremje,/
Te flere me fotografine tende!
Nipin tim,sternipin tend !
Eshte me i bukuri I botes,
Dhe kur ma puthin zonjushat,
U thote ne gjuhen tende,
Se eshte shqiptar i kulluar.
Me beso, per koken tende!
Kur mua me merr malli shume per atdheun,
Veshtroj me ngulm fotografine tende te nuserise,
Ajo!
Rri vetem te koka e sternipit tend!
Je kaq e bukur, shume e bukur, pafundesisht e bukur,
Nuk i kishe keto rrudha qe ke tani,
Po….e di qe me pelqejne shume keto rrudhat e tua?
E di pse?
Ja….
Ti …
Sapo qesh!
Rrudhat mergojne …ikin laaaaaarg …
Aq larg…
Sa ti behesh e bukur,
Si ai jargavani i shtepise sone
Ai moj ,
Qe cele i pari,ngjyre te bardhe apo lila,
Kur lulet e tjera ndruajne ,te celin!
Nene !
Te lutem veshtro nje cast nga qielli,
Mendo cfar te duash,
Por asgje qe ka lidhje me dhomen,
Mendo gjithcka tjeter ,
Qe lidhet me qiell, me det, me ajer, me eternitet!
Sepse
Une dua te kundroj strehen e qerpikeve te tu,
Atje ,ku ndrijne syte tend ,
Me te bukurit ,me te kalterit
Si deti e si qielli!
Kur isha ende vajze….poshte atyre qerpikeve,
Une shihja se si beje dashuri me babane!
Hidh valle nenezo,
Shpejto – shpejto,
Hidhe si nje lundertare,
Qe po niset plot hare neper parajsen e detit .
Hidhe vallen nenoke,
Nuk i shikon syte e tere botes qe ,
po gezon si e cmendur?
Po yjet lart?
Po po ndrijne si ne asnje nate ,moj nene,
Po ndrijne sikur te ishin,
Sy te burrave te rene ne dashuri me ty,
Kurse ti….
U hedh nga nje veshtrim te dhembshur,
Dhe iken te krevati I babait….
Hidh vallen nenoke!
Dhe mos me pyet perse ,
Kur te gjithe kendojne e hidhen,
Mua me jane mbushur syte me lote.
Po une jam e lumtur, moj nenezo,
Po lotet me rrjedhin e nuk i ndal dot,
Po kur te me ikesh ti…??!
Kush do te me qortoje ne telefon?
Kush do te qaje per mua ne telefon ?
Kush… Kush …do i kendoje ninullen nipit?
Brenda nje nate!
Kur te me ikesh ti…
Kush do te me perkedhele floket ?
Kush do te me qortoje te mos rri ,
gjysem e cveshur neper dhome?
Se mos vije dikush?
Ti keshtu ben gjithmone,
Megjithese u bera gjyshe dhe une, nenokja ime e bukur !
Po sot , perse nuk me qorton per asgje?
Qortome!
….Mua me ngjan vetja vajze shtepie kur me qorton…,
Nenokja ime
Kur te me ikesh ti
Mua do te me ike edhe vendi ku me linde,
Vendlindja ime ,
Ai vend i bukur me emrin tend
Memedhe!!

Ermentila GUCI/

E shtrënjta Jonë

Foshnja dikur…

me ninullat e gjirit,

u rritëm.

Magjia e fjalës

së nënës ,

na mbushte shpirtin.

Mbi ballin tënd

skalitet e gdhëndet historia.

Nata i bën lutje Hënës,

Të qetësoj zemrën e një nëne.

Flokët e tua,ngjyrën platinitë marrinë.

Si shpresa të thinjura ,

Mokra e kohës ,shuan ditët,vitet,rininë…

Si flutura me krah të plagosura

drejt teje ndalim fluturimin…

Shtizën e lotëve

të tu puthim

‘’Dielli’’ shkaktari u largua prej nesh…

Duart rreth qafës

E shtrënjta jonë Nënë,

thurim pëqafimin balsam për shpirtin,

ku…

dhembja ka ngritur ‘’Perandorinë e Lotit’’

Mësuesja e Gërmave

E ulur në bangat e shkollës

dikur prisja me padurim,

mësuesen time Ermirën,

që vinte tek ne, në mësim

duke buzëqeshur pa përtim .

Me dashuri e durim

kapriçotë tona ajo i falte.

Gërmëzimin e shkronjave,

Me pasion ajo na shpjegonte

A… B.. C…etj

… e Abetares na mësoi !

Bota jonë ndryshoi !

Filluam të lexonimë,të kuptonim…

Mësuesen tone t’ ëmbël

filluam ta duam.

Drejt horizonteve të dijeve

Ajo po na çonte!

Potretin e saj ndërvite

Mjegulla e kohës e ka zbehur,

Veç në zemër time emri i saj ekziston.

Kujtesa luan

Por…

ndjenja e mirënjohjes

për ‘’Mësuesen e Gërmave’’

asnjëherë nuk e rrëmben

harresa,

Në 7 Marsinë e saj gjithmonë e kujton!

TAKIMI

Nga Përparim HYSI

Ashtu si shiun që e pret një tokë e zhuritur

Unë të prisja ty, moj dashuri e parë!

Deti ulërinte si një shpirt i braktisur
Ndërsa ti u rrëfeve krejt si një pulëbardhë.

Mandej nga pulëbardhë u zhdrrove në këngë

Ca më tutje si një kopsht krejt me blerim
Ah, ai takim! Eh se sa ma kënd
Pse vallë në kohën e bukur nuk ka më kthim?!

Pastaj u bëre si një erë ledhatare

Kur hapat hidhnim tek shkelnim mbi rërë
O çast i bukur! O kohë magjistare!

Kujtime, o kujtime, eh ç’më kini bërë!

Qeshje… dhe qeshja brodhi mbi ranishte

Ashtu siç bredh një zog gazmor në pyll
Eh, ai takim! Sa i bukur ishte!
Shpirt! O shpirti im! Si duron? Dil…

Tiranë, 2 mars 2014

RRUGË E NDRITUR…

(Në Ditën e Mësuesit, kushtuar të gjithë atyre, anembanë trevave etnike shqiptare, të Shqipërisë Etnike)

Nga Mona Agrigoroaiei/Bukuresht-Rumani/

Nëper mësonjëtore, shkronjat po rrugëtojnë,
Si perla të kristalta në letër vallëzojnë;
Rrug’ e ndritur, që krimbat nuk e kafshojnë,
Shteg i pamposhtur – jeta e mësuesit.

Gjenerata vijnë e shkojnë,
Por mësuesit e Kombit nuk vdesin!
Kurorë legjendash të Shqiptarisë,
Që prej balts e mort’ na qesin.

Rrezet e diellit tënd na kaplojnë
Edhe në qoshet më të humbura të territ…
Kur nxënësit abetaren shqip e mësojnë,
Ngordhin edhe djajt pushtues të ferrit!

Tirane, më 5 mars 2014

SILUETA E NËNËS…

( Kushtuar asaj, në poezinë time të parë )

Nga Murat Gecaj/

Shkrova një libër autobiografik

E, që në faqen e parë të tij,

Per ty, Nënë, vendosa-kushtim,

Se kisha aq shumë dhimbje e mall,

Për ty, që në kujtesë më mbete,

Ashtu si një siluetë e vetme.

Këtërvjeçar, isha fëmijë i vogël

E me lodra në thjeshta kohën kaloja,

Kur një klithmë nga kulla me frengji doli.

Pashë nëna, veshur me të errta rroba

E më dukej çudi, që me atë ngjyrë korbi,

Lotët e valë me kuje i fshinin ato.

Në mes lodrash të thjeshta orët i kalova

E shpejt mbrëmja e zezë ra mbi fshat.

Ndërsa, kur koha e gjumit erdhi,

Ty, nënë, të kërkova në shtrat.

Por, ah, sa ftoftë që pata atë natë

E kurrë trupi nuk m’u ngroh;

Ndoshta, e ndieja se mbërdhije dhe ti,

Thellë, atje poshtë, në dheun e zi!?

…Ditët rodhën, si ujë burimi

E britmat e asaj dite, në veshë

Përherë mua më kanë mbetë,

Shoqërim i pandarë i një siluete,

Deri në fundin e kësaj jete…

Ishte 31 gushti, 1944 viti !

Lexues, të lutem më fal,

Se kjo ishte poezia ime e parë!

Tiranë, 17 maj 2011

Adem Jashari shkëndijë e lirisë !

Nga Asllan Dibrani/

Ai është një ikonë legjendare

Për shqiptarët i pa vdekshëm

Ai mbante kurorë flamur e pushkë

Kryqëzatë yjesh si të vdiset

Frymëzim i fuqishëm për kombin

Gjurmë shkëndijash të lirisë

Ishte Simbol i heroizmit

Forcë kishte idealin

Fener i lirisë përgjithmonë

Për tokë e atdhe

Dinjiteti, synim, fisnik i lartësisë

Oqeanit për kombin e robëruar

Gjëmon toka e dridhet shkëmbi
Po lufton me t’bijtë Shabani
Ademi,Hamza e vëllezër tjerë

S’duan te rrinë kurrë të mjerë

Mjegulla e betejës kundër Serbisë

Lufton Ademi për liri

Trim e hero Adem Jashari

Thotë këtu vend s’ka zënë as Bizanti

Jo po zënë turku e bullgari

As shkau këtu nuk ka vend

Me vdekë, do të vdes

I poshtëruar s’do të mbes

Gjaku dhe ankthi morri jetërat e familjes Jashari

Fusha e betejës ishte kulla e Jasharëve

E pavdekshme për kombin shqiptar

Adem Jashari e dha gjakun për liri,

Stuhitë e luftës mbuluan qiellin

Një diell po lind pas vdekjes së tyre

Që mos të mbesim nën Serbi
Për të shtrenjtën Pavarësi.

Mos të rroj Kosova nën robëri

Vdekja e tij për jetë simbol i lirisë

Bekimet për Ademin në altarin e lirisë

Adem Jashari luftove me Serbinë

Për t’i nderuar Kosovën e Shqipërinë

Shtutgard Mars 2014

SHTATËDHJETË VJETORI I HANËMES

Nga bashkëshorti, Luan Çipi

Krejt e re më duke dhe pse e moshuar

Hundë e sy e veshë, si të pikturuar,

Buzët e përflakur, vetulla të shkruar,

Si një Mona Lizë, nga Zoti krijuar.

Jeta jonë e gjatë, vetëm dashuri,

S’më shqetësove kurrë, m’i miri njeri,

Përherë, mes yjësie ylli më i ri,

Shpirti i bardhë borë me zemrën flori.

Linde tre pasardhës, i rrite të mirë

Ke përse krenohesh, je e përjetësuar,

Nipat edhe mbesat-gjyshja në pasqyrë.

Në dhjetëra breza, s’ke për t’u harruar!

Tiranë, më 28.02 2014

BETOHUNI SE S’DO TË MË MERNI INAT!

Nga Kozeta Nushi/

Sa herë kam menduar se

ç’lojë luan ky apo ai?

Fjalën lojë

S’kam mundur ta pranoj.

Sa herë kam menduar

Ç’thotë ky apo ai politikan?

Fjalën politikan

Kam dashur ta mohoj.

Sa herë kam menduar, sa herë kam menduar

Sa herë kam menduar deri në këtë çast.

Tashmë mendimet s’varen më nga unë,

Po nga një forcë që s’e njoh aspak.

Më shqip dua të them:

– Kur e dini se ATDHEU duhet të bashkohet

Ç’prisni?

Apo keni qejf t’ju thonë

Mercenarë dhe kryemercenarë që

Vendime keni marrë

Për ngritjen e varrezave për

Ushtarët agresorë grekë

Në territorin shqiptar?

2 MARS 2014

FLAKET…

March 5, 2014 by dgreca

Mehmet Bislimi/

Flakët/

(lexo me zë!)/

sonte/

në Prekaz/

flakët e lirisë/

Komandantin përkujtojnë/

me shkëlqimin e flakës/

lirisë njerëzishëm ia hapwm derën/

më në fund, erdhën lulet/

se bashku me pranverën/

sakrificë e paparë/

e padëgjuar ndwr shekuj/

shqiptarët qëndruan të pathyer/

kurrë nuk e mohuan rrënjën e vet/

o botë e madhe a dëgjon/

këngën tonë të fuqishme

që luftëtarët e lirisë e kënduan

një shekull rrugëtim

deri me sot

sot në agim

një shekull rrugëtim i këngës sonë

për t’u kënduar sonte

tek Jasharët

me gojën tonë

tek të pavdekshmit

tek të gjallët

tek Jasharët

Adem

sonte pa ty

këngët e lirisë nuk do të kishin kuptim

pa ty

pranvera nuk do të sillte lulet e lirisë

pa ty

marsi do të ishte muaj i rëndomtë

pa ty

nuk do të kishin harmoni notat e melodisë

Adem

ylli i hyjnisë

Adem

frymëzim i djalërisë

Adem

palca e shqiptarisë

Adem

sonte do thërrasim deri në kupë të qiellit

në Prekaz

aty ku ka lindur s’pari rrezja e diellit

Adem

me ty erdhi pranvera

me ty

krenarinë kombëtare madhështojmë

me ty

të kaluarën e lavdishme nderojmë

në flakën e zjarrit që sonte për ty ndizet

u dogj robëria e gjatë

në Prekaz

në arenën legjendare

ku kanë rënë si me le burrat dhe gratë

atje ku themeli i lirisë është i lashtë

atje ku loza jote sonte shkëlqen flakë

atje ku lirisë i këndohet gjatë

atje ku burrat e dheut flasin pak

atje ku krisma e mitralozit të lirisë

ndihet larg

atje ku flakë do të ndezim prapë

e prapë do ringjallesh ti

për Plavë e Guci

Preshevë, Medvegjë e Çamëri

për Bujanoc Tetovë e shqiptari

atje në Prekaz

ku po linden përditë

Adema të ri

atje ku ngrihemi dhe biem me emrin Shqipëri

atje ku ëndrrat i shohim shqip

atje ku ti ke vënë këmbën mbi dhe

atje ku kemi shumë shokë e miq

atje ku trimërisht këngën e the

për liri

për atdhe

për besë e dhe

Adem flakë e rrufe

sonte

zjarret do ndezim

sonte do qajmë e do qeshim

sonte do vallëzojmë deri në mëngjes

sonte lot do qesim

nga malli e mallëngjimi

për ju nëna

për ty nënëmadhja Zahide

nënë e të gjitha nënave

nënë e Mic Sokolave

nënë e zanave arbërore

sonte në gjunjë do biem për ty

lokemadhja Zahide

nusja e Shaban Plakut

motra e bacë Osmanit

nderi i konakut

nëna e Ademit djalit

nënë e Hamzës

nëna e shqipeve të malit

nëna e Zarifës e Hidajetës

nëna e Igballit e Valdetës

nëna e Igballës e Feridës

nëna e Afetës e Besimit

nëna e Selvetës e Blerimit

nëna e Fatimës e Blerinës

nëna e Adilës e Fitimit

nëna e Kushtrimit dhe Lirisë

nëna jonë

nëna e madhe e shqiptarisë

nëna e lirisë

Lavdia e Shqipnisë

sonte do kujtojmë

motrat

nuset

fëmijët

baballarët

bacë Shabanin

Ademin

Hamzën

do kujtojmë djalërinë kryengritëse

Prekazin legjendar

pushkët e lirisë

kushtrimin shqiptar

pushkën e parë

Komandantin Legjendar

në ballë të atdheut kush po prin

si gjithmonë luftë në Prekaz

bacë Shabani me martinë

po ia vret Serbisë ushtrinë

o ta puthsha çarkun e pushkës

mustaqen e bardhë

shallin me qeleshe

e kalin me shalë

njëherë ka lindur burri

dragua në këtë konak

ku flakët sonte prekin qiellin

për çdo yll bajrak

flamur përjetësie

mbi varr të bacë Shabanit

brezat shohin diellin

nën qiellin e përflakur

mbi këtë tokë të gjakut

të biem në gjunjë në shenjë nderimi

me respekt ta puthim

muranën e Shaban plakut

shqipen e bajrakut

e s’do i dalim hakut

rreke lumi i gjakut

gjak lirie

të lumtë ne që të kemi

ty o burrë Shqipnie

sonte në Prekaz

nata është ndezë flakë

troket në ndërgjegjen tonë fort

të kujtohemi pak

për ata që ranë

për ata që gjymtyrët e trupit

peng lirie

në gjoks të atdheut

si medaljon i falën

i lanë

dëshmi të një kohe

testament pavarësie

flamur mbi kullë të Jasharëve

pranverë mbi tokën tonë

në zemër të shqiptarëve

fole dashurie bënë

ata

kurrë nuk u penduan

asgjë nuk kërkuan

kurrë nuk u hamendwn

kurrë nuk u lëkundën

respekt nga ne

respekt për këtë dhe

respekt për jetë

për duart e këmbë shkëputur të luftëtarëve

për liri të atdheut

sonte t’i kujtojmë

edhe ata që nuk kanë kulm mbi kokë

edhe ata që nuk kanë sa duhet për të ngrënë

edhe ata që dita e nesërme nuk i gëzon

edhe ata që nuk kanë natën ku ta bëjnë

edhe ata që “koha” po i harron

edhe ata që skamja po i sfidon

edhe ata që në heshtje digjen zjarr

dhe gjoksi tym u lëshon

mos harroni amanetin

bacë Shabani pati thënë

lirinë të gjithë së bashku do ta ndajmë

të robëruar toka s’na pranon

sofrën thatë për askënd

mos me e lënë

ta nderojmë secilin luftëtar

të lirisë

së cilin bir të denjë të shqiptarisë

sonte

dikush si hije përfton

pas hijeve të flakëve do fshihet

nata e zezë fytyrën ia mbulon

sonte dikë

flaka e lirisë e përcëllon

para bote e tall

shenjë i vë në ballë

a ka gjë më rëndë

për ata që ikin nga flaka e lirisë

për ata që mohojnë se janë bijtë e Shqipërisë

për ata që vetëdijshëm i bëjnë gropën lirisë

për ata që vrasin idealin e djalërisë

për ata që i bënë dredhi lirisë

10.

sonte edhe ju

pa përbuzje do ju shohim

në flakën e kuqe të kandilit

pa vrasje ndërgjegje

pa skuqje

kuqësinë tuaj do e djegim sheshazi

sonte do të takohemi

për të ia thënë njeri-tjetrit të gjitha

në sy

sonte mund edhe të mos puqemi

sonte mund edhe të skuqemi

nga gjithë kjo flakë që atdheun po e ndriçon

sonte në këtë natë zjarresh

a mbet ndonjë fjalë pa u thënë

a do të ketë lum që të ligjtë i lanë

a do të ketë flakë që ata i thanë

a do të ketë kush i qanë

11.

sonte festoni

sonte kujtoni

gjymtyrët e këputura të trupit tonë

Çamerinë

Preshevën

Medvegjën

Bujanocin

Shkupin

Tetovën

Plavën

Gucinë

Ulqinin

Peshterin

atje

ku flaka e lirisë pret të ndizet

atje

ku zjarri i robërisë po djeg liridashësit

atje

ku plaga e vjetër e atdheut tonë

peng e ndërgjegjes mbet

atje ku ajo që kërkohet nga ne

nuk jemi duke e dhënë

atje ku rrugët e lirisë

gjak po kullojnë

atje ku yjet vranësirat po luftojnë

atje ku një ditë mbi të ligat

do të fitojmë

përfundimisht

shqiptarisht

12.

sonte

flaka e lirisë nuk shuhet dot

e ndezi Komandanti

e ndezën Jasharajt

e ndezi Ushtria Çlirimtare

e tokës shqiptare

sonte ushtarët e vërtetë

me flakën e lirisë në gjoks

krenarw festojnë

ata

kujtojnë ditët e mira

kur u mobilizua djalëria

kujtojnë ditët e liga

kur toka shqiptare po digjej

kur dikush po piqej

kur dikush po hiqej

kur dikush po krihej

kur dikush po zgërdhihej

kur dikush po qëndronte

kur dikush po marshonte

kur dikush po shante

kur dikush po ikte

kur dikush po dhunohej

kur dikush po masakrohej

kur dikush po vendnumëronte

kur dikush në anën e armikut shkonte

kur dikush po meditonte

kur dikush po mohonte

bijtë e atdheut

13.

sonte ata festojnë qetë

modestë e të çiltër

si gjithmonë

me shpirtin e tyre të dëlirë

zhveshur nga ligësitë

të shikojnë pa ndrojtje në sy

të vërtetën e madhe

e kanë thënë me vepra

jo me fjalë

të nderuar e të respektuar

kudo në Shqipëri

bijtë tanë më të mirë

me zjarrin e lirisë në gji

14.

si dje

edhe sot

të heshtur e njerëzorw

njerëz të tokës modestw

pjesë të historisë

të mbuluar me petkun e lavdisë

pa e tepruar sonte festojnë

të vetëdijshëm për peshën mbi supe që kanë

sonte ata shkëlqejnë

sonte ata nuk rrëmbehen

sonte ata flakën s’e ndalin

sonte ata mallëngjehen për më të dashurit

që shqiptarisë ia falën

me shpirtin e madh

me zemrën e kuqe si flaka

sonte ata janë nder ne

me burra

me gra

fëmijë

djem

me pleq e me plaka

me tokën

me dhe

sonte ata janë

krenaria jonë kombëtare

nëse kjo mjafton

ata

për jetë do të mbesin

dinjiteti ynë

15.

sonte

rreth kësaj flake

dikush gëzon e këndon

dikush qanë e kujton

dikush skuqet e fshihet

dikush paturpësisht zgërdhihet

dikush nëpër poret e pushtetit përbirohet

dikush hiqet si zot e nuk durohet

dikush ul kokën e turpërohet

dikush nuk digjet nga skuqja

dikë skuqja e djeg

dikush po ha ulur

dikush po ha në këmbë

dikush kafshon buzën

dikush zë gjuhën me dhëmbë

dikë s’e zë turpi

dikush turpin me bukë e han

dikush krenar e ballëlartë

dikush me dhimbje në asht

16.

sonte do t’i këndojmë lirisë

për një çast

s’do t’i sjellim nëpër mend

kujtimet e hidhura

nesër

të përpiqemi për ditë më të mira

të kujtojmë të pabërat

të gjykojmë të paburrat

të shpëtojmë atdheun nga skuqja

nga vuajtja

nga nëpërkëmbja

nga përbaltja

të ecim krah botës me hallet tona

si të gjithë të tjerët

të jetojmë të lirë

në atdheun tonë të shtrenjtë

të mirë

17.

sonte

ndizet flaka e madhe

në shenjë kujtimi

porosi për brezat

mos luani me fatin e atdheut

se kjo flakë ju djeg

mos luani se atdheu nuk është lojë

mos luani se për të keq

përjetësisht do t’ju kujtojmë

atdheut shërbim

atdheut nderim

mos ta shajmë atdheun

atdheun mos ta mohojmë

mos e keqpërdorin atdheun

se toka brenda

nuk do të na le

tunduni

fjalë e madhe është

ATDHE

edhe sonte

jetë e mot

flakën e lirisë do ndezim në Prekaz

në vatrën e lirisë

në kërthizën e shqiptarisë

sonte e përgjithmonë

do kujtojmë me dinjitet

Komandantin tonë

legjendarin

atë që ndezi flakët e lirisë

në zemër të kombit

në Prekaz

në zemër të shqiptarisë

Komandantin

Adem Jasharin do e kujtojmë

si sonte

për jetë e mot

emri i tij qoftë lavdue

për të populli ka me këndue

sa të jetë jeta me jetue…..

(pjesë nga balada në dorëshkrim- autor Mehmet BISLIMI)

mars, 2014