---

---

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 29 Mars 2024

“Le patriote de Nice et du Sud-ouest” ka botuar, të enjten e 4 nëntorit 1948, në faqen n°4, një shkrim rreth angazhimit të futbollistit shqiptar Riza Lushta asokohe në klubin e Kanës, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Lushta ka nënshkruar në Kanë dhe padyshim do të luajë kundër Strasburgut

Klubi i madh Kano-Grasua (Cannes dhe Grasses), i cili shënoi një sukses të madh në kurriz të parizienëve të Stade Red Star, sapo është forcuar në personin e qendërsulmuesit, Riza Lushta, i ardhur nga klubi i Alessandria-s.

I lindur në kufijtë e Shqipërisë dhe Jugosllavisë në vitin 1918, Lushta u kontaktua nga S.O. Montpellier në 1939, por nuk arriti të merrte autorizimet e nevojshme për të luajtur në Francë. Për pesë vjet, ai veshi në mënyrë të shkëlqyer ngjyrat e Juventus Torinos. Ai është një futbollist i kompletuar në kuptimin e plotë të fjalës, inkorporimi i të cilit në radhët e « ascegist-ëve » do t’i japë një frymë të re kuintetit sulmues Kano-Grasua (Canno-Grassois).

Dy ndeshjet e tij, të dielën tjetër në rezervë, kundër Beausoleil dhe të hënën, në jubileun e Morit, i dhanë kënaqësi të plotë trajnerit dhe drejtuesve. Për këtë arsye Lushta u mbajt në Kanë.

Kualifikimi i tij u kërkua në Paris. Nëse arrin në kohë, qendërsulmuesi i ri do të luajë të dielën e ardhshme në Strasburg.

Tedi Blushi/

Një prej yjeve më të shndritshëm të futbollit korçar dhe kombëtar, mjeshtri Teodor Vaso nga sot do të shkëlqejë lart në qiell, krah yjeve të pashuar korçarë si Pilo Qirinxhi, Teli Samsuri, Tato Bimbli, Veteran Topçiu e shumë të tjerë, që nuk janë më midis nesh, por kujtimi i të cilëve do të mbetet i paharruar.

Largimi në jetën e përtejme i legjendës së “Skënderbeut”, “Partizanit” dhe Ekipit Kuqezi është përjetësim i arritjeve të tij të jashtëzakonshme dhe trashëgimisë të vyer sportive që la pas.

Në qytetin, ku lindi, rriti dhe perfeksionoi talentin e spikatur sportiv, Teodor Vason e njihnin të gjithë, sapo t’a shihnin apo t’ia dëgjonin emrin!

Ai ishte dhe do të mbetet Krenaria e Korçës!

Kampion në futboll dhe kampion i qytetarisë korçare, ai do të kujtohet me respekt për gjithçka bëri për të lartësuar emrin e qytetit dhe flamurin kombëtar në arenat më prestigjioze sportive botërore.

Falë cilësive njerëzore, aftësive dhe dhuntive të rralla sportive, shpirtit të lartë të garës dhe sakrificës, por edhe karakterit, forcës morale dhe vlerave qytetare, si mësues dhe trajner i përkushtuar i brezave të futbollistëve të rinj, Teodor Vaso ishte Yll jo vetëm në fushë, por edhe jashtë saj.

Si futbollist profesionist i stilit modern, që revolucionarizoi në vitet ’60-’70 rolin e mbrojtësit të krahut duke e transformuar atë edhe në sulmues taktik, ai mund të luante dhe të shkëlqente në çdo skuadër elitare europiane të kohës.

Personalitet i padiskutuar në fushën e blertë, me teknikë racionale, mbrojtës i kompletuar, i sigurt, luftarak dhe i pakalueshëm, me një konstrukt dhe rezistencë fizike për t’u admiruar, i disiplinuar në veprimet taktike dhe i befasishëm në daljet aktive në sulm, i saktë dhe i ndershëm në ndërhyrje dhe preciz në shënim golash, ai ishte një shembull i madh frymëzimi për brezat e sportistëve të rinj.

Arti i lojës magjike të Teodor Vasos me topin ishte një burim konstant emocionesh të forta për tifozët, duke i mbushur me gëzim dhe optimizëm në një periudhë të errët dhe të vështirë për Shqipërinë e aso kohe.

Pjesë e pandarë një plejade të artë lojtarësh të viteve ’60-’70, ai shkroi së bashku me ta një nga faqet më të ndritura të historisë së futbollit kombëtar, për të cilën i meritoi duartrokitjet dhe nderimin më të madh.

Ndaj dhe ikja e tij pa kthim la pas shumë pikëllim dhe dhembje, pasi të shumtë janë tifozët personalë dhe dashamirësit e tij.

Sidomos pas barazimit historik 0-0 në vitin 1967, të Shqipërisë me Nënkampionen e Botës R.F.Gjermane, tek Teodor Vaso u përshtatën më së miri vargjet frymëzuese: “Lumja ti moj Korçë lule, që le pas shoqet e tua, si trimi në ballë u sule, ta paçim përjetë hua!”.

Sepse i dëmtuar rëndë për rreth 70 minuta, ai qëndroi i pathyer përballë kundërshtarëve gjermanë, si hero i vërtetë, duke u shndërruar në atë kohë në një legjendë të gjallë për shembullin e sakrificës, pasi nuk braktisi ekipin por vazhdoi lojën, duke u skalitur me këtë model frymëzues në memorien sportive kombëtare dhe jo vetëm.

Protagonist në atë ndeshje historike, i paharruari Ramazan Rragami e kujtonte kolegun Vaso duke theksuar se: “Megjithëse Todoja kishte pësuar një traumë të fuqishme, ai qëndroi në lojë, pranë shokëve të ekipit duke u bërë një shembull i sakrificës deri në mbarimin e ndeshjes”.

I madhi Mexhit Haxhiu ka shkruar se “Në ndeshjen e Kupave të Europës, Shqipëri – R.F.GJ 0-0, Teodor Vaso u kthye në personazh historik, protagonist i asaj ‘Ngjarje të Madhe’, jo vetëm për kontributin në lojë, por edhe për sakrificën tij, i dëmtuar rëndë, ai nuk doli nga fusha”.

Ndërsa komentatori i papërsëritshëm, Ahmet Shqarri kujton: “Ngjarja e atij viti të largët 1967 në stadiumin kombëtar ‘Qemal Stafa’ në Tiranë kundër Gjermanisë së famshme të trajnerit Helmut Shën do të mbetet e paharrueshme për të gjithë të pranishmit, por edhe një lloj embleme për Teodor Vason, kur thuajse gjatë gjithë lojës u detyrua të luante i fashuar në pjesën më të madhe të trupit, duke përballuar në një gjendje të pabesueshme shëndetësore atë lojë të suksesshme, që sot e kësaj dite vazhdon të mbetet si një nga mrekullitë e futbollit shqiptar”.

Barazimi historik me R.F.Gjermane në 1967 dhe skualifikimi i saj e futën Shqipërinë e izoluar për herë të parë në hartën e futbollit europian për të vijuar me ndeshjet e “17 Nëntorit” me Ajaksin e shumë surpriza të tjera të pabesueshme më parë.

Për herë të parë brezi i papërsëritshëm i Teodor Vasos, Koço Dinellës dhe shokëve të tyre lanë pas inferioritetin që vinte nga izolimi e prapambetja e regjimit absurd dhe me talentin e jashtëzakonshëm dhe vetëbesimin e tyre i treguan botës se Shqipëria kishte vendin e saj në Europë në futboll.

Vetëm 15 vite më vonë në Trir të Gjermanisë do të përsëritej një barazim historik midis Kombetarëve Shpresa të Shqipërisë dhe Gjermanisë, që jo vetëm do të skualifikonte gjermanët, por do të kualifikonte Shpresën e Shqipërisë me në krye Demollarin në 8 ekipet më të mira të Europës.

Ishte koha kur Shpresa që drejtohej nga trajneri i paharruar Ramazan Rragami do të sillte një Shqipëri jo vetëm sfiduese por edhe fituese.

Ishte pikërisht ky trajner i madh i cili kishte qenë protagonist i Kombëtares të barazimit historik me R.F.Gjermane në 17 dhjetor 1967 si titullar në fushën e blertë.

Ishte kjo Shpresë që solli një Kombëtare tjetër e cila mundte Belgjikën, barazonte me Poloninë dhe synonte të kualifikohej në botëror.

Gjatë karrierës së pasur futbollistike, legjenda Teodor Vaso shënoi 26 gola duke qenë në role mbrojtëse, dhe ishte përfaqësues në 36 ndeshje ndërkombëtare, 18 ndeshje me Kombëtaren Shqiptare, 15 ndeshje me “Partizanin” dhe 3 me skuadrën korçare.

“Për talentin e rrallë dhe cilësitë e jashtëzakonshme si futbollist; për kontributin e spikatur në historinë e ekipit ‘Skënderbeu’ dhe në veçanti si titullar i Ekipit Kombëtar”, Presidenti i Republikës, Ilir Meta e dekoroi me titullin e lartë shtetëror “Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut”.

Për kontributin dhe trashëgiminë e tij të vyer për futbollin shqiptar, ai i ka merituar më shumë vëmendje institucionale, sidomos nga Qeveria që nuk ia dha kurrë, por edhe nga Bashkia e Korçës që duhet ta shpallë “Qytetar Nderi”, një rruge t’i vendosë emrin e tij ose t’i ndërtojë një bust pranë stadiumit “Skënderbeu”!

Do t’i mbetemi borxh përherë Teodor Vasos, kësaj figure të madhe historike të qytetit të Korçës, që i dha dritë futbollit shqiptar kur vendi ishte në errësirë.

Ndaj rrënjët e sukseseve të sotme të futbollit tonë duhen kërkuar te vlerat e atij brezi të papërsëritshëm të Teodor Vasos me shokë, që e kanë vendin në Panteonin e Nderit e Vlerave Kombëtare dhe që meritojnë vëmendjen dhe nderimin dinjitoz shtetëror.

Mbrëmë në kryeqendrën e Kroacisë mike në Zagreb, me organizim të Ambasadës së Kosovës, Shkëlqesisë së Tij, Ambasador, Prof.Dr. Martin Berisha, me rastin e 16 vjetorit të pavarësisë së Kosovës, dekoroi me medalje të meritave të veçanta, legjendën e karates, Z. Enver Idrizi. Në këtë mbrëmje festive, ishin shumë personalitete kroate dhe nga ato shqiptare nga e gjithë Kroacia. Z. Idrizi, me modestinë e tij, falënderoi Ambasadorin Berisha dhe stafin e tij. Legjenda e karates, Enver Idrizi njihet si legjenda e karates në Kroaci, tek ne shqiptarët dhe në gjithë globin. Përveç meritave në karate, siç dihet z. Enver Idrizi kontribuoi edhe për çlirimin e Kosovës, jo vetëm, por edhe para pavarësisë, sot e kësaj dite. Shpirtëbardhësia e tij, model modestia, do të shërbej për brezat e rinj. Enkas pë medien tonë, ndër të tjera, falënderoi ambasadorin, shtetin e Kosovës, ate kroat dhe të gjithë shqiptarët. Ai bëri thirrje si zakonisht, që të jemi bashkë kudo që ka shqiptarë se ky shekull është i joni, sepse kemi mbrojtur pragun dhe kurrë nuk kemi sulmuar as një shtet. Me shtetin kroat jemi të lidhur, jemi një gjakë dhe do ta vazhdojmë për jetë miqësinë dhe vëllazërinë. Ai shtoi, se edhe komuniteti jonë në Kroaci, po e ushqen miqësinë me Kroacinë mike. Mbrëmja festive u mbyll me fjalë të mira mes miqve të shumtë kroat dhe shqiptarë, që të punohet drejt BE për tokat shqiptare. / Dashnim Hebibi

Në “York Hall” në Londër, boksieri shqiptar Jurgen Uldedaj u shpall kampion bote. Në ndeshjen e boksit për titullin IBO Mesdhetar Uldedaj mposhti boksierin Frenck Mendy në një ndeshje me dhjetë raunde.

Në fund të duelit të luftuar ashpër boksieri shqiptar e ka fituar sfidën me pikë. Kjo ishte fitorja e 16 në karrierë e Jurgen Uldedajt, 6 prej të cilave i ka patur me “K.O.”. Ky sukses përveç se shton statistikisht arritjet e boksierit Uldedaj, shënon një hap të madh në historinë e boksit shqiptar, si rekordmen dhe boksier me të ardhme të ndritur. Gjatë ndeshjes Uldedaj ishte dominant dhe nuk e vuri në diskutim fitoren. Forcë goditëse, teknikë të lartë dhe taktikë sportive e bëjnë boksierin Uldedaj një kampion të padiskutueshëm në të ardhmen.

Sot ai i falenderoi ndjekësit duke shkruar: “Pas një shkëputje të gjatë, rikthimi në ring me mbështetjen tuaj si asnjëherë më parë ishte emocioni më i bukur që kam perjetuar !

Kjo fitore është për të gjithë JU

Falenderim i vecantë shkon për skuadrën time dhe në vecanti vëllain tim Kristian Boci për mbështetjen dhe punën e palodhur gjatë këtyre muajve

Misioni jonë vazhdon!

I juaji J.U”

Uran Krasniqi/RTKLive/

Distria Krasniqi ka treguar formë të lartë në garën prestigjioze Grand Slam në Paris. Ajo ka arritur të jetë fituese e medaljes së artë në kategorinë -52 kg.

Krasniqi në finale është ballafaqur me britaniken Chelsie Giles, të cilën e ka mposhtur në fund të duelit.

Por cila ishte rruga e Krasniqit deri tek medalja?

Ajo në xhiron e parë ishte e lirë, në xhiron e dytë e ka mposhtur me Ippon vendasen, francezen Leonie Gonzalez.

Krasniqi në xhiron e tretë ka mposhtur me dy Wazaari për Ippon, koreanen Seyun Jang.

Ajo në çerekfinale ajo ka mposhtur me tri dënime për Ippon garuesen nga Emiratet e Bashkuara Arabe, Khorloodoi Bishrelt.

Në gjysmëfinale, Krasniqi e ka mposhtur xhudisten japoneze Kisumi Omori.