https://gofund.me/8b715bab

Të nderuar bashkatdhetarë,

Në emër të shoqatave “Malësia e Madhe NY”, “Malësia e Madhe Michigan”, “Malësia në Kaliforni” dhe shoqatës “Jehona e Malësisë”, në bashkëpunim me Komunën e Tuzit, ju njoftojmë se permendorja e mbretit dhe kryeheroit tonë shqiptar Gjergj Kastriotit-Skënderbeut po merr formë dhe është hapur rruga që edhe Malësia-Tuzi t’i bashkohet kryeqendrave shqiptare me vendosjen e shtatorës së Krye heroit të kombit.

Duke ditur që si ne në diasporë, ashtu edhe populli autokton shqiptar i Malësisë, e kemi pritur shumë gjatë ardhjen e kësaj dite, shoqatat e lartpërmendura vendosën njëzëri që të mbledhim fondet për punimin e shtatores përmes një forumi të hapur ku të gjithë shqiptarët pa dallim mund të kontribuojnë për të kompletuar shumën e fondeve të nevojshme në bazë të kontratës së punës me dy skulptorë me reputacion, ekspertizë dhe përvojë.

Krye heroi Gjergj Kastrioti-Skënderbeu po vjen edhe në Malësi-Tuz me ç’rast përzemërsisht ju ftojmë që të bëhëni pjesë e realizimit të këtij projekti me rëndësi të veçantë kombëtare, atdhetare dhe njerëzore.

Për tu bërë pjesë e këtij projekti madhështor nëpërmes kontributit monetarë dhe zemërgjërsis tuaj që emri juaj të shënohet me shkronjat e arta në ruajtjen e historisë dhe identitetit tonë Shqiptar, klikoni më sipër në linkun e GoFundMe!

https://gofund.me/8b715bab

Nga Ramiz LUSHAJ/

BESA:

Vetëm t’ia thuash emrin e saj dhe tashma Shqiptarët e dijnë se kush është ajo: BESA TAFILAJ-PINCHOTTI.

BESA,

është Shqiptarja që këto dy vitet e fundit e ka takuar ma shumë se çdo tjetër shqiptar Presidentin Amerikan, Joe BIDEN: qoftë edhe President/e, Kryeministër, Kryetar/e Kuvendi, Ministër…, qoftë edhe shqiptaro-amerikan.

BESA

u takua edhe para disa ditësh në Shtëpinë e Bardhë me Presidentin e SHBA, Mikun e Madh të Shqiptarëve, Joe BIDEN.

Në kuadër të detyrës së saj ajo ka biseduar edhe për Organizaten Amerikane që ajo drejton në Uashington D.C.

Si zakonisht, ka biseduar edhe për Kosovën, edhe rreth Kosovës.

Ajo ishte dhe në “Takimi i Madh i Prishtinës, 2024”, ku mbajti Fjalën e Hapjes së Takimit, ishte në Panelin Drejtues të Takimit, ishte një nga Yjet e Takimit.

BESA

është e para dhe e vetmja shqiptare gazetare e ekranit dhe e terrenit, që ka punuar për disa vite të jehonshme, në rrjetet e mëdha televizive amerikane TV ABC dhe TV NBC, duke spikeruar edhe përgaditë emisione televizive elitare edhe për luftën dhe periudhën e pasluftës së Kosovës.

BESA

është e vetmja shqiptare e derisotme që drejton një organizatë amerikane kaq të madhe, kaq të fuqishme…, sikurse Organizata e Familjeve të Ushtarakëve të Amerikës (NMFA).

Ajo është Drejtore Ekzekutive e kësaj organizate (NMFA) që në rradhët e saj janë edhe Familje të Presidentëve të SHBA, etj.

BESA

është e vetmja personalitete shqiptare, edhe shqiptaro-amerikane, që ka përshëndet me video-mesazh apo me prani të saj, ma së shumti Takimet/Kuvendet tona PanShqiptare- NdërBallkanike- EuroAtlantike, në Tiranë, Prishtinë, Pejë, Vermosh, Ulqin, Plavë-Guci.

BESA,

është përzgjedhur nga Revista “Military Spouse” (2021) si një nga 15 bashkëshortet dinjitare të ushtarakëve të Amerikës me ndikim në publikun amerikan.

Është nderuar me Çmimet e Larta “Madeline Albright” dhe “Elena Gjika” dhe për veprimtarinë e saj për Kombin Shqiptar është cilësuar, vitet e fundit, edhe si amerikania Rose Wilder Lane dhe britanikja Mary Edith Durham e Shek. XXI.

BESA,

është e vetmja femër shqiptaro-amerikane e abonuar në “Gazeta e Alpeve”; është një nga miket ma të mira të “Gazeta e Alpeve”; është vajza e vetme dhe ideale e Drejtorit të Përgjithshëm të “Gazeta e Alpeve”, MSc. Ing. Ramiz Tafilaj në Huoston-Teksas (SHBA) dhe e prof. Diana TAFILAJ, hebreje, një kuadër e nëne e shquar, e një familje të shquar hebreje-amerikane.

BESA,

së bashku me bashkëshortin e saj, David J. Jr. Pinchotti – ushtarak i Pentagonit, veteran Ushatarak i Amerikës, dhe tre fëmijët e saj: Lira, Zana, Loriku, jetojnë në Capitol Hill,. në Uashtington D.C.- kryeqytetin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Ne jemi krenar e fatlum që kemi një za të fuqishëm, të paster e të jehonshëm, brenda ambjenteve të Shtëpisë së Bardhë në Uashington D.C., në kryeqytetine Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Eliaz Bakiu/

Në serialin e pashtershëm të Les Livres Rama, eruditi Luan Rama këtë radhë na zbulon me mënyrën e vet origjinale Galaktikën e Yjeve të Letersisë Franceze në 423 faqe tek PARISI LETRAR.

Hulumtuesi, eseisti, shkrimtari dhe përkthyesi Luan Rama na udhëheq pa u lodhur nëpër Sallonet letrare, në Bodrumet dhe Apartamentet e Yjeve të letërsisë franceze cep më cep të Parisit, me shtrirje kohore gati dy shekullore, atje ku jetuan e ku shkruan këta Yje! Pse jo edhe kudo nëpër Francë e jashtë saj! YJE këta që ndriçuan një Kulturë të madhe, të veçantë, të ndryshme e të dallueshme nga çdo Kulturë tjetër e Botës! Yje që nuk shuhen, Yje që vazhdojnë të shndrisin përjetësisht! Galeria e këtyre Yjeve është tepër e shumëllojshme e origjinale, sa ç’është edhe Galeria e tipave të personazheve që krijuan penat e Tyre të arta! Secili prej këtyre Yjeve shkëlqen fort e ngroh shumë me stilin e vet të pakrahasueshëm, duke krijuar secili Botën e vet origjinale me frymën revolucionare që sollën, filozofinë mbisunduese që përpunuan dhe me stilin e Tyre tepër të veçantë! Të gjithë së bashku këta YJE krijuan atë që ne sot e njohim si Letërsia e Madhe Franceze!

Nuk jam specialist i fushës së letrave. Megjithatë, guxoj apo më saktë i jap vetes luksin të shprehem për këtë Thesar (Parisi letrar) dhe autorin Luan Rama!

Së pari, Galaktika e Yjeve të Parisit Letrar ka edhe shumë e shumë Yje të tjerë, që Miku ynë, Luani, nuk i ka përfshirë në këtë vëllim. Edhepse në EPILOG, Luani na jep shpjegimet e nevojshme në përzgjedhjen e Tij duke na lënë të kuptojmë përse ka bërë këtë përzgjedhje – bile na përmend edhe shumë Yje të tjerë të papërfshirë në këtë libër! – prapëseprapë unë besoj se nga Luani do të presim vëllime të të tjera të PARISIT LETRAR! Personalisht, do të doja të dija më shumë për RACINE, për Chateaubriant, për Madane se Staël, për Lamartine, për Sue, për Romain Roland etj…etj…

Së dyti, në këtë vëllim prej 423 faqesh ka shkruar për 23 Yje duke shfrytëzuar mijëra faqe të 115 botimeve të ndryshme!!! Jo pak,hë?! Prandaj Luani është i besueshëm, bindës e argumentues për çka shkruan!

Së treti, Luani na jep me besnikëri jo vetëm filozofinë e krijimtarisë influente të këtyre 23 Yjeve, por – si rrallë kush tjetër – Luani, ky punëtor i palodhur e i zellshëm i kulturimit tonë, na tregon edhe jetën intime të këtyre bardëve, që në shumicën e rasteve kanë bërë e kanë patur një jetë boheme, bile edhe me përfundime tragjike! Me të gjitha virtytet e veset e Tyre

Së treti, si pak kush tjetër, Luani është edhe një përkthyes i talentuar i poezive dhe shkrimeve të tjera të këtyre Yjeve! Sepse Luani është vetë Poet, sepse Luani është vetë Eseist, sepse vetë Luani është filozof, sepse vetë Luani është kulturalisht! Gjysma e këtij vëllimi është me germa korsive, me përkthimet e referencat e Tij! Në gjysmën tjetër, Luani na flet në vetën e parë, si një njohës i thelluar për gjithçka ka shkruar!

Së katërti, fatmirësisht si Luani janë edhe shumë të tjerë me kontribute të vyera për të na njohur me Kulturat e Mëdha të Botës! Për ilustrim po përmend këtu disa prej Tyre: Jusuf Vrioni, Moikom Zeqo, Ardian Klosi, Robert Shvarc, Iskra Thoma, Mira Meksi, Arjan Leka , Albana Shala e shumë shtëpi botuese si Pegi, Dudaj, Onufri etj…

Së pesti, literatura si Parisi Letrar lipset të zërë vendin e merituar në të gjitha bibliotekat e shkollave tona të mesme! Me siguri do t’u shërbejë formimit të shëndoshë të të gjitha gjeneratave!

Mikut tim Luan Rama i uroj ta kapërcejë shifrën e mbi 200 botimeve! Deri më tani e ka bërë gjysmën e rrugës! Ne jemi në pritje!

Astrit Lulushi/

“Pirro” është i popullarizuar tek shqiptarët dhe jo tek grekët apo italianët. Grekët thonë se emri Pirro vjen nga fjala “pir” që do të thotë zjarr. Pyre në anglisht na dha edhe fjalët pirolis, piroteknik, dhe të tjera.

Emri femër është Pira, dhe në mitologji, ajo ishte gruaja e Deukalionit, i lidhur me përmbytjen e madhe që përkon me përmbytjen biblike të Noeut. Në shqip do të thotë Dheunkalon (kalon në tokë, udhëtar).

Kishte disa të tjerë me të njëjtin emër Pirro, si djali i parë i mbretit Minos të Kretës dhe gjithashtu mbreti Pirro i Molosëve që jetonte në Epër (malësi) Epir.

Ndoshta keni hasur në termin fitore pirrike. Ajo vjen nga fitorja e tij ndaj romakëve. Pirro mundi legjionet romake, por pësoi një humbje kaq të madhe sa që ishte një fitore pa përfitim të vërtetë.

Pirro është një emër i zakonshëm midis banorëve në Epir dhe në Shqipërinë e Jugut. Pirro, mbreti i lashtë që luftoi romakët.

Ajo s’ishte thjesht një puthje

Ajo s’ishte thjesht një puthje nën dritë hëne,

Qe një re e butë, që më preku buzën e etur,

Ishte një çast sikur në kupën e qiellit

Të mbledhesh gjithë yjet që mezi kishe gjetur.

E të vishesh, me petkun e tyre të zjarrtë,

Të vallëzosh mes reve e dashuruar,

Ajo puthje, që më bëri të ndihem sikur,

Gjithë botën, e kisha në duar.

S’ishte një puthje dosido ajo,

Ishte një zgjim lulesh kur puthen nga dielli,

Ishte një tingull lahute ku oshëtijnë bjeshkët,

E të shohësh mimikën si habitet qielli.

S’ishte aspak e zakontë ajo ,

Zbrazi buzëve të mia, të ëmbël aromë ,

Mbaj mënd lëshova veten, krahëve të tij,

Si një mimozë e brishtë me shtatin e njomë.

Unë me atë puthje shpesh bëj çudi,

Si jetoi tek unë deri në thinjën time?

Vitet që më plakën janë tjetër çmenduri,

Ndërsa ajo puthje, mbeti thjesht sublime.

Mall

Ne më s’u pamë, as u këmbyem,

Si të mërguarit në shtegëtim,

I vetmi vend ku ti jeton,

N’limanin e qetë të shpirtit tim.

Jemi në dy skaje pa pikë takimi,

Ku janë të gjitha shtigjet zënë,

Veç një pjesë të zemrës time,

Te ty ta ruash, kam lënë.

Ndaj mos u ligështo për mua,

Nëse ndihem si re plot shi,

Unë s’do ta prishja shpirtin tënd,

As me vesë, kurrësesi.

Në jetë i njoha që të gjithë

Ca miq i mbaj,

Ku mbaj “gjilpërë”,

Ca të tjerë,

Ku mbaj “krehër”,

Ca që i dija ,

Se i kisha për kokë,

E hapën për mua,

E ranë vetë në gropë.

Më të vërtetët,

Në zemër i ruaj,

Janë miq që qajnë,

Kur shohin që vuaj.

Ata janë të besës,

Janë melhem për plagë,

Por dhe unë për ta,

Turrem nëpër flakë.

Në sa hoje që ka zemra,

I vendosa miqtë që zura,

Në jetë i njoha që të gjithë,

Dhe se sa u vlen lëkura.

Nëse ajo ngrihet një ditë

Ti e ngrite atë dorë pa mëshirë

Pa keqardhje grushtin shtrëngove,

Dhëmbët përcillnin fjalët e pista,

Thua se atë çast, u burrërove.

Në qoshe të murit gjymtuar,

Po e nënshtron egërsisht,

Ti s’mund te godasësh një grua,

Patjetër je, njeriu me bisht.

Si mundesh vallë, si ke guxim,

Me ç’të drejtë pështyn mbi të,

Ta nënshtrosh është i vetmi qëllim,

Që ajo mos të nxjerrë më zë.

Ti ke frikë prej dashurisë së saj,

Ke frikë ta shohësh kur lulëzon,

Ti je krimbi mbi mollën e artë,

Ndërsa ajo që guxon.

Nëse ajo ngrihet një ditë,

Ik sa më larg e mos u kthe,

S’mund të matesh me forcën e malit,

Ajo kthehet rrufe.

Rinia ime

Një ditë do të humbasë rinia ime,

Shkaras dhe pa të vënë re,

Mes viteve do të më bësh ziliqar,

Këtë s’do të kem turp që ta fsheh.

Do largohesh si nëper mjergull,

Sfondin mund ta lësh pa prishur,

Por nga pak fytyrën time ëngjëll,

Dhe mund ta kesh gërvishur.

Dhe unë do të ulem diku menduar,

Me çapat e mi ashtu të ngadaltë,

Si një relikë do t’i sjellë ndërmend,

Jetën time të gdhendur me daltë.

Pastaj do të gëzohem që munda,

Të zbukuroj timen jetë si desha,

Do t’kujtoj zvarritjet kur ngjitesha përpjetë,

Sa lot që dardha e sa shumë që qesha.

Një këngë do të marr ashtu shtruar nën zë,

Për dashurinë që qe e vetmja e vërtetë,

Do t’i kujtoj vetes time duke kthyer një gotë,

Se sa bukur e shkova këtë jetë.

Ndaj ikja jote rini, thjesht një jehonë,

Në horizonte akujsh s’kam frikë të vallëzoj,

Nuk më plakin vitet të lutem besomë,

Sa herë marr frymë aq herë dashuroj.

Rri këtë pranverë

Rri këtë pranverë, t’u luta mos ik,

Diellin ndaj me ty, dhe nëse nuk shoh,

Ylberet e shpirtit do t’i ndez për ditë,

Që ti të jesh I lumtur vetëm qëndro.

T’u luta sa Zotin mund të kem bezdisur,

Si një femijë t’u luta mos më lësho,

Ti s’pyete se sa shumë më kishe dëshpëruar,

Ndaj e pafuqishme, thashë vetëm shko.

Stuhirat më përplasën e më lanë pa ndjenja,

Koha nxiu terr e më lule s’kish,

Ylberët më si pashë qiejve të vetmuar,

Por unë kisha shpresë, nëse do ta dish.

Tani vonë për ty, të vësh dimrin në gjumë,

Ti vetë e mbajte zgjuar deri në pranverë,

Si mund të duash atë që le dhe ike?

Si mund të të besoj se s’bën më tjetër herë?

Në ç’grricë shpirt të mardhi që u ktheve papritur,

Nuk është aspak çudi t’i mbete po njësoj,

Unë dimrat e t’u kurrë si kam dashur,

Dhe jam munduar shumë se si t’i harroj.

Dhe një ditë pranvera më gjeti dhe mua,

Me aromë të saj më mbushi gjithandej,

Unë jam ajo që dashuritë i dua,

Por dhe keq në vjen që s’di si të urrej.

Faltorja ime sikur n’ Zot

Për ato rrudha që të ndrijnë ballit,

Më mori malli nëna ime

Të t’i puth të artat thinja,

Dhe duart plot mundime.

S’u ngapa dot nga era jote gushës,

As nga zëri yt i ngrohtë,

N’lëkurën time ndjej mornica,

Dhe trupit kam të ftohtë.

Kokën ta ul atij prerit tënd,

Faltorja ime sikur n’Zot,

Të më dëgjosh kur kërkoj falje,

Që nuk kam mundur t’i them dot.

Të kthehem si fëmijë të qesh,

Pa kokëçarje e pa frikë

Mjafton për pak vetëm pak,

Të rri me ty e të mos t’ikë.

Pastaj t’më fshish me lotë e syve,

T’më thuash çdo gjë do bëhet mirë,

Mjafton vështrimi yt i butë

Që unë të kem shpirt të lirë.

Bëmu ti një valë

Bëmu ti një valë e m’u mbështill belit tim,

se më lëkundet si një gjethëz verdhur vjeshtës,

e kam frikë se këputet,

sepse erërat nuk kanë se ku trokasin,

ato fryjnë pa lajmëruar ardhjen,

dhe stuhitë e stinëve,

nuk vijnë butë,

e nuk janë fllade nga ato që përgjonin duart e tua,

flokëve të mi derdhur gushës.

Ti,

ti mund të bëhesh një valë,

pastaj të më puthësh,

sikur puthet bregu verës së nxehtë,

dhe kupton që s’ka mbetur vetëm.

Ti e di që shkumës,

ja dua ato bulëzat e vogla që plasin, teksa më zhbirojnë të gjithën,

dhe unë,

unë ndjej një përkedhelje,

që më rrënqeth ëmbël.

Ti,

bëmu një valë me ca psherëtima detesh,

e me rreze të diellta përflakur perëndimesh,

hajde më thuaj në vesh,

se ç’të sjell tek unë,

ndërsa unë,

unë të premtoj,

bregun tim të shpirtit,

bashkë me afshet e ngrohta të një vajze valësh

Një gotë

Një gotë të lutem,

Se po mbytem,

Nga më e forta raki që ke,

Në pus të thellë,

Kam rënë pa ditur,

E dot s’po prek më dhe.

Të jetë e nxehtë,

Sikur ai prush,

T’më djeg sikur thëngji,

Se ndoshta zemrën që mbeti vetëm,

Ma zhurit der në hi.

Veç mos më pyet,

Tek më shikon,

Se më shumë lëndon,

Kam frikë se më humbet burrërria,

E lot i nxehtë shpëton.

E kthej një gotë,

Një tjetër plot,

Akoma dhe një tjetër,

Unë ndodhem prapë,

Një i pa shpresë,

Në vendin tim të vjetër.

Në mjekërr tashmë, s’jam çunak,

Të qaj s’e kam zakon,

Më jep një gotë të mbytem fare,

Se ndoshta, diç shpëton

Por sot, sa dhemb,

Malin e shemb,

Se s’ështe i vogël gjemb,

Por është një thikë,

Qe e kam frikë,

Një plagë që s’do të ikë.

Si sot,

Një mot,

Qëlloi

Dhe shkoi…

Ajo,

Unë prap i dashuruar,

Sytë ma kërkojnë,

Ngado.

Sa keq që zemra,

S’më kthehet n’gur,

Do t’ish më mirë, shpëtoj,

Raki të keqen,

Më bëj të lutem,

Gjithçka unë të harroj.

Të thjeshtat gjëra ku shkuan?!

Pse gjërat e thjeshta nuk kanë më vlerë,

Dikur kish dashuri dhe një kurorë,

Mjaftonte të thurje me duar gërshet,

Ca luleborë.

Ku shkuan gjërat e thjeshta, ku vanë ,

Kur qeshje me lot e me shpirt,

Ku shkuan skuqjet e vajzave në fytyrë,

Kur u flisje për dashuritë.

Të thjeshtat gjëra ku shkuan,

Ato trokitjet në derë pa lajmërim,

Kur mikut i nxirrje ç’ka kishe gatuar,

Dhe në sy kishe gëzim.

Ku shkuan gjërat e thjeshta, kam mall,

Sa shumë qënkam rritur,

Po tjetërsohem dalëngadalë,

Duke pritur.