Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909
PËLLUMB LAMAJ/
NJËQIND VJET …/
Kishte burra Shqipëria/
Me shpirt e donin vatanin/
Jo si sot xhandar partish/
Atdheut i vënë zjarrin/
Do bashkohet Shqipëria/
Me Kosovë e Çamëri/
Thërret gjaku i dëshmorëve/
Zëri nënës Shqipëri…./
Njëqind vjet u pre pema e Lirisë
Por rrënjët e kombit ishin të thella
Ato njomeshin me gjak martirësh
Filiza buronte Kosova ndër breza
Njëqind vjet u pre flamuri
Me mijëra thika u copëtua
Jo,nuk vdiq Shota Galica,
Xhem Gostivari,Shaban Polluzha
Njëqind vjet luftoi Kosova
Kurrë nuk u dorëzua shqiptari
Jehojnë trojet e Shqipërisë Etnike
Të qofshim fal Familja Jashari
Sot na thërret Presheva martire
Sytë e përmalluar kërkojnë trungun nënë
Po troket ora e racës Ilire
Kush është burrë,të ngrihet në këmbë
Prekaz Drenicë…2012
Para varrit të Skënderbeut/
Nga Rafael Floqi /
Poemth/
O i madhi Skënderbe!/
Kam 550 vjet që qëndroj para varrit bosh,/
duke pritur si sot, më kot përgjigjen/
e një pyetjeje që s’po ma thua dot./
O i madhi Skënderbe!/
S’po të pyes, se a të thërriste “Gjergj ! ”,/
Lokja Vojsavë, edhe pse atë mirë e di./
Dhe kush dyshon sot pas kaq shekujsh,/
Se Vojsava se pat për at Gurgurin [1]
Se Pollogu i gjyshit tënd, s’qe Arbëri
Është si ata turqit, që t’i vodhën eshtrat
Për të kërkuar përjetësi me ca hajmali.
O i madhi Skënderbe!
Nuk po të pyes, sa herë ke rënë nga kali,
As si e munde të tmerrshmin pers të zi
As se ç’ t’u bënë vëllezërit e mëdhenj,
As si ia bëri zemra Palit, të linte ty kërthi.
As si mundi ai Vojsavën ta qetësonte,
Tek shkulte flokët e çirrte faqet në zi.
Kush asaj lotët mund t’ia ngushëllonte,
Se në Stamboll Kostandini qe vrarë,
E Stanishi qe bërë turk- rrethprerë,
Dhe Rreposhi në Athos, u vesh kallogjer.[2]
Ishte vetëm 8 vjeç, s’e dije ku të shpinin
As sytë e nënës ndoshta s’i mban mend,
Por kishe ëndërr të luaje me Kostandinin.
S’ të pyes, as për fatin e princave peng,
Ç’ ndodhi me ta në oborr të sulltanit ?
Është e hidhur, ndaj s’po ta përmend.
Pse i thoshe emrin “Vaj-qava”, mamit?
O i madhi Skënderbe!
Nuk po të pyes pse zgjodhe dredhinë,
Për të marrë nga turku Krujën, Ak Hisar,[3]
As në u gëzove, dhe në të ndritnin sytë
kur bajraku me gjysmëhënë përdhe ra,
E flamur i Kastriotit, qiellin skuqi prore,
Dhe as kur shqipja dykrenore mbi kala
Shpalosi flatrat e zeza, ogur për fitore,
S’ të pyes Gjergj, nëse në atë 28 Nëntor
cili qe më i përgjakur flamuri apo qielli?
S’po të pyes për trimëri, as dhe sesa:
Çallma ke vrarë, sa gurmaze ke prerë,
As sa prej tyre këlthisnin “Allahu akber”.
S’ të pyes as si quhej gjoku yt trupmadh ,
As nëse ishte i bardhë, apo i gjithi i zi,
Nuk të pyes, as për 25 betejat e fituara
As, se cili rrethim që më i vështirë, as …
Në se ishte i pari, i dyti, a i treti,
Apo ai që po përgatitej më pas?
As si e mbrojtje Krujën, Danjën, Beratin,
As për Torviollin, Mokrrën, Albulenën,
As qysh, e si u ndjeve kur arbërve u the:
“Lirinë nuk jua solla unë,
por e gjeta këtu ne mes tuaj,
armët nuk jua ngjesha unë,
por ju gjeta te armatosur,
lirinë e kishit kudo, ne kraharor,
ne balle, ne shpate, ne ushtat!”.[4]
Mendoj, se e kishe me gjithë mend,
Apo përpiqeshe të dukeshe optimist,
Se s’deshe të dukej ajo fjalë pa vend,
por sidoqoftë, unë e di, si edhe ti
Se do kesh zbukuruar sadopak disi,
Pasi shqipet janë zogj individualist
Veç njeri zog qëndron lart në një fole,
Ndaj ndoshta të duhej ca frymëzim
Një gënjeshtër e bardhë, për fitore.
O, i madhi Skënderbe!
Nuk po të pyes për betejat, aleancat
As për kurthet, grackat, tradhtitë,
As për Topiat, as për Dukagjinët,
As për kushtrimin e Moisut,“ E mbë ta!”
As për Ballabanët, tradhtarët, Jonimët,
As për sulltanët osmanë, Murat e Mehmet,
As, qysh u ndjeve kur të tradhtoi Hamzai,
Që u bë xheloz për Gjonin të pa lerë,
Ani pse luftove me gjakun tënd, atëherë.
As pse, Moisi dibranin shpejt e fale, [5]
T’u dhimbs i përgjunjur me litar në fyt,
Edhe pse u dëshmua qartë, besëprerë?
Po pse mësove që mërisë së një gruaje
T’i ruheshe më shumë se asaj të hasmit,
Se qe faji yt për hakmarrjen e Zanfinës,
Ndoshta dhe për disfatën e Beratit.[6]
E doje fort Mamicën, i zgjodhe vetë fatin
Por më shumë se motrën e vogël mbi dhe
Që të mos përçaheshin princat e Lidhjes,
Nga që turku ishte afër Lezhës fare pranë,
Veç një titull pate kapedan mbi kapedan.
Se ti, o prijës s’doje kurorë si mbret,[7]
Mjaftonte përkrenarja dhe Arbëria shtet.
S’ të pyes as për luftërat, erën e gjakut,
As për tehun e shpatës , duhmën e ziftit,
Tymin e barutit, gjylet në mure plasur,
As për shkallët e çallmat në zjarr kallur,
As për përzhitjen e mishit dhe kërmës,
As për heshtat, shigjetat, topat e Sulltanit,
As për lebetitjen e halldupëve të trembur,
As për suvarinjtë, akinxhijtë, spahinjtë,[8]
Aq qysh pas bedenash, veç me ujë e zemër,
Plaku Kont Urani mbahej fort me të tijtë.
As se qysh ti me trimat e gardës besnike,
Me mprehtësi të shpatës se të mendjes
I dhe botës në shekuj mësime taktike,
Se sado i vogël një popull, kur kërkon liri
Shemb perandori, me mizëri ushtri.
Se i vogli mund tiranin, veç a tok ?
-Gjithnjë tok, o Gjergj[9] kordhëmadh.
S’të pyes, o Skënderbe, zulmëmadh,
as për ankthin e betejës, qetësinë e paqes,
As pse vetëm kur mbushe dyzet e shtatë, [10]
Pranove si me zor të mbledhësh mendjen,
Pasi lufta të joshte më shumë se gratë.
S’të pyes, as si e kalove muajin e mjaltit,
Me Donikën buzë detit tek Kepi i Rodonit,
As se kush i pari pa, hapat e vogla të Gjonit,
As për dyshimin tënd që kurrë s’e hoqe,
Gjoni i vogël ende s’shfaqte trimëri të pa shoqe.
Për këto s’ të pyes, as për të tjera pa vend,
Pasi edhe në s’i di, mund t’i marr me mend.
O i madhi Skënderbe!
Nuk të pyes as për dredhitë doxhëve venetë,
Dhe as dhe pse, kur qe në Krujë kapedan,
U bëre vasal i Napolit, me dëshirë vetë.[11]
S’ të pyes, as si dhe pse Papët të quajtën,
“Atlet i Krishtit”, dhe pse ti qe bërë synet,
As si e ruajtje Krujën të rrethuar tri herë,
Prej mijëra çallmash, jataganësh, qamet,
Dhe as si t’u bë, që në fund Krujën tënde,
Ish- hasmit Sinjorisë, ia dhurove, vërtet ? [12]
S’të pyes, dhe mos zbrit fare as nga kali,
Drejt rri, si hero, se në luftë dhe në zulmë,
Mbi kodin e bujarit, vlen shpirti i një rebeli,
Më shumë se virtytet, morali a inati,
Siç shkroi më pas tek “Princi” Makiaveli
“S’kanë rëndësi mjetet, por rezultati”.
O madhi Skënderbe!
S’ të pyes, si munde Evropën ta shpëtosh,
Edhe pse ajo, vetëm kur vdiqe ty ta diti,
As si luajte shah me fuqitë e mashtrimit,
Dhe si me shpatë dhe letra, pate ç’ ti tregosh,
Dukës së Tarantit, Napolit a Sulltanëve, [13]
Se kush qenë arbrit, Pirro apo Leka i madh ?
Se s’qenë dele, edhe pse mbi krye mbaje një dhi.
Ja pse Papët të deshën ty kryqtar të parë,
Dhe se të shmangeshin ty më shumë se djallit,
Jo pse mbaje një kokore me dy brirë në ballë.
Po sa të deshën aq dhe i druheshin simbolit
Se para se të ishe trim i rrallë, ishe mit për liri.
S’ të pyes, as pse e mbajte në shekuj atë emër,
Gjysma diell dhe gjysma hënë,
Gjysma Evropë dhe gjysma Azi,
Edhe Gjergj, edhe Skënder?
Siç duket, për të na mbajtur tok gjithnjë,
“Gjithnjë bashkë, gjithnjë”, thoshe përherë.
Të jetë kështu, vërtet, me gjithë mend?!
Se s’kemi aq urti, sa të bëhemi bashkë
Arbrit e djeshëm, apo shqipet e sotëm?!
E ka mundësi të jetë ashtu, vërtet?
Ndoshta kjo shpjegon qysh edhe pse,
Dikush sot, të quan një mit të vjetër.
Që duhet zhbërë, qoftë edhe me një perde,
Si për t’i ikur lavdisë së gjokut të bronztë,
Si për t’ia fshehur stërgjyshave mëkatet,
Që s’rrinin dot pa jatagan e kordhë,
A se s’duronin dhunën e të paguanin vergji,
Iu falën gjysmëhënës kishat i bënë xhami.
Ndërsa ca më hileqarë në agim falnin ezanin
E në darkë festonin me ty, Shën Gjergjin.
E vështirë, por disa kumtin ilir të Shën Palit,
E formulën e pagëzimit në kulla e ruajtën
Në emër të atit të birit e shpirtit të shenjtë,
Duke kënduar vetmas rruzare në male,
Pasi kishat ishin shndërruar, ishin shemb,
xhamitë në vend të tyre po zinin vend …
Por ty Skënder këndonin ndonjë herë
Por rrallë fare rrallë u lutën. Ani pse
Gjithë çka ndodhi në pesë shekuj
S’ na bën ne, shqipot as më të këqij,
Dhe kësaj dite as dhe më të mirë.
E dimë, se do të qe më pak e vështirë,
T’i faleshim tok fesë të bijve të Kadmit,[14]
“Lirisë”, asaj që hija jote, në zemra prore
Mbolli në çdo frymë e në çdo kasolle.
Se ne shqipet ndryshe nga të tjerët,
Kur na pyesin për fe themi “ shqiptarë!”
Por ashtu si unë, dhe ti Skënderbe,
Kemi qëlluar një gjindje me huqe
Disi xhelozë, moskokëçarës për fe.
Por për lavdi s’të falim, e duam për vete
Mendo,. me që pesë papë, të quajtën “atlet” .
Nga droja e shpatës fisnike e me lajka,
E të premtuan të jepnin qese plot ar,
Për kryqëzatën imagjinare ndaj turkut.
Po anijet mbetën në dete pa ushtarë
Si logjet e papëve e të Shën Markut.
E di se ti s’u druheshe ushtrive prej Azie,
As që Roma do të kthehej Stamboll, vërtet,
As Adriatikut të shndërruar në një gjol zie,
As që turku do kulloste kuajt në Shën Pjetër,
Dhe as pse Vjena do të quhej Katrahurë,
As pse Sulltani do bënte Papën synet.
Ndaj sot kush e njeh historinë e mitin
E di se ty s’të interesonte lavdia aspak ,
Se ti Fatos, i tuteshe veç fatit të Arbrit
Jo të ishe kalorës kryqtar në kryqëzatë
Ti i druheshe më shumë jetës pa liri,
Ashtu siç na ndodhi kur na le vërtet.
Dhe u desh të presim gjatë, sa gjatë
Sa shumë gjatë për pesëqind vjet .
O i madhi Skënderbe !
Për ne t’i ishe prijës dhe u bëre e mit
Pse ne një trim tjetër, s’kishim ku ta gjenim
Ndaj kur kishim nevojë për ajër, liri,
Kur dhëmbët i binin të Sëmurit të Orientit
Të zgjuam nga këngët e të thirrëm ty.
S’di pse në histori të fundit mbesim
Radhë e rend si lemë njeri- tjetrit,
gjer atëherë kur t’ jetë shumë vonë
S’ e kemi për gjë për të tjerë të vdesim
E kur vjen veza kujtohemi për veten tonë.
Kështu veç, kur se prisje më ty të thirrëm ,
Me të dy emrat : “O Gjergj, O Skënder”,
Se ti i ndizje peshë djemurinë për nder,
Për një besë, për një gjuhë e një gjak
Nuk qe punë lutjesh, feje jo aspak.
Kjo shpjego sesi, qysh edhe pse ti,
U linde ortodoks, u rrite mysliman, e vdiqe katolik,
Si për të na lënë të urtin amanet,
Për çdo shqiptar, në mot të mirë dhe të lig,
“Zoti është një”, të gjithëve na përket.
O i madhi Skënderbe!
Vetëm një pyetje kam, vetëm një,
Që më mundon mua tash e sa kohë:
“Si munde ti shqiptarët t’i bësh në një mendje
Këtu në Lezhë, në këtë kishë, në Shën Kollë?
Sakaq gjithçka heshti, asgjë s’pipëtiu
një kllapi pyetjen sikur e mbërtheu,
Një krisje u dëgjua, e muret u zhagitën,
Një heshtë heshti, një shpatë vringëlliu,
Hingëllimat u mekën, topat u zatitën.
Një makth zu e më pushtoi të tërin,
S’ kuptoja dot, se ëndërr a zhgjëndërr,
E dija se në varr s’kishte asnjë eshtër,
E dija se kisha qe kthyer në xhami,
E dija se xhamia më vonë qe braktisur,
Pasi tre dervishë aty qenë vetëvrarë, [15]
Duke kërkuar më kot përjetësi…
Zhurma oshtiu, zvarrë rrokullisi
Prej rrënjëve të Besëlidhjes së Lezhës
Pas pesë e ca shekujsh, ca gurë si Sizifi…
Dikush u kollit, e fytin qëroi një burrë,
Kambana u shkund, trarët u shkërmoqën,
Me ca fjalë pellazge zëri fol troç :
“Bir, tha. U s’e di, as vetë sesi, e se qysh,
Veç një çerekshekulli, munda veç një herë ,
Të bëj atë, që s’e bëri më kurrkush,
I bëra shqiptarët tok në një mendje.
Ndaj them bir, se është vështirë, zor
Të betohem për këtë qiell, për këtë dhe,
Se në mendjen e tij, çdo shqiptar prore
mendon se është përmbi Skënderbe”.
Pastaj zëri u vyshk, e thatë nxori nga fyti
Një kumt pa theks krahine, dialekt,
Ai që trojet e Palit i i kishte në Gegë,
Për t’ na pasur pranë të gjithëve tok
“Princ i Epirit” shkruante tek shqyti.
-“Meqë më zgjove pas kaq kohe,- tha ai,
Do të them bir një të fshehtë të madhe,
Që s’ ja kam thënë kurrkujt, gjer tani.
Ajo ndodhi, veç një herë në Lezhë…
U Përpoqa për së dyti, s’munda, për be,
U ndjeva pa forca, e madje u rrëzova
Në prag të kësaj kishe nga kali përdhe.
S’ më mundi, jo, në tri ditë sëmundja
Prej moshës nuk vdiqa, as prej pleqërie,
Por se u ndjeva befas ligsht nga gjindja.[16]
S’vdiqa, nga malaria, nga helmi, a ethet,
Por e lashë botën, gjithë pezm e maraz
Se mjerisht, besë u lypka, aty ku s’ gjendet.
Ika, se shqiptarët s’i bëra dot një mendje,
E duke ikur, lashë- “tok” një fjalë-çelës,
Porosi për të zgjidhur amanetin e gjëzës,
Që ende s’e kuptoni dhe pse aq e lashtë,
“Se shkopinjtë thyhen, veç kur s’janë bashkë”.
Ja pse vdiqa, le ta dinë bijtë e shqipes!
E le ta kujtojnë në atëbotë, në amshim.
Të tjerat, janë fjalë kronikash biri im.
Sakaq, zëri Skënderit, u shua, u shterr,
E duke u venit shtoi, “Bëj be, burrërisht,
Sa herë, ia ka futur kot dhe vetë Barleti…
Pastaj, ndër dhëmbë zu mallkoi turqisht,
“Zor, se vjen në din, ky biçim mileti”.
Shënime historike
[1] Sipas historianit Maqedonas Petreski Vojsava ka qenë e bija e Gërgurit, mbretit të Pollogut, i cili pohim është plotësisht i pranueshëm sepse ai ka dokumente shumë të fuqishme se me të vërtetë në kohën për të cilën na flasim, mbret i Pologut ka qenë Gërguri, por emri Gërgur nuk është i origjinës sllave dhe mund të deshifrohet vetëm duke përdorur gjuhën shqipe.
[2] Krerët e fisit të Kastriotëve, vijon Barleti, kanë rrjedhur nga Mati, prej një dere fisnike dhe kanë sunduar në Epir me lavdi e fatbardhësi. Mbi këta të gjithë, ishte Gjoni ai që spikati për urtësi, rëndësi, e shpirtmadhësi të paepur, pastaj edhe për virtyte të tjera, si dhe për bukurinë e rrallë të trupit. Gruaja e tij kishte emrin Vojsavë, atë e bënin jo të padenjë për atë burrë; nga njëra anë i ati shumë fisnik, princi i Tribalëve, aga ana tjetër bukuria, sjellja dhe shpirti i saj i lartë përmbi natyrën e femrës. Asaj mund t’i bëhen lavdërime, ndoshta jo më të vogla edhe për filizat e rinj; me të drejtë, përmenden zakonisht gratë, Mara, Jella, Angjelina, Vlajka, Mamica, nga ana tjetër meshkujt: Reposhi, Stanishi, Kostandini dhe Gjergji.
[3] Kështjella e bardhë, kështu e quanin turqit Krujën në turqisht
[4] Fjalët e Skënderbeut para krutanëve pasi mori Krujën
[5] “Motra e Skënderbeut Mamica pati për burrë Muzak Topinë. Muzakë Topia ishte i martuar. Gruaja e tij quhej “znj Zanfina. Ai kishte me të dy fëmijë. Nga këto të dhëna, kuptohet se martesa e Mamicës me Muzak Topinë kishte karakter të rëndësishëm politik. Kjo martesë duhej t’i shërbente forcimit të aleancave dhe lidhjeve të Skënderbeut me zotërinjtë kryesorë të vendit. Prishja e martesës së Zanfinës me Muzak Topinë bëri përshtypje të madhe Pas ndarjes, Zanfina u martua me Moisi Golemin dhe ajo e nxiti atë për të tradhtuar Skënderbeun. Topia pati një fund tragjik në luftë.
[6] Biemmi dhe historianë të tjerë të vjetër shkruajnë se Moisiu erdhi kundër Skënderbeut në krye të një ushtrie osmane ,por u mund prej tij në betejën që zhvilloi në Dibrën e poshtme, më 19 maj 1456. Më pas Moisiu u pendua dhe u kthye tek Skënderbeu. Ai i kërkojë ndjesë publikisht, duke i rënë në këmbë me litar në qafë. Skënderbeu e ngriti në këmbë, i ktheu pronat e sekuestruara dhe e caktoi detyrën e mëparshme.
[7] Gjon Muzaka, i përshkruan kështu: “I lartpërmenduri Zot Skënderbeu qe i mençur dhe trim, i prirë për të bërë mirë dhe qe një Zot i madh ndër të gjithë pararendësit e tij. Pasi u bë kapiten i përgjithshëm i Zotërve të Shqipërisë e që në pak kohë synoi të zotëronte gjithë vendin
[8] Formacione ushtarake të ushtrisë Otomane
[10] Sipas Barletit, Skënderbeu nuk e kishte mendjen për martesë, por atë nuk e linin rehat princërit farefis me të, të cilat e nxisnin që ai të vendoste për martesë. Pra për “Filizin” që duhej t’i zinte vendin”. Për nevoja të luftës çlirimtare dhe për të forcuar pozitat e tij, Skënderbeu vendosi të martohej me Donika Arianitin, vajzën e madhe të Gjergjit. Kjo krushqi u shkonte për shtat të dyja familjeve, për nga pozita që ato zotëronin. Eshtë fakti se kurorëzimi i çiftit, midis Gjergjit 47-vjeçar dhe Donikës 23-vjeçare, u bë në kishën e vjetër të Manastirit të Ardenicës.
[11] Traktati i Gaetës Traktati u nënshkrua jo vetëm në emër të Skënderbeut, por edhe të “të afërmve të tij baronë në Arbëri: “ … e de soi parenti, baruni in Albania, de la parte altra”, po aty). Ky traktat i njihte Mbretit të Aragonit, Napolit dhe Siqilisë sovranitetin mbi “trojet e të thënit Gjergj” dhe mbi “trojet e Krujës dhe kështjellën”, në shkëmbin të ndihmës që Mbreti do t’i jepte atij (Skënderbeut) në luftën kundërosmane.
[12] Kur po i afrohej vdekja Skënderbeu e duke parë se i biti ishte në moshë të njome iu dha Krujën Venecianë vë për ta mbrojtur nga turqit gjer kur Gjoni te ishte në moshë madhore.
[13] Në letërkëmbimin me princin e Tarentit Giovanni Antonio Orsinimë 1460, mes argumenteve të tjera për ekspeditën në Apulí (Puglia), Skënderbeu i formulonte Princit në fjalw Nuk do të gjesh fisnikëri më antike sesa virtyti. Nuk mund të mohoj që ti nuk je përkrah francezëve të neveritshëm, …. Për më tepër ti përbuze njerëzit tanë. I krahasove shqiptarët me dele dhe duke u nisur nga zakonet tuaja mendon në një mënyrë fyese. Megjithëse nuk ke treguar se ke njohuri për kombin tim. Paraardhësit e mi kanë qënë nga Epiri, vendi i Pirros, forcën e të cilit romakët mezi e duruan. Pirro, të cilin Taranto e shumë vende të tjera të Italisë e kanë frenuar me ushtri. Nuk kam pse të flas për Epiriotët. Ata janë burra shumë më të fortë se sa Tarantinët tuaj, të cilët kanë lindur vetëm për të peshkuar. Nëse doni të thoni se Shqipëria është pjesë e Maqedonisë do të pranoja se shumë nga paraardhësit tanë ishin fisnikë të cilët shkuan deri në Indi, nën komandën e Aleksandrit të Madh dhe mundën gjithë ata njerëz me vështirësi të habitshme. Pikërisht nga ata burra vijnë edhe këta që ti i quan dele ti sot. Por gjërat nuk kanë ndryshuar. Pasi burrat tuaj vazhdojnë të largohen duke vrapuar para bagëtisë….
[14] Sipas mitologjisë bir i perëndisë Kadmi ishte Hylliri, Iliri
[15] Pas vetëvrasjes së tre dervishëve kisha e Shën Nikollës s’u përdor më si xhami
[16] Në janar 1468 Skënderbeu thirri në Lezhë kuvendin e fisnikëve të vendit. Ndërkohë një ushtri osmane e ardhur nga Kosova, sulmoi viset e Shkodrës. Ushtria shqiptare u mobilizua menjëherë, u doli përpara forcave armike dhe korri fitore në betejën që u zhvillua pranë lumit Kir. Këtë herë shqiptarët luftuan pa komandantin e tyre, Skënderbeun, i cili në atë kohë u sëmur”. I pari dokument zyrtar që na njofton vdekjen e tij është letra e ambasadorit të Milanos në Venecia, Girardo De Collis. Pasi lajmi për vdekjen e Heroit mbërriti në Venedik, në 12 shkurt të vitit 1468, ambasadori milanez nuk nguroi, por i shkroi një letër urgjente dukës së Milanos, Galeazzo Maria Sforza, pikërisht atë ditë, duke njoftuar se: “Skënderbeu u nda nga kjo jetë. Kish ethe dhe, meqë vendin po e përshkonin turqit, deshi t’i hipte kalit, e vdiq brenda tre ditëve ( Monumenta Hungaria e Historica, Nagy-Nyary, 1466-1490, nr. 59, f. 93).
Julia Gjika/
Me rastin e 10-vjetorit të Pavarësisë së Kosovës/
FLAMURTARES KOSOVARE/
Nuk dija asgjë për ty/
deri ditën e demonstratës,/
as emrin./
Me emër të ri të thirrën:/
“FLAMURTARE”./
Më erdhe pranë Ylfete,
të ndjeva frymëmarrjen.
Kur ngrite lart flamurin,
shpalose dëshirat rinore,
kur plumbat të goditën,
u drodhën zogjtë e ikën,
u këputën petalet e marsit,
u përflak drita e diellit,
dhe e gjithë Kosova.
I fale trupin, emrin,
“Flamurtare e Lirisë”.
Kosovës i linde
të reja Shote Galica.
Mars – Prill, 1981.
– – – – – – – –
Kushtuar dëshmores Ylfete Humolli, nxënësja që i doli para tankut sërb e mbështjellë me flamur.
IBRAHIM RUGOVËS
Atë që askush nuk e shihte,
Ti e pe, ende udhën pa e nisë:
Qiellin e kaltër përtej reve,
Kosovën, në krahët e Lirisë.
Tek shkëmbinjtë përplasen valët
Era shkon e vjen si e marrë.
Njerëzit, gurët edhe drurët
Kanë ankth, kanë acar.
Zjarrin që të digjte në zemër,
Si trim e durove pa ankim.
Deri në shtratin e vdekjes
Me dashurinë fole, i urti Ibrahim.
Të ftohta ditët e atij Janari,
Të ftohta muret nëpër oda,
Luadhet e malet e Kosovës,
Mbuluar nga ngrica e bora.
Nata harron të largohet,
Shpirti po ikën ca nga ca.
Zemra dhe truri i munduar,
Në duart e natës dhimbjet i la.
Lot i fundit i jetës rrëshqet
Njeriun e Madh paqja mbështjell.
Janar, 2006
GËZIMI I FITORES
Mezi e pe ditën.
Mezi e ndave nga nata e gjatë.
Mezi erdhi Fitorja.
S’ishin pak tragjeditë,
humbjet, dhimbjet s’ishin pakë.
Kjo ditë Kosovë,
i ngjan stinës së pranverës.
Gëzimin solli,
me kthimin e dallëndysheve,
me kthimin e yjeve në qiell.
Si një trup i vetëm ke dalë
nuk të nxënë sheshet.
Nëpër botë,
me kohë u shitën biletat.
Rrugë të reja gjetën dasmorët,
për të ardhur te ty.
Eshtë e diel,
Qielli është i kaltër,
Fytyra jote shkëlqen.
Pritja ishte e gjatë, përtej durimit.
Me zë te plotë, me zë të fuqishëm shpërthen.
Me korin e ëngjëjve,
me fuqinë e dallgëve të oqeanit.
Rruga e gjatë e mundimeve
mbeti pas.
Fitorja është ulur
pranë sofrës së madhe, Dardani
buzëqesh me fytyrën e heronjve.
Eshtë e diel,
Shpirtrat gëzojnë
Toka dhe Qielli kanë festë
Në varrezat, martirët
të qetë janë tani.
Asgjë nuk vajti dëm
As gjaku i derdhur.
Ata që e dinë se çfarë ndodhi dje,
nën këtë qiell,
ndoshta nuk dinë shumë,
ndoshta pak, shumë pak dinë.
Por qielli yt i di të gjitha.
Ky qiell di kaq shumë.
Ndaj sot nuk mbahet,
derdh dritë e ngrohtësi.
Pranvera rrit barin e ri, me shpejtësi.
E gëzofsh Fitoren Kosovë !
Shteti më i ri në Botë.
Bota të njohu KOSOVË!
Shkurt, 2010.
Cikel poetik nga AGIM DESKU /
SHQIPNIA E FISHTËS/
Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë emrin e Gjergjit /
Ç῾më vie çdo çast kohë e kokë /
E Fishtës /
Dhe kohë e shqipes /
Në kokën time të krisur. /
Ç῾kohë e krijoj njeriun prej dheu
Të njëjtë me emrin e zanave
Eh, kohë e Shqipnisë ma thoshte Fishta
Lindi dhe rriti në këtë tokë veç hyjni.
Dhe sot sikur dëgjoj këngët e Malëcisë kryeneqe
Ku lindja dhe vdekja ngjajnë me Shqipninë e Fishtës.
Qofshin lavdue trimat kur kishin lidhë besë e fe
O do rrojmë faqebardhë ,o do vdesim të tanë për atdhe.
Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë emrin e Gjergjit.
MOS NDALO KARVANIN E JETËS
-Qentë le të lehin
Karvani ecën-
Bota nëse përmbyset është një e arritur e tij djallëzore
E njeriut që s´ka tani fuqi të jetoj në gjuhën e zotit as të kombit
Të vetmit miqt e tij janë qentë kur lehin sipas dëshirave korbaiane
Çudi pse jeta ime i rri si hije nga frika se unë jam përandor i fundit.
Nuk e kanë thënë kot të parët e mij nga përvojat e hidhura të etjes për dije
Dhe karvani i fisit tim ecte mes të lehurat e qenëve pa frikën se kafshojnë djajtë
Eci edhe unë kopshtit të Edenit sebashku me shiun shuajmë etjen e trëndafilave
E di sa herë jam i sharë dhe i vrarë në mijëra copëzash mish qeni.
-Qentë le të lehin
Karvani ecën
Ecë edhe ti miku im,zërë jetën para se ajo të të mallkoj gjuhën e shpirtit prej një demoni.
Ose vdis para se deti të të fundos bashkë me diellin që ta fali dritën e syve .
Jeto si palaço i pavlerë dhe i pa nderë e mjerë kombi im për emrin e djallit që ke marrë.
MA QËNDISË FLAMURIN E BASHKUAR
Ç´më bëhet sikur njeri uhumbi arsyen e jetës se shenjtë
Dhe toka fuqinë për t´i mbajtur mbi krahë të vetë
Me demonët asnjë fjalë më nuk na lidhë me gjuhën e zotit
Përandorët ishin të fundit që u zhdukën nga jeta ime.
Kam bërë be se nuk dua të jetoj në asnjë atdhe të huaj
Tokës se Gjergjit i kam borxh lindjen dhe vdekjen burrërore
Gëzimet dhe hidhërimet në çdo kohë i kemi ndarë mes veti
Dhembjet e plagëve ia kemi shërue njeri-tjetrit.
Asnjëherë nuk e kemi pranue zhdukjen si fund i rëbelimit
Lumë ai det që ndalon fundosjen e zërave titanikiane
Jam gati të shndërrohem në simfonitë e funeralit mortor
Të luftëtarës që di të qëndisë flamurin e bashkuar.
Ç´FSHIHEN PAS DJAJËVE
Ç´zëra gjarpërinjësh u zunë me Apokalipsin
E di në ç´shpirt e fytyra djajësh kohën e shndërrojnë
Thonë se janë të gjallë herë të vdekur pa asnjë varr toke
Zotin e luta të di përse të njëjtën kohë lindëm heronjë.
Çfarë të duhej koha e lindjes se kësaj fare të keqe
Toka për njëqind vjet nuk shërohet nga hellmimi kur e shkelin
Si të besoj se perënditë kanë krijue njeriun dhe djallin
Në të njëjtën kohë pa hile.
Nuk kam më fuqi të jetoj nën gurët sebashku me gjarpërinjtë
Me kohën time dhe të perëndive secili tani merremi nëse sonte del hëna
Ndoshta për fjalën time kujdesen zanat e malit
Dhe betejat që ende s´kanë përfundue për tokën dhe diellin.
SOFRA
Ç´më vie në mendje një ëndërr
Kur ulëshim në një sofër gjithë zemër
Këmbëkryeq kur ngritnim dolli për diell e miq
Për liri dhe tokën pengë e lënim kokën.
Ç´fuqi na kishte fjala kur bashkoheshim në një sofër
Të tëra mbrëmjet kishin hare dhe vetëm gëzim
Fytyrat na fluturonin të buzëqeshura pa asnjë hidhërim
Vëllain e quanim vëlla dhe nënën -Nënë e babain-Baba.
Në mua sofra ka gjuhën e artit dhe krenarisë
Për fjalën dhe besën kur jemi veçue nëpër botë
Sa herë kemi thënë ,PO, asgjë nuk ka ndryshue
Vdisnim edhe ferrit kurrë miqt nuk i kemi tradhëtue.
Të bashkohemi prapë në sofrën e shqipeve na është thënë
Nëse duam të kemi fuqi bashkimi dhe bekimin e tokës nënë
Në një Shqipëri të vetme ku zoti do të na bekoj
Ndryshe pa fajin e gjakut të derdhur,ah mos të na mallkoj.
Ç´HIJE MË NDJEKIN PAS
(Të zhdukurit kthejnë në pikturë)
Nuk ka dehje që më bindë se ti nuk je më
Dëshmitare e kam fytyrën tënde prej engjëlli
Ta njoha ecjen nëpër mbrëmjen me hënë
Jam i sigurtë se hapat e trimit tim ishin.
Sonte më duket u bëra beteja më e ashpër
E luftëtarit të një mijë e njëqind ëndrrash
Për sa vjet dritë cili u larguam nga njeri-tjetri
Kujtimet e jetës se bukur vallë kështu harrohen.
Sonte nuk kam fuqi ta ngritim gotën sebashku me ty
Në betejat dhemb për dhemb u shndërrove në gjeneral
Më thanë se asgjë nga lufta më nuk më mbeti
Përse nuk ta di varrin as funeralin.
Cili sonte hyri pa trokitur në portën time
Varg loti i syve të mij të vërbuar u bë
Koka nuk më zë më asnjë ëndërr dimri
Gjithë jeta ime sonte në pikturë ndalon.
LUFTO MBI SHPATËN E SATANIT
Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava .
Ç´më duhet dashuria kur nuk di për plagët e njëind betejave
Dhe jetën e ferrit kur peng e lash për të bukurën e detit.
Ndalo për një çast në kujtimet që na ngritën afër diellit
Vdekjes se djallit ju kanë gëzue edhe demonët
Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë
Lufto dhe fito mbi shpatën e satanit nëse e do shpetimin nga vdekja.
Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë
Dashuro si një luftëtare që ia ka fal gjymtyrët atdheut pa kthim në jetës
Nëse jeton më mua mendoje flakën e diellit ku atje të ngriti si mbretëreshë
Në një gotë pijmë dhe dehemi deri sa jetën askush nuk mund të na burgos.
Të dytë e kemi kohën të fitojmë mbi edhe shpatën e Satanit
Kështu do e mbrojmë vetën por edhe tërë një botë nga tradhëtarët e kohës
Që nuk zgjedhin mjete as fiijime në errësirën e pafund perandorësh.
Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave
Tokën do të na shkërdhejnë nëse na shohin kah e vrasim zhdukjen e djallit
Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave
Se nuk i pendohemi vdekjes se fjalës të dhënë kur e nënshkrova me gjuhën e perëndive.
Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava .
PËRSE ËSHTË DIELLI LARG
(Mbesës sime Kiarës)
Sa larg e sa afër më rri dielli
Flakën e ndajmë në grimca të krisura
Ç´mallë ndjejmë për gjuhën e shqipeve
Kur e flasim me mbesë në fluturim.
Edhepse më rri larg nga toka e artë
Shqipërinë e kemi dëshmitare të gjuhës se shejtë
Pagëzimin e emrave të rrënjëve të Durrahut
Kush na mallkoj që u tretëm metropoleve evropiane.
Cilët shekuj s´do të flasin kurrë me ne
Perse ndonjëherë u bëmë edhe argat të dreqit
Etjen dhe urinë çdo herë i kishim si bukën dhe krypën
Por jetuam me zemrat e mirëditorëve dhe malësorëve.
Në të njëjtën kohë u bëmë heronjë të jetës atdhetare
Vitët ma të bukura të jetës i shndërruam në legjenda për plisin
Vetëm kur e falëm besën undjemë se jemi pakëz shqiptarë
Ah,si lotët nuk na lënë të vërtetën kurrë pa e thënë.
Çfat na është shkrue nga perënditë e tokës dhe detit
C´ilët nga ne diellin e kemi me larg se të gjitha dashuritë
Ç´faj na është thënë pse të dielave nuk bëmë lutje për dritë
As zotin nuk e dijmë a e patëm mik apo pse nuk ju falëm çdo ditë.
BABA
Baba,sonte ç´më tregojnë yjet
Shkëlqejnë më mirë këtë mbrëmje.
Pikturën e fytyrës tënde e shoh në ozon
Ëndrra më fton nepër shkallët e olimpit
Të të takoj baba.
Sa afër jam me sytë plotë lot malli
Sonte kemi ndarë kohën të jemi pranë njeri-tjetrit
Me fjalët tërë një jetë betejash të fituara .
E mbaj në mendje frymën me ngrohtësi dielli
Kur më porosite,bir,atdheu nuk i ka njëqind fytyra .
Nëse e do jetën me nder sikur babai që të do
Jeto vetëm më fytyrë atdheu pa asnjë betejë të humbur.
Baba,tani edhe unë jam baba dhe jetën e ndajmë përgjysmë
Ti jeton dy jetë më shumë se secili nga ne të gjallët.
Gjyshi i ëndrrave të mia që aq shumë i kam pritur
Roni,Kiara,Aurela,Dreni,Dea janë pëllumbat në fluturim.
Baba,më fal që nuk shkrova për burgun e Auhvicit
Kur lufta të mori dhe për pak u gjende i vdekur i gjallë.
Betejat më shumë i kisha për bukën e gojës
Se si mëshira ju vishej qenëve dhe patronës Merkel.
Janar 2018@DESKU
PS-Në vitin 1945 babai ishte një nga shumë shqiptarët e intërnuar në Kampin e Aushvicit,ku për fat të liruar sebashkume grupin e të burgosurve nga Kosova.
FRYEJ ERË
M´i merr fjalët nëse i kam të mëkatit
Edhe atëherë kur mendon se kisha fytyrë bajlozi
Më mirë prangosëm të mos iku më larg se urrejtja.
Fryej erë
M´i kujto një nga një takimet e betejave
Humbjet i di vetë se i kam plagë shpirti
Dëshmitar e kam vetëm zotin
Dhe fatin tim të luftës.
Fryej erë
Edhe atëherë kur ma gjen trupin
Në mijëra grimca fjalësh
Ma dërgo në foletë e zanave
Mbështjellur me trëndafilat e Kopshtit të Edenit.
Fryej erë
Se s´kam më fjalë për të dhënë
Më dërgo një stuhi cunamësh
M´i fshijë nga faqja e dheut kujtimet e hidhura.
Fryej erë
Edhe takimet e djajëve më janë duhur t´i rikujtoj
Ju i besuat këngës se hutinit kur këndon melodi mortore.
Në çfarë t´i besohet kohës kur ajo është vetë e pakohë
E kisha ndërrue veten me erën të fryej diçka nga shpirti im
Diellin e kisha zbritë në tokë në një kuvend burrash.
Fryej erë
Tokën e diellin t´i bëjë bashkë para se të fundosëm unë apo Titaniku
Sa larg fryen oj erë e nuk fryen brenda jetës që ma tradhëtuan demonët.
Fryej erë
E di për sa kohë jetuan perandorët jeta m´u bë ferr i Dantës
Ju besoj vetëm atyre që i besojnë vetes më shumë se perëndive
Një ditë do të zbritni në legjenda si Doruntinë e fatit tim.
E KRISUR Ç´MË RRI KOHA
Koha dhe koka si nuk më ndryshojnë fare
Ç´më rëndonë lloje fjalë rrugësh
I mbetur në udhëkryqe larg jetës
As i gjallë as i vdekur jetoj në rrëfimin tim.
I kam thënë mirëmëngjes gjarpërit
Ndoshta njëri nga ne u vërbua
Sa i besoja vetes dhe rojeve të folesë sime
Më dhemb nëse vazhdon si ikje nga betejat.
Luftëtarët janë vetë bekimi i zotit për fitore
Kurrë nuk e ndjejnë humbjen e betejave për jetë a vdekje
Emri yt të mbanë në mbretërinë e yjeve
Atje ku sebashku me diellin falni jetës gjallëri.
Cilës fjalë i beson, të betohëm se nuk e mbaj natyrën e mëkatit
Jetën e dua vetëm si një pikë ujë të detit kryeneq të kujtimeve të hënës
Që kurrë nuk di të ndalët duke fundos bajlozët e tij të krisur
Sa e krisur më rri koha kur furtunat e zhdukin tej gjuhës se zotit.
Çfarë çmendurie i mori miqt që humben miqt e shenjtë të jetës
Koha nuk ishte fajtore pse u bënë më demonë se vetë demonët
Ndoshta një ditë riktheheni edhe në perandorë të zi
Ky është atdheu që flakën ja vutë secilës anë të shejtë.
Tani si të rri më kohën që ju e vratë bashkë me udhët ngado që ecni
I vutë zjarr edhe emrit tim ma tretët atje ku miza brenë hekur
Kështu ju i zgerdhiheni atdheut gjoja vdiqet në ëndrra për jetën e tij
Ah,asnjë kohë kurrë mos e takofsha sikur sot që jetoj në kohën e juaj të pakohë.
NË DYSH
Më shumë se vetë betejat jam bërë çlirimtar
Nuk kthej më në kohën e vrarë
A nuk është pak ndarja e zotnave në dysh.
Me botën kurrë nuk arrita ta njoh veten
Pse duhet njoftuar për fuqinë e legjendave
Që i kam dhënë dheut të kësaj toke.
Në vetëvrasje urrejtjen kurrë nuk e kisha menduar
Dikush nga varri u ngrit ta vras diellin
Të tjerët vrapojnë pas palaçove perandorësh
Asgjë në jetë nuk është si më parë e vërtetë.
NË Ç´KRAH DIELLI
Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu.
Në ç´krah dielli m´i pave krahët e shpuar përtej syve tuaj
A nuk mjaftuan çmenduria e shpatave të pesëqind shekujve sultanësh
Përtej njërës histori ,plagët m´i vënë në historinë tjetër
Ende nuk e njeh as nuk e ka shkrue bota në një nga legjendat e zanave.
Edhe njëqind herë nëse lindi vdekjen ia kam borxh këngës se heroit
Me diellin kurrë nuk mund të matëm në asnjërën kohë kalërimi
Luftëtar u bëfsha me fytyrë Davidi dhe me zemër Orfeu
Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu.
Derisa luftëtarit tim nuk i përulën në secilën lutje dhe të falim uratë
Kam frikë se të tjerët na e marrin bashkë me emrin e e kësaj toke të artë
Me Gjergjin jam shndërrue në një dhembje dhe fitore të përbashkët ,çdo çast
Asnjëri nuk vdesim pa njeri-tjetrin si Gjergj e Agim çdo ditë e natë.
Me mua askush mos të barazohet pash diellin që ti ma fale
Ngrohtësinë e tij e di se në cilin varg të tokës më rri më mirë
E kam takuar vetëm njëherë në jetë kur më shpetuan nga ferri
Kur menduan se vdekjen ma kishin përgatitur si bukën e ujin.
Vdesin vetëm palaçot që tërë jetën e kanë vrasëse të zotnave
Unë që rri në kopshtin e luleve dhe ujiti çdo trëndafil me lotin e shpirtit
Me fjalën që zanat e mbajnë në gji edhe motrat tona suliote dikur në lashtësi
Për fytyrë trimëreshash u hodhën shtatë pash nën thellësitë titanikiane.
Në ç´krah më rri dielli, aty më rri jeta ,një e vërtetë që dhemb e shemb
Perandorë dhe demonë në një fjalë ngjajnë si dikur të pabindurit e ferrit
Në ç´këngë sot më shumë ju takoj mbrëmjeve kur s´ka hënë as yje
Të gjitha udhët një ditë a do të kenë kryqzim të në zotit a rrugë pa krye.
Mjerë ai që ma shanë dhe ma vranë atdheun e heronjve të plagëve të se vërtetës.
OBELISK
Jetën në katër sy e dua
Të njëjtën ma thua edhe ti
Kur për një çast shndërrohesh
Në flakë dielli.
Vdekjes kurrë nuk i iku
Nëse jeta ime i takon
Fytyrës se babait .
Njëqind herë
Është më e i gjallë
I atdheut tim.
IM ZOT
(Rikujtojmë Presidentin,I.Rugovën)
im zot
M´i fal fjalët
Që i shërojnë shekujt
Të cilat ende na rëndojnë
Mbi supe .
Im zot
Më fal përqafimin
Që ëndërr më rri
Buzëqeshja e jote.
Im zot
Më prijë lindjeve
Se vdekjet ia kam fal atdheut.
Im zot
Më fal bekimin e Shqipërisë
Pa plagët dhe lotin e nënave.
Im zot
Brezat e mij
Mbetën flakë e Prekazit
Në njëqind vjet
E di
Prapë ju lindë kjo tokë.
ÇFARË FSHEH HESHTJA
Një zot e di çfarë fsheh njeriu i sotëm në shpirtin e tij
Askush nuk e njeh më mirë se unë ish mikun e dollive festive
E di edhe në cilin det derdhet ferri i tij që na groposë më thellë se Titaniku.
Për luftëtarët e di çfarë ruajnë në gjirin e tyre më ka thënë babai im
Betoheshin në sofrën e shqipeve dhe në gjakun e bekimit të atdheut
Nuk çuditëm pse heshtja varros ëndrrat e rikthimit të heronjve.
Të vetmit heronjtë e ruajnë vdekjen si heshtje për lavdinë e legjendave
Ndarjet me lotin e nënave e vëjnë jetën e tyre mbi fuqinë e perëndive
Asgjë nga dhembjet që nuk e kanë gjuhën e rikthimit të Gjergjit tim.
Heshtjen e mallkofshin ëndrrat e tokës se vrarë
E di përse tornadot më shumë se kurrë vrasin pafajësitë e zotit
Në stuhi më kanë shndërrue deri edhe emrin tim.
Ndoshta bëra faj nëse për tokën e fala edhe kokën
Të vërtetën e jetës mos e fsheh nga asnjë perëndi a njeri.
Të rikujtoj baba pse nuk vdiqe edhe kur të shndërruan në ferr të Aushvict.
HESHTJA
Mijëra vjet përmbys dritën
Pa fuqi të dal nga dhembja
Plagë më vdekjepruese e jetës.
Nëse ka shërim
Vetëm pas vdekjes.
Çfarë t´u thueht syve
Kur heshtja i vërbon.
NATA E SHEKUJVE TË RËBELUAR
Më e gjatë se njëmijë vjet dritë larg diellit ishte nata e shekujve rëbel
Më e shkurtë se kënga besës se rikthimit të Aga Ymerit.
Mbrëmë në apartamentin e hënës ç´më zunë peng
Më duhej të bëhesha njeriu më i krisur në jetë
Tani sa e kisha dhënë fjalën që më peshoj shumë shtrejtë
Nuk kisha fuqi rebelimi as të vëj një fytyrë djalli.
Para heshtjes që vjellte zjarr dhembjesh e dorëzova shpatën e vetëvrasjes
Sa ju besova gurëve edhe kështu të thyer në grimca atomësh
Sa e gjatë dhe sa e shkurtë ishte stuhia e tornados
Ktheva të shëroj plagët e luftërave në natën e rikthyer të shekujve.
Më ftuan në mbrëmjen e poratve të hapura të Venedikut
Në ekspozitën e pikturave më të bukura se vetë Mona Liza
U deha kur ngrita dollinë për flakën e ndezur të diellit
Im zot më fal pse nuk u bëra më i krisur se Adami.
Tani tërë jetën e jetoj me urrejtjen pse nuk e kafshova mollen e Evës
E di se ç´faj bëra në natën më të gjatë të shekujve në rikthim
Mëkat për engjëjt pse ma zhdukën fytyrën e djallit nga shpirti im
Ndoshta në rëbelimin e tij do e gjëja udhën më të shpejt drejt diellit të lirisë.
MA FAL KOHËN E HERONJVE
Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbante në gji.
Heronjtë a lindin heronj
Tradhëtarët a lindin tradhëtarë
Demonët a lindin demonë
Perandorët a lindin perandorë.
Cilët janë heronjtë që lindën dhe u rritën heronj
Tradhëtarët besoj se e morën emrin që ju takon
Demonët linden dhe vdesin demonë
Perandorët u ngritën mbi fatin e njerëzve në perandorë.
Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbanë në gji.
Një mijë vjet dritë është rruga për t´u ngritë në heronj
Tradhëtarët janë faqja e zezë e marrja tepër e kombit
Mjerisht përse zoti ende nuk i mallkon apo nuk shohin më larg vetes
Sa keq për tokën që çdo ditë e shkelin këmbët e tyre fatzeza.
Demonët janë vetë bajlozët që rrëmbejnë të bukurën e detit
Janë vetë gjuha e mallkuar e kombit dhe fytyrat korbiane
Nga legjendat dolën si humbës të shpatave të sulltanëve
Mos i ngroh më o diell as ti hënë mos ju falë kurrë buzëqeshje.
Ku mbetën perandorët që ikën një nga një me fytyrë zezonash
Me cilat fytyra do të ikin perandorët e kohës sime ku ferr ma bënë jetën
Të jetohet në një kohë pa perandorë dhe klyshë të tyre a e thot edhe zoti
Falma këtë kohë të shoh se as vend për varr nuk do të kënë,as deti s´do i merr.
PENG
Puthjen ia lash peng luftëtarës se njëqind betejave të lavdisë
Me mua u morën gjinjtë e saj të më vërbojnë sytë e diellit
Me djajtë nuk e deshta kurrë ndërrimin e emrit të vërtetë
Kaq larg urrejtje fitova nga demonët kur fjalën nuk e tradhëtova.
Nëse kam lindur për të qenë njeri i lirë
Më shumë e dua lirinë tënde o njeri i shenjtë
Zotin të dytë duhet ta kemi në mos tjetër për atdheun
Ndoshta unë apo fisi im luftarak një ditë jetojmë për betejat e lirisë.
Nga Gjergji për brezaat e mij e dua uratën dhe pagëzimin e tij
Nëse do e ndërroja emrin me një emër që më ngjanë në fytyrë atdheu
Asnjë nuk do më shkonte më për shpirti sikurse i bukuri Orfeu
Tërë jetës peng i mbeta pse kurrë nuk e kam thënë tërë të vërtetën.
SERISH GURËT E NUSËRISË
Ndalova sonte serish tek gurët e nusërisë
Sa tërë një jetë atdheu peshojnë këta shkembinj të lirisë
Këtu e fali Tanagra shaminë e beqarisë
Ç´hyjëri u bë e lutjeve për tokën dhe diellin.
Edhe njëherë m´i the gurët e ndarjes o diell
Në mijëra grimca atomësh vetëm në heshtje mos i le
Të ja thej fjalët që më nuk i meritojn metropolet evropiane
Së këta gurë më krijuan mua dhe jetën e gjallë në tokë.
Sonte prapë u takova më lule bogjuret
Dikur anë e kend të shpërndara deri në ozon
Sot aroma e tyre kenaqë njerëzimi kur feston
Janë nga toka pellazge që ruhen nën gurët e mij.
Le t´i falim prapë botës sikur që i falëm mendjen e lirë
Edhe atëherë kur këtu u thyen shpatat e sulltanëve dhe secilit djall
Le të më fal nëna ime uratën e gurvëve gjithë ar
Që më pagëzuan më emrin e luftëtar Gjergjian.
Nepër këta gurë nuk kaluan asnjë perandorë
U thyen në shpatat që kryeqëzuan më ne
Ende ka edhe pak dëmonë që faqën e zezë ia qesin kombit
Ngado që shkelin dhembje dhe plagë tokës i sjellin.
SIMFONITË E PRITJES
Sonte nuk mund t´i zë tërë tingujt e erës
Simfoni krijova kur biente shi
Papritmas krijova sytë e pikturës
Nuk vëra emra Mona Lizash të huaja.
Sa emra shqipesh kam gjetur në gorët e Durrahut
Tanagrën e kanë krijue hyjnitë e tokës dhe diellit
Të këtë parë bota hyjërinë pellazge nga Itaka
Gjashtëmbëdhjetë shekuj para Krisht kur foli shqip.
Me simfonitë e zanave jemi rritur si popull i lashtë
Në listën e Don Zhuanëve të Venedikut e lexova veten
Puthjet kurrë nuk na shpetonin pa ia fal muzës
Ditën e re e filloja pasi kam shenuar kujtimet në ditarin e jetës.
Gurët dhe tokën tani ma ruajnë hyjnitë pellazge
Le të çmendet bota sa herë të do
Thellë ma fundosen Titanikun bajlozët e saj
Nuk ka fuqi që na ndalon të jetojmë me zotnat dhe yjet.
